Corner Coming Up. The Bats

Corner Coming Up was released two weeks ago already, but sometimes business and life trump a hobby. Life is making choices and those did not fall on writing about new albums and singles. It is time to catch up though with Corner Coming Up.

Admittedly, listening to the album for the first time a few weeks ago, I thought it to sound a bit uniform. Good but all in one tempo and mood. This would have not stopped me from writing about the album, but since then things did change. Corner Coming Up is an album filled with ear candy, slowly but surely revealing its inner secrets.

Once I started to pay real attention to The Bats' new album, things started to fall into place fast. The arrangements of the songs are subtle and rich. Within the limited confines of a four piece band a lot happens. Often a keyboard, played by singer and rhythm guitarist Robert Scott, adds just this little touch to the intricate guitar playing.

The Bats is around since 1982 and with an hiatus here and there still plays in the same line up as it started. Besides Scott, Paul Kean (bass), Malcolm Grant (drums), and Kaye Woodward (lead guitar, vocals) make up the band. Based in Christchurch the band was lumped in with the Dunedin sound of the early 1980s. With Corner Coming Up The Bats released its 11th album.

The album ends with 'Loline'. The song has just the right energy to make me prick up my ears and want to hear it again - and more in the future. It hints at the new wave the band may have played in 1982. My first album of The Bats is from 2017, at least that's what my mind tells me.

It is far removed from the opening song, 'The Gown'. It is a slow song dragging out the chords the synth plays over a slow chord progression. But listen to the soft details that spring up every once in a while and the song comes totally alive. That is exactly the trick The Bats is very good at. All the songs have these elements that make them so great to listen to. A bass note here, a subtle guitar progression there. The great harmonies between Scott and Woodward, Woodward's background vocals. Little sparks of magic sprinkled out over the band's music. The Bats moves between these two contrasts, to great effect.

None of the band's member are young any more. Having started in 1982 brings along aging. Although I have written it before, it's worth mentioning again. Robert Scott's voice sounds older than he probably is, while Woodward's still has a girl like quality. The combination is what makes both shine. The fact that The Bats have a female lead guitarist for 43 years is also something cool, as it's quite unusual for most bands.

No one knows what the future brings, but based on Corner Coming Up I'd say there's a lot more great music we can expect from The Bats. There's a lot of life in the album and band. Keep up the good work, lady and gents.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order Corner Coming Up here:

 https://thebats.bandcamp.com/album/corner-coming-up

Goodnight Nashville. Ashley Campbell

De Amerikaanse muzikante Ashley Campbell maakte al twee albums, maar met haar derde album Goodnight Nashville maakt de dochter van countrylegende Glenn Campbell flink wat indruk met een bijzonder geluid.

Heel af en toe hoor ik wat van Kacey Musgraves op het nieuwe album van de Amerikaanse muzikante Ashley Campbell en dat klinkt echt bijzonder aangenaam. De muziek op Goodnight Nashville heeft vaak een wat nostalgisch tintje, maar kan ook zeker eigentijds klinken. Ashley Campbell groeide op met traditionele countrymuziek en dat hoor je, maar ook subtiele invloeden uit de countrypop zijn hoorbaar op een album dat in muzikaal opzicht makkelijk overtuigt. Dat doet Ashley Campbell wat mij betreft ook met haar stem en met haar songs. Ik had nog niet eerder van haar gehoord, maar Goodnight Nashville is een erg sterk album dat absoluut naar meer smaakt.

Ashley Campbell kreeg de countrymuziek thuis met de paplepel ingegoten, want ze is de dochter van countrylegende Glenn Campbell, die in 2017 overleed. Dat kinderen van beroemde muzikanten het meestal niet voor niets krijgen blijkt maar weer eens, want Ashley Campbell is een zeer getalenteerd bespeler van de banjo, die een jaar of vijftien geleden al stevig aan de weg timmerde. Daar stopt het verhaal dat de Amerikaanse muziekwebsite AllMusic.com over haar getypt heeft ook direct en sindsdien probeert Ashley Campbell, die ook werk vond als actrice, een voet tussen de deur te krijgen in Nashville. 

Dat is haar een paar jaar geleden kennelijk gelukt, want ik zie op Spotify inmiddels drie albums van de Amerikaanse muzikante. De eerste twee albums van Ashley Campbell zijn me echt volledig ontgaan, terwijl ik een aantal volledig op countrymuziek gerichte Amerikaanse muziekwebsites op de voet volg, maar het in juli verschenen Goodnight Nashville trok niet alleen mijn aandacht, maar beviel me bij eerste beluistering ook nog eens uitstekend. 

