Five years ago today ......

..... the first post was published on this blog. It was a sad one:

http://wonomagazine.blogspot.nl/2012/02/rip-whitney-houston-1.html

by Tineke G. (who designed our fabulous logo). In Dutch. A lot has changed since then. Such a lot of great music was released, so many great artists left us for the eternal ever after. Great live shows were attended, interviews with artists became a regular feature. .No started his radio show 'Kairos' on Concertzender. New artists find us and present their music for a potential review, in fact pointing each other towards us. We even get promo copies and pre-listenings of new albums by record companies and musical PR services. Our contributors keep sending in their highly appreciated "stukjes" as we used to call them in the old days.....

...A real change came when .No and I decided in the fall of 2016 that the concept of a PDF WoNo Magazine was no longer of this day and that the blog had fully, completely taken it's place. It was great fun while it lasted, for nearly 16 years. "Some sort of a monument", as one of the former readers told me recently. On 31-12-2016 we published the last issue.

Over 1800 posts have been published since that day 5 years ago. All for the love of music. For now, let's go on with this show. Today it's Strike, the new album by Moss, tomorrow an interview with Aura Blaze. And much, so much more to come. Views went up steadily, even leaving the mysterious mass attention from Russians and Ukrainians aside. 2016 was our most successful year to date where views are concerned and 2017 has started promising.

Interested to join us as a contributor? Contact me and you could be in to, but above all enjoy music and I can only hope that every once in a while you find a post that inspires to listen, thus opening a new album to you.

Wo.

Strike. Moss

Moss is an old hand on these pages and in the magazine that preceded them. Search and you will find reviews of the previous two albums, 'Ornaments' (2012) and 'We Both Know The Rest is Noise' (2014) and a show in 'Het Paard van Troje'.

Come 2017 things have changed a little. Bass player Koen van der Wardt has decided to leave the band and pursue his own career under the name Klangstof and released his own album in the fall of 2016, 'Close Eyes To Exit'.

Does it matter a lot? No, the sound is recognisable. Perhaps not from thousands, but certainly dozens. The dreamy element that the voice of singer Marien Dorleijn brings to the whole is there, the alternative mid tempo rock with fiery outbursts is also well in place. So much so that my introduction to Strike followed the pattern that most new albums by bands I like and know well encounter: a disappointment.

Then either of two things happen: either I keep disliking the album as a real disappointment or the album finds its way into my life and graces it with its presence. Strike has followed the second track and thus you find me writing on it. Giving up straight away is not an option when I like a band. (Even that last album of Lou Reed with Metallica was given a serious shot by me.) Strike won out.

Strike has Moss following the path that the band entered with 'We Both Know The Rest is Noise'. More up-tempo, alternative rock with hints of 60s pop, e.g. The Byrds, in combination with atmospheric lead guitars and moody stuff in the background here and there from synths or keyboards. It's a path I take my musical Moss hikes on regularly. It is that path of pleasant recognition that opens Strike, with a few up-tempo songs that fulfill my expectations and Moss desires.

When the band takes a step back in 'It's So Hard To Keep A Secret', the dreamy quality takes over totally. At first near bare. Drums, bass and a synth playing a few notes. Slowly the song is built up and flashed out. More and more guitars enter the mix in the glorious chorus. It isn't exactly a ballad, but in the Moss universe it is. There are so many little aside sounds to follow, stacked on top of each other, that the song is glorious indeed.

An Air bass, the plopping kind, enters 'Ghosts' giving the album a totally different flavour once again. The fleeting guitar noise fills the whole breadth of the mix, giving the idea of a monumental sound, while 'Ghosts' is a small song. Enter an acoustic guitar that changes the song yet again. I start noticing how many ideas were packed into the songs, how varied Strike is, where at first I thought to hear just another Moss album. More and more Strike becomes the fifth album of Moss, asserting its individual right to exist in the oeuvre.

The title song cuts out nearly all else while Marien Dorleijn is "walking a tightrope". All mood and vocal melody. I'm happy the bandsound kicks in again and that the tempo goes up a bit again also in 'Don't Look Me In The Eyes'. The song has an 80s new wave feel. It's a square song, with a round interlude. The only way I can describe what's going on here. 'Me Me Me' delves into that era also with a Gary Newman synth sound, tight drumming by Finn Kruyning creating a Fischer-Z atmosphere. A song that just grows and grows.

Today it's still more than two months before the band gets to play Paradiso with Amber Arcades. So far away. I can't wait to hear this music live though. All hesitations are put aside. With Strike Moss may have delivered an ideal follow up album that I will play for quite a while.

Wo.

You can listen to 'My Decision' here:

https://www.youtube.com/watch?v=saeGXQcjgPw

Boots No. 1: The Official Revival Bootleg. Gillian Welch

Over de beperkte productiviteit van Gillian Welch is de afgelopen jaren al meer dan genoeg geschreven en teveel gespeculeerd, dus ik hou me bij de feiten.
 
