Showing posts with label fanfare. Show all posts
Showing posts with label fanfare. Show all posts

Thursday, 28 May 2020

Hoogriet. De Kift

Ja, u ziet het goed. Dit is de nieuwe, uiterst kunstzinnige verpakking van de nieuwe cd van De Kift. Nu deed de band altijd al haar best om niet in mijn cd verzameling te passen, maar met Hoogriet zijn definitief de grenzen van de plooibaarheid van muziekkast bereikt. Ik zal de plaat moeten opbergen tussen mijn administratie. Het is niet anders.

De Kift keert terug op de pagina's van WoNoBlog, nadat de band al vanaf het prille begin ook in WoNo Magazine heeft gestaan. 'Koper' zal de eerste plaat zijn geweest in 2001. Op Spotify vielen al enige tijd een paar nummers te beluisteren, maar ook de cd pesentatie in Paradiso een kleine twee weken terug beloofde veel. Een aantal nummers is ook ten gehore gebracht in de film 'Water, Wieg Me', die onlangs werd uitgebracht en op tv is getoond. En nee, uw recensent wordt niet teleurgesteld

Hoogriet begint met het enorm gedreven 'Ik Ken'. De vaart zit er direct goed in. De gitaar drijft het ritme op, gesteund door bas en drums. De toeters zijn bijna neurotisch te noemen. Waarbij de steeldrums niet onbenoemd mogen blijven. Het rustpunt is de prachtige trompet solo, die een mariachi uitstraling heeft. Bij zanger Ferry Heijne zitten de hellhounds van Robert Johnson hem duidelijk te dicht op de hielen. Het is een wedstrijd waarvan het verloop niet is te voorspellen.

In 'Ik Ken' komt alles wat De Kift zo goed maakt direct goed samen. Oost-Europese ketelmuziek, Tom Waits en de Noord-Hollandse polder, het zit er allemaal in verwerkt.

Het is in mummer twee, het titelnummer, waaruit weer blijkt dat De Kift nog steeds stappen maakt. Niet dat her nummer iets anders is dan eerder, nee, het is volkomen herkenbaar. Het nummer is gewoon 100% prijs. De melancholie, de leegte, de samenzang, het schuift allemaal prachtig in elkaar. Het is een weemoed die gevangen wordt, die kenmerkend is voor deze band. Daarnaast is ieder lid in staat een stap terug te doen en alleen dat te brengen wat nodig is voor een optimaal resultaat. Om even later weer allemaal te knallen zodra het kan. Dit gebeurt met mate in 'Donauboot'. "Een gitaar in de vorm van een Donauboot". Alles kan in een droom. Het spettert en knettert, maar is ook sober. Dit is een nummer met een fabelachtige dynamiek in zang en muziek. Live ongetwijfeld een prima nummer.

Hoogriet is misschien wel het meest diverse album van De Kift tot op heden. Dat zal deels te maken hebben met de samenwerking die is gezocht met andere muzikanten. Niet zoals vijf jaar geleden met Rats on Rafts, waar beide bands met elkaar nummers meespeelden. Geweldig dynamische plaat overigens. Nee, deze muzikanten spelen of schreven samen met De Kift bij het maken van de nummers. Het leidt allemaal tot een verbreding van het geluid, terwijl alles onmiskenbaar De Kift blijft. Er zijn niet veel bands die een sound als dit hebben. (Door mijn lokale platelaar als "middle of the road" aangeduid. Als de muziek van De Kift iets niet is ....)

Hoe vaker ik de plaat draai hoe meer ik er van overtuigd raak dat dit ook de meest toegankelijke, "commerciële" plaat van De Kift tot op heden is. Dat is bij deze band een zeer rekkelijk begrip, maar meer en meer hoor ik liedjes. Liedjes met rare ritmes, dwarse melodieën, afwijkende samenzang, maar liedjes zijn het met vaak prachtige, inventieve melodieën en harmonieën. Opnieuw zit er zoveel werk in het kloppend maken en opleuken. Dit gaat soms ten koste van het grote gebaar, waar Ferry Heijne in uitblinkt. Er staat veel subtiel werk op Hoogriet. Dit wordt dan weer volledig gecompenseerd door 'Kolken', dat compleet van de rails afschiet in een kakafonie van herrie en de surfgitaar, 'Peter Gunn' achtig, met spetterend koper en een wijdloops scheurende solo gitaar.

Eigenlijk staat er teveel om op te noemen op Hoogriet. Daarom ga ik het album aan u overdragen lezer. Ga uw voordeel doen met de nieuwe plaat van een van de meest bijzondere bands van ons land. Maar vooral heel erg goede band. Ondertussen wordt mijn exemplaar in elkaar geknutseld door drummer Wim en zijn leger vrijwilligers. Mijn ordnerkast kent binnenkort een uitbreiding.

Wo.

Je kunt Hoogriet en al het andere van De Kift hier bestellen:

https://winkel.dekift.nl/


of luister naar onze Spotify Playlist om uit te vinden waar we over schrijven:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

Monday, 18 May 2020

De Kift cd presentatie Hoogriet

De nieuwe plaat van De Kift, de eerste sinds 'Bal' uit 2017 werd aangekondigd voordat de ernst van de Covid-19 crisis echt doordrong tot Nederland. Het leek allemaal ver weg, tot dat in het zuiden van het land een explosie van besmettingen teweeg gebracht werd door de combinatie van terugkerende skivakantiegangers en carnaval. Het carnaval in het dorp waar ik deels ben opgegroeid was een van de brandhaarden.

De crisis leidde tot uitstel, tot het cancelen van de tour rond Hoogriet en wachten. Waarop?, moeten de mensen van De Kift gedacht hebben. Daarom besloot men de release van de plaat alsonog te vieren met een cd presentatie. Social distancing op het grote podium van Paradiso en een livestream van het optreden.

Een totaal onwerkelijk iets moet ik zeggen. Zittend achter de laptop samen kijkend naar een show waar we zonder twijfel bij waren geweest. Klappend voor het scherm voor weer een prachtig nummer, terwijl de band daar niets van meekrijgt. De enorme leegte die ik ervoer bij de start van het concert en de warmte die toch ontstond door de wijze waarop de band het voor elkaar kreeg toch een concertgevoel te geven. De inzet mocht aanvankelijk minder lijken, ook voor de band zelf moet het een een rare gewaarwording zijn te spelen voor een lege zaal, dat veranderde per nummer.

Ik hoorde op één nummer na alles voor het eerst, dus het is moeilijk te oordelen, maar ik heb een aantal prachtige nummers gehoord, die mij opnieuw doen vermoeden dat De Kift weer een groeispurt heeft doorgemaakt waar het harmonieën en melodieën betreft. Natuurlijk, dat heerlijk dwarse was er ook, het soort muziek dat de band apart zet van 99% van de muzikale pop/rock/punkwereld. Maar ook hemelse, engelen wil ik schrijven maar bedoel, melodieën. En passent komt er ook een nieuw instrument het al weide assortiment van De Kift binnen. Pim Heijne bespeelt een cimbalom alsof hij zijn hele leven niets anders heeft gedaan.

De Kift is the last man standing van mijn drie grote K's. Kaizers Orchestra, De Kift en Krang. Allemaal ontdekt tussen 1997 en 2001. Alle drie blijven volgen tot dat er bij twee niets meer te volgen was. De Kift wel en opnieuw geeft een nieuw album alle reden tot vreugde. Binnenkort daar ongetwijfeld meer over op dit blog.

In de live chat na afloop van de stream schreef iemand: "ik wou dat ik midden in dat kringetje mocht staan. Ik ben een gelukkige die dat een keer heb mogen doen, tijdens een repetitiemiddag en -avond, waar tussendoor mijn zoon en ik kookten voor de band. Midden tussen de muziek die 'Bidonville' zou worden niet veel later. Te zien dat voor iedere band het instuderen van nieuwe nummers hard werken is. Lees daarover meer hier: https://wonomagazine.blogspot.com/2014/05/cooking-for-de-kift.html. Ik voelde mij zeer bevoorrecht die avond.

