Dandelion. Ella Langley

Het is dringen binnen de countrymuziek en de countrypop van het moment, maar met Dandelion heeft Ella Langley een fantastisch album gemaakt dat je bijna een uur lang compleet van je sokken blaast.

De Amerikaanse muzikante Ella Langley debuteerde nog geen twee jaar geleden veelbelovend met hungover en heeft sindsdien flinke stappen gezet. Het levert deze week met Dandelion een album op waarmee de muzikante uit Nashville zich schaart onder de grote sterren binnen de country en countrypop van het moment. Ella Langley imponeert op haar tweede album met haar stem, die is gemaakt voor de muziek die ze maakt, maar ook in muzikaal opzicht is Dandelion een verslavend album, dat ook nog eens vol staat met aansprekende songs, die country en pop op zeer smaakvolle wijze combineren, waarbij invloeden uit de country het winnen van invloeden uit de pop. Verplichte kost voor liefhebbers van countrypop.

Ella Langley groeide op in het diepe zuiden van de Verenigde Staten en kreeg in Alabama de countrymuziek met de paplepel ingegoten. Op haar twintigste vertrok ze naar Nashville om haar geld te gaan verdienen met het maken van muziek. Ze boekte een aantal bescheiden successen en bracht in de zomer van 2024 haar debuutalbum hangover uit. 

Het is een album dat destijds goed aansloot bij mijn stevig aangewakkerde liefde voor countrypop, maar het verscheen ook in een jaar met heel veel geweldige countrypopalbums. Ik was in mijn recensie van hungover dan ook aan de voorzichtige kant en gaf aan dat Ella Langley nog niet het talent had van de smaakmakers in het genre, maar dat een mooie toekomst in het verschiet lag. 

Het album kreeg in de Verenigde Staten wel vijfsterren-recensies en toen ik het deze week weer eens beluisterde kon ik alleen maar concluderen dat de critici in de VS beter hadden geluisterd naar hangover dan ik. Ella Langley maakt op haar debuutalbum diepe indruk met een geweldige stem, die een stuk doorleefder klinkt dan haar leeftijd rechtvaardigt. 

Ook in muzikaal opzicht staat hungover als een huis en de met alcohol en sigaretten doordrenkte teksten van Ella Langley maken haar countrypop ook iets minder braaf dan gebruikelijk in het genre. Ella Langley is in Nederland nog vrij onbekend, maar in de Verenigde Staten is ze na de release van hungover snel uitgegroeid tot een van de grote sterren binnen de countrypop van het moment. 

Haar deze week verschenen tweede album is in de VS dan ook een van de grote releases van het moment en daar valt niets op af te dingen. Op hungover hoorde ik in 2024 persoonlijk vooral de belofte, maar die belofte maakt de muzikante uit Nashville op Dandelion meer dan waar. 

Ook bij beluistering van Dandelion valt in eerste instantie vooral de stem van Ella Langley op. Ze beschikt over een stem die gemaakt is voor het maken van countrymuziek, maar ze heeft ook een eigen geluid met een onweerstaanbare zuidelijke tongval. Net als bijvoorbeeld Megan Moroney heeft Ella Langley een lekker ruw randje op haar stembanden, waardoor haar songs wat meer in de richting van de traditionele countrymuziek worden geduwd. 

Dandelion zal vooral een countrypopalbum worden genoemd, maar Ella Langley blijft de traditionele countrymuziek waarmee ze opgroeide absoluut trouw. Nog meer dan hangover is Dandelion een album met meer country dan pop, waardoor ook liefhebbers van traditioneler klinkende countrymuziek als een blok moeten kunnen vallen voor de muzikale verleidingen van Ella Langley. 

Er was hoorbaar een flink budget beschikbaar voor het opnemen van het album, want Dandelion klinkt echt fantastisch. Het lekker volle geluid vormt de perfecte basis voor de stem van de muzikante uit Nashville, die schittert op haar tweede album en in meerdere soorten songs uit de voeten kan. 

Ik heb inmiddels al een aantal jaren een enorm zwak voor countrypop en zeker voor countrypop waarin de country het wint van de pop. Ik heb een flinke stapel persoonlijke favorieten, waaronder alle drie de albums van Megan Moroney, en na een paar keer horen ligt ook Dandelion van Ella Langley op deze stapel. Ik had twee jaar geleden, ten onrechte, nog wat reserves, maar met Dandelion heeft Ella Langley een verpletterend album afgeleverd.

Erwin Zijleman

Land Of The Forgotten. Brit Taylor

De Amerikaanse muzikante Brit Taylor leek zich met haar debuutalbum te scharen onder de smaakmakers binnen de countrypop, maar ook op haar nieuwe album kiest ze weer vooral voor een wat traditioneler klinkend geluid.

Als je een stem hebt als die van Brit Taylor kun je eigenlijk alleen maar countrymuziek maken. Dat doet de muzikante uit Nashville dan ook en ze doet het bovendien heel goed. Op haar derde album Land Of The Forgotten lijkt ze definitief te kiezen voor een wat traditioneler geluid met zowel invloeden uit de country als de bluegrass, maar de songs van Brit Taylor klinken ook fris en aanstekelijk en schuiven af en toe wat op richting een moderner geluid. Het is een geluid dat in alle songs is volgestopt met fraaie bijdragen van een heel arsenaal aan snareninstrumenten, waardoor Land Of The Forgotten het waarschijnlijk uitstekend gaat doen bij liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek.

Brit Taylor leverde net iets meer dan vijf jaar geleden met Real Me een prachtig debuutalbum af. De Amerikaanse muzikante had haar leven net goed op de rails toen haar huwelijk op de klippen liep en ze financieel aan de grond kwam te zitten. Ze werd opgeraapt door Black Keys voorman Dan Auerbach met wie ze een aantal van de songs schreef die op Real Me terecht kwamen. Real Me was wat mij betreft een van de betere countrypop albums van 2021 en de concurrentie in het genre was dat jaar stevig. 

Twee jaar na haar debuutalbum keerde Brit Taylor terug met Kentucky Blue en ook dat was een uitstekend album. Vergeleken met haar debuutalbum koos de Amerikaanse voor een flink traditioneler geluid met vooral invloeden uit de country en de bluegrass, maar de songs op het album klonken ook fris en toegankelijk. Ook het door David Ferguson en Sturgill Simpson prachtig geproduceerde Kentucky Blue kon in 2023 mee met de beste rootsalbums van het jaar, al was de doelgroep net wat anders dan twee jaar eerder. 

Brit Taylor bracht in 2024 nog een nieuwe versie van Kentucky Blue uit (Kentucky Bluegrassed), waarop ze de songs van het album een extra bluegrass injectie gaf, maar het deze week verschenen Land Of The Forgotten is wat mij betreft het officiële derde album van de Amerikaanse muzikante. 

In de openingstrack Broke No More lijkt de muzikante uit Nashville te kiezen voor een nog wat traditioneler geluid dan op Kentucky Blue. Ze groeide op aan de voet van de Appalachen en laat in de openingstrack van Land Of The Forgotten horen dat ze de invloeden uit haar jeugd niet vergeten is. 

Het derde album van Brit Taylor is in veel songs een album dat het geluid van haar vorige album doortrekt, maar af en toe sijpelt er ook wel wat door van haar debuutalbum, dat de countrypop wat steviger omarmde. Na de producers van naam en faam van Kentucky Blue koos Brit Taylor dit keer voor de samenwerking met haar (nieuwe) echtgenoot Adam Chaffin, die het album trefzeker produceerde. 

Het eerste deel van het nieuwe album zal zeer in de smaak vallen bij liefhebbers van wat traditionelere country en bluegrass, maar naarmate het album vordert winnen de wat modernere invloeden met enige regelmaat aan terrein in de songs van Brit Taylor. Modern is niet helemaal het goede woord, want het album blijft verwijderd bij de countrypop van het moment en sluit incidenteel eerder aan bij de countrypop uit de jaren 90. 

De titeltrack van het album is een track waarvoor Fleetwood Mac zich in de jaren 70 niet zou hebben geschaamd, al houdt Brit Taylor wel vast aan het instrumentarium dat is verbonden met de Amerikaanse rootsmuziek. De muziek op Land Of The Forgotten wordt gedomineerd door snareninstrumenten, waarvan er flink wat worden ingezet op het album (gitaren, dobro, mandoline, viool, pedal steel, banjo). 

Het levert een smaakvol en ook warm geluid op, waarin de prima muzikanten die zijn te horen op het album de kans krijgen om te schitteren. Dat doet Brit Taylor ook zelf, want ze beschikt over de perfecte stem voor het maken van country, bluegrass en countrypop. Ik vond haar stem nog net wat indrukwekkender op het met melancholie overladen Real Me, maar ook op Land Of The Forgotten zingt de Amerikaanse muzikante prachtig en ik gun haar uiteraard het levensgeluk. Al met al het derde uitstekende album van de in Nederland helaas nog wat onbekende Brit Taylor.

Erwin Zijleman

Unpopular Music. Tristen

Bij het doorspitten van stapels jaarlijstjes kwam ik precies één keer Unpopular Music van Tristen tegen en wat is het een mooi en lekker album met hier en daar bijzonder aangename Kacey Musgraves vibes.

Direct bij de eerste keer horen wist ik dat ik Unpopular Music van Tristen ga koesteren de komende tijd en sindsdien is het album alleen maar beter geworden. Jaarlijstjeswaardig wat mij betreft, maar mijn lijstje stond helaas al online toen ik het album ontdekte. Tristen maakt warme en tijdloze popmuziek waarin uiteenlopende invloeden zijn verwerkt. Door de muziek, de sfeer en de stem van Tristen doet Unpopular Music af en toe denken aan Kacey Musgraves, maar Tristen heeft absoluut een eigen geluid en het is een geluid waarvan ik nog heel vaak ga genieten de komende tijd. De Amerikaanse muzikante draait al lang mee, maar verdient met haar nieuwe album alle aandacht en lof.

Het overkomt me echt ieder jaar dat ik een paar dagen na het publiceren van mijn jaarlijstje nog een album tegenkom dat absoluut in dit jaarlijstje thuis had gehoord. Het was dit jaar niet anders, want slechts één dag na de publicatie van mijn lijstje over 2025 kwam ik Unpopular Music van Tristen tegen in een lijstje met vergeten popalbums van het afgelopen jaar. 

Het was mijn eerste kennismaking met de muziek van Tristen, die tot mijn verbazing al een ruime handvol albums op haar naam heeft staan en inmiddels al zo’n 20 jaar muziek uitbrengt. Ik ken vooralsnog alleen het vorige maand verschenen Unpopular Music en vind het echt een bijzonder lekker, maar ook erg mooi album dat naar veel meer smaakt. 