Het is een album waar ik helaas maar weinig informatie over kan vinden, maar gelukkig spreekt de muziek van Ashley Campbell voor zichzelf. Ik heb de afgelopen jaren een zwak ontwikkeld voor countrypop, maar dat is niet direct het hokje waar ik Goodnight Nashville van Ashley Campbell in zou duwen. De muzikante uit Nashville maakt op haar derde album muziek die dichter tegen de country van weleer dan tegen de countrypop van het moment aan schuurt, al heeft het album zeker zijn poppy momenten.

Het album opent met heel veel strijkers en de mooie stem van Ashley Campbell, die niet beschikt over het soort stem dat gangbaar is in het genre. Af en toe doet de zang op Goodnight Nashville me erg aan Kacey Musgraves denken, zeker als het album ook in muzikaal opzicht wat opschuift richting net wat meer pop. Nu ben ik gek op Kacey Musgraves, dus de associaties met haar muziek zijn voor mij alleen maar een pre. Er zit wel net wat meer country in de stem van Ashley Campbell en dat hoor je ook in de muziek. 

Ik heb geen idee hoe bekend de jonge Campbell telg inmiddels in de Verenigde Staten is, maar als je luistert naar Goodnight Nashville is al snel duidelijk dat Ashley Campbell in Music City kon beschikken over uitstekende muzikanten. Dat is ze overigens zelf ook, maar op haar nieuwe album horen we ook een prima zangeres met een karakteristiek stemgeluid. 

De songs op Goodnight Nashville zijn over het algemeen ingetogen en hebben in de meeste gevallen een wat lager tempo. Het zijn songs die meestal een wat nostalgisch karakter hebben, maar het zijn ook songs die wat afwijken van de andere country en countrypop die momenteel in Nashville wordt gemaakt. 

Ik hoopte bij eerste beluistering van het album eerlijk gezegd vurig op een nieuwe countrypop verrassing, maar Goodnight Nashville zal het waarschijnlijk vooral goed doen bij liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek die de tradities van het genre prefereren boven de pop. Zelf ben ik niet vies van countrypop, maar de wat oorspronkelijker klinkende muziek van Ashley Campbell heeft me vrij makkelijk overtuigd. 

Ik heb haar eerste twee albums inmiddels ook beluisterd en daar twijfel ik nog wat over, maar op Goodnight Nashville laat Ashley Campbell horen dat ze van haar vader de juiste muziekgenen heeft meegekregen. Ik ga haar vanaf nu zeker in de gaten houden.

Erwin Zijleman

La Luz live with The Earworms. Rotown, Rotterdam Friday 31 October 2025

Photo: WdN-vdB

Mesmerising. That word covers this Friday evening in Rotterdam's Rotown. It was Halloween and this American festivity has reach my home country alright. I'd never had known had I been doing what most likely most people my age do, sit at home and watch tv.

Before the show started, a smiling, greyish sun wobbled on stage, moving slightly from left to right and back and then all four members of La Luz came out from behind it, one by one. After which they started a beautiful instrumental track, well instrumental? The three front ladies all sang their oohs and aahhs in that sweet, but so convincing way La Luz sings together. Exactly what makes La Luz's music so mesmerising.

Shortly after the release of 'News Of The Universe', the band's latest album, I saw it play in Paradiso, as part of some sort of festival. The show never really got into its stride. A new line up of the band, with new songs, the venue, the shortness of the gig itself? Who knows, but the show never came alive, I went home quite disappointed.

Photo: Wout de Natris - vdBorght

In Rotown I knew within seconds that this show was going to be very different and it proved to be true till the very last minute. La Luz was in a top form. Despite it being the show before last, Utrecht had that honour on Saturday, of a month long tour, the ladies wanted to have fun as well. Despite Shana Cleveland saying that she was not stoned, she and keyboardist/singer Maryam Qudus were giggling a lot. Whether it was the big meal before the show or something they smoked before the show, neither affected the quality of what was on offer.