Gaandeweg de cd presentatie had ik dat gevoel ook weer. In zekere zin speelde de band exclusief voor Mijn Lief en mij. Zo ver weg en toch zo dichtbij. Ik zal niet zeggen dat het een vervanging is voor live shows, maar tot dat er een vaccin is, zou ik toch onderzoeken of mensen hier geld voor over hebben. Het zou zo maar eens kunnen van wel, naast vrijwel zeker noodzakelijk. Ik had hier zeker voor betaald.

Wo.

Hoogriet kun je hier bestellen:

https://winkel.dekift.nl/


of luister naar onze Spotify Playlist om uit te vinden waar we over schrijven:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

Tuesday, 7 April 2020

Water, Wieg Me. De Kift. Een film van Sanne Rovers

Water, Wieg me. De titel alleen al is prachtig en gaat terug tot het oergevoel dat ieder mens diep in zijn onderbewustzijn met zich meedraagt: drijven in het vruchtwater, warm, veilig.

Zaterdagavond 4 April toonde 'Het Uur van de Wolf', deze film, waarin Ferry Heijne van De Kift op zoek gaat naar verhalen. We horen er een paar. Daar blijft het niet bij. De verhalen worden op muziek gezet, met behulp van teksten die Heijne vindt in de wereldliteratuur en vertaalt en aanpast naar zijn muziek.

De film laat zien hoe de muziek tot stand komt. Heijne met een accordeon achter de computer, met een gitaar of een melodie half pratend, half zingend tot stand brengt. Maar ook hoe hij met grote en kleine beelden zijn ideeën vertaalt naar ieder instrument. "Ben als het riet". Maar, hoe doe je dat, als je alleen maar met een eitje van €2,95 bij de muziekwinkel moet shaken op een van die waanzinnige ritmes. Ik heb dat al eerder beschreven. Drummer Wim telt altijd af "1,2,3,4" om vervolgens in een ritme te gaan drummen, waar tellen en benoemen voor mij ophouden, terwijl mijn lijf het moeiteloos aanvoelt en meebeweegt. Dat kun je in deze film ook zien. Hoe moeilijk het de eerste keren is voor de band. "Maar, we beginnen toch op één?, vraagt iemand. "Ja". antwoordt drummer Wim, "maar mijn één is op anderhalf". Ook voor De Kift komen moeilijke ritmes niet vanzelf. Alles is tellen, tellen, tellen.

Still uit de film
Jaren geleden, zoek het op hier ergens op dit blog, heb ik met mijn zoon gekookt voor De Kift terwijl zij een deel van de middag en de avond oefenden voor de 'Bidonville' voorstelling, die op 'Oerol' in première zou gaan. Voor het koken en erna mochten we in de oefenruimte zitten en luisteren. Tussen de vele instrumenten die we vroeger bij shows hadden gezien. Er is een moment dat me is bijgebleven. Er was een stuk tekst dat niet in een stuk muziek paste. Het kwam niet uit. De muziek was van een ongelofelijk troostrijke schoonheid. In mijn hoofd hoorde ik precies hoe het wel zou kunnen passen, maar toen ik dat probeerde te vertellen, bleek ik daar geen taal voor te hebben.

En hier ben ik aangekomen bij het woord dat centraal staat in Water, Wieg Me, troost. Dat is wat Ferry Heijne op deze boattrip muzikaal probeert te bieden. Hij biedt, in de film, geen troost met woorden. Hij luistert en zet het om in muziek. De band speelt af en aan een rol in de film. In kleine setting, volledig, zoals bij het "afscheid", als Heijne met de boot voor zijn Odyssee vertrekt. Hij hoort de verhalen aan van gewone mensen. Een vrouw die al acht jaar aan een oud schip klust in de hoop dat het ooit haar huis wordt. Een asielzoeker die een gedicht over vla, kou en zijn eigen wanhoop schrijft, dat nu een De Kift lied is. Een oudere man die kaarten voor een draaiorgel ponst. Een oudere man die het verlies van zijn jongste dochter voelbaar maakt. Ferry Heijne die diep ontroert over zijn vader spreekt, die tot op hoge leeftijd trompet speelde in De Kift en daarmee moest stoppen na een beroerte die hem halfzijdig verlamde.

Al dit wordt gevangen in beelden van het, ik neem aan Noord-)Hollandse landschap. Natuurlijk veel water, maar ook dijken, rietkragen, eindeloos veel oude, roestige boten, houten, in het riet verscholen huizen. Het mooie en het lelijke, in de vorm van vergane haven- en industrieterreinen, hoe de recreatie steeds meer in het landschap verweven wordt. Alles wordt getoond op een sobere, heel gewone, alledaagse manier. Zoals De Kift nooit meer is dan het is. Een groots gebaar van een gewoon iemand, een gebaar van mensen die je buurman, -vrouw kunnen zijn, maar met een groot muzikaal talent en dat uitdragen tegen alle klippen in. Gewoon, omdat het moet.

Ik heb ademloos zitten kijken naar Water, Wieg Me. Het is deels een inkijkje in het bandproces, dat ik één keer van dichtbij mocht meemaken, maar nu nog dieper in het creatieve proces en deels een boatmovie met echte mensen, met echte verhalen, die als het ware in ruil voor hun verhaal een lied terugkrijgen.

De Kift is een van de beste, vreemdste en mooiste bands van Nederland en eigenlijk ver daar buiten. Ik volg ze sinds de theater tour die vast zat aan het album 'Gaaphonger', samen met mijn zoontje van toen 4 en een half. We hebben daarna geen show overgeslagen, terwijl meer vrienden aanhaakten. Tegenwoordig doet hij hetzelfde in zijn nieuwe woonplaats met nieuwe vrienden. Als we dat allemaal doen, kan De Kift, zodra deze ellende voorbij is, nog jaren blijven doen waar ze zo goed in is.

De film eindigde met 'Bal'. Het meest in het oor, oog en feest springende nummer van De Kift. Voor mij werd het nummer in een enorm andere context geplaatst door de film. Die van een façade, die alle ellende op de achtergrond voor even verbergt. De Kift is weemoed, verlangen, troost, stilstaan en dan opeens BAM, de oerknal van de exploderende riff van 'Bal'. Ook dat is troost want Admiraal B houdt van ons allemaal.

Er staat (stond?) een nieuwe plaat gepland voor dit voorjaar. Alles is even anders. Hij is klaar en ik ben er klaar voor. IJs, weder en Corona dienende zal er op deze plaats over verteld worden.

Wo.

Informatie over De Kift en hun platen vind je hier:

https://dekift.nl/


Luister naar onze Spotify Playlist en ontdek waar we over schrijven:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

Friday, 25 January 2019

De Kift live, Patronaat Haarlem, donderdag 24 januari 2019

De Kift bestond in 2018 30 jaar waarvan ik er inmiddels ruim 20 mee op reis ben. Alles begon met een jeugdvoorstelling in het voormalige LAK theater in Leiden waar de voorstelling 'Gaaphonger' gespeeld werd. Samen met vierjarige zoon zag ik hoe de overwintering op Nova Zembla werd nagespeeld door De Kift. "Enge geluiden" en gekras maakten dat zoonlief af en toe op schoot kroop bij zijn vader, maar hij werd fan voor het leven, zoals meerdere mensen in mijn omgeving sindsdien door de muziek en het enthousiasme van De Kift werden gegrepen. De eerlijkheid gebied ook te zeggen dat de meeste mensen geschokt hun handen voor hun oren houden, want dat is ook De Kift: compromisloos in de muziek. Een totale eigenheid waarin poëzie, voordrachtskunst, de uitvergroting van het circus, fanfare, Oost-Europa en punk samenkomen. Dat is nu eenmaal voor veel oren veel te veel van het goede.

Daarnaast heeft de band muzikaal een enorme groei doorgemaakt, die de stap naar een iets groter publiek in de grote concertzaken mogelijk heeft gemaakt. Hoe vreemd de muziek ook mag lijken, harmonisch werd het met de jaren steeds sterker, doorwrochter en zelfs meezingbaar. De wisselwerking tussen gesproken voordracht en ijzersterke refreinen werd telkens beter.

En zo kan het zijn dat tijdens de top 30 tour heel veel wordt meegezongen door de fans. De Kift leek bijna een normale band. (Wie de 'Wee mij' tour heeft gezien, wist dit natuurlijk al.) Normaal speelt de band haar nieuwe plaat semi-integraal en wie hem niet kent, wordt verrast door enkel nieuwe muziek. Normale bands die zo lang bestaan weven er een enkel nieuw nummer tussendoor, vooral niet te veel, niet zo De Kift. Pas in de toegift, die meteen van start gaat, komen een aantal vertrouwde nummers langs.