Bij eerste beluistering van het album kwam er direct één naam opzetten en dat is de naam van Kacey Musgraves. Vooral in muzikaal opzicht heeft het nieuwe album van Tristen wel iets van de muziek van Kacey Musgraves, maar ook de stemmen van de twee hebben iets met elkaar gemeen, zonder dat het me in de weg zit. 

Tristen is overigens de artiestennaam van de Amerikaanse muzikante Tristen Gaspadarek, die inmiddels al flink wat jaren Nashville, Tennessee, als thuisbasis heeft. Op haar nieuwe album Unpopular Music maakt ze muziek die deels aansluit bij de countrypop zoals die momenteel in Nashville wordt gemaakt, maar op hetzelfde moment zijn de invloeden uit de countrymuziek behoorlijk subtiel in de muziek van Tristen en hoor je muziek die misschien nog wel het best is te omschrijven als tijdloze popmuziek met meestal een vleugje en soms een flinke vleug Amerikaanse rootsmuziek. 

Het is muziek die zoals gezegd wel wat doet denken aan de muziek van Kacey Musgraves en dan met name de muziek die ze maakte op haar crossover albums Golden Hour en Deeper Well. Ook Tristen maakt muziek die even lichtvoetig als warm klinkt en het is muziek die zich, in ieder geval bij mij, direct genadeloos opdrong. 

Vergeleken met Kacey Musgraves kiest Tristen voor een nog wat breder palet, waarin ook ruimte is voor janglepop, Beatlesque songs en invloeden uit de new wave. De Amerikaanse muzikante is naar eigen zeggen zeer bedreven in het maken van ‘unpopular music’, maar de songs op haar nieuwe album hebben alles dat nodig is om bij een veel breder publiek in de smaak te vallen. 

De songs van Tristen liggen niet alleen lekker in het gehoor, maar zitten ook vernuftig in elkaar en zijn zeer gevarieerd ingekleurd. Het maakt van Unpopular Music een heerlijk album, dat nog wat aan kracht wint door de stem van Tristen. Ze beschikt misschien niet over een engelenstem met de allure van die van Kacey Musgraves, maar de zang op Unpopular Music is mooi en heeft wel het bijzondere effect dat ook de stem van Kacey Musgraves op me heeft. 

Ik noemde de songs van Tristen eerder tijdloos en dat is wat mij betreft een van de sterke punten van Unpopular Music. Het nieuwe album van de muzikante uit Nashville sluit zoals gezegd soms aan op de countrypop van het moment, maar ik hoor ook veel invloeden uit de jaren 70 in de muziek van Tristen. 

Ik begrijp inmiddels waarom Unpopular Music van Tristen in ieder geval één jaarlijstje wordt genoemd, maar ik begrijp niet waarom het album zo weinig aandacht heeft gekregen vorige maand. Alles op het nieuwe album van Tristen ademt wat mij betreft kwaliteit en wat is het een heerlijke album om je mee op te sluiten op een koude en donkere avond. Kacey Musgraves bracht het afgelopen jaar geen album uit, maar Unpopular Music van Tristen komt het dichtst bij haar zo karakteristieke sound.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Unpopular Music hier luisteren en bestellen:

https://tristen.bandcamp.com/album/unpopular-music 

Faded Polaroids. Lanie Gardner

Na haar verrassend sterke debuutalbum A Songwriter’s Diary laat de Amerikaanse muzikante Lanie Gardner op haar deze week verschenen tweede album Faded Polaroids horen dat ze nog beter en veelzijdiger kan.

Ik begon in de herfst van 2024 met hele lage verwachtingen aan het debuutalbum van Lanie Gardner, die ik alleen kende van een vreselijke Fleetwood Mac cover, maar haar debuutalbum bleek een verrassend goed countrypopalbum. Ik vond A Songwriter’s Diary uiteindelijk zelfs jaarlijstjeswaardig. Het is nog altijd dringen binnen de countrypop, maar ook het tweede album van Lanie Gardner valt in positieve zin op. De Amerikaanse muzikante heeft een flinke stapel aansprekende songs geschreven en heeft deze voorzien van een geluid waarin ruimte is voor invloeden uit de country, pop en rock. De mooie stem van Lanie Gardner maakt het ook dit keer helemaal af.

In de herfst van 2024 verscheen het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante Lanie Gardner. Ze was op dat moment vooral bekend van een door David Guetta tot goedkope danstrack getransformeerde versie van Fleetwood Mac’s Dreams, waarin haar stem echt het enige lichtpuntje was. Haar debuutalbum A Songwriter’s Diary bleek echter een verrassend sterk album, dat het uiteindelijk schopte tot mijn jaarlijstje. 

Op haar debuutalbum maakte Lanie Gardner lekker in het gehoor liggende countrypop, maar het was wel countrypop met een voldoende dosis pure country en een niet al te dik laagje pop. Ik vergeleek het met de meer country getinte songs van Kacey Musgraves en veel mooier dan dat ken ik het niet in het genre. 

Lanie Gardner keert deze week alweer terug met haar tweede album en laat horen dat A Songwriter’s Diary geen toevalstreffer was. Ook op Faded Polaroids maakt de muzikante, die opgroeide aan de voet van de Appalachen in North Carolina maar op jonge leeftijd neerstreek in Nashville, Tennessee, het soort countrypop dat momenteel populair is in de Amerikaanse country hoofdstad. 

De eigenzinnige Lanie Gardner heeft zich echter zeker niet volledig in het strakke keurslijf van de Nashville countrypop laten persen. Veel songs op het album bevatten wat stevigere uitstapjes, die laten horen dat Lanie Gardner niet alleen een zwak heeft voor country en pop, maar ook voor rock. De Amerikaanse muzikante flirt hiernaast met Laurel Canyon singer-songwriter pop en laat hier en daar horen dat haar liefde voor Fleetwood Mac verder reikt dan Dreams. 

De muzikante uit Nashville schreef samen met een aantal gerenommeerde songwriters uit Music City en nog geen jaar na haar debuutalbum maar liefst 18 songs voor haar nieuwe album, dat ruim 50 minuten muziek bevat. Op haar debuutalbum hoorde ik af en toe iets van Kacey Musgraves, maar Faded Polaroids zit dichter bij de albums van Megan Moroney, een andere persoonlijke favoriet uit de countrypop van het moment. 

Zeker wanneer de songs wat steviger klinken heeft het tweede album van Lanie Gardner bovendien raakvlakken met de albums waarmee Gretchen Wilson en Miranda Lambert ooit opdoken. Ook Morgan Wade en Carly Pearce, overigens ook persoonlijke favorieten, dragen zeker relevant vergelijkingsmateriaal aan. 

In muzikaal opzicht klinkt het allemaal aangenaam en wat mij betreft nergens te glad, maar het sterkste wapen van Lanie Gardner is ook dit keer haar stem, die zich soepel beweegt door de mix van country, pop en rock. Ik kom wekelijks meerdere albums tegen die in dezelfde vijver vissen als Lanie Gardner, maar net als op haar debuutalbum heeft de Amerikaanse muzikante genoeg in huis om zich te onderscheiden van de moordende concurrentie. 

Het was ook dit keer de stem van Lanie Gardner die me over de streep trok, maar Faded Polaroids trekt ook steeds nadrukkelijker mijn aandacht met een serie hele goede songs, met persoonlijk teksten die een inkijkje geven in de persoon Lanie Gardner en met een lekker veelzijdig geluid dat door de subtiele invloeden uit de rock en de hoorbare liefde voor traditionele Amerikaanse rootsmuziek altijd oprecht klinkt. Met Faded Polaroids maakt Lanie Gardner de belofte van haar debuutalbum A Songwriter’s Diary dan ook makkelijk waar.

Erwin Zijleman

Goodnight Nashville. Ashley Campbell

De Amerikaanse muzikante Ashley Campbell maakte al twee albums, maar met haar derde album Goodnight Nashville maakt de dochter van countrylegende Glenn Campbell flink wat indruk met een bijzonder geluid.

Heel af en toe hoor ik wat van Kacey Musgraves op het nieuwe album van de Amerikaanse muzikante Ashley Campbell en dat klinkt echt bijzonder aangenaam. De muziek op Goodnight Nashville heeft vaak een wat nostalgisch tintje, maar kan ook zeker eigentijds klinken. Ashley Campbell groeide op met traditionele countrymuziek en dat hoor je, maar ook subtiele invloeden uit de countrypop zijn hoorbaar op een album dat in muzikaal opzicht makkelijk overtuigt. Dat doet Ashley Campbell wat mij betreft ook met haar stem en met haar songs. Ik had nog niet eerder van haar gehoord, maar Goodnight Nashville is een erg sterk album dat absoluut naar meer smaakt.

Ashley Campbell kreeg de countrymuziek thuis met de paplepel ingegoten, want ze is de dochter van countrylegende Glenn Campbell, die in 2017 overleed. Dat kinderen van beroemde muzikanten het meestal niet voor niets krijgen blijkt maar weer eens, want Ashley Campbell is een zeer getalenteerd bespeler van de banjo, die een jaar of vijftien geleden al stevig aan de weg timmerde. Daar stopt het verhaal dat de Amerikaanse muziekwebsite AllMusic.com over haar getypt heeft ook direct en sindsdien probeert Ashley Campbell, die ook werk vond als actrice, een voet tussen de deur te krijgen in Nashville. 

Dat is haar een paar jaar geleden kennelijk gelukt, want ik zie op Spotify inmiddels drie albums van de Amerikaanse muzikante. De eerste twee albums van Ashley Campbell zijn me echt volledig ontgaan, terwijl ik een aantal volledig op countrymuziek gerichte Amerikaanse muziekwebsites op de voet volg, maar het in juli verschenen Goodnight Nashville trok niet alleen mijn aandacht, maar beviel me bij eerste beluistering ook nog eens uitstekend. 

Het is een album waar ik helaas maar weinig informatie over kan vinden, maar gelukkig spreekt de muziek van Ashley Campbell voor zichzelf. Ik heb de afgelopen jaren een zwak ontwikkeld voor countrypop, maar dat is niet direct het hokje waar ik Goodnight Nashville van Ashley Campbell in zou duwen. De muzikante uit Nashville maakt op haar derde album muziek die dichter tegen de country van weleer dan tegen de countrypop van het moment aan schuurt, al heeft het album zeker zijn poppy momenten.

