Natalie Prass. Natalie Prass

In december verschijnen er over het algemeen weinig interessante nieuwe platen, waardoor de internationale muziekpers zich volledig kan focussen op  het samenstellen van de jaarlijstjes en het vooruit blikken op het nieuwe jaar.
 
De glazen bol van de diverse muziekjournalisten gaven in december zeker geen eenduidig toekomstbeeld, maar één naam kwam met zeer grote regelmaat terug: Natalie Prass.
 
Op basis van de uitstekende single 'Why Don’t You Believe In Me' werd Natalie Prass eind vorig jaar alvast vergeleken met Joni Mitchell en haar betere volgelingen en dat is een vergelijking waar je als jonge en debuterende singer-songwriter zeker mee thuis kunt komen.
 
Na beluistering van het volledige album van Natalie Prass moet ik concluderen dat de vergelijking met Joni Mitchell uiteindelijk geen hout snijdt. Natalie Prass begeeft zich op haar debuut immers slechts incidenteel op het terrein van de melancholische folk, maar kiest vooral voor een opvallend soulvol geluid.
 
Het is ook nog eens een heel bijzonder geluid dat steeds wisselt tussen uiterst ingetogen klanken en een zeer rijk georkestreerd geluid vol strijkers en blazers. Het laatste is de verdienste van de eigenzinnige Matthew E. White die de plaat produceerde.
 
Het titelloze debuut van Natalie Prass doet me misschien niet heel vaak denken aan Joni Mitchell, maar het heeft wel volop raakvlakken met de singer-songwriter muziek uit de jaren 70, waarbij dan vooral moet worden gedacht aan net wat soulvollere iconen als Laura Nyro en Carole King.
 
Het debuut van Natalie Prass klinkt echter ook verrassend modern. Zeker in de songs waarin invloeden uit de soul domineren en Natalie Prass op een bedje van strijkers en blazers zwoel mag verleiden met ingetogen maar absoluut soulvolle vocalen, blijft de Amerikaanse singer-songwriter haar jonge collega’s in het neo-soul en R&B segment mijlenver voor met betere vocalen, mooiere muziek en veel betere songs.
 
Wat me bij de meeste soulzangeressen van het moment zo enorm tegen staat is het constant op vol volume uithalen en het maken van meer bochtjes dan een slalom skiër, maar Natalie Prass doet beiden gelukkig niet en wat is dat een verademing.
 
Soulvolle muziek met invloeden uit de afgelopen decennia domineren op het debuut van de singer-songwriter uit Cleveland, Ohio, maar Natalie Prass is zeker geen one-trick-pony. Incidenteel verlaat Natalie Prass de soul en kiest ze voor meer folky songs, al zijn het soms folky songs die dankzij de rijk ingezette strijkers en de hoge vocalen ook terug gaan naar filmmuziek uit vervlogen tijden (denk aan The Wizard of Oz uit 1939).
 
Heel af en toe zou je willen dat Natalie Prass Matthew E. White met al zijn strijkers en blazers een flinke schop onder zijn kont geeft om vervolgens te kiezen voor een wat meer roots-georiënteerd instrumentarium, maar aan de andere kant klinkt het nu allemaal wel heel zwoel en verleidelijk en druipt het talent er werkelijk van af.
 
Er valt aan het eind van het jaar ongetwijfeld flink wat af te dingen op de voorspellingen van de verschillende muziekjournalisten in december 2014, maar met Natalie Prass had men het volledig bij het juiste eind.

Erwin Zijleman

Je kunt hier luisteren naar 'Why Don't You Believe In Me':

https://www.youtube.com/watch?v=FdJqZriqbO4

of kopen op Bol.com

Sound & Color. Alabama Shakes

In the past few weeks I read some raving reviews on Alabama Shakes' second album, but didn't get around to listen to it. They were all extremely positive and spelled out like 'One giant step forwards'. It made me quite curious now I finally have the album in the home.

Alabama Shakes received a fairly good review in 2012 for its debut album 'Boys & Girls' (read here: http://wonomagazine.blogspot.nl/2012/08/boys-girls-alabama-shakes.html). The world seemed to agree as the review is still ticked regularly to this day.

If one thing is defining for Alabama Shakes to date it is the & sign in its album titles and soberly coloured album sleeves. Musically the band dives even deeper into soul territory. Alabama Shakes sounds an awful lot more authentic and is able to couple subtlety with strength. Singer Brittany Howard convinces easily without having to strain herself. The difference is huge. Sound & Color was produced by Blake Mills, the musician that was lauded by our Erwin Zijleman as having made his personal album of 2015.