Niet gisteravond. De show begon met enkel een sample, de zang van Ferry Heine en een dansje van de rest van de band met de vleugels van Sorbo handschoenen, alhoewel, de band kennende, vast van het huismerk, aan de mouwen van de jasjes. Een absoluut prachtig, maar ook absurdistisch gezicht deze bonkige mannen een dansje te zien maken. 'Oe' deed weer wat het altijd doet, het zet een prachtige, weemoedige sfeer neer en nodigt uit tot meezingen. Een nummer als een landloper, verzopen, bezopen, tranen in de ogen en snot aan de neus, liggend aan de rand van een greppel vol herinneringen die nauwelijks meer (van) echt te duiden zijn.

De Kift bestaat 30 jaar en riep medio mei 2018 haar fans op een top 5 in te sturen van zijn/haar favoriete nummers. Dat leidde tot een top 30 waar tijdens de shows uit geput zou worden. Nee, ik heb niet gestemd, want, fanatiek lijstjesman uit het verleden, kan ik niet zo maar wat roepen en de tijd verstreek en ontbrak uiteindelijk om het serieus te doen. Het gaf niets, al mijn favorieten op één na, kwamen voorbij. Het is natuurlijk onvergeeflijk dat 'Achterboeg' niet gespeeld werd. Tot op zekere hoogte geldt dat ook voor 'Noek'. Wat over de hele avond uitzonderlijk opviel, is dat 'Bal', het feestnummer bij uitstek van De Kift, in het geweld van al die andere pracht zelfs wat wegviel. Er waren zoveel hoogtepunten en dat is een compliment waard. Door deze "gewone" show laat de band echt zien hoe goed zij is. Het is allemaal, overduidelijk, minder stressvol op het podium, dus ook losser en vrolijker. Een heel ande0e kant van De Kift toonde zich.

Nummer 30 werd gespeeld, 'Tabee'. En terecht, ook een van die ontzettend mooie nummers, nummer twee werd aangekondigd, ik ben het even kwijt, maar nummer een niet. Navraag na afloop leverde 'Orenmens' op. Een nummer dat Wim van Weele tegenwoordig brengt en dat doet op een manier zo droef, dat het altijd verbazingwekkend is dat hij na het applaus een mooie lach laat zien.

Daarmee ben ik aangekomen bij een belangrijk onderdeel van De Kift. Het circus, het theater. Alle leden zijn in staat om zo enthousiast te zijn, zoveel plezier uit te stralen, zo veel beleving te delen. De expressie op de gezichten is prachtig. Mathijs Houwink die totaal punk is en los gaat, nu er geen rol is in een voorstelling van een nieuwe plaat. Ferry Heine, is Ferry Heine natuurlijk, maar allemaal hebben ze een rol en springen naar voren en achteren, wisselen van instrument en zingen zo uitbundig, waarbij vrijwel iedereen zijn moment in de spotlights krijgt. Van heel dicht bij voor aan het podium, met prima geluid, complimenten Patronaat, viel dat nog veel beter te zien.

Natuurlijk was er een zeer opvallend element in de show ingeweven: een heuse quiz. Bij de ingang waren al formuliertjes uitgedeeld. We mochten fragmenten raden. De Kift speelde tien seconden iets instrumentaals en wij mochten raden van welke plaat het kwam door een van de twee opties in te scheuren. Een kansloze exercitie. Al herkende ik bijna alles, komt het van 'Brik' of van 'Hoofdkaas', van '7' of van 'Vier Bij Vier'? Gefeliciteerd Meinout(d?), als een van de zeven personen met alle tien goed.

Het werd een feest der herkenning, met een enkel vraagteken, welk nummer is dit dan?, waarbij opviel dat veel van de ballades de top 30 moeiteloos haalden, 'Beguine', "het Blikjesnummer", zoals mijn vriendin haar favoriet noemt, het prachtige 'Hoofdkaas', 'Tabee', 'Oe' en vooral 'Orenmens'. De Kift heeft zoveel mooie nummers dat zij een iets groter publiek verdient.

Over 'Wee Mij' en Thessaloniki heb ik al eens geschreven, maar iedere keer als ik dat nummer hoor, zie ik de afgetobde, bejaarde moeder (de coupletten) met haar spastische zoon (het refrein) weer voor mij. 9 Jaar oud, maar mijn eerder vermelde zoon was het roerend met mij eens: naar omstandigheden maar ook in uitvoering van "de show" van moeder en zoon: dit was 'Wee Mij' gepersonificeerd.

De Kift 30 jaar. Gefeliciteerd. Op naar de volgende 30 jaar zal ik niet zeggen. het is maar de vraag of ik dat zelf ga halen, maar zullen we het laatst gespeelde nummer, 'Tabee', nog maar niet letterlijk nemen en voorzichtig afspreken voor de komende 10 jaar? Ik ben voor.

(Alle foto's van) Wo.

De muziek van De Kift koop je hier:

https://winkel.dekift.nl/


or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

Saturday, 9 December 2017

De Kift Live. Gebr. de Nobel, donderdag 7 december 2017

Foto: Wo.
Voor aanvang van het optreden van De Kift keken we uit op een opvallend leeg, maar tegelijkertijd ontzettend vol podium. Leeg omdat er geen enkele versiering of attribuut op het podium stond. Met uitzondering van een als schildersezel vermomde trapleer achter het drumstel. Heel atypisch. Vol omdat er zo ongelofelijk veel instrumenten op het podium stonden, hingen, lagen, met minstens zoveel microfoons. Overal monitoren en een eindeloze wirwar van snoeren. Dat beloofde nogal iets en dat werd ook helemaal waargemaakt.

Het attribuut hing ditmaal aan de zijkant van de zaal. Een neonkunstwerk met de letters die het woord bal vormen werd voor aanvang aangezet en lichtte de zaal fraai op.

Laten we er niet omheen draaien. De Kift maakt rare muziek. Muziek die vrijwel niemand anders maakt. Muziek die anders klinkt dan wat als de maat der dingen geldt; in 2017, maar ook in alle andere jaren hiervoor sinds ik de band volg. Ik ken ook heel veel mensen die dit afgrijselijk vinden. En toch weet ik bijna zeker dat zij er allemaal naast zitten. Wie bij een show van De Kift aanwezig is, wordt beroerd. Als ik om mij heen kijk tijdens een optreden, valt mij maar één ding op: iedereen lacht. Iedereen is geroerd door de muziek, de show, het enthousiasme en de energie die van het podium komt gutsen. En er wordt geluisterd naar teksten. Regelmatig klinkt er een lach of een commentaar op het verschil tussen wakker worden in het groen; en in een groene greppel.

"Ik hou van iedereen". Foto: Wo.
De Kift stond met veel mensen op het podium. Meer dan ooit durf ik net niet te zeggen. Een cello en viool waren geheel nieuw en drie toeteraars(ters). Meer dan ooit stapte Ferry Heijne opzij voor bijdragen van andere bandleden. Dat maakte de show uitzonderlijk divers. Het slalommen om op het juiste moment op de juiste plek te zijn, een microfoon te vinden om mee te zingen, de instrumenten van Ferry te ontwijken, het was nog lastiger dan anders.

De show was nog niet perfect. Af en toe leek het niet allemaal op zijn plek te vallen, simpelweg omdat de routine nog ontbreekt in dit grote collectief. Toch waren dat pluisjes op een vers gestoomde en geperste broek. Het enorme gevoel dat 'Bal' uitstraalt (lees de recensie hier: http://wonomagazine.blogspot.nl/2017/12/bal-de-kift.html), werd perfect gevangen op het podium. De arrangementen zijn zo goed uitgewerkt, zowel instrumentaal als vocaal. De enorme gelaagdheid van de plaat, waarin de weemoed wordt gestold tot iets prachtigs, schitterde op het podium. Zo weelderig lieten de muzikanten alles zwieren. Hier werd hoekige muziek waarlijk rond gemaakt. Een voorbeeld hiervan is ook de fretloze bas waar op wordt gespeeld door Mathijs Houwink. Dat geeft nogal een ander geluid.