Het album opent met heel veel strijkers en de mooie stem van Ashley Campbell, die niet beschikt over het soort stem dat gangbaar is in het genre. Af en toe doet de zang op Goodnight Nashville me erg aan Kacey Musgraves denken, zeker als het album ook in muzikaal opzicht wat opschuift richting net wat meer pop. Nu ben ik gek op Kacey Musgraves, dus de associaties met haar muziek zijn voor mij alleen maar een pre. Er zit wel net wat meer country in de stem van Ashley Campbell en dat hoor je ook in de muziek. 

Ik heb geen idee hoe bekend de jonge Campbell telg inmiddels in de Verenigde Staten is, maar als je luistert naar Goodnight Nashville is al snel duidelijk dat Ashley Campbell in Music City kon beschikken over uitstekende muzikanten. Dat is ze overigens zelf ook, maar op haar nieuwe album horen we ook een prima zangeres met een karakteristiek stemgeluid. 

De songs op Goodnight Nashville zijn over het algemeen ingetogen en hebben in de meeste gevallen een wat lager tempo. Het zijn songs die meestal een wat nostalgisch karakter hebben, maar het zijn ook songs die wat afwijken van de andere country en countrypop die momenteel in Nashville wordt gemaakt. 

Ik hoopte bij eerste beluistering van het album eerlijk gezegd vurig op een nieuwe countrypop verrassing, maar Goodnight Nashville zal het waarschijnlijk vooral goed doen bij liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek die de tradities van het genre prefereren boven de pop. Zelf ben ik niet vies van countrypop, maar de wat oorspronkelijker klinkende muziek van Ashley Campbell heeft me vrij makkelijk overtuigd. 

Ik heb haar eerste twee albums inmiddels ook beluisterd en daar twijfel ik nog wat over, maar op Goodnight Nashville laat Ashley Campbell horen dat ze van haar vader de juiste muziekgenen heeft meegekregen. Ik ga haar vanaf nu zeker in de gaten houden.

Erwin Zijleman

FRUIT. Madeline Edwards

Ik was de naam Madeline Edwards nog niet eerder tegen gekomen, maar met haar tweede album FRUIT maakt de muzikante uit Nashville flink wat indruk met persoonlijke songs en een echt geweldige stem.

FRUIT van Madeline Edwards werd me aangeprezen als countrypop. Nu hoor ik af en toe wel een vleugje country en pop op het album, maar een countrypop album zou ik het zeker niet noemen. Madeline Edwards heeft immers ook heel veel soul in haar stem en klinkt bovendien aangenaam jazzy. Ze kreeg de afgelopen jaren de nodige dalen in haar leven te verwerken en dat hoor je in de persoonlijke songs op FRUIT. Het zijn songs die met veel gevoel worden vertolkt, maar die ook verrassend veel invloeden laten horen. Er is vooralsnog niet veel aandacht voor het tweede album van de muzikante uit Nashville, maar dit uitstekende album had ik zelf niet graag gemist. Echt een groot talent deze Madeline Edwards.

FRUIT, het tweede album van de Amerikaanse muzikante Madeline Edwards, opent met een bijzonder voicemail bericht, waaraan subtiele en stemmige pianoklanken zijn toegevoegd. Het is een bericht waarin de jongere broer van Madeline Edwards zijn bewondering uit voor het in 2022 verschenen Crashlanded, het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante. 

Het is een bericht dat inmiddels de nodige lading heeft gekregen, want de broer van Madeline Edwards maakte in 2023 een einde aan zijn leven. Voor iedereen die het levensverhaal van de muzikante die opgroeide in Houston, Texas, niet kent is de openingstrack van haar tweede album er een die vooral vragen oproept, maar die uiteindelijk ook respect afdwingt. 

Na de openingstrack laat Madeline Edwards vooral horen dat ze bulkt van het talent. Ik kan me niet herinneren dat ik in 2022 heb geluisterd naar Crashlanded, maar ik zou het waarschijnlijk een album vol belofte hebben genoemd. Op het deze week verschenen FRUIT is Madeline Edwards de belofte wat mij betreft ver voorbij, want wat is het een goed album. 

De Amerikaanse muzikante is om te beginnen een fantastische zangeres. De muziek van Madeline Edwards wordt door de Amerikaanse muziekpers vooral country genoemd, maar ze is zeker geen typische countryzangeres. De stem van Madeline Edwards is een stem vol soul, maar ze kan ook jazzy klinken. 

Het is een stem die door de jazzy accenten bij meer dan eens associaties oproept met de stem van Norah Jones, al heeft Madeline Edwards wel wat meer soul in haar stem. Het is een stem die stevig uit kan halen, maar die ook zeer ingetogen kan klinken en dan misschien nog wel mooier is. De zang op FRUIT is echt prachtig en tilt de songs op het album flink op. 

De uitstekende zang is echter zeker niet het enige dat opvalt bij beluistering van het tweede album van de muzikante uit Nashville, want ook in muzikaal opzicht is FRUIT een uitstekend album. Het is een album waarop invloeden uit de country(pop) een wat mij betreft kleine rol spelen, maar ik hoor veel meer invloeden uit de soul en de pop en hier en daar ook nog vleugjes jazz en gospel. 

Het is allemaal verpakt in een mooi en warm geluid, dat zowel ingetogen als uitbundig kan klinken en waarin gitaren een voorname rol spelen. Het is een geluid waarin de krachtige stem van Madeline Edwards uiteraard alle ruimte krijgt en dat is een zeer verstandig besluit. 

De Amerikaanse muzikante ging na de dood van haar broer door diepe dalen en verloor ook nog eens haar platencontract, maar met FRUIT slaat ze keihard terug. FRUIT is een album dat in vocaal opzicht imponeert, dat een verrassend veelzijdig geluid laat horen en dat ook nog eens indruk maakt met zeer persoonlijke songs die met veel gevoel worden vertolkt. 

FRUIT is pas het tweede album van Madeline Edwards, maar alles op dit album ademt kwaliteit. Voor een album in het hokje country zit er waarschijnlijk net wat te weinig country in de songs op FRUIT, maar liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek in de bredere zin van het woord vinden op het tweede album van Madeline Edwards echt heel veel moois. 

Zelf was ik na één keer horen verkocht en sindsdien is alles wat is te horen op FRUIT wat mij betreft alleen maar mooier en indrukwekkender geworden. Een debuutalbum is FRUIT niet, maar ik schaar Madeline Edwards absoluut onder de meest veelbelovende nieuwkomers binnen de Amerikaanse rootsmuziek van het moment. Ik denk dat we nog veel van haar gaan horen.

Erwin Zijleman

Tennessee Lightning. Ashley Monroe

Ashley Monroe won na een wat mislukt album uit 2021 de strijd met een ernstige ziekte en laat op haar nieuwe album Tennessee Lightning een gevarieerd een in kwalitatief opzicht zeer geslaagd geluid horen.

Het was een paar jaar geleden ook al behoorlijk dringen in de countrypop, maar Ashley Monroe had wat mij betreft goede papieren, tot ze in 2021 wel heel erg nadrukkelijk en wat ongelukkig de afslag richting pop nam. Op het deze week verschenen Tennessee Lightning zijn invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek gelukkig weer een stuk prominenter aanwezig. De invloeden uit de country die we kennen van Ashley Monroe hebben gezelschap gekregen van invloeden uit de gospel en de soul, maar er is ook nog ruimte voor een beetje pop hier en daar. Het levert een net wat anders klinkend en wat mij betreft zeer geslaagd album op. Ashley Monroe is terug en dat is uitstekend nieuws.

Ashley Monroe probeerde op jonge leeftijd door te breken in Nashville, maar was met haar debuutalbum weinig succesvol. Ze leek veroordeeld tot een bestaan als songwriter voor anderen, maar de doorbraak kwam er uiteindelijk toch nadat ze door Miranda Lambert werd gevraagd voor het trio Piston Annies, dat werd gecompleteerd door Angaleena Presley. 

Het succes van Pistol Annies gaf de gewenste solocarrière van Ashley Monroe een boost en met het in 2012 verschenen Like A Rose schaarde de Amerikaanse muzikante zich wat mij betreft onder de beloften van de countryscene in Nashville. Die belofte maakte Ashley Monroe meer dan waar met het uitstekende The Blade, dat in 2015 verscheen. Het album sloot aan bij de countrypop van dat moment, maar bevatte ruim voldoende ingrediënten uit de traditionele countrymuziek om ook liefhebbers van pure Amerikaanse rootsmuziek aan te spreken. 

Met het in 2018 verschenen en door Dave Cobb geproduceerde Sparrow bevestigde Ashley Monroe haar status en leverde ze wederom een uitstekend album af. Getriggerd door het succes van Kacey Musgraves gooide Ashley Monroe het vervolgens over een andere boeg op het met veel elektronica en heel veel pop ingekleurde Rosegold uit 2021. Ik hoorde er destijds helemaal niets in, maar inmiddels is mijn mening over het album wel iets milder. 

Deze week verscheen na een afwezigheid van een paar jaar door een ernstige ziekte een nieuw album van Ashley Monroe, waar ik zonder al te veel verwachtingen aan begon. Ashley Monroe heeft de ernstige ziekte inmiddels gelukkig overwonnen en laat op Tennessee Lightning horen dat iedereen die haar op basis van Rosegold al had afgeschreven hier wat te vroeg mee was. 

Tennessee Lightning opent echt prachtig met I’m Gonna Run, wat wordt gedragen door het bijzondere gitaarspel van T-Bone Burnett. Het is een broeierige track met invloeden uit de gospel en die keren vaker terug op het nieuwe album van Ashley Monroe. Zeker in de wat lome tracks met invloeden uit de gospel en de soul hoor je dat de stem van de Amerikaanse muzikante zeker niet alleen is gemaakt voor countrymuziek. 

Ashley Monroe had zich wat mij betreft kunnen beperken tot het soul-, country- en gospelgeluid van de eerste twee tracks, maar in de derde track duiken toch weer elektronica en wat pop op. De meeste songs op Tennessee Lightning bevatten echter vooral invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek. Het zijn songs die vaak zijn voorzien van spaarzame maar zeer trefzekere klanken, die zijn ingespeeld door flijk wat fantastische muzikanten. 

De stem van Ashley Monroe blijft makkelijk overeind bij alleen wat gitaarakkoorden en klinkt dan zelfs beter dan ik van haar gewend ben. Ook in de wat voller klinkende songs slaagt Ashley Monroe er in om anders te klinken dan haar meeste collega’s, ook wanneer ze toch weer wat meer pop toelaat in haar songs, en overtuigt ze als songwriter en zangeres. 