Nadat de singer-songwriter uit New York tussen 1996 en 2003 vier platen had uitgebracht, was het meer dan acht jaar stil en ook sinds de release van The Harrow & The Harvest in 2011 zijn al weer ruim vijf jaar verstreken.
 
Sindsdien moeten we blij zijn met een enkele bijdrage aan een soundtrack, een tribute plaat of een plaat van Dave Rawlings Machine en dat is te weinig voor een muzikant van het kaliber van Gillian Welch.
 
Gelukkig is het wel zo dat alles waar Gillian Welch haar naam aan verbindt van een ontzettend hoog niveau is. Zo zijn Revival uit 1996, Hell Among The Yearlings uit 1998, Time (The Revelator) uit 2001, Soul Journey uit 2003 en het al eerder genoemde The Harrow & The Harvest stuk voor stuk platen om te koesteren. Het zijn bovendien baanbrekende platen, die de interesse voor stokoude Amerikaanse folk muziek hebben aangewakkerd en bovendien op geheel eigen wijze voortborduren op deze stokoude Amerikaanse folk.
 
Het is moeilijk te geloven dat Revival al weer twintig jaar oud is, maar gelukkig wordt de verjaardag van deze inmiddels tot een klassieker uitgegroeide plaat in stijl gevierd. Met Boots No 1: The Official Revival Bootleg hebben we er immers opeens twee cd’s met Gillian Welch bij, al is het helaas geen muziek van recente datum.
 
Zoals de titel al doet vermoeden bevat Boots No 1: The Official Revival Bootleg materiaal dat stamt uit de periode waarin het debuut van Gillian Welch werd opgenomen. De 21 songs op de plaat zijn goed voor vijf kwartier muziek en laten alternatieve versies van songs die terecht kwamen op Revival, demo’s en outtakes horen. Het is oneerbiedig gezegd dus niet veel meer dan een verzameling restjes, maar Boots No 1: The Official Revival Bootleg laat horen dat ook een verzameling restjes een grootse plaat op kan leveren.
 
Boots No. 1 ligt grotendeels in het verlengde van de muziek die Gillian Welch op haar debuut liet horen, maar laat ook horen dat ze net zo makkelijk had kunnen kiezen voor andere wegen, bijvoorbeeld wanneer de elektrische gitaar uit de kast wordt gehaald voor een portie rock ’n roll.
 
Ook op Boots No. 1 staan de mooie stemmen van Dave Rawlings en met name Gillian Welch centraal, hoor je hun trefzekere en veelzijdige gitaarspel en hoor je boven alles steeds weer songs die iets met je doen. En ook voor het opnemen van dit materiaal kon natuurlijk een beroep worden gedaan op topkrachten als Jim Keltner, Greg Leisz en producer T-Bone Burnett en ook dat helpt.
 
Gillian Welch mag niet heel productief zijn, maar alles dat ze maakt is prachtig, ook als het gaat om een verzameling restjes van de plank. Kortom, een plaat om heel blij mee te zijn.

Erwin Zijleman

Je kunt hier luisteren naar 'Dry Town':

https://www.youtube.com/watch?v=vqqKzL_3NEo

I See You. The xx

Both albums of The xx have featured in WoNo Magazine as has the solo album of Jamie xx. Recently I bought the debut album on LP. Playing is nothing but an astonishing experience. The music suits vinyl in a great way. And now the new album is here for a few days and I'm listening to it for the first time. Just listening to three songs I know I am going to write about it, but it's important to digest it all in a serious way. So patience is the word before I continue. (21-1)

(23-1) After the second listen session, I am wondering what to do with I See You. Oh, yes, there's quality. On the other hand, it is so different from what I expected. Which could be a good thing, read my recent The Kik review for example. The feeling I'm getting half of the time, is that I'm listening to a slightly modernised version of Adele. That was something I did not see coming and also something I'm not happy about. My mood changes and I hear these beautiful songs. I'm confused.

Some sounds on the album are familiar, yet there are all these extras. Do I like them or am I in love with the echoes and empty spaces in the music of The xx? Fact is, I read somewhere that Romy Madley-Croft sings better on I See You and I can only agree. This is a young woman, totally comfortable with her voice and at ease with what she is singing. This takes nothing away from Oliver Sim, but there is a difference. So the first positive point is scored.

What I am absolutely certain of is that the cover art is stunning. The logo is completely in place, yet, The xx is on the cover, in an alternate form. The blue and the shadowy black contrasts in a beautiful way. Vague, yet clear, and a lot of (sun?) light. The second point scored.

(13-2) Some weeks on, I can hear that The xx is trying to do something new. In one of the interviews with the band I read that they allow themselves a party element. In that obviously the influence of Jamie xx on the music must have grown. In 2017 we all are familiar with his solo album and how that differs from The xx. Just listen to how I See You opens. A thick bass sound, percussion sounds fills my head in 'Dangerous'. There's horns or better sounds like horns, presented in percussive way. 'Dangerous' is quite a statement, coming back to my inhibitions where The xx are concerned.