The way the band moves between psychedelia and surf, from Zappaesque instrumental intro's or interludes to 1950s pop is simply exquisite. The use of dynamics superb and the mystery sprinkled over everything, causing it all to be, there is the word again, mesmerising. Although there may have been a mistake or two, who cares, you just start again and do it right. We're all humans and prone to make a mistake sometimes. It never affected what the band came out to do: capture its audience.

La Luz played a fantastic show and I can't wait to hear new music and see new shows. I can only wonder why so little people came to listen to this fantastic band. Rotown may not have been even half way filled. What a shame!

Photo: WdN-vdB

All this does not go for The Earworms. The bandmembers' scary Halloween make up and clothes fitted the evening well. (For all I know they always look like this.) The tempo and mood changes in the songs were very well rehearsed, that I have to say, but. I can't help wondering that this show came way too early for The Earworms. Its music sounded forced and not fluent enough. What did not help, and that is me personally, that the music reminded me of the gloomy music coming out of the U.K. and Germany in the early 1980s. The reason I stopped reading 'Muziekkrant Oor' for about ten years. Not my cup of tea The Earworms is.

Wout de Natris - van der Borght 

 

2025, week 44. 10 singles

At times things are so busy writing about new music is not an option. This weekend it is and you will find some known and new names in the process. So, off you go. Enjoy!

XS. Celeste Corsano

Celeste Corsano returns to the blog with her latest single XS. It took me two spins before the song started to land a little with me. Now bio's often describe a lot and I usually take them with a pinch of salt, meaning no disrespect, as quite often I just do not hear what is written in them. Here though I wholeheartedly agree. If anything, I do hear The Cars in the choppy guitars and Kate Bush in Ms. Corsano's voice. That does not mean XS is an easy song to digest. Just like Kate Bush's songs are not exactly ones that went down in one go. Some still haven't really. Celeste Corsano makes the most of this single though. Where the guitar grounds us, the keyboard exults the euphoria she is singing about. The combination makes the listener work for his/her pleasure and that is often a gratifying experience.

Itsumo. Mei Semones

For whatever reason, Japanese cd buyers get a song or more extra that the rest of the world does not. Itsumo is that song on Mei Semones's debut album 'Animaru', reviewed earlier this year on this blog. It is the first song she ever recorded. Besides showing her virtuoso playing on an acoustic, nylon-stringed guitar, she shows the two sides to her music in abundance. She switches between her two main languages, Japanese and English, between bossa nova with classical music influences and grunge rock and finally between acoustic and electric. The contrast in the music in Itsumo is more black and white than on some of the songs on 'Animaru', where the differences at times are blended in such a way that my ears at times struggle to keep up. But whatever else they tell me, dazzling is one of the words.

Betchu Won't. Dirt Buyer

A true point of rest in what is often a busy affair this weekly blogpost on recent singles. Dirt Buyer is Joe Sutkowski from Brooklyn, New York. In Betchu Won't he is in an ultra relaxed mode and manages to say everything in a time frame that even the best mid-60s pop hits struggled to manage, 2.06 minutes. This song is a singer-songwriter song in the hey-ho or ho-hey folk way, with not allowing the famous words of the previous decade into his song. Two acoustic guitars, a soft bass and drums and Sutkowski harmonising with himself is all you will hear. Just a man, anticipating that "we'll get it right", musing on how to achieve that. Soft and modest beauty is what describes Betchu Won't best.

Running Down Pylons. N.E. Vains

Things down stay quiet for long, as Running Down Pylons is the next song presenting itself this week. And if you think 2.06 minutes is short, listen to this single. It clocks in at 1.26 minutes. Yes, I go with the description of garage punk. Running Down Pylons is an energetic affair without overdoing it. N.E. Vains, which stands either for New England or North Eastern, depending on which band member you ask, American of Canadian, is not in an extreme hurry to run over the pylons. It's more like it is savouring the moments of running them down. Celebrating each single moment. Don't worry, the band has the speed. The lead guitar rages throughout the song. The singer announcing each single pylon hit. It's just that the band has control over the song. Running Down Pylons is not running amok with it. Just a great, very short song.