Door aan de ene kant te kiezen voor ingetogen songs met een randje gospel en aan de andere kant toch ook weer een voller popgeluid te verkennen hinkt Tennessee Lightning wat op twee gedachten, maar waar Rosegold me vier jaar geleden totaal niet pakte, vond ik vrijwel alle songs op Tennessee Lightning direct mooi. Het siert Ashley Monroe dat ze haar eigen ding doet. Dat is niet zonder risico, maar op haar nieuwe album pakt het wat mij betreft uitstekend uit.

Erwin Zijleman

2025 Week 39. 10 singles

 

Fall is here and the weather is sort of looking like it. Tree leaves are slowly growing into the dark green they get before they change colour. Time for some more singles, although the opening one is not a single. After this listening suggestion you'll find something old and something new, so, enjoy! 

The return of Girlyman?

Girlyman pulled the plug after a disastrous tour of Europe that left the band broke. I saw the band in Q-Bus, Leiden at the time and was amazed about how the four sang together, with a little help from tour manager, driver, roadie Ingrid at the end of the show. In 2025 three of the four sit down once again. It was time to heal, as they expressed it themselves. I hope that it is a fresh start as well, as not many people sing this good together. No new single, but great news instead. Copy this link and find out for yourself.

https://u53092314.ct.sendgrid.net/ls/click?upn=u001.pMh5hUTQpMwwo5fU3r-2BK-2Fc1PsAArqDwavdA9pIdW0IIHCiAt8nLIdCzUIuBu1w2fbMibKOKi14-2FH-2Fjrx99QY9uqVXrG3732GFH2-2BmYXMgium0w-2F4pT-2B-2Fi1vzQ6wq2P1chiOGVHOSq0BOdet9z1paMJh-2FaP1I7Zc-2FujpVAys6p7Ay99sR-2FtmrzoNNDTazOaL72SSW_7AaYPpYdQXeCdAPfWDTzSEhGQGFvY3sJnRgw0TP9ANOHg6oV8yD1jmMZdSwnODGIEzbmgfh5m8k4QKjHcXwLpdXBYdnSB-2B2Vc6QCW6mGLNL-2F43BIu8sFf20LorhKg0FMnV3cz-2BK2BCYfmO9-2BxE2Z3ct8AJUoTgqMlMMljIv3j1PihaSJzxRvRzLbHe8F7DeURASIW0GcMuVLXwJqqk1OVLRrw1P2AMDJ9zgqAAJTC-2BSb8Wuc-2FNL4ErKMBdGIQfnCmjbo2fQoKRBdsZ9zVzJsgZyONussUpFDv2m9-2FWESVdXHeMq9wlRmZj46beuevC0jeooSqbhylVJ4Et18HW3PxSYp7kS7Bw6KnzgEbgr8axc-3D

Additional Animals. Laptop

What a vibrant single! It sounds like this is one big party track, mixing Britpop with a dance rhythm and pop from all parts of the world. A song that invites people to dance to with huge smiles on their faces, with a drink in one hand, who knows what in the other and only smiling people around them, who are enjoying the evening and night with total abondon. A little message is nagging in the back of their minds though, "we only need additional animals". Why would we ever need that? We are having a blast, go away! Laptop is Jesse Hartman, who released three albums in the 00s under the name Laptop and returns in 2025 with assistance of his son Charlie. The upcoming album titled 'On This Planet', to be released in spring 2026, gives another hint that not all is well in the universe. Mankind is notorious for not facing slow burning issues like climate change and extinction. Laptop tries to influence the minds of people by way of a great and optimistic pop track. Don't be fooled though and listen to the message and act, now that you still can!

Howard Johnson's. Jessie Kilguss

Former actress turned musician Jessie Kilguss debuts on this blog with a tough sounding countryrock/pop track. Funny, for a European "going to Algiers" immediately brings the capitol of Algeria to mind. You have to know just a litlte more of geography than average to know that there is an Algiers opposite of New Orleans, Louisiana. And what is a Howard Johnson's? 'Howard Johnson's', Jessie Kilguss' single comes with a lot of questions. And then the video starts with a desert, implying the other Algiers anyway! This single doesn't raise a lot of questions though. The melody is just fine and Kilguss' voice has a level of depth, yet is very feminine, making it so pleasant to listen to. 'They Have A Howard Johnson's There' is Jessie Kilguss' sixth, upcoming, album. To me she's a new name but if the rest is this good, I'm all ears.

Play. Figures On A Beach

What a nostalgic sounding track, I thought listening to Play. This song has a very authentic eighties sound. And then I read the bio. This track may be released in 2025, it was recorded in 1991 by a band who had released music in the 1980s and called it quits after not being able to sign a new recording deal in the early 90s. It tells me two things though. That this music was going out of style fast in 1991. Hardly any 80s band survived the grunge explosion of 1991-92. The other point is that Play is a very strong song. Fans of 80s bands like Tears for Fears, Spandau Ballet and why not Simple Minds should take an interest in Play. The extra attention is that Play is an obvious link to what happened two years later, the first album of Suede. Chris Ewen: Synthesizers, programming, Anthony Kaczynski: Vocals, keyboard bass, piano, Rik Rolski: bass guitar and acoustic guitars, Michael J.F. Smith: drums and Perry Tell: Electric guitars may just have called it quits to early. Who knows if they would have blended in perfectly just two years later. In the U.K. that is.

Nearly There. Steve Gunn

The name Steve Gunn is found on this blog exactly once in Erwin Zijleman's review of his 2016 album 'Way Out Weather'. In the bio of Gunn's upcoming album 'Daylight Daylight', 7 November, it says that this time he only recorded a demo of himself and his guitar and sent the result to his producer James Elkington. He was requested to arrange the songs any way that he felt like. This resulted where Nearly There is concerned in the addition of strings, as can be heard in the intro, but also dreamy backing vocals. I'm reminded a little of early solo work of Ryan Adams, partly because of the depth of the sound. But also of Wilco where the mood of this song is concerned. In other words, we are in high quality territory and Nearly There stands its ground with ease. Despite a length of over six minutes, I cannot get enough of the music. Gunn and Elkington do a lot right on Neary There.

Extended Play. The Jive

WoNoBlog and time machines. It is starting to become a common topic. There are so many labels that specialise in music that seems to come from the past. (Occasionaly, it is a re-release or belated one, in like decades.) With The Jive's Extended Play it concerns a completely new release that is nothing but an energy jolt of  poprock like they used to make and still do. The Jive fits nicely under the likes of Geoff Palmer and Brad Marino but of course also The Cars and acts like them from the late 70s and early 80s. Extended Play's songs are full of melody, energy and good-time fun. And where else can an EP like this be released than on Rum Bar. I sometimes imagine myself stepping into Malibu Lou's garage and that he tells me that I can select my two favourite releases on the label. It is a thought that could turn into nightmare from choice anxiety. It is that good that I think this EP is. It contains songs to sing along with, dance to, jump up and down to and simply greatly enjoy. There's absolutely no need to mention an individual song. They are all just great.

Live In Toulon. Naima Bock

Naima Bock has found herself on this blog but with Live In Toulon she shows a totally different side of herself: the singer-songwriter performing with only her acoustic guitar. Although I had to get used to her in this setting, it took me only one song to be on her side. With her voice, she steps into a long line of U.K. female folk singers. Believe me, with this five song EP she deserves the spot in that line totally. The playing on the guitar is almost fully supportive, so do not expect intricate fingerpicking. Naima Bock builds on the strength of her voice, digitally supported with a harmony vocal, but that is it. How far she has moved from her past as a member of Goat Girl, but even from her two solo albums, 'Giant Plam' (2022) and 'Below A Massive Dark Land' (2024). Nothing in there prepared me for what I'm hearing on Live In Toulon. If she is playing acoustically because of economic restraints, then it is a giant blessing in disguise. She sounds like a natural in this setting. "Now I say goodbye and drink a beer", she says at the end of the final song 'Giant Palm'. That is one deserved drink. 

Let's Make A Tulpa! Tulpa 

Let's make a tulpa? What is a Tulpa? Questions, questions. Tulpa itself is a band from Leeds that is on route to release its first album late November called 'Monster of the Week'. Tulpa is very new, as the label reports. Let's Make A Tulpa! is its first release. The song is an upbeat, alternative rock/pop track. Don't expect an earth-shattering original song. No, expect a decent track that explodes into an upbeat chorus that calls us all out to go and make a tulpa. It makes me think of Dutch band De Kift, that starts an album with the statement that the singer has taken a "Noek" into his home. Nobody knows what a noek is, but that is totally beside the point as we learn. The same goes here. Whatever a tulpa is, the band has fun and is sharing that fun with us. Tulpa may be in the alternative corner, it is far from dangerous. Let's Make A Tulpa! is all in good fun and for nearly everybody. (Of course we looked it up. A tulpa is an imaginary being and so is a noek.)

Temporary Circus: Act 2 EP. Derek Smith and the Cosmic Vultures

In June we wrote on Act 1 of Temporary Circus. With Act 2 Derek Smith and the Cosmic Vultures take us on another nostalgic musical trip to the 1970s. Smith and co may record in the 2020s, their music could have been written, recorded and released something like 52 to 42 years ago. The years that James Taylor was on a roll, at least in the U.S.. When Christopher Cross scored his hits. In other words, smooth songs that are part of the singer-songwriter tradition. Songs that flow so easily forward, that it is like A.I. already existed, with background vocals that seem to come and and leave as steady and predictable as the tide. The three songs on Temporary Circus: Act 2 are far from identical, especially 'Opium Revolver' is tougher and carries a mean sounding guitar solo, yet they all have that flow. The difference is what makes the EP even more interesting to listen to. As I wrote before, not all Derek Smith release is to my taste, but there is always something there for me, as this EP once again proves. Fans of smooth, mature songs with a 70s flavour know what to do.

Traagkes Groeien. Het Zesde Metaal

Het Zesde Metaal vindt zichzelf opnieuw of WoNoBlog met een nieuwe single. De titel, Traagkes Groeien, geeft eigenlijk alles weg. Wannes Capelle en companen staan in de laagste versnelling en meanderen als een grote rivier door het laagland richting zee. Voor de luisteraar resteert dan ook gewoon te gaan zitten en genieten van de langzame schoonheid die stukje bij beetje wordt uitgeserveerd door de band. De weemoed die een ouder voelt bij een te snel opgroeiend kind, is het thema van Traagkes Groeien. De ouder die wil dat het kind nog even klein blijft. Terwijl het kind alleen maar door wil denderen. Je bent nooit klaar met troetelen, maar het kind wordt groter en groter en ontwurmt zich aan dat troetelen. De wens is de vader van de gedachte en Het Zesde Metaal vangt dit prachtig in zijn muziek. In het West-Vlaams, maar ook voor een Hollander met een deels Brabantse opvoeding, prima te verstaan. Traagske Groeien is gewoon heel erg mooi.