Foto: Wo.
Op de juiste momenten werden iets uitbundigere nummers uit het verleden ertussen gegooid, maar echt nodig was dit uiteindelijk niet. Meer een fantastisch extraatje. De nieuwe songs hadden de volkomen aandacht van de zaal. De Kift is ook avontuur waar de bezoeker zich aan laaft. Het grote gebaar ontbrak meer bij Bal dan ooit te voren. Dat heeft deels te maken met de kleinere rol die Ferry Heijne zich zelf toebedeeld heeft, maar meer met de hoofdrol die de muziek opeist.

Met 'Bal' opende en sloot de show (voor de toegift). Met dit nummer heeft De Kift een kroon op haar werk gezet. Al de allereerste keer dat ik het nummer hoorde, aan het einde van de 'Bidonville' show of in de Paradijskerk in Rotterdam tijdens de 'Wee Mij' toer, ik weet het niet meer, maakte het een verpletterende indruk op me. 'Bal' is het ultieme De Kift gevoel, gevat in een bal energie in muziek en gebaar. 'Bal' is alles waar De Kift voor staat. Vanaf de knallende gitaarriff is het FEESTE!

Foto: Wo.
Daarna nog een prachtige toegift in de vorm van een 'Beguine' gespeeld op cello, een trompet viool en drie ukeleles. Met uitzondering van Mathijs Houwink stond er niemand van de kern van De Kift op het podium. De Vlaamse dames zongen een prachtig duet.

Met een heerlijke versie van 'Witte Haring' kwam er een einde aan een feestelijke avond. De ter plaatse gemaakte kunstwerken van drummer Wim ter Weele gingen grif van de hand. De nieuwe cd met velen mee naar huis.

Het is drummer Wim die het De Kift gevoel perfect weer geeft. Op het podium is er niemand die droeviger kan kijken dan hij. Alle leed van de wereld straalt van zijn gezicht en lichaamshouding af. In de zaal na afloop is er geen grotere en blije lach te zien dan de zijne. Het feest is geweest, maar de herinnering blijft en maakt telkens blij.

Foto: Wo.
Ik zou het bijna vergeten na al dit muzikale geweld, maar er was een voorprogramma. Ik kwam tijdens de show binnen en het eerste wat ik hoorde was een discussie tussen de twee dames op het podium over hoe het nummer ook al weer heette. Het bleek 'Getatoeëerde Pik' te zijn. O.k., dacht ik, dat kan nog wat worden.... Al snel bleek dat Nancy Kleurenblind & de Zingende Roadie een allercharmantste show stonden te geven met heel erg leuke liedjes. Een basgitaar zoals ik er nog nooit eerder een zag (een Vox Apache basgitaar) en elektronica dat allerlei dingen "uit het kastje" produceerde, aangevuld met allerlei live gespeelde geluiden waren het instrumentarium. Veel gekleurde lichtbandjes de versiering. De twee stemmen van de dames deden de rest. Apart in alles is deze act, inclusief de presentatie die, waarschijnlijk, bewust wat knullig over komt. Ondertussen wordt het ene na het andere prima liedje gespeeld. De basis mag dan knullige disco zijn, wat daar overheen gelegd wordt is niets mis mee. Alweer verwijs ik maar eens naar Carol Cleveland Sings uit Philadelphia. Dat duo kan dit ook zo leuk.

De aandacht kregen de dames met een "schokkende opmerking". Deze vasthouden bleek een eitje en dat is verre van iedere openingsact gegeven. Een prima kennismaking dus.

Wo.

Bal is verkrijgbaar op de website van De Kift en daar staat hun verdere speelschema: Ga dat zien!

http://dekift.nl/

Dit heb ik kunnen vinden van Nancy Kleurenblind:

https://www.youtube.com/watch?v=paPX5p9BCSo

Saturday, 2 December 2017

Bal. De Kift

Alle festiviteiten zijn voorbij. Het samenvloeien met Rats On Rafts, Bidonville is opgeruimd, Wee Mij uitgespeeld en 25 jaar De Kift gevierd. Het is tijd voor een ander, compleet nieuw feest, genaamd Bal.

De verrassing is dat het album begint met misschien wel het beste nummer dat De Kift ooit live heeft gespeeld in de afgelopen paar jaar. Ik had het voor mijzelf 'Feeste Feeste Feeste' genoemd en wat blijkt: het is de titelsong geworden van de nieuwe plaat. 'Bal' is een overweldigend nummer. Pim Heijne knalt erin met een punked up elektrische gitaar. Daarna knalt de hele band in de overtreffende trap verder. De drums, de toeteraars en Wim van Weele als "Admiraal B.", met drie Braziliaanse trommels voor zijn buik, houdt van ons, van ons allemaal. En in de zaal weet je dat het waar is. Als Admiraal B. er is, zijn de Hemelse Engelen nooit ver weg. Kortom, als De Kift 'Bal' speelt, houdt iedereen van elkaar. Er is zelfs geen twijfel mogelijk. Iedereen lacht, zingt mee, terwijl de positieve energie door d'adren vloeit. Dit nummer is het mooiste en beste feestnummer ooit gemaakt, omdat het inclusief is en niemand uitsluit.

De Kift is flink uitgebreid voor Bal en dat is direct te horen in 'Bal'. Over al dat punk geweld is een prachtig arrangement voor de toeteraars geschreven. Een hint van zeldzame klasse en sophisticering.  'Bal' staat eindelijk op plaat en wat een feest is dat. Dan kan eigenlijk de rest van de plaat niet meer tegen vallen. Ik ga onderzoeken of dat ook zo is.

Maar wat gebeurt er als je zo juist naar een van de beste nummers ooit gemaakt geluisterd hebt, aan het begin van een nieuw album nog wel? Dan valt alles wat er na komt zwaar tegen.....

.... Het duurde bij eerste beluistering tot diep in het album voordat mij een andere schoonheid begon op te vallen. Vanaf dat moment ben ik Bal gaan beluisteren vanaf nummer 2. Ik heb al eerder opgemerkt dat De Kift melodisch en harmonisch steeds beter wordt met de jaren. Was 'Bidonville' conceptueel enorm sterk, muzikaal was het deels een stap terug naar het verleden. Bal pakt de draad op waar hij aan het einde van 'Brik' neergelegd was.

Natuurlijk hoor ik na 20 jaar De Kift volgen op zich niets meer. Daarvoor zijn de stemmen van Ferry Heijne, Frank van den Bos en Wim ter Weele te karakteristiek, zijn de afwijkende ritmes inmiddels te bekend, het schetterende koper te herkenbaar. En toch gaat De Kift op haar 11e plaat met gemak over alles heen wat hiervoor kwam. De band weet de weemoed nog beter te vangen. Juist door buiten haar betreden pad te treden. Zoals in 'D', waar een viool het enige instrument is onder de tekst die gedachten aan het verleden verwoordt. Wat De Kift beter dan ooit doet, is het vangen van die weemoed, maar combineert dat met een diep gevoeld mededogen voor de karakters in de teksten en voor het leven in het algemeen.

Die teksten zijn, zoals altijd, bewerkingen van teksten en gedichten van anderen. De ene keer gezongen, de andere keer voorgedragen of een combinatie daartussen. Dit maakt De Kift vrij uniek. De band speelt met de mogelijkheden die (de voordracht van) muziek brengt. Er zijn geen grenzen qua voordracht, nooit geweest, natuurlijk, maar de grenzen van de muzikale mogelijkheden zijn nog eens doorbroken op Bal.

Dat blijkt meteen uit het tweede nummer, 'Strijkstok'. Het aantal instrumenten is groter, het arrangement nog weelderiger, met fraaie harmonische lagen tussen trekzak en blazers. En dat is nog maar het begin, want er komt naarmate het nummer vordert steeds een instrument bij lijkt het wel. Sommige heel elementair een paar noten spelend, andere voluit. En alles past. Het lijkt Steely Dan wel, maar dan De Kift volkomen eigen.

Dit is de basis van Bal: prachtige melodieën en weemoed. 'Langzaam Aan' is zo'n typisch De Kift nummer. Een afwijkend ritme, voordracht en zang. Het toeren door Frankrijk heeft zeker iets opgeleverd. Meer dan ooit te voren zit er een element van het chanson in hun muziek. Samen met een oog voor details ontstaat een prachtig muzikaal kunstwerk. Minder punk, minder anarchie, meer pure muziek zonder de beginselen van De Kift uit het oog te verliezen.