Not that all is quiet on Sound & Color. 'The Greatest' gave me a fright. The loud rocker with distorted guitars and Howard singing almost Julian Casablancas style, makes out for The Rolling Stones meet The Velvet Underground and The Strokes in its better days. Vocal chords are torn apart, speaker cabinets played to kingdom come. A great surprise 'The Greatest' is.

Before that, 'The Greatest' is song number 8, it is smooth sailing at first glance. Not all is well though. Now we are in noise territory, let's focus on song 9. 'Shoegaze', is another rocker, where Stax guitars come together with Kings of Leon and again The Stones. Alabama Shakes knows how to rock, which is no surprise for a band who used to cover songs from the likes of Led Zeppelin and AC/DC on the rock side and Otis Redding and James Brown on the other. This still shines through on Sound & Color. Otis is remembered in a song like 'Miss You'. Brittany Howard can sing an Otis style song in the best Janis Joplin tradition. It is in this diversity that Alabama Shakes shows the quality it holds. Guitarist Heath Fogg seems to have the right sounds in his toolkit for each song. The rhythm section is inventive and knows how to build tension into a song. The keyboards of Ben Tanner fills the small holes that the rest of the band leaves open in pleasant and at times surprising ways.

Over all this Brittany Howard, the composer and singer of the band shines. There's just no other word for it. Don't expect a pretty voice. Howard has all but that. Her voice sounds as if it has been abused by everything it could be abused with for the past 100 years and lived to tell. It's rough, unkind, at times flat unpleasant, but it is all this music needs. A mix of rhythm & blues, soul, jazz, rock and the faintest hint of pop is blended by this voice in just the right way. Special, forceful and where necessary the subtlety itself.

Where to start where influences are concerned? 'Son of a Preacher Man' I'd say. Dusty Springfield's best song. Because this is also a female voice. Although this is relative on this album. Brittany Howard could have fooled me in a few songs. After that all the names already mentioned step in.

Sound & Color starts as a surprise. The song that gave the name to this album, is a soul ballad. With a clear sounding electric piano playing far apart notes carrying the intro. Nothing like I expected this album to start. A straightforward statement was more what I'd expected. The album begins as it ends, with 'Over My Head'. Slowly, drenched in echoes and the full space of the recording studio. Blake Mills really captured the band in its full glory. Skipping to the second song, 'Don't Wanna Fight', is more funky, but also holds all this room to disappear in as listener. As if the instruments are miles apart and I can play in between where ever I like.

It is at second listen that I notice that not all is so quiet as I thought at first. This is the impression Sound & Color gave me though. 'Dunes' is a rocker, with a loud lead guitar, that steps back when necessary. The notes are purely elementary, but each one is in its right place.

Slowly but surely it begins to dawn on me that I'm listening to a masterpiece. Nothing on 'Boys & Girls' prepared me for 'Sound & Color'. Recently I read somewhere that bands nowadays are not able to come up with a good second or third album. There's one band that did. It's name? Alabama Shakes. Three years for a new album is a maddening long time for a creative artist, I'd say. This was well worth the wait though. And, Alabama Shakes has proven me wrong. Why? Click on the link above (or better copy it into your browser!) and you'll find out. This album is a must listen!

Wo.

You can listen to 'Don't Wanna Fight' here

https://www.youtube.com/watch?v=x-5OX7CO26c

or buy at Bol.com

Wilder Mind. Mumford & Sons

Those who follow this blog regularly may be surprised that Mumford & Sons found its way to these pages. The band was often compared to other bands in the neo-folk segment of music and always came out the worse for wear. Even when I read that Wilder Mind would be a totally different album than the two previous ones, I did not expect to like the album. I gave the album a try and boy was I in for a surprise.

Yes, Mumford & Sons rocks out with electric guitars, drums, like many other bands do. It seems like they listened closely to Coldplay and wrote better songs, that are so much more alive. Coldplay at the time of its second album so to say. That the band recorded demo's in the studio of The National's Aaron Dessner, also shines through in some of the songs. That layer of seriousness over the songs is very recognisable.

Mumford & Sons takes a giant risk with this album. The fanbase that has brought the band to the largest festivals as headliner and arena sized shows may totally not like what is going on here. It has nothing to do with what the band used to do. It's not as if the band is in transition towards a different sound. No, smack dab, here's Wilder Mind. The band feels like it is a transition, as for them it was a slow process to different songs that started during the 'Babel' tour. For us listeners things are quite different. Fascinating it is though, as there are so little bands that dare to make a radical move like this one. Tim Knol did recently, but under a band's name. It happens with lesser known bands that hop on the bandwagon of a new popular form of music, it's seldom the larger ones. Someone like David Bowie could afford to do this in the 70s and became ever more popular.