Wout de Natris - van der Borght 

The Void. Taylor Rae

Taylor Rae trok in Verenigde Staten al flink de aandacht met haar prima debuutalbum Mad Twenties en laat op het minstens even goede The Void horen dat haar vorige album zeker geen toevalstreffer was.

Taylor Rae werd mij aangeprezen als countrypop ster, maar met countrypop heeft haar muziek niets te maken. De muzikante uit Austin, Texas, verwerkt vooral invloeden uit de folk, blues en jazz in tijdloos klinkende Amerikaanse rootsmuziek en singer-songwriter pop. In muzikaal opzicht valt vooral het bluesy gitaarspel op, maar het is de stem van Taylor Rae die de meeste aandacht trekt. De Amerikaanse muzikante beschikt over een mooie stem, die zich als de spreekwoordelijke warme deken om je heen slaat. Alles op The Void klinkt even aangenaam, wat het album al snel onweerstaanbaar maakt, maar het tweede album van Taylor Rae ademt ook kwaliteit.

Mad Twenties, het in de herfst van 2021 verschenen debuutalbum van Taylor Rae, deed het in de Verenigde Staten heel erg goed, maar heeft in Europa volgens mij nauwelijks aandacht gekregen. Ik had het album tot voor kort zelf ook nog nooit beluisterd, maar ben echt aangenaam verrast door het eerste album van Taylor Rae. 

De singer-songwriter uit Austin, Texas, krijgt hier en daar het label countrypop opgeplakt, maar op Mad Twenties laat ze een verrassend veelzijdig geluid horen, dat zowel binnen de Amerikaanse rootsmuziek als binnen de singer-songwriter pop op een breed terrein uit de voeten kan. 

De belangrijkste reden om alsnog naar Mad Twenties, waarop ik zeker nog terug ga komen, te luisteren is het feit dat Taylor Rae deze week haar tweede album heeft uitgebracht. Het is een album waaraan ik, na mijn kennismaking met Mad Twenties, begon met hele hoge verwachtingen, maar ook The Void heeft me zeker niet teleurgesteld. 

Het album opent prachtig met een akoestische gitaar en de stem van Taylor Rae, die ook op haar tweede album makkelijk indruk maakt met haar stem. Wanneer de openingstrack na een tijdje wat voller wordt ingekleurd is er direct weer het warme en volstrekt tijdloze geluid dat het debuutalbum van Taylor Rae zo mooi en bijzonder maakte en dat gemaakt lijkt voor lome zondagen. 

Het is een geluid dat nog mooier, warmer en smaakvoller klinkt dan op het debuutalbum van de Texaanse muzikante en dat de hand van een ervaren producer verraadt. Dat is de met een Grammy beloonde muzikant en producer Eric Krasno zeker, al moet ik toegeven dat zijn naam bij mij geen belletje deed rinkelen. 

Taylor Rae maakte haar nieuwe album met een zeer compacte band en tekent zelf voor prachtig gitaarspel. Het is gitaarspel dat akoestisch en folky kan klinken, maar op The Void is ook een belangrijke rol weggelegd voor elektrisch versterkt bluesy gitaarspel, dat de songs op het album voorziet van een heerlijk loom karakter. 

Het zorgt ook op het nieuwe album van Taylor Rae weer voor een tijdloos en soms wat nostalgisch aandoend geluid met invloeden uit de folk, blues, country en jazz. Het is een warm en zeer aangenaam geluid en het is een geluid waarin de mooie en eveneens warme stem van Taylor Rae uitstekend gedijt. 

Het is een stem die me af en toe wel wat doet denken aan die van Norah Jones en dat is wat mij betreft een groot compliment. De gloedvolle zang op het album past perfect bij de stemmige klanken op het album en weet zich wat mij betreft in positief opzicht te onderscheiden binnen het aanbod van het moment. Dat doet de Amerikaanse muzikante niet alleen met de muziek op The Void en met haar stem, maar ook met de songs, die niet alleen tijdloos klinken, maar ook kwaliteit ademen. 

Toen ik eerder deze week naar Mad Twenties luisterde verbaasde het me dat dit album in Nederland echt nauwelijks aandacht heeft gekregen. Ook The Void duikt niet op in de meeste lijsten met nieuwe albums en ook qua recensies is het nog redelijk stil, buiten een Britse recensie waarin het album wordt vergeleken met Deeper Well van Kacey Musgraves. Dat hoor ik er zelf niet direct in, al is de sfeer op beide albums wel deels vergelijkbaar. Het maakt The Void van Taylor Rae voor mij nog wat onweerstaanbaarder.

Erwin Zijleman

 

Je kunt The Void hier luisteren en bestellen:

https://taylorraemusic.bandcamp.com/album/the-void-2 

The Loneliest Girl In The World. Laci Kaye Booth

Er is momenteel heel veel aanbod binnen de countrypop, maar op haar debuutalbum The Loneliest Girl In The World weet Laci Kaye Booth zich makkelijk te onderscheiden, om te beginnen met haar uitstekende stem.

De eerdere verrichtingen van de Amerikaanse muzikante Laci Kaye Booth, die via een bekende talentenjacht is terecht gekomen in Nashville, zijn me ontgaan, maar met haar debuutalbum zet ze zichzelf op indrukwekkende wijze in de spotlights. The Loneliest Girl In The World heeft immers alles dat een goed countrypop album moet hebben. Laci Kaye Booth houdt het randje pop in haar songs bescheiden, heeft deze songs voorzien van een sfeervol rootsgeluid met hier en daar wat strijkers en beschikt ook nog eens over een onweerstaanbaar lekkere stem met zowel een zoet als een hees randje. De talentenjacht won ze niet, maar Laci Kaye Booth gaat het ver schoppen.

Voor liefhebbers van goed gemaakte countrypop zijn het prachtige tijden, want er verschijnen de laatste tijd ontzettend veel goede albums in het genre en verrassend veel echt hele goede albums. Vorig jaar was voor mij een topjaar met meerdere countrypop albums die me inmiddels zeer dierbaar zijn en een record aantal albums in het genre dat mijn jaarlijstje wist te halen, met de top 5 notering voor Megan Moroney’s Lucky als uitschieter. Ook in de eerste helft van 2024 valt de oogst zeker niet tegen, maar er zat nog geen album tussen dat me echt van mijn sokken heeft geblazen. Tot deze week dan, want met The Loneliest Girl In The World heeft Laci Kaye Booth een sensationeel goed countrypop album afgeleverd. 

Laci Kaye Booth is een jonge muzikante die opgroeide in Livingston, Texas, maar die na haar deelname aan de Amerikaanse tv-show American Idol vijf jaar geleden, inmiddels is neergestreken in Nashville, Tennessee. De Amerikaanse muzikante maakte de afgelopen jaren twee goed gevulde minialbums, die mij niet zijn opgevallen, maar die in de muziekscene van Nashville genoeg aandacht trokken om haar uit te roepen tot grote belofte voor de toekomst. Na beluistering van het deze week verschenen The Loneliest Girl In The World kan ik alleen maar concluderen dat ze het in Nashville goed gehoord hebben, want op haar debuutalbum bulkt Laci Kaye Booth van het talent. 

Ze beschikt om te beginnen over een geweldige stem. Het is het soort stem dat het goed doet in de countrypop zoals die in Nashville wordt gemaakt, maar het is ook een stem met een lekker ruw en wat hees randje, waardoor de zang op The Loneliest Girl In The World echt meedogenloos verleidt. Zeker als de Texaanse muzikante haar zang wat steviger aanzet hoor je dat ze geweldig kan zingen en de concurrentie met de meeste country(pop)zangeressen van het moment makkelijk aan kan. 

Alleen met haar zang wist Laci Kaye Booth me al moeiteloos te veroveren, maar The Loneliest Girl In The World heeft nog veel meer te bieden. Onlangs heb ik in een recensie uitgelegd dat in countrypop die mij kan bekoren de delen country en pop op de juiste manier in balans moeten zijn, wat in mijn geval betekent dat de country een groter aandeel heeft dan de pop. Dat is absoluut het geval op het debuutalbum van Laci Kaye Booth, dat een countryalbum met een bescheiden laagje pop is. 

Dat laagje pop zorgt er wel voor dat de songs op The Loneliest Girl In The World bijzonder lekker in het gehoor liggen. Het aangename karakter dan de songs van Laci Kaye Booth wordt versterkt door de zeer smaakvolle instrumentatie, die afwisselend subtiel en vol klinkt en zich meer heeft laten beïnvloeden door Amerikaanse rootsmuziek dan door pop. Het komt allemaal samen in aansprekende songs, die door de teksten van Laci Kaye Booth worden voorzien van een persoonlijk tintje. 

Zeker wanneer de strijkers aanzwellen zullen liefhebbers van pure Amerikaanse rootsmuziek minder gecharmeerd zijn van het album, maar voor liefhebbers van goed gemaakte countrypop, zoals ik, is The Loneliest Girl In The World 15 songs en ruim 50 minuten lang smullen. Vorig jaar was countrypop verrassend goed vertegenwoordigd in mijn jaarlijstje. Of dat ook dit jaar het geval zal zijn zal de tijd leren, maar voor The Loneliest Girl In The World van Laci Kaye Booth reserveer is alvast een plekje in de hoogste regionen van mijn lijstje.

Erwin Zijleman

Southern Belle Raisin’ Hell. Willow Avalon

Er verschijnen de afgelopen jaren heel erg veel countrypop albums, waardoor het niet meevalt om nog op te vallen, maar de jonge Amerikaanse countryzangeres Willow Avalon slaagt hier wat mij betreft glansrijk in.

Southern Belle Raisin’ Hell van Willow Avalon is een album waarover je zeker niet te snel moet oordelen. Bij snelle beluistering was ik zelf niet zo gecharmeerd van de stem van de jonge Amerikaanse muzikante, terwijl dit na gewenning een van de sterke wapens van Willow Avalon is. Andere sterke wapens zijn haar aanstekelijke songs, haar bijzondere teksten en de voorliefde voor countrymuziek uit het verre verleden, waardoor Southern Belle Raisin’ Hell enerzijds klinkt als een countrypop album van deze tijd, maar anderzijds als een oorspronkelijk klinkend countryalbum uit de jaren 70. Als liefhebber van het genre ben ik benieuwd wat 2025 ons gaat brengen, maar de start met Willow Avalon is absoluut veelbelovend.