Cross Your Heart. Momma

On 10 april this year I wrote on Momma's album 'Welcome To My Blue Sky'. Believe it or not, the band is already close to releasing a Deluxe Edition. What will be left for that 10 and 50 year edition, if the goods are already delivered? The current release is announced by the new single Cross Your Heart, one of the five new songs that the band will release as deluxe. The song itself has that grungy sound mixed with a good wallop of pop thanks to the lead guitar that has a near synth quality. Over it,  Etta Friedman and Allegra Weingarten sing with their pleasant, innocent sounding voices. Yes, I get that 'Eight Arms To Hold You' vibe and bring out the measuring tape that comes with it. Cross Your Heart does really well on that tape. It rocks, it grunges, it pops and all in the right measures, Sometimes I just have to be grateful for not having to wait for 10 or more years to hear a song.

Dozer. Plantoid

Ohmme, Finom, that were the names that popped into my head listening to the singing on Dozer, but also in that tight sort of music that duo produces. Plantoid is a new name on this blog though. Although it has released one album before, 'Terrapath, to me it is a new name. On 30 January the band's second album will be released, 'FLARE'. Dozer is a six minute long introduction, that takes the listener on a musical adventure where anything seems to go. It may consist for a larger part of the music, and the way Chloe Spence sings, that reminds me of Ohmme and Finom, two names for the same duo, that is only the starting point of Dozer. The best thing that I can point you to is the song itself. Just put it on and let all the elements wash over you. It will be more than worth your while.

Why. Radioactivity

If songs are as nice as Why, another uptempo punkrock song this week, it does not matter that the previous single was on here just three weeks ago. The song is so short it is already over before I could finish this sentence. Why is to the point and as catchy as the place where the horned and cloven-footed one dwells for a living. It may have taken Radioactivity a decade to write and record its new album 'Time Won't Bring Me down', you cannot tell from the urgency of this latest single. Like a 100 meter sprinter Why takes of and holds its breath until the finish line. Yes, Why sounds like a million songs that preceded it, believe you me, it does not matter. For that it is simply too good. Damn, it's over again already.

Under Dark Skies. Tombstones In Their Eyes

Just under a year ago Tombstone In Their Eyes debuted on this blog with its album 'Asylum Harbour' and already a new album is announced for early December. Under Dark Skies is the single announcing it and it is a delicious piece of psychedelic rock. It contains an exact right mix of 1960s psych and what has been happening in the past two decades. For years I'm asking myself the question does the world need another psych (rock) band? and the answer quite often is yes. To its credit Tombstones In Their Eyes is around far longer than I know. I caught on a bit late but not without enthusiasm for what I'm hearing. Under Dark Skies makes me feel like wading through dark muck in a swamp is the most pleasant activity on earth. The sound of this song is like a thick soup with a delicious taste. What more can a person ask for from a psych rock band?

Winding. Eric Barlow

Three singles into his recently released album, 'Still Moving Parts' and Eric Barlow still holds a prefect score. Winding is a lively, uptempo rocker, that injects a 1960s psychedelic dose into the song not unlike the Small Faces were able to do. There all comparisons stop, as Winding rocks and then some. Based around a strong riff in the verses, the song simply rushes on. There's no stopping it. Eric Barlow has no patience for resting today. Winding holds so much energy that it's near impossible to keep up with it. Like sprinting a marathon. Add a blistering guitar solo and Winding has the point on its i that almost blots the letter out. Wow, is the word that could have sufficed but would not have done the song right. "Round and around and around" it goes and goes. What power!

Hot Hot (ft. Lara Chedraoui). Sekushi 

The name Sekushi did not ring a bell, but lucky for me the blog has a search function and so I found the singles "Moan' and  'Beef' from 2023. The name Lara Chedraoui did ring a bell, but where has Drive Like Maria gone. It's drummer since even played for U2 in Las Vegas (and returned to Krezip before that)..With Hot Hot Belgian band Sekushi is ready for a new round of music and with a two word song no less. Of course the song rocks but clearly aims for the dance floor as well. The tempo and rhythm invite dancing no little. The singing reminds me a little of the way Tramhaus sings, except this song is far more alternatively rocking. Far removed from postpunk. There's a compromise here between the alternative and a pop feel that works really well. Hot Hot is a fun/party song and so good to listen to as well.

Wout de Natris - van der Borght 

Euro-Country. C-Mat

De Ierse muzikante CMAT wist te verrassen met haar debuutalbum, maakte vervolgens indruk met haar tweede album en imponeert nu met EURO-COUNTRY dat een even briljant als volstrekt eigenzinnig popalbum is.