There's no need to be more difficult here than strictly necessary. Mumford & Sons plays the kind of music on Wilder Mind like many other band played it in the past decades. It is rocking out in what for this band is a new avenue, but for many others a well-beaten path. So all comes down to the quality of the music, the melodies, the way it is played and the production. Mumford & Sons have the credit to work on an album, even if this one in a sense is a second debut album. The result sounds like this rare combination: A well accomplished album and "new" music.

The songs on Wilder Mind are fairly interchangeable. I don't mean this in a bad way as I seem to like them all. The more up tempo ones as well as the more serious ones. The fun starts when the details are revealed, like e.g. when the frantic drumming starts in 'Snake Eyes'. Later the song even explodes in a way that Coldplay seems to have lost a long time ago. The better for Mumford & Sons.

The biggest downside to Wilder Mind is it has an extremely slick sound. All is well-polished, without any hiccups or glitches. The sound is groomed until this neat adult kind of rock came out. Well, there's a time and place for everything, so also for the music on Wilder Mind. Almost all songs have elements that can rock out in a tremendous way in combination with passages that are going to be asked to sing along with. The main question for the band is whether its fans are willing to make the transition and/or enough new fans tag on. If the uptempo songs on Mumford & Sons succeed at the festivals and in the arenas they'll undoubtedly be playing in the coming year, they will succeed in this change. In rhat case Wilder Mind is going to make Mumford & Sons bigger than it is today. Let me finish with a thumbs up for the beautiful cover.

Wo.

You can listen to 'Believe' here:

https://www.youtube.com/watch?v=dW6SkvErFEE

or buy at Bol.com

Fleetwood Mac live. Ziggo Dome, maandag 1 juni 2015

Woedend waren de Fleetwood Mac fans vorige week dinsdag. Daags na twee uitverkochte concerten van de Brits/Amerikaanse topband van weleer. Nee, niet op de band, maar op Volkskrant recensent Gijsbert Kamer. Hij gaf het concert niet meer dan twee sterren en vond het allemaal maar wat vlakjes en voorspelbaar. Terwijl de fans laaiend enthousiast waren.

 

Tja, een al oud dilemma. Hoe moet je zo'n concert nu beoordelen, wetende dat het om een reünie-concert gaat. Als neutrale recensent of als fan?

 

Gijsbert Kamer heeft op onderdelen best een punt. Zo was het geluid ronduit slecht (maar daar kan de band niets aan doen). Hij had het over een paar foutjes bij nummers (ik heb ze niet gehoord; hij was er op zondag, ik op maandag). Dat Stevie Nicks wat vaag is in haar intropraatjes en dat Lindsey Buckingham niet zo geweldige podiumartiest is (qua presentatie), dat wisten we al een tijdje. Dat hij in de eerste helft van de set de gitaarsolo's over liet aan een 'backing-gitarist' was Kamer dan weer niet opgevallen. Beetje gek was dat wel.

 

Wat Kamer nog het meeste opviel wat de gebrekkige chemie tussen de vijf bandleden, wat volgens hem te maken had met de recente rentree van pianist/zangers Christine McVie. Ja, die chemie tussen die vijf bandleden. Was dat nu juist net de charme en magie van deze band? Een ogenschijnlijke willekeurig samenraapsel van twee oude Engels bluesmakkers, twee Californische hippies en een klassiek geschoolde pianiste, Engelse dochter van een professor en een natuurgenezers. Vier van de vijf liggen met elkaar in scheiding, allemaal scharrelen ze wat met elkaar in het rond tijdens het maken van een album en je krijgt een klassieker: 'Rumours'.

 

Juist de terugkeer van Christine McVie, waardoor Fleetwood Mac voor het eerste sinds 16 jaar weer in de 'Rumours' samenstelling op tournee is, maakt het concert magisch. Voor de fan dan. 'The Chain' spelen (het sleutelnummer van 'Rumours') met een ontbrekend lid, zoals dat bij de vorige tour nog gebeurde, dat slaat natuurlijk nergens op. Ja, en wanneer het concert met dat nummer opent, dan doet dat wel wat met je. Althans met mij. 35 jaar nadat ik ze in Ahoy zag optreden.16 jaar oud toen, op de brommer naar het station, met de trein naar Rotterdam. Samen met twee vrienden en met drie vriendinnen waarvan ik de namen al weer lang vergeten ben. Voor mij zijn de albums 'Rumours' en - wellicht nog meer - het 'Live' album van een paar jaar later - onlosmakelijk verbonden met die lang vervlogen tijden.