Ik had lange tijd niet zo heel veel of zelfs helemaal niets met countrypop. De met flink wat pop aangelengde countrymuziek was me meestal wat te glad, te zwaar aangezet en te plastic en had wat mij betreft te weinig te maken met de pure Amerikaanse rootsmuziek en alternatieve country die destijds mijn voorkeur hadden. Sinds een jaar of wat heb ik echter een enorme liefde ontwikkeld voor het genre en die is met name de afgelopen twee jaar alleen maar sterker geworden, waardoor countrypop albums de hoogste regionen van mijn jaarlijstje weten te bereiken

Ook deze week verscheen er weer een album dat ik een jaar of tien geleden waarschijnlijk onmiddellijk aan de kant zou hebben geschoven, maar waar ik nu als een blok voor viel. Het gaat om Southern Belle Raisin’ Hell van de Amerikaanse muzikante Willow Avalon. Willow Avalon, geboren als Willow Martin, is de dochter van de eigenzinnige muzikant Jim White, waardoor ze de muziek met de paplepel kreeg ingegoten, al kwam haar muzikale talent vooral bij het lokale kerkkoor tot bloei.

Ze groeide op in een ruraal deel van Georgia maar verliet het weinig stabiele ouderlijk huis al op 15-jarige leeftijd om haar geluk uiteindelijk in Los Angeles te zoeken. We zijn inmiddels ruim tien jaar verder en Willow Avalon lijkt haar geluk te hebben gevonden in de muziek. Na het uitstekende minialbum Stranger, dat begin vorig jaar verscheen, is er nu het debuutalbum Southern Belle Raisin’ Hell, dat wat mij betreft het eerste memorabele countrypop album is dat in 2025 is verschenen.

Hoewel ik het genre de afgelopen jaren steeds meer ben gaan waarderen, kan ik zeker niet uit de voeten met alle soorten countrypop. De verhouding tussen country en pop moet in balans zijn, wat in mijn geval betekent dat er meer country dan pop is te horen op het album. Dat zit in het geval van Willow Avalon wel goed, want de muziek van de jonge Amerikaanse muzikante heeft zich stevig laten beïnvloeden door de countrymuziek die in de jaren 60 en 70 werd gemaakt door zangeressen als Dolly Parton, Tammy Wynette, Loretta Lynn en Lynn Anderson.

Zeker de stem van Willow Avalon herinnert aan de grote countryzangeressen uit de jaren 60 en 70, maar ook in muzikaal opzicht lijkt ze meer te hebben met de countrymuziek uit het verleden dan met de met pop geïnjecteerde country uit het heden. Southern Belle Raisin’ Hell zit daarom dichter tegen Sierra Ferrell aan dan tegen Kacey Musgraves, maar toch vind ik het label countrypop wel passen bij de muziek van Willow Avalon. De songs van de Amerikaanse muzikante hebben immers iets lichtvoetigs en achter alle invloeden uit de country van weleer zit wel degelijk een randje eigentijdse pop.

Zeker bij eerste beluistering vond ik de zang van Willow Avalon op het randje van country en kitsch, zeker wanneer ze wat bibbert met haar stem, maar inmiddels ben ik zeer gecharmeerd van haar stem. Southern Belle Raisin’ Hell is een album dat echt steeds beter wordt en dat is zowel de verdienste van de zang en de muziek als van de songs op het album.

Ook in tekstueel opzicht heeft Willow Avalon wat te bieden. Ze citeert op fraaie wijze uit een aantal country clichés, maar heeft ook humor, getuige haar ode aan Dolly Parton die opent met de fraaie zin “Hey there, Dolly, I'm just like you, Got big titties and a big heart too”. En zo valt er steeds weer wat te beleven op het album, dat op fraaie en zeer aangename wijze een brug slaat tussen de countrymuziek uit vervlogen tijden en de countrypop van het moment. Ik kan er wel wat mee.

Erwin Zijleman

Emotional Rodeo. Janet Devlin

Janet Devlin kreeg als tiener een platencontract, ging vervolgens langs diepe dalen en angstaanjagende afgronden, maar staat nu weer met beide benen op de grond met een album waarop ze de country de liefde verklaart.

Emotional Rodeo van Janet Devlin is een album dat niet veel tijd nodig heeft om te laten horen dat het een countryalbum uit Nashville is, maar de Noord-Ierse muzikante Janet Devlin kwam niet zomaar in de Amerikaanse muziekhoofdstad terecht. Ze hoort er wel thuis, want de stem van Janet Devlin is gemaakt voor de countrymuziek en haar songs ademen het genre. Emotional Rodeo is niet te vergelijken met de vorige albums van de Noord-Ierse muzikante en is wat mij betreft een album dat laat horen dat we te maken hebben met een groot talent, dat ook nog eens in meerdere uithoeken van de countrymuziek uit de voeten kan. Een countryster uit Noord-Ierland? Het kan absoluut.

Direct bij de eerste noten van Cigarette Sweets, de openingstrack van het album van Emotional Rodeo van Janet Devlin was mijn interesse gewekt. De combinatie van rootsy snaren en een wat weemoedige viool sprak direct aan, maar toen Janet Devlin niet veel later begon te zingen was ik verkocht. De stem van Janet Devlin is van een soort waar je van moet houden, denk aan de stem van bijvoorbeeld Kasey Chambers, maar het is ook een stem die is gemaakt voor countrymuziek.

Emotional Rodeo blijkt al het derde album van Janet Devlin, wiens muziek ik volgens mij wel eens ben tegen gekomen, maar die tot dusver geen indruk maakte. Het verhaal van deze Janet Devlin blijkt een behoorlijk heftig verhaal. Ze werd geboren in Noord-Ierland en wist al op jonge leeftijd dat ze iets wilde in de muziek. De kans om dit te realiseren kwam op haar zeventiende, toen ze meedeed aan de Britse versie van de talentenjacht The X-Factor. Ze strandde uiteindelijk in de kwartfinales, maar had genoeg indruk gemaakt om een platencontract in de wacht te slepen.

Er volgde een heftige periode waarin de Noord-Ierse muzikante twee albums maakte, maar ook te maken kreeg met anorexia, een bipolaire stoornis en een alcoholverslaving. Ik heb naar de albums van Janet Devlin geluisterd en weet zeker dat ik Confessional uit 2020 destijds heb beluisterd. De twee albums die Janet Devlin in het verleden maakte lijken echter in niets op het album dat ze deze week heeft uitgebracht.

Op Emotional Rodeo omarmt de Noord-Ierse muzikante, die tegenwoordig Londen als thuisbasis heeft, de countrymuziek en blijkt ze zowel uit de voeten te kunnen met moderne countrypop als met wat traditioneler klinkende country. Emotional Rodeo is in alle opzichten een Nashville album en dat blijkt ook te kloppen. Janet Devlin kreeg de kans om in de hoofdstad van de countrymuziek een album te maken en greep deze kans met beide handen aan.

In Music City werd de Noord-Ierse muzikante gekoppeld aan een stel ervaren muzikanten en aan producer Roo Walker. In muzikaal en productioneel opzicht ademt Emotional Rodeo countrymuziek uit Nashville, maar dat doet Janet Devlin ook met haar stem en met haar songs. Op haar eerste twee albums klonk ze nog als een popzangeres, maar op haar nieuwe album hoor je een countryzangeres die het nog wel eens ver kan gaan schoppen.

Gezien haar verleden in de pop lag het misschien voor de hand om Emotional Rodeo te voorzien van een nogal gepolijst countrypop geluid, maar hoewel invloeden uit de pop zeker hun weg hebben gevonden naar het album, domineert de country op het derde album van Janet Devlin. Binnen de countrymuziek kan het vervolgens nog vele kanten op en die bestrijkt de Noord-Ierse muzikante allemaal.

Emotional Rodeo bevat traditioneel klinkende countrysongs, flirt hier en daar met countryrock, kan uit de voeten met meeslepende countryballads en kan ook nog eens overweg met blinkende countrypop. Het klinkt allemaal even puur en oprecht, wat het album nog wat knapper maakt. Janet Devlin kreeg het aardig voor haar kiezen nadat ze op jonge leeftijd aan het succes had geroken, maar ze staat weer met beide benen op de grond en laat op haar derde album horen dat ze niet alleen houdt van countrymuziek, maar er ook uitstekend in uit de voeten kan.

Erwin Zijleman

Je kunt Emotional Rodeo hier luisteren en bestellen:

https://okgoodrecords.bandcamp.com/album/emotional-rodeo-2

Whirlwind. Lainey Wilson

In 2024 verscheen inmiddels al minstens een handvol geweldige countrypop albums, die nu stevige concurrentie krijgen van het in alle opzichten uitstekende Whirlwind van de zeer getalenteerde Lainey Wilson.

In de Verenigde Staten werd Lainey Wilson na haar vorige album overladen met prijzen en daar viel niets op af te dingen. Het heeft de lat hoog gelegd voor haar nieuwe album, maar het deze week verschenen Whirlwind gaat er moeiteloos overheen. Het met haar eigen band en wederom met producer Jay Joyce gemaakte album maakt geen geheim van de liefde van Lainey Wilson voor traditionele countrymuziek, maar de muzikante uit Nashville is ook niet vies van een vleugje pop. Op Whirlwind klinkt Lainey Wilson opvallend energiek en gedreven en slaagt ze er in om song na songs anders te klinken, zonder aan kwaliteit in te boeten. Het levert het volgende fantastische countrypop album van 2024 op.

Vorig jaar werd mijn liefde voor countrypop stevig aangewakkerd door een flink aantal geweldige albums, maar ik heb zeker niet altijd een zwak gehad voor het genre. Zo vind ik Bell Bottom Country van Lainey Wilson inmiddels een van de allerbeste countrypop albums van de afgelopen jaren, maar toen het album aan het eind van 2022 verscheen moest ik er niet zo veel van hebben en selecteerde ik het niet eens voor een recensie.

Daar begrijp ik met de kennis van nu echt helemaal niets van, want Lainey Wilson doet op Bell Bottom Country echt alles goed. Het album bevat vooral invloeden uit de countrymuziek en slechts een klein beetje pop, bevat bijdragen van flink wat gerenommeerde muzikanten en songwriters uit Nashville, is prachtig geproduceerd door Jay Joyce en maakt nog eens indruk met de uitstekende stem van de Amerikaanse muzikante, die geweldig uit kan halen, maar ook prachtig gevoelig kan zingen.