I truly think that a third album fully in typical The xx style would have been one too many. I See You seen from this angle can be taken as an album by a band in transition. The thing is that this is only the band's third album since 2009. In other words I may be way too old before this development has found its true nest. The Beatles had all but broken up in this same timespan.

So even after listening for about a month, I still have my doubts. On the one hand I hear a beautiful song like 'Replica', yes, it does remind me of the first albums and a great song like 'Say Something Loving', which hardly reminds me of what went before, on the other I hear a few songs that really do not touch/move me. Literally or figuratively. They just go into one ear and out the other. The xx never must have wanted that effect when working on these songs.

Where the mix between The xx and the party really works in 'On Hold'. The mix of The xx, U2 guitar playing and hip hop/dance really gets together. Moving audiences are quite easy to imagine while listening. It is with songs like these that The xx gets the benefit of my doubt for I See You.

Perhaps it just takes a little more effort before things really become alright between us. The fact that I'm still playing the debut album, ought to say enough. The music on I See You still has that coolness that is a signature for the sound of the band. Where more and more artist surface emulating that atmosphere filled with emptiness, The xx moves in another direction. And, that Alison Moyet feel wore off after a while, I'm glad to say. It may just be time for me to start moving along. Listening again to 'I Dare You', I put my second foot on the train, deciding to catch it and not to remain behind on the platform.

(14-2) It's time to publish.

Wo.

You can listen to 'On Hold' here:

https://www.youtube.com/watch?v=blJKoXWlqJk

A Seat At The Table. Solange

Je zou maar de zus van Beyoncé zijn. Meer dan een plekje in de schaduw van deze wereldster zit er natuurlijk niet in en een eigen carrière in de muziek lijkt op voorhand een volstrekt kansloze missie.
 
Solange (Knowles) is de jongere zus van Beyoncé en ze probeert inmiddels al een paar jaar om een eigen muzikale carrière van de grond te krijgen.
 
Dat leek tot dusver moedig maar dom, want de platen die Solange maakte trokken dankzij haar wereldberoemde zus natuurlijk wel enige aandacht, maar waren lang niet goed genoeg om de jongere Knowles telg op de kaart te zetten als een muzikant met bestaansrecht.
 
Dat Solange wel degelijk wat te bieden heeft laat ze horen met het onlangs verschenen A Seat At The Table. Sterker nog, met haar nieuwe plaat blijft Solange Knowles wat mij betreft haar oudere zus een paar stappen voor.
 
Net als Beyonce kreeg Solange de 70s soul met de paplepel ingegoten, maar ontwikkelde ze zelf een voorliefde voor R&B. Waar Beyonce deze R&B lardeert met heel veel pop, is de R&B van Solange doorspekt met invloeden uit de 70s soul en funk. Het levert een plaat op waarvan Prince daarboven heel enthousiast gaat worden, maar ook liefhebbers van vintage soul en moderne R&B komen met A Seat At The Table volop aan hun trekken.
 
Solange krijgt dit voor elkaar met een verrassend avontuurlijke plaat die hypermodern klinkt, maar ook meer dan eens raakvlakken met oude soulklassiekers laat horen (hier en daar hoor je flarden van What's Going On).
 
A Seat At The Table is hierdoor niet zo aanstekelijk en hitgevoelig als de platen van de beroemde zus van Solange, maar voor de liefhebber van avontuurlijke pop met invloeden uit de soul, funk en R&B valt er heel veel te genieten. De instrumentatie en productie van de plaat zijn fris en aangenaam, de songs van Solange zitten vol verrassende wendingen, haar teksten durven zich ook te spreken over de politieke thema’s en Solange is ook nog eens een prima zangeres met een flink bereik en gevoel voor doseren.
 
Ik ben zeker geen groot liefhebber van R&B, maar A Seat At The Table houdt me, net als de platen van Janelle Monáe, op het puntje van mijn stoel. De muziek van Solange is opvallend spannend. Steeds gebeuren er dingen die je niet verwacht. De ene keer zit dit in bijzondere ritmes, de andere keer in opstandige keyboards, dan weer in de fascinerende vocalen van Solange Knowles.
 
A Seat At The Table intrigeerde me direct bij eerste beluistering enorm, maar het is ook nog eens een plaat die beter en beter wordt. Waar ik de laatste van Beyoncé niet slecht maar ook niet bijzonder vind, is de nieuwe plaat van Solange er een die steeds meer respect afdwingt. 

Verplichte kost voor liefhebbers van wat alternatievere R&B, maar ook muziekliefhebbers met een open mind kunnen wat mij betreft niet om deze plaat heen. Solange zal waarschijnlijk niet zomaar uit de schaduw van haar zus treden, maar in artistiek opzicht is ze haar met deze plaat al lang voorbij.

Erwin Zijleman

Je kunt hier luisteren naar 'Cranes In The Sky':

https://www.youtube.com/watch?v=S0qrinhNnOM