Steeldrums, violen, een gewone piano, een uit Turks Fruit geplukte, weemoedige mondharmonica, een cello, allemaal instrumenten die niet vaak of nooit bij De Kift te horen zijn. Het komt allemaal voorbij. Ik was al onder de indruk van 'Hoofdkaas' en vervolgens 'Brik'. Heb genoten van het muzikale toneelstuk 'Bidonville' en geheadbangd op 'Rats On Rafts De Kift' , maar sta met open mond te luisteren naar Bal. Wat een plaat, wat een schoonheid.

Vandaag gaat Bal in première in het Patronaat. Helaas kan ik daar niet bij zijn, maar een paar dagen later in Leiden wel. Ik ben heel benieuwd, maar moet mij sterk vergissen als dat geen FEESTE! wordt.

Wo.

Je kunt hier luisteren naar 'Paradijs':

https://www.youtube.com/watch?v=Plskvg92PAM

en Bal hier bestellen:

http://dekift.nl/winkel/

Sunday, 1 January 2017

Wo's Album Top 10 of 2016

And the years roll on. We have closed the fifth year of this blog yesterday with the top 10 of the most views of 2016, so it is time to bare the bottom so to say and publish my favourite 10 records of 2016, but not before I wish all the readers a great 2017. May all your (musical) dreams come true.

2016 was a year that brought some great and some fantastic records. I had expected to have a giant struggle to come up with just ten records, but to my surprise that wasn't hard at all. Only between the number 10 and 11 it was hard.

You will see that the proportion records from my home country is incredibly high. I don't think that I've ever had this high a score in my year list. Six out of ten, not the number 1 position though, is a lot. Even in the runners up there still Dutch records to be found. Like 'Jupiter, part 1' by Blaudzun that came very close. A great year for NL music or as I wrote somewhere am I getting more patriotic? No, not by acquiring or listening to music. They simply really stick out.

There's one album that I would like to focus on specifically. Technically it's a re-issue, but it also sort of is not, as these songs were never together on an album before. 'X-Features' by New Zealand, circa 1980 punkers, Features is an album to check out if punk is your thing.

I'm sorry to say that 'Dearestly' by Lauren Mann became that number 11. A lovely record, with a great pop feel and many well-sung songs. It is just that I like this one just a little better.

10. Bliss. Shane Alexander

Every album by Shane Alexander is good, but not a single one convinced me as a whole like Bliss does. On Bliss he presents a mix of songwriting skills with a deeper level of emotion. Owning his own recording studio may have given that little extra push of being able of working at a song just this little longer as the bill is only running on himself, not the studio. With 'Heart Of California' as the centre piece of a well-balanced album full of introspective ballads and mildly rocking songs. Bliss is a winner deserving a lot of attention.

http://wonomagazine.blogspot.nl/2016/07/bliss-shane-alexander.html


9. Fading Lines. Amber Arcades

A fading face on the cover of Fading Lines. Amber Arcades or Annelotte de Graaf, came up with a perfect debut album, after tickling the world first with an EP. Based on a mild form of psychedelia Amber Arcades takes us on a trip through indie and alternative rock songs as light as a feather due to her ethereal voice. It seems that Ms. De Graaf took the right decision to quit her day job and migrate to the evenings.



http://wonomagazine.blogspot.nl/2016/07/fading-lines-amber-arcades.html


8. O. De Staat

With its fourth album De Staat finally makes it in my end of year list. Although I'm following the band live ever since its second album, it seemed the band was not able to really catch its live energy on record in a way that makes the record exceptional. With O that problem is solved. O bounces, jumps, kicks, sparkles and what not, in all the right places. Torre Florim and his men have produced a perfect mix of rock, dance, hip hop rhythms, metal and a dash of pop. And one of the most beautiful covers of the year, although mine has been customised at one of the shows.

http://wonomagazine.blogspot.nl/2016/01/o-de-staat.html


7. Nachtschade. The Avonden

A supporting slot can lead to a spot in an end of year list. I would never have heard of The Avonden had I not attended the show of I Am Oak in November. The Avonden played a great show with its short, somewhat weirdly lyriced songs. The Ramones without the punk as far as the length of the songs were concerned. The Velvet Underground without the madness of John Cale, but with the otherwordly worldviews of Marc van der Holst. All this is captured beautifully on the band's second album.


http://wonomagazine.blogspot.nl/2016/11/nachtschade-avonden.html


6. Blue & Lonesome. The Rolling Stones

How surprised the world is with this new album by this band that is around since 1962 has been noted enough. I am just surprised by the joy of playing caught on this album full of blues covers. Songs from the 50s and early 60s when the band was in its defining years, before it found its own voice. By sticking to the original sound captured with all the modern tools available, The Rolling Stones avoided the biggest trap in front of them. It's original and not modern blues, with a star role for Mick Jagger on harmonica and his singing. All else is played in his honour it seems.

http://wonomagazine.blogspot.nl/2016/12/blue-lonesome-rolling-stones.html


5. Rats on Rafts - De Kift. Rats on Rafts - De Kift

Was there ever an album by two acts that blended together so perfectly? I honestly do not know. Rats on Rafts and De Kift augment their respective songs in a great way. Both are more alive than in the original recordings, which each have its distinct qualities. Rats on Rafts injects its noise guitar and rhythms into De Kift's songs while De Kift throws in its exuberance and its melancholy version of life at the same time. What comes out is a simply superb album.



http://wonomagazine.blogspot.nl/2016/10/rats-on-rafts-de-kift.html


4. Country Songs. Karen Jonas

Should anyone care to ask, I'd answer that I don't like country songs. I've learned by now that old habits die hard. I just love Karen Jonas' music and voice. With Country Songs she takes her act to a higher level, which ought to result in a sort of breakthrough to a larger audience. It doesn't come much better than this in the music she plays. With her sidekick Tim Bray on guitar duties Country Songs is full of life, looked at from all sides. From happy to sad and just what it is, life comes by in all its facets. Brought to life by the woman with the best voice in country and things that lie close to it today.

http://wonomagazine.blogspot.nl/2016/10/country-songs-karen-jonas.html


3. Veggie Patch In The Desert. Elenne May

Elenne May must be the act with the most posts this year on this blog. Three EPs and two live shows, but no review of the whole album. Perhaps I'll do one later, but everything has been said. Together Veggie Patch makes a beautiful album that I have played a lot since its October release. Adorned with a beautiful cover, i.e. all three beautiful covers, Elenne May's album shows what this band is capable of, which is a lot. Mysterious songs take a hold of me and play themselves out with lots of atmosphere and making use of silences where ever possible and necessary. This is the cover with which the adventure started. Blindfolded like I was at the time, unfamiliar with the beauty that was to follow in 2016. But Veggie Patch In The Desert is not the best Dutch album of 2016....

http://wonomagazine.blogspot.nl/2016/10/veggie-patch-in-desert-elenne-may.html


2. Damaged Good. Bettie Serveert

Meet Carol van Dyk and her "Mini Me". In any other year this album would have been on the number 1 spot, but not this year. Damaged Good sums up everything Bettie Serveert is good at. Indie or alternative rock, mixed with a little experiment here and there and Carol van Dyk. From the very start the songs tell it all and go at full speed. 25 Years in the business and still going this strong, is not something a lot of bands can brag about. Bettie Serveert can and quite rightly so.


http://wonomagazine.blogspot.nl/2016/10/damaged-good-bettie-serveert.html


1.. David Bowie

Well, what to say? Perhaps it's better to say nothing and just bow my head for Blackstar and the career of David Bowie. If you do not get this album, you're missing one of the musical adventures of a lifetime.

https://wonomagazine.blogspot.nl/2016/01/blackstar-david-bowie.html

Wo.

Saturday, 15 October 2016

Rats On Rafts & De Kift live. Patronaat, Haarlem 13 oktober 2016

Eerder deze week werd de gezamenlijke release van de twee zeer uiteenlopend bands al lovend ontvangen op dit blog. Op donderdag 13 oktober vond de release party plaats in het Patronaat in Haarlem. Komt de samenwerking live net zo tot zijn recht als op de plaat? Lees gauw verder voor een antwoord.