Het bleef in de Verenigde Staten niet onopgemerkt want Lainey Wilson kreeg sindsdien zeven Country Music Association Awards, een Grammy Award en zes Academy of Country Music Awards. Haar nieuwe album Whirlwind was deze week voor mij dan ook het album waar ik het meest naar uit heb gekeken en Lainey Wilson heeft me zeker niet teleurgesteld.

Het is een klein wonder dat de muzikante uit Nashville überhaupt toe kwam aan het opnemen van een nieuw album, want ze stond de afgelopen twee jaar overal en nergens in de Verenigde Staten op het podium, maakte als actrice haar opwachting in de populaire tv-serie Yellowstone en opende ook nog eens een restaurant annex muziekpodium in Nashville.

Whirlwind werd net als Bell Bottom Country geproduceerd door Jay Joyce, die dit keer de gelouterde sessiemuzikanten verving door de vaste band van Lainey Wilson. De songs schreef Lainey Wilson dit keer vooral met haar vaste kompanen Trannie Anderson en Dallas Wilson. Dat scheelt in beide opzichten een heleboel ervaring, maar dat is niet te horen op Whirlwind, dat zich makkelijk kan meten met het terecht zo geprezen Bell Bottom Country.

Ook Whirlwind is een album waarop het etiket countrypop niet misstaat, maar vergeleken met de meeste countrypop albums die de laatste tijd zijn verschenen stopt Lainey Wilson heel veel country en relatief weinig pop in haar songs. Dat is ook niet zo gek, want ze groeide op met traditionele countrymuziek en wist al op jonge leeftijd dat ze countryzangeres wilde worden.

Lainey Wilson kreeg het zeker niet voor niets in Nashville, maar na het succesvolle Bell Bottom Country is het succes verzekerd met Whirlwind, dat ik persoonlijk nog wat hoger aan sla. Door het werken met haar eigen band klinkt Whirlwind nog wat energieker en dat komt terug in de zang, die onmiddellijk in de smaak zal vallen bij liefhebbers van country(pop).

Lainey Wilson laat op Whirlwind wat meer haar eigen gezicht zien en overtuigt met een serie uitstekende en verrassend gevarieerd klinkende songs. Ik heb dit jaar al flink wat favoriete countrypop albums opgepikt en ging er van uit dat de kaarten inmiddels voor een belangrijk deel geschud waren. Het nieuwe album van Lainey Wilson gooit de boel echter aardig overhoop en doet niet onder voor mijn andere favorieten in het genre. In de Verenigde Staten is Lainey Wilson inmiddels een grote ster en dat zal door het uitstekende Whirlwind in Europa binnenkort niet anders zijn.

Erwin Zijleman

Am I Okay? Megan Moroney

Megan Moroney legde de lat vorig jaar bijzonder hoog met haar uitstekende debuutalbum Lucky, maar met Am I Okay? laat de muzikante uit Nashville horen dat dit album zeker geen toevalstreffer was.

Met Lucky maakte Megan Moroney vorig jaar een fantastisch countrypop album, wat haar in de Verenigde Staten terecht een ster heeft gemaakt. De rest van de wereld moet zich maar laten overtuigen door het in augustus verschenen Am I Okay?, want het tweede album van Megan Moroney is nog beter dan het al zo indrukwekkende debuutalbum. In muzikaal opzicht klinkt het allemaal nog wat mooier, al is het maar omdat Megan Moroney de country nog wat steviger heeft omarmd, maar ook de zang van de Amerikaanse muzikante is nog wat mooier dan op haar debuutalbum. Lucky wist ook nog eens te verleiden met een serie onweerstaanbaar lekkere songs en deze zijn ook te vinden op Am I Okay?. Voor iedereen die het nog niet wist, Megan Moroney is de smaakmaker van de countrypop van het moment.

Op 5 mei 2023 verscheen Lucky, het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante Megan Moroney. Vijf dagen later recenseerde ik het album en was ik behoorlijk enthousiast over het eerste album van de muzikante uit Georgia, die een paar jaar geleden haar geluk zocht in Nashville. Het is sindsdien hard gegaan met Megan Moroney en daar valt niets op af te dingen.

Ik kon bij het typen van mijn recensie van Lucky nog niet vermoeden hoe dierbaar het album me uiteindelijk zou worden. Lucky vind ik met afstand het beste countrypop album van 2023 en haalde uiteindelijk de top 5 van mijn jaarlijstje. Megan Moroney is nog druk bezig met de Lucky tour, die haar in september ook naar Nederland brengt, maar een paar dagen geleden werd uit het niets haar tweede album aangekondigd, dat ook vrijwel onmiddellijk is verschenen.

Am I Okay? bevat veertien nieuwe tracks van de muzikante uit Nashville en het zijn veertien tracks die gaan bepalen of Megan Moroney de belofte van Lucky inmiddels is ontstegen. Op Lucky waren invloeden uit de country en de pop voor mij perfect in balans, wat betekende dat invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek domineerden, maar een laagje pop nooit ontbrak. Op Am I Okay? heeft Megan Moroney deze balans gelukkig behouden.

Ook het tweede album van de muzikante uit Nashville is een album met veel country, misschien nog wel net wat meer dan op Lucky, en een beetje pop. Qua geluid ligt Am I Okay? in het verlengde van het terecht zo goed ontvangen Lucky. Ook op haar tweede album vertrouwt Megan Moroney op de productie van Kristian Bush, die het album heeft voorzien van het van Lucky bekende warme geluid, waarin snareninstrumenten domineren en waarin ook invloeden uit de rootsrock een plekje hebben gekregen.

Het wordt ook dit keer gecombineerd met de prachtige stem van Megan Moroney die naast heel veel country ook een bijzonder aangenaam ruw randje in haar stem heeft. De Amerikaanse muzikante tekent ook dit keer voor persoonlijke teksten, waarin de hobbelige weg van de liefde centraal staat en de nodige verkeerde mannen voorbij komen. Het is misschien wat clichématig, maar het past perfect bij de countrypop die Megan Moroney maakt.

Het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante ontleende een deel van zijn kracht aan de mooie rootsklanken en aan de fantastische stem van Megan Moroney, maar wist zich ook zeker te onderscheiden door een serie fantastische songs. Het zijn songs die me inmiddels stuk voor stuk zeer dierbaar zijn, wat van het tweede album van Megan Moroney ook wel een lastig album maakt.

Ik begon daarom misschien wel met onrealistisch hoge verwachtingen aan Am I Okay?, maar het tweede album van Megan Moroney was eigenlijk onmiddellijk het warme bad dat Lucky in het voorjaar van 2023 was. In muzikaal opzicht is Am I Okay? nog net wat beter dan het debuutalbum door net wat extra twang en ook de stem van Megan Moroney is in het afgelopen jaar nog wat extra mooi gerijpt.

De songs op het tweede album van de muzikante uit Nashville zijn door te schakelen tussen wat stevigere songs en een aantal ingetogen ballads nog wat veelzijdiger dan die op het debuutalbum en een zwakke song ben ik nog niet tegengekomen. Lucky schaar ik inmiddels onder de beste countrypop albums ooit gemaakt en met Am I Okay? heeft het album er een serieuze kandidaat bij, maar ook liefhebbers van country zonder pop kunnen met het tweede album van Megan Moroney vast uit de voeten. Mijn verwachtingen waren misschien onrealistisch hoog, maar met Am I Okay? maakt Megan Moroney ze nog waar ook. Pff, wat hou ik van dit album.

Erwin Zijleman

Wildwood. Ann Buckle

De Amerikaanse muzikante Anne Buckle heeft een verrassend mooi en eigenzinnig countrypop album gemaakt, dat in alle opzichten betovert, maar vooralsnog helaas schandalig weinig aandacht krijgt.

WILDWOOD, het eerste album van Anne Buckle is een album vol bijzondere verleidingen. Zo is er een stem die wel wat aan Kacey Musgraves doet denken, zijn er de bijzonder aangenaam klinkende countrypopsongs en is er de bijzondere instrumentatie die subtiel maar altijd op fraaie wijze de grenzen opzoekt. Dat ik het debuutalbum van Anne Buckle heb ontdekt is puur toeval, maar wat is dit album me een kleine week later al dierbaar. Ik heb dit jaar niet te klagen over memorabele countrypop albums van persoonlijke favorieten, maar de mij tot voor kort totaal onbekende Anne Buckle levert met WILDWOOD een album op dat zeker niet onder doet voor mijn countrypop favorieten van 2024.

WILDWOOD, het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante Anne Buckle, ben ik niet tegengekomen in de vele releaselijsten die ik raadpleeg ter inspiratie. Dat ik het album toch nog heb ontdekt heb ik te danken aan het Amerikaanse duo Steel Blossoms, dat is te horen in een van de tracks op het album en hiervan melding maakte op haar socials.

Het was overigens zo ongeveer het eerste levensteken van Steel Blossoms dat me opviel, sinds hun fantastische titelloze debuutalbum uit 2019, maar dit terzijde. Dat ik vervolgens ook nog ben gaan luisteren naar het eerste album van Anne Buckle heeft alles te maken met de slappe tijden van het moment, maar ik ben heel blij met dit bijzondere debuutalbum.

WILDWOOD opent met de track Appalachian Dream, waardoor ik er van uit ging dat Anne Buckle zich op haar debuutalbum zou richten op het maken van muziek die zich heeft laten inspireren door de folk zoals die aan het begin van de vorige eeuw in de Appalachen werd gemaakt. Dat is zeker niet het geval want de eerste track van WILDWOOD opent als een elektronische popsong van het moment, inclusief vervormde stemmen.

Dat duurt overigens maar dertien seconden, want hierna is duidelijk dat Anne Buckle niet voor niets Nashville als thuisbasis heeft gekozen. Appalachian Dream schuift al snel op richting country of countrypop, al duiken er met enige regelmaat eigenzinnige accenten op, die duidelijk maken dat Anne Buckle zich niet volledig laat vastsnoeren in het keurslijf van de Nashville countrypop.

De Amerikaanse muzikante heeft er overigens al een bijzondere carrière opzitten, want ze werkte eerder als diplomaat en is bovendien een geschoold violiste. Inmiddels bespeelt Anne Buckle een heel arsenaal aan instrumenten en heeft ze bovendien ontdekt dat ze een prima zangeres is.