 

Ahoy 1980 of Ziggodome 2015. Dezelfde samenstelling, op precies dezelfde plek op het podium en zo'n beetje ook nog dezelfde setlist. Nostalgie. Dat was wat Fleetwood Mac en het publiek bij elkaar bracht vorige week. Geen vernieuwende interpretaties of nieuwe nummers (die zijn er ook nauwelijks). Who cares? Nu, het aanwezige publiek in ieder geval niet. De bandleden deden hun best, ze kenden hun beperkingen ten opzicht van 35 jaar geleden (toen Stevie Nicks trouwens een stuk minder fris op het podium stond), speelden met zichtbaar plezier en (wat bij betreft) boven verwachting helder en maakten er zo een prachtige avond van.

 

Setlist: https://open.spotify.com/user/ruts/playlist/3eyhdbPRRoCGAwB5VUxdzv

Hugo Jan Ruts

My Dreams Dictate My Reality. Soko

In 2014 we published Erwin Zijleman's  review of Soko's previous album 'I Thought I Was an Alien'. Read all about it here: http://wonomagazine.blogspot.nl/2014/02/i-thought-i-was-alien-soko.html, He likes here new album also, as you are about to find out.

Soko is het alter ego van de Française Stéphanie Sokolinski, die in eigen land bekend is als actrice, muzikante en activiste.

Soko’s debuut  I Thought I Was An Alien pikte ik bij toeval op door een tip van Spotify, maar de plaat trok een jaar geleden ook in veel bredere kring aandacht dankzij een viral filmpje met zoenende mensen, waarin een track van Soko werd gebruikt ter verder vermaak.

Het debuut van Soko stond vol met zwoele, intieme en vaak ook wat donkere songs vol avontuur en smaakte wat mij betreft naar veel en veel meer. Dat meer is nu beschikbaar, want onlangs verscheen een nieuwe plaat van de Française, My Dreams Dictate My Reality.

Voor de productie van haar nieuwe plaat wist Soko één van de producers van haar favoriete band aller tijden, The Cure, te strikken. Ross Robinson produceerde in 2004 de titelloze plaat van The Cure, maar heeft verder vooral flink wat ervaring in de hoek van de stevige rock. De titelloze plaat van The Cure (het een na laatste studioalbum van de band) is zeker niet één van de betere platen van de Britse band, maar het is wel een plaat met het zo kenmerkende geluid van de band.

Het is een geluid dat zijn sporen heeft nagelaten op My Dreams Dictate My Reality. Of dat de verdienste is van Ross Robinson is maar de vraag, maar op zijn productie is verder niet veel aan te merken.

My Dreams Dictate My Reality ligt voor een beperkt deel in het verlengde van I Thought I Was An Alien. Gebleven zijn de zwoele vocalen van Stéphanie Sokolinski, de intieme sfeer van veel van haar songs en de eigenzinnigheid van de muziek van Soko. Toch is My Dreams Dictate My Reality een andere plaat dan zijn voorganger.

De plaat bevat wat meer rauwere gitaarsongs en bevat vooral meer invloeden uit de jaren 80, waarbinnen invloeden van The Cure een belangrijke rol spelen. Soko heeft zich op haar nieuwe plaat flink laten inspireren door de bas- en gitaarloopjes uit de muziek van The Cure, maar voegt er vervolgens een hoop eigen elementen aan toe.

My Dreams Dictate My Reality is een compromisloze plaat die precies doet waar Soko zin in heeft en wat valt er hierdoor veel te genieten. My Dreams Dictate My Reality bevat een aantal van de Mazzy Star achtige zwoele popliedjes die ook op het debuut van Soko waren te vinden, maar de plaat bevat vooral eigenzinnige postpunk songs die zo lijken weggelopen uit de jaren 80. Soko maakt muziek die lekker mag rammelen, want haar songs alleen maar extra charme geeft.

Frans klinkt Soko op My Dreams Dictate My Reality geen moment. In muzikaal opzicht grijpt de Française vooral terug op Britse en Amerikaanse muziek uit de late jaren 70 en vroege jaren 80, al is van het reproduceren van muziek van weleer geen moment sprake.

Soko werd na de release van haar debuut nog vergeleken met Björk, maar daarvan is niets over. Als ik nog iets hoor is het iets van Siouxsie Sioux, maar de overeenkomsten tussen de twee moeten niet overdreven worden. 

Op My Dreams Dictate My Reality heeft Soko gewerkt aan een uniek eigen geluid en dat is gelukt. In twee tracks duikt Ariel Pink op voor een plekje in de schijnwerpers, maar verder staat alleen Soko in de spotlights. My Dreams Dictate My Reality is een grootse plaat, die door het rammelende karakter waarschijnlijk niet direct op de juiste waarde zal worden geschat, maar luister een paar keer naar deze plaat en je wilt niet meer zonder.

Erwin Zijleman

Je kunt hier luisteren naar 'I Come In Peace':

https://www.youtube.com/watch?v=EZLBPMKLlnE&list=PLWl6tteCRHbUeyiydlzgmggYfEDhspGoz
of kopen op Bol.com