CMAT maakte de afgelopen weken een onuitwisbare indruk op diverse zomerfestivals waar ze haar nieuwe album EURO-COUNTRY presenteerde. Dat het een goed album zou worden was dus al bekend, maar ik vind het album nog beter dan ik had verwacht. Ciara Mary-Alice Thompson heeft het geluid van haar debuutalbum en haar tweede album verder geperfectioneerd. Ze combineert een vleugje Keltische folk en net wat meer Amerikaanse country met een flinke hoeveelheid pop en smeedt deze invloeden aan elkaar in een uniek maar ook bijzonder aanstekelijk geluid. De maatschappijkritische maar ook bijzonder humoristische teksten zijn de kers op de taart.

De Ierse muzikante Ciara Mary-Alice Thompson wist in 2022 absoluut op te vallen met haar onder de naam CMAT uitgebrachte debuutalbum If My Wife New I'd Be Dead (geen typo). Het is een debuutalbum dat flink wat invloeden uit de countrymuziek laat horen, maar de muziek van CMAT klinkt toch flink anders dan de country(pop) die destijds in Nashville werd gemaakt. 

Ik vond het debuutalbum van CMAT bij vlagen uitstekend, maar het niveau was nog niet erg constant en de onderbroekenlol won het hier en daar van de memorabele popsong. Het een jaar na het debuutalbum uitgebrachte Crazymad, For Me vond ik een stuk beter en onderstreepte wat mij betreft het enorme talent van Ciara Mary-Alice Thompson, dat gelukkig ook wereldwijd werd erkend. 

Op haar tweede album zingt de Ierse muzikante een stuk beter, maar vooral de songs op Crazymad, For Me vallen in positieve zin op. Het zijn songs die afwisselend klinken als Adele en Lily Allen met een countrysnik en een flinke dosis humor en dat klinkt heerlijk. CMAT werd met Crazymad, For Me terecht een ster en kan deze status bevestigen met haar deze werk verschenen derde album. 

Dat doet ze op overtuigende wijze, want op EURO-COUNTRY doet CMAT echt alles goed. Het album verschijnt in dezelfde week als het nieuwe album van Sabrina Carpenter, die vast een veel groter publiek gaat bereiken met haar nieuwe album, maar EURO-COUNTRY van CMAT is echt in alle opzichten klassen beter. EURO-COUNTRY is ook beter dan zijn voorganger. 

EURO-COUNTRY bevat een aantal wereldhits in de dop, CMAT zingt echt geweldig op haar derde album en ook in muzikaal en productioneel opzicht wordt alles uit de kast getrokken. Je hoort het bijvoorbeeld in de titeltrack van het album, waarin CMAT zowel in muzikaal opzicht als met haar stem alle registers open trekt. Het klinkt bij vlagen bijna bombastisch, maar wat klinkt het ook aanstekelijk. 

Het is een track die laat horen dat CMAT geweldige popsongs kan schrijven, maar ze kan ook nog altijd uit de voeten met invloeden uit de country als in When A Good Man Cries, dat ook weer omhoog wordt getrokken door de krachtige strot van de muzikante uit Dublin. Invloeden uit de country hebben ondanks de titel van het album op EURO-COUNTRY een stapje terug gedaan, maar zijn zeker niet verdwenen en hetzelfde geldt voor invloeden uit de Keltische folk. 

CMAT zet op haar derde album alles behoorlijk zwaar aan en dat moet je aan kunnen als zangeres. Ciara Mary-Alice Thompson kan het aan en levert een album af dat anders klinkt dan de albums van de grote popsterren van het moment, maar dat er zeker niet voor onder doet. Van deze grote popsterren komt Chappell Roan heel af en toe in de buurt, maar het geluid van CMAT is wat mij betreft volkomen uniek. 

Het unieke karakter van de songs van de Ierse muzikante zit niet alleen in haar krachtige stem en de uitbundige muziek en productie, maar ook in de teksten, die aan de ene kant maatschappelijke betrokkenheid laten horen en het niet schuwen om misstanden aan de kaak te stellen, maar ook zijn voorzien van een flinke dosis geweldige humor. 

Twaalf songs CMAT is een behoorlijk heftige luisterervaring wat mij betreft, maar iedere keer als ik naar het album luister, hoor ik weer nieuwe geniale dingen opduiken in haar songs, die alleen maar onweerstaanbaarder worden. De wereld ligt inmiddels aan de voeten van Ciara Mary-Alice Thompson en dat is echt volkomen terecht.

Erwin Zijleman