De kleine zaal van het Patronaat gaf uitzicht op een bomvol podium. Volledig dubbele bezetting, overal de gebruikelijk blaasinstrumenten. Alleen het hoekje van toetsenist Frank van den Bos ontbrak. Aan de zijwand van de zaal "de winkel van An" met een wand aan LPs op de achtergrond. De zaal liep langzaam vol en de spanning nam toch wel iets toe. Wat te verwachten, sterker, ik denk dat velen van de aanwezigen geen idee hadden van wat er te verwachten viel. Mijn familie en vrienden, groot De Kift fans, had nog nooit van Rats On Rafts noch hun muziek gehoord.

Het was ook laatst genoemde band die als eerste opkwam en een paar nummers solo speelde. Ik geloof dat er, misschien per ongeluk, een noot gespeeld werd die "normaal" klonk, voor mijn oren dan. Meteen werd er een pedaal ingedrukt wat het geluid veranderde in, ja, wat? Een eindeloze gruis en geknetter, vermengd met de echo van een badkamer, altijd door pulserend, als de curve van weerkaatsingen in tegen elkaar opgestelde spiegels naar het paleis van de ijskoningin van Terry Pratchett. Heel veel herrie met andere woorden, met de blik naar beneden gespeeld. Shoegazers, voor mij iets nieuws in het echt. Wat dat betreft is Rats On Rafts een gespleten band, want de tweede gitarist Arnoud Verheul en de voor mij ietwat verstopte drummer zijn duidelijk het tegenovergestelde. In het tweede nummer sloeg de totale waanzin toe, die overigens het verschil binnen de band nog eens extra benadrukte. Na deze exercitie in de oerschreeuw was het maar goed dat de gitarist, die hier ook nog eens bijna weerzinwekkende geluiden aan een toetsenbord ontlokte, niet meer hoefde te zingen. Ik denk dat spreken al een probleem moet zijn geweest.

Een van de nummers van Rats On Rafts ging over in een De Kift nummer, 'Tabee' , hier 'Swan Song', tijdens welke het collectief opkwam met het banier van de samenwerking fier vooruitgestoken. De wisselwerking tussen de twee bands bleek onmiddellijk. De enorme tegenstelling tussen de twee bands, die niet zichtbaar is op de plaat, ook. De Kift open en tegemoettredend versus het geslotene van Rats On Rafts. Ik vroeg mij af wie de twee bands hier echt een plezier mee doen? Hun eigen fans?, daar heb ik sterke twijfels bij. Zichzelf zeker. Bij De Kift zou John Lennons kreet "I've got blisters on my fingers" wel eens van toepassing kunnen zijn. Hun muziek kreeg een enorme dot peper in de you know where, terwijl bij Rats On Rafts er elementen werden toegevoegd die zeer ongebruikelijk zijn in deze muziek. Ik zag het spelplezier bij (bijna) iedereen op het podium en stiekem bij die laatste twee ook.

De Kift fans werden met een aantal nummers op hun wenken bediend. Waar 'Wee Mij' ontbrak tijdens de show onder die naam afgelopen zomer in Haarlem, werd deze nu wel gespeeld. Voor Marco Heijne, als geweldige tweede zanger, was een flinke rol deze show. Altijd heerlijk om te horen.

Het eindigde weer samen. De show is helemaal van De Kift. Dat is eigen aan de energie van die band. Het eindeloze gewissel van plaatsen en instrumenten, de tomeloze inzet van zanger Ferry Heijne, afgewisseld met het altijd op het punt van uitbarsten in tranen staande gezicht van Wim Van Weele en het met gevaar voor eigen leven onder instrumenten doorduiken of moeten ontwijken. Bij Van Weele is het is altijd een verrassing dat hij na afloop vaak breeduit lachend kan worden aangetroffen in de zaal. Ditmaal ter plaatse LP hoezen in elkaar plakkend voor de verkoop. Handgemaakt, ieder exemplaar. De muziek stond het meest onder invloed van Rats On Rafts. Hun aandeel veranderde de toon en het tempo van alles. Ook live de totale samenvloeiing met andere woorden. Voor mij ook totaal geslaagd.

Overigens, op de zwarte gitaar van Rats zanger David Fagan zit een zwart-zilveren stikker. Volkomen de goede club, zoveel was duidelijk.

Het eindigde met één toegift, niet op de plaat, maar wel live. Op de achtergrond was de drie dubbele carnavalstrommel al te zien. Met trommel en al waggelde Wim Van Weele naar de voorgrond, langs drumstellen, pedalsteel, draden en versterkers om op de voorgrond ons zijn liefde toe te zingen. Ja, mensen, het was feest, alweer. Ja, het is heel anders, maar wie zich hiervoor openstelt, ontdekt een enorme bron aan energie, muzikaliteit en plezier. Er zijn slechtere combinaties denkbaar. Rats On Rafts - De Kift is niet de meest voor de hand liggende, maar een 100% geslaagde. 1+1 = minstens vijf hier.

(Alle foto's van) Wo.

Familiebedrijf De Kift

Wednesday, 12 October 2016

Rats On Rafts - De Kift

Deze plaat stelt mij voor een dilemma: in welke taal schrijf ik deze recensie? De vorige zin verraadt bij het eerste woord het antwoord al natuurlijk, maar Engels had gekund. Bij De Kift schrijf ik al jaren in het Nederlands, dus doe ik dat nu ook. Keuze gemaakt.

Rats On Rafts heeft eenmaal op dit blog gestaan. De Kift is een zeer frequente gast. In de afgelopen jaren hebben de bands enige malen het podium gedeeld. Daar ben ik niet bij geweest, maar de foto's die ik ervan zag straalden plezier en energie uit. Die mix verwacht ik dus ook te gaan horen op deze cd. De vraag vooraf, voor mij, was toch wel welke band levert het meeste van zijn eigen identiteit, zijn eigene in? Wat ik van de Rotterdammers had gehoord, mixt toch niet direct met de zeer eigen en eclectische sound van de Zaankanters. Toch zegt iets me dat beide bands er niet aan begonnen waren als, in ieder geval de potentie, de som niet meer dan de delen zou opleveren. En ja, bij beluistering hoor ik hoe twee bands zich verweven en elkaar omhoog en voorwaarts duwen. De opmerking van Franz Ferdinand's Paul Thompson, dat dit de beste band was die hij ooit had gezien, komt in het juiste daglicht te staan.

Nu is herrie De Kift niet vreemd. Door de aard van de instrumenten die De Kift inzet, is dat een totaal ander soort herrie dan versterkte en vervormde elektrische gitaren met de knop op 11. Daar zit, in mijn ogen, de valkuil voor De Kift in deze combinatie, omdat ze in dat soort geweld ten onder zou gaan. Dacht ik. Nou nee, juist op zulke momenten komt de kracht van de band naar voren, door haar dwarse arrangementen juist dan er op vol volume doorheen te jagen. Oordoppen mee mensen bij de shows!

Alles valt al samen in het eerste nummer 'Last Day On De Zon'. De titel in twee talen is al een aankondiging van hoe de twee bands het aanpakken. Een vol, sonisch palet, met een sterk afweikend ritme en toeters die bijna dissonant door de gitaarbrij heen schateren. Ferry Heijne er bovenop. Werkelijk schitterend.

Rats On Rafts stelt een prachtige ingetogen kant tentoon in een aantal nummers, waar De Kift wordt versterkt met een spookachtige kwaliteit. Neem hoe 'Dit Schip' over gaat in 'Powder Monkey'. Van schoonheid naar steeds oplopende inspanning. Als een loopband die out of control gaat met jou er op. Een overgang waar de geest van Franz Ferdinand dwars door heen waart.

Wat een heel goed teken is, is dat ik geen moment op zoek ga naar een herken ik het origineel? Nee, natuurlijk gebeurt dat, maar dan is het spontaan. De aanpak maakt het mogelijk om hier met een totaal vers oor naar te luisteren, als een nieuw werk. De twee bands vloeien werkelijk samen en halen het beste uit elkaar. Een mash-up waar mixers enkel van kunnen dromen. Energie, eclectie en kunst. Alles vloeit samen tot een bal energie die de wereld in wordt geschoten. Een mix waar de al eerder genoemde band vorig jaar samen met Sparks als FFS, al zo om geroemd om de samenwerking, een puntje aan kan zuigen. Het verschil is nieuwe nummers versus bestaande, maar vooruit.