Na de opvallende openingstrack was ik onder de indruk van de bijzondere touch die Anne Buckle geeft aan de op het moment zo populaire countrypop en die bijzondere touch gaat een album lang mee. De meeste songs op WILDWOOD bevatten alle ingrediënten die countrypop wat mij betreft aangenaam en interessant maken, maar Anne Buckle voegt er haar eigen ding aan toe en heeft als bonus ook nog eens een bijzonder aangenaam vleugje Kacey Musgraves in haar stem.

De countrypop songs op haar debuutalbum bevatten hier en daar een snufje pop, zijn incidenteel voller en steviger ingekleurd en worden hier en daar verrijkt met fraaie orkestraties, maar overdadig wordt het nooit. Anne Buckle weet de Nashville countrypop op subtiele wijze te verrijken en heeft hierdoor een album gemaakt dat zich weet te onderscheiden in het genre.

Omdat de stem van de muzikante uit Nashville zeer geschikt is voor countrypop en de songs buiten de instrumentatie redelijk dicht in de buurt blijven bij het stramien van de klassieke countrypop song zullen liefhebbers van Nashville countrypop onmiddellijk vallen voor het debuutalbum van Anne Buckle en pas hierna ontdekken hoe de Amerikaanse muzikante op fraaie en subtiele wijze de grenzen van het genre opzoekt.

WILDWOOD is echt in alle opzichten een uitstekend album en het verbaast me dan ook dat het album tot dusver zo weinig aandacht heeft gekregen. Het is ook doodzonde, want dit zo knap gemaakte en mooi uitgevoerde album verdient alle aandacht. Mijn hart heeft Anne Buckle in ieder geval gestolen met dit eigenzinnige countrypop album dat ook nog eens ruim een uur duurt.

Erwin Zijleman

 

Je kunt het album bestellen op de website van Ann Buckle:

https://www.annebuckle.com/store/album.

hummingbird. Carly Pearce

Het was een lange weg voor Carly Pearce, maar inmiddels behoort ze tot de smaakmakers van de countrypop, wat ze nog eens bevestigt met het meer tegen authentieke Amerikaanse rootsmuziek aanleunende hummingbird.

Iedereen die op basis van haar eerste twee albums twijfelde over de talenten van Carly Pearce werd over de streep getrokken door het indrukwekkende breakup album 29: Written In Stone, waarmee ze zich schaarde onder de beteren binnen de Nashville countrypop. Met het deze week verschenen hummingbird laat Carly Pearce horen dat ze binnen de countrypop nog altijd met de besten mee kan, maar hummingbird is een album dat ook liefhebbers van wat authentieker klinkende Amerikaanse rootsmuziek aan moet kunnen spreken. Invloeden uit de pop hebben een flinke stap terug gedaan op een album dat zowel in muzikaal als in vocaal opzicht makkelijk overtuigt.

Carly Pearce wist al op hele jonge leeftijd dat haar hart bij de muziek lag. Ze speelde op haar elfde in een bluegrass band in Kentucky en liet op haar zestiende de schoolbanken achter zich om aan de slag te gaan als zangeres in het pretpark Dollywood. Op haar negentiende vertrok ze naar Nashville, waar het leven in eerste instantie zwaar was, maar vanaf 2016 begon het harde werken te lonen.

Haar door Busbee geproduceerde debuutalbum Every Little Thing werd in 2017 goed ontvangen in Nashville en ook het in 2020 verschenen titelloze album, tevens het laatste werk van producer Busbee voor zijn dood, deed het uitstekend in de Amerikaanse country kringen. Ik had destijds nog geen groot zwak voor countrypop, wat anders waren de albums destijds niet aan mijn aandacht ontsnapt. Carly Pearce maakte immers ook op haar eerste twee albums in kwalitatief opzicht uitstekende countrypop en het is countrypop waarin de balans niet doorslaat richting aalgladde Nashville pop.

Carly Pearce trok aan het begin van 2021 voor het eerst mijn aandacht met het door haar echtscheiding geïnspireerde mini-album 29, dat later dat jaar werd uitgebreid tot een volwaardig breakup album, 29: Written In Stone. Op het album was het aandeel van authentiek klinkende Amerikaanse rootsmuziek gegroeid, maar er zat ook nog altijd flink wat pop in de muziek van de singer-songwriter uit Nashville.

Vorig jaar verscheen nog een live-album met de tracks van 29, maar deze week duikt Carly Pearce op met een nieuw album. Het is een album waar ik met hoge verwachtingen aan begon, want vorig jaar ben ik definitief gevallen voor de charmes van de betere countrypop uit Nashville en in dit genre behoort Carly Pearce sinds 29: Written In Stone tot de smaakmakers.

Op hummingbird werkt de muzikante uit Nashville, net als op 29: Written In Stone, samen met producers Shane McAnally and Josh Osborne. Het nieuwe album ligt ook in het verlengde van zijn voorganger, al hebben invloeden uit de traditionele countrymuziek flink aan terrein gewonnen. Carly Pearce maakt nog altijd muziek die past in het hokje countrypop, maar de verhouding tussen country en pop is opgeschoven richting de wat authentieker klinkende Amerikaanse rootsmuziek.

De producers van het album hebben het album voorzien van een lekker vol geluid vol gitaren, mandoline, banjo, dobro, pedal steel, viool, orgels en keyboards en een strak spelende ritmesectie als basis. Met name door de belangrijke rol voor de viool klinkt hummingbird in muzikaal opzicht met grote regelmaat als een wat traditioneler klinkend countryalbum, maar de songs op het album neigen qua structuur misschien net wat meer richting de Nashville countrypop.

Rootspuristen hoeven zich echter zeker niet af te laten schrikken door het dunne laagje pop op het nieuwe album van Carly Pearce. In muzikaal opzicht klinkt het allemaal fantastisch en ook de songs op het album zijn stuk voor stuk zeer aansprekend. Het wordt allemaal nog wat overtuigender door de zang van Carly Pearce, die beschikt over de gedroomde stem van een country(pop)zangeres. Ik heb het afgelopen jaar zoals gezegd een enorm zwak voor countrypop en dan vooral voor countrypop met veel meer country dan pop. Met hummingbird heb ik er een favoriet album in deze categorie bij.

Erwin Zijleman

The Heartbroken Record. Lauren Watkins

Liefhebbers van de betere Nashville countrypop worden de afgelopen jaren enorm verwend en krijgen ook met The Heartbroken Record van Lauren Watkins weer een topalbum in het genre in handen.

Bij beluistering van het debuutalbum van Lauren Watkins hoef je niet lang te twijfelen om welk genre het gaat, want alles op The Heartbroken Record ademt countrypop. De jonge muzikante uit Nashville beschikt om te beginnen over de perfecte stem voor een countrypop album en het is een stem met een onweerstaanbaar ruw randje. Het is een stem die wordt begeleid door een authentiek klinkend countrygeluid met lekker veel pedal steel en alles komt samen in zeer aansprekende songs die flink wat invloeden uit de countrymuziek combineert met een vleugje pop. Het niveau ligt de laatste tijd erg hoog binnen de countrypop, maar The Heartbroken Record van Lauren Watkins kan met de allerbesten mee.

Er was een tijd dat ik er helemaal niets van moest hebben, maar sinds een jaar of wat heb ik een enorm zwak voor Nashville countrypop. Het is een genre waarin de laatste jaren flink wat interessante albums zijn verschenen, met 2023 als onbetwist topjaar met onder andere Lucky van Megan Moroney, voor mij een van de allerbeste albums in het genre.

Zo indrukwekkend als de oogst vorig jaar was, is de oogst in de eerste helft van 2024 nog niet, maar ook de eerste zes maanden van het huidige jaar hebben me al een aantal uitstekende albums opgeleverd. Na de albums van Hannah Ellis, Brittney Spence, MacKenzie Porter, Tenille Arts en vooral Carley Pearce en Laci Kaye Booth (de nieuwe albums van Kacey Musgraves en Sarah Jarosz zou ik zelf niet als countrypop typeren) komt deze week Lauren Watkins op de proppen met een uitstekend countrypop album.

Helemaal uit de lucht vallen komt deze Lauren Watkins niet, want ze trok vorig jaar al de aandacht met de uitstekende EP Introducing: Lauren Watkins. Dat deze EP de voorbode was van nog veel meer moois laat de Amerikaanse muzikante horen op haar debuutalbum The Heartbroken Record, dat de nodige groei laat horen.

In tegenstelling tot de meeste van haar collega’s werd Lauren Watkins geboren in Nashville en stond ze al op jonge leeftijd op de vele podia van de Amerikaanse muziekhoofdstad. Ze werd uiteindelijk ontdekt door Nicolle Galyon, die er voor zorgde dat Lauren Watkins nu in bredere kring aan de weg kan timmeren.

Het levert met The Heartbroken Record een album op dat in alle opzichten countrypop ademt. Het is countrypop die voor het grootste deel bestaat uit traditionele countrymuziek, die vervolgens is voorzien van een popinjectie. Dat is precies het soort Nashville countrypop waar ik een zwak voor heb, waardoor The Heartbroken Record direct bij eerste beluistering zeer in de smaak viel. In muzikaal opzicht klinkt het debuutalbum van Lauren Watkins oerdegelijk, maar ook warm en mooi verzorgd. Het is een geluid met lekker veel gitaren en een grote rol voor de pedal steel en dat is aan mij wel besteed.

Ook in vocaal opzicht is The Heartbroken Record een echt countrypop album. Lauren Watkins heeft een stem die is gemaakt voor het genre, maar vergeleken met de meeste andere countrypop zangeressen heeft ze net wat meer gruis op haar stembanden, wat haar debuutalbum voorziet van een aangenaam ruw randje.

In tekstueel opzicht kleurt Lauren Watkins vooral binnen de lijntjes, wat betekent dat er de nodige foute mannen, trailer parken en flessen whiskey voorbij komen. Deze teksten zijn echter wel verstopt in uitstekende songs. Het zijn van die typische countrypop songs waarvoor je genadeloos voor de bijl gaat of die je verafschuwt. Ik hoor bij beluistering van het debuutalbum van Lauren Watkins absoluut in de eerste groep.

Als ik The Heartbroken Record van Lauren Watkins moet vergelijken met een ander recent countrypop album kom ik direct uit bij Lucky van Megan Moroney en laat dit nu net mijn favoriete countrypop van 2023 en misschien wel van de afgelopen twintig jaar zijn. Of The Heartbroken Record van Lauren Watkins uiteindelijk net zo memorabel is als het debuutalbum van Megan Moroney zal de tijd moeten leren, maar de voortekenen zijn zeker goed. Zeer warm aanbevolen dit uitstekende album.

Erwin Zijleman