Het enige dat in het geweld grotendeels verdwijnt, is het typsiche drummen van Wim ter Weele. Dat is de concessie die aan deze samenwerking moest worden gedaan. Het gaat wel iets meer rechtdoor dan normaal. Geen "1, 2, 3, 4" roepen en dan een waanzinnig ritme aanslaan. Er blijft genoeg te genieten over voor dat u zich zorgen gaat maken.

Het is dat Kaizers Orchestra niet meer bestaat, maar ik had heel graag ooit een plaat gehoord waar De Kift samen met de Noren aan de slag waren gegaan om hun krachten waarlijk te bundelen. De hemel op Aarde geloof ik niet zo in, maar het beste op dit gebied van noord-west Europa was dan toch wel samen gekomen.

Voor nu doe ik het met deze prachtplaat. Wat een tour de force. Sterker nog, de lichte bezwaren die beide bands soms bij mij oproepen bij thuisbelsuistering zijn met dit album als sneeuw voor de zon verdwenen. Rats On Rafts - De Kift is het levende bewijs dat 1 + 1 heel veel meer dan twee, zellfs drie kan zijn in het leven.

Wo.

Je kunt hier luisteren naar 'Last Day On De Zon':

https://www.youtube.com/watch?v=Znet_V60lbE

Tuesday, 21 June 2016

"Feeste!" De Kift live. Houtfestival, zondag 19 juni 2016

"Als paarden sterven"
"De Kift in de buurt" heten de slimme e-mails die "het persbureau" van De Kift aan de leden van haar nieuwsbrief verstuurt. Zo kwam ik er achter dat er zoiets bestaat als het Houtfestival in Haarlem en bovenal dat De Kift er ging spelen. Zij zouden opnieuw een greep doen uit het 'Wee Mij' programma. Nu heb ik dat al eerder gezien, zie het verslag eind 2015 van het optreden in de Paradijskerk te Rotterdam op dit blog, maar dat is bij De Kift eigenlijk nooit een bezwaar. De Kift betekent feest, zoals ze zelf ook bezingen in wat wellicht hun hardste nummer is (en de makkelijkste meezinger!). Fanfarepunk tot op het gaatje.

De Kift is voor mij de meest unieke band van Nederland en zelfs van grote delen daar buiten. Omchrijf wat ze maken en ik zal direct doorlopen. Voordracht van gedichten op muziek? Fanfare? Rare en vooral ernstig gebutste instrumenten? Het klinkt allemaal te alternatief, te raar om goed te kunnen zijn. Maar inmiddels ben ik dit jaar 18 jaar fan en heb vrijwel alle concertreeksen sindsdien gezien. Van Nova Zembla tot een Russische opera en een Bidonville.

Alternatief is het juiste woord om het Houtfestival te omschrijven. Het contrast met Bevrijdingspop kan niet groter zijn. De enige overeenkomst is de locatie, maar dat is dan ook alles. (O.k. er wordt ook drank geschonken en er is eten en muziek.) Er zijn vooral heel andere mensen samen in een veel bescheidener aantal. Zelf zag ik alleen De Kift dus kan verder niet over het festival zelf oordelen.

"Droeve drummer Wim schildert"
Hoe groot de productie van De Kift is, is goed te zien aan het aantal instrumenten en mensen dat moet soundchecken. Hulde aan de geluidsman die dat allemaal heel goed in balans had vanaf het begin. Slechts hele kleine aanpassingen waren nodig.

De Kift zette in met het uitzonderlijk stemmige gedicht van Velimir Chlebnikov 'Als Paarden Sterven'. Drummer Wim van Weele, het meest bedroeft want, is werkloos in dit nummer en staat te schilderen achter zijn drumstel. Een gestorven paard. De sfeer is meteen gezet. Geweldig als een band meteen zo'n indruk weet te maken.

In tegenstelling tot het concert in Rotterdam stond de titelsong van het programma wel op de rol. Vrij in het begin al spetterde het koper in 'Wee Mij'. Even een persoonlijk verhaal bij 'Wee Mij'. Begin deze eeuw liep ik met vrouw en kind door Thessaloniki en we zagen bij een markt een oude vrouw met een zwaar spastische zoon in een versleten rolstoel staan. De vrouw hield een heel verhaal in, ik neem aan, het Grieks. Zodra zij haar mond hield, begon de zoon wild te spartelen in zijn stoel. Zodra hij ophield, begon de vrouw weer en zo verder. Zoon en ik stonden te wachten en hadden de tijd. Bij het doorlopen keken zoon en ik elkaar aan en begonnen samen 'Wee Mij' te zingen. Alsof het nummer voor dit moment geschreven was: zacht-wild-zacht-wild.

"De blikjes Hoofdkaas"
Tot zover deze herinnering. Eigenlijk ging het optreden van hoogtepunt naar hoogtepunt waar 'Orenmens' er opnieuw heel erg uitstak, maar het feestje dat 'Witte Haring' is, deed dat ook, de waanzin van 'Een Man', de kracht van 'Admiraal B.' en natuurlijk het laatste nummer voor de toegift, 'Hoofdkaas'. Ik had de blikjes al gezien, dus wist dat het waarschijnlijkst mooiste nummer van De Kift voorbij zou komen. Volgens mij komt alles waar De Kift voor staat het meest perfect in dit nummer samen. Voordracht, samenzang, weemoed, verlangen, verloren eenzaamheid, de kracht van de melodie en een mix van muzikale culturen. Een nummer dat mij raakt op het diepste niveau.

'Feeste, feeste, feeste!"
Het gerammel met het tuinhekgaasmateriaal gevuld met lege blikken in 'Hoofdkaas' had een groot effect op de staat van het drumstel. Voordat manager Marco Heijne zijn lange lijf achter het drumstel kon plaatsen voor de finale, moest er (bijna te) veel terug op zijn plaats komen. Naast de zooi van al die lege blikken om hem heen. De Kift was klaar voor de grote finale. Gewoon de knallende riff op de elektrische gitaar extra vaak spelen todat alles is herrezen.

"Feest! Feeste, feeste, feeste". Drummer Wim heeft drie Braziliaanse carnavalstrommels voor zijn buik en zingt als Monsieur Parnasse ons toe dat hij van ons allemaal houdt. En we geloven hem. Voor twijfel is hier geen ruimte. Dat alles over een oorverdovend lawaai heen, dat echter zo perfect is als afsluiter, dat iemand bijna vergeet hoe stil en ingetogen deze band muzikaal eveneens weet te overtuigen: "Als paarden sterven ...."

Met een uitstekend humeur gingen wij na afloop weer huiswaarts. De Kift. Wat een band!

(Alle foto's van) Wo.

Monday, 30 May 2016

Kairos, February 2016 by .No on Concertzender

Photo: .No. Treatment Astrid van der Meijs
Another month another Kairos. .No shares his taste in music in as far as it fits into the concept of Kairos, which is meditation on music. Wo. listens to the show and provides his unique views on the sometimes familiar sometimes unfamiliar and sometimes stunningly strange experiences he undergoes. Here's his report on the show broadcasted in February, as he is still running behind a bit.

This month Kairos opens in such a soft way that I wondered whether I had forgotten to switch my boxes on and switched to the headphones instead. Only then I heard a few piano notes, few and wide apart, that sort of morphed into the spacey, atmospheric sounds of Òlafur Björn Òlafsson. Mystic as the Icelandic landscape is rumoured to be. Is 'Bob In Your Gait' really the third song? Nothing seems to change really. But unlike in that Bourbon commercial where the modern world crouches up on the farm and only the taste remains the same, here an ethereal voice is added to the atmosphere which remains somehow mysterious to which at best something more sacred is added.

Silmus we have encountered regularly in the past few years, but no matter what Gert Boersma's band adds, it still could be a part of a composition that started with Howard Skempton's few piano notes played by John Tilbury. Just another move to more organic instruments and less atmospheric ones. The warm piano returns, with sporadic guitar. I notice that I like Silmus more and more over time. It's time to listen to the whole album.

.No is at work here, like only he can with his ears for things that fit together and the skills to mix them in such a way that they truly belong. His master's ears indeed.

The magic doesn't stay. The first note of Bruce Cockburn's 'Let's Go Laughing' is a break with what went on in the first almost quarter of the program. The song is beautiful and reminds me vaguely of Doug Ashdown's 'Winter In America', but is so much more down to earth, almost bare. Totally reliant on the guitar playing. Cockburn is clearly influenced by the jazzy singer-songwriter compositions and way of singing of David Crosby, but stands his own ground in a totally inappropriately titled song. There is nothing much to laugh here. It's so serious. The second influence in the style of singing is British folk of the late 60s and early 70s. Fairport Convention, Richard Thompson, even Steeleye Span.

The next switch is into esoterica. Exotic percussion instruments are played of which I do not have an opinion. Well I have, but I will keep it to myself. It's just not for me. This 'Tin Hat' moves into a second 'Tin Hat' that starts out with a sort of music that I remember from a TV series the name of which eludes me for now. One in which strange little pieces of music accompanies certain scenes, totally estranging scene and viewer. And I'm there. It's not 'Twin Peaks. In my mind I see a solitary man walking towards me in the distance. The baker who lost all his sons in the war and hear the strange music that could have followed the comment: 'Heimat', the original series. So no matter how "strange" 'Tin Hat' sounds, I see scenes from the Hunsrück right before my eyes and hear the dialect.

Nighthawk At The Diner's 'Junie Needs New Shoes' is slightly more jazzy in an early Tom Waits kind of way, but fits in with 'Tin Hat' as the mood is somewhat estranging as well. The melody flows quite smoothly, there's even something Hawaiian in there, but the samples of voices gives the song an eerie something, where I strongly wonder what the song has to do with the text samples.

Jesse Mac Cormack by now is a Kairos veteran as well. His 'No Other' is a short song, where he touches on the mood that he creates on stage. There he almost pushes people away from his music by making them as ugly as possible with harsh sounds and an unbecoming performance. On record there's more room for the songs as 'No Other' shows. The song shows a dense mood, like a room where it is too hot, too much smoke of whatever hangs over all and it is too crowded. The song is somehow relaxed but that is only pretending. He's "keeping it all in", but in the meantime listen to his voice. Bursting at the seems to spill it all.

From Montreal to Gent is a giant step. The guitar is so much more contemplative. The song is at ease. The bowed guitar gives that little extra. When the song goes off, there is some beautiful guitar work that shows years of practice and the ability to turn proficiency into something original. Ries de Vuyst's song 'Snijwblind' is simply beautiful.

The cut to Will Samson is a very noticeable one. From a song to atmosphere with a drone as if there's an old fashioned plane slowly coming my way, ever louder, ever closer. Reminding me of stories of World War II. People lying in their bed listening to the bombers coming closer and of their relief when they went by. From the drone comes a song, but it's Douglas Dare's 'London Rose'. Have I already mentioned David Crosby? 'London Rose' reminds me of Neil Young's 'Helpless'. There's enough setting the two apart, but it is telling that I started singing "There's a town in North Ontario", before Dare started his own song. 'London Rose' is a little more difficult, has its own quality and is very much worth listening to. The mood is dark which seems something of a theme this month.

Nepotism is something that seems common practice in our most southern province, Limburg. So it is no surprise that we encounter Gerard Kockelmans, father of Hans and uncle of .No, in Kairos. Years ago .No helped stage a concert with several compositions of this Limburg composer and had the performances recorded so that they could be reproduced. This recording is from 2015 though. For me a premier 'Sine Nomine' played by Arno Dieteren is and I have to say that I like it, so all nepotism is excused as far as I'm concerned.

Jonas Munk and Jason Kolb return with their composition 'Slow Billows'. Electronics hover all over my room. An atmosphere that is slowly built up, through which some sounds are allowed to escape before they are swallowed in by that large cloud to disappear behind the sound scape that appears to be revolving around a centre. Ever so slowly and thus revealing something different the whole time. In the depths of the cloud something is creaking softly, something needing oiling bitterly, but can't be seen. Only the soft creeks escape the dark cloud that washes over me and returns, like waves on the beach.

Where does 'Slow Billows' end and the fragment from 'dlp 1.1' begin? That it's there with its treated choir at some point is clear, but the 'Slow Billow' part seems to continue underneath as well. A .No mixing mystery. Give me 'Slow Billows' any day, if you ask me for my opinion. The idea may look the same at face value, but the execution is quite different.

From the revolving sound scape a blaoskapel emerges. Another Dutch singer in dialect starts singing. Gé Reinders in that sense is clearly attached to Broeder Dieleman and Ries de Vuyst but also Daniel Lohues. The combination of the brass band and the singing is a for me unique one, but one that works well.  The brass takes on the, at heart, pop composition and turns it into something quite its own. 'St. Cecilia' is a beautiful song and a great ending to February's Kairos.

Wo.

You can listen to Kairos here:

http://www.concertzender.nl/player/?theme=16&rod=kairos&mode=rod&provider=cz&program=rod&date=20160204&hourcz=23&pid=83508

This is the playlist

Playlist Kairos 4 feb. 2016. 23:00-0:00. Concertzender (www.concertzender.nl).
00:11  Howard Skempton. June '77, for piano. John Tilbury, piano. Album Well, well Cornelius. Sony SK 66482
01:34  Ólafur Björn Ólafsson. Molasses. Ulfur (Erla Axelsdóttir, hoorn; Ólafur Björn Ólafsson, vibrafoon, percussie.) Alexandra Sauser-Monnig, zang; Bjarni Frimann Bjarnason, viola; Hans Jóhansson, cello. Album ‘White Mountain’ van Ulfur. Western Vinyl.
04:42  Julianna Barwick. Bob in your Gait. Julianna Barwick, piano, stem, tape & computer. Album ‘The magic place’. Asthmatic Kitty Records AKR08
07:53  Gert Boersma. You are renderness. Album ‘Shelter’ van Silmus (Gert Boersma, Minco Eggersman, Jan Borgers, Mirjam Feenstra). Volkoren 58
12:54  Bruce Cockburn Let’s go laughing. Bruce Cockburn, gitaar en zang. Album ‘High Winds White Sky’. True North Records TN 3.
18:07  Zeena Parkins. Black Thursday. Tin Hat (Ara Anderson, Zeena Parkins, Mark Orton, Ben Goldberg, Carla Kihlstedt). Album: The Sad Machinery Of Spring. Hannibal Records HNCD 1524.
19:03  Ben Goldberg. Drawing lessons. Tin Hat (Ara Anderson, Zeena Parkins, Mark Orton, Ben Goldberg, Carla Kihlstedt). Album: The Sad Machinery Of Spring. Hannibal Records HNCD 1524.
23:21  Frank de Kleer/ROOD. Junie Needs A New Pair Of Shoes. Nighthawks at the diner (ROOD, zang, piano, celesta; Jarmo Hoogendijk, trompet; Bert Boeren, trombone; Arjanne Kuiper, cello; Bob Wisselink, bas; Thijs Verweer, drums). NWRCD 2303.
25:09  Jesse Mac Cormack. No other. Jesse Mac Cormack, gitaar en zang. Album Crush. Secret City Records SCR 047 CD.
32:43  Ries de Vuyst. Snijwblind. Album Oondert. Uitgegeven in eigen beheer.
35:53  Will Samson. Hunting shadows (D). Will Samson. Hunting shadows. 2:47. Album Balance van Will Samson. Karaoke Kalk 69CD.
38:19  Douglas Dare. London’s Rose. Album: Whelm. Erased Tapes Records ERATP 057CD.
42:55  Gerard Kockelmans Deel uit Sine Nomine. Arno Dieteren, piano. Opname in eigen beheer, 2015.
46:00  Jonas Munk en Jason Kolb. Slow Billows. Billow Observatory (Jonas Munk, elektronica en Jason Kolb, gitaar en elektronica). Van album Billow Observatory. Felte 003.
50:07  William Basinski. Fragment uit dlp 1.1. William Basinski, tape & computer. Album The Disintegration Loops. Musex International (bmi) 2062 (2013 Temporary Residence reissue)
54:18  Gé Reinders. Sint Caecilia. Chr. Muziekvereniging De Bazuin (Tzummarum, Fr) en Gé Reinders, zang. Album Bloas mich ’t landj door. Fennek FN CD 18.