Mountaineer live with The Amelie Spinks Trio. De Nieuwe Anita, Amsterdam, Friday 8 May 2026

Photo: WdN-vdB

I seldom travel by bus between cities but when a band plays in De Nieuwe Anita in Amsterdam I can travel almost door to door on one bus. Once again Mountaineer held its album release party there and once again I was surprised by how weird the stage set up is and by how friendly the environment of the venue is.

Mountaineer, the band around Amsterdam based singer-songwriter Marcel Hulst, released its third album early April. You can read my review here: https://wonomagazine.blogspot.com/2026/04/country-dragon-mountaineer.html. Again it is a listening experience that is rich, relaxing and soothing. Also, it is far more professional in sound than ever before.

The band on stage was a seven piece with familiar and new faces. The pedal steel guitar and Mellotron synthesizer were additions that enhanced the music and translated the studio sound into a live situation. Having studio owner Diederik van den Brandt (Aidan and the Wild) as lead guitarist, also made quite the difference. A deeper country feel has come into the sound of Mountaineer because of it.

I would not call the songs of Mountaineer country, but the music is steeped in Americana of all sorts. All these elements taken from singer-songwriter, folk, indie, country, etc. translate into Mountaineer songs. Soft-spoken, melodic, modest, honest songs that demand listening. At home and live. The fact that the stage manager and sound man of De Nieuwe Anita took it upon himself to demand quiet before the support act started, said enough (and that he did not trust the audience). "If you want to talk, go into the bar area, set nicely apart", he told the audience. The Dutch disease was mostly absent this night, but in general I've noticed of late that WHO has succeeded in quelling the epidemic over here. It took a long time though.

Mountaineer was totally on top of its game. The songs sounded great, the sound mix was perfect and the  audience close to if not totally devoted. This was all fans, friends and family and it showed. The new songs were very well received and hearing 'Ohio' once again perfect bliss. I will say it again, Mountaineer is a band deserving a far wider audience. The final song brought the release the band obviously had fun with getting to. A true climax to a perfect evening.

Photo: WdN-vdB

Yes, a perfect evening with The Amelie Spinks Trio opening for Mountaineer. A new name to me and I found a very international band. Amelie herself sported a Flying Nun t-shirt. I noticed traces of a Down Under accent in her voice, the two together hinting at New Zealand. With Swedish contrabass player Anja Gottberg and guitarist Adrian Bifano she plays a very, very quiet form of folk, slowcore, singer-songwriter, country, indie kind of music. Music that takes dedication to listen to. Mission accomplished as the audience was won over one song at a time. It was just beautiful what the three shared with us. Some originals and some covers from a recent covers album, called 'a girl of constant sorrow', the trio released. During the show, I was trying to think of comparisons. That brought me to Drugstore, a long since gone trio from the U.S. supporting Jeff Buckley in Nighttown but also Low came to mind as did other artists I simply forgot the names of.

Comparisons galore perhaps, but that took nothing away from the experience in De Nieuwe Anita. The Amelie Spinks Trio has got its act together and quite obviously impressed the audience that had mostly come for another band. That shows that things are moving in the right direction for them.

Finally, once again, we had to leave for the last bus but did not really want to leave. The DJ of De Nieuwe Anita had us moving. I may have been the only one dancing that was around when most of the oldies played were released and was dancing to the other ones from the 1980s at the time of release. DJ Barry Stiletto has all the original singles and obviously loves playing them for a far younger audience. And for my Karen and me. For next time, there are night buses now. We just have to cycle first, so that we don't have to walk the rest of the way home.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order Mountaineer's albums here:

https://mountaineer-music.bandcamp.com/album/country-dragon 

And The Amelie Spinks trio here:

https://ameliespinks.bandcamp.com/album/a-girl-of-constant-sorrow 

The Secret To Good Living. Hiding Places

Hiding Places is a band from Brooklyn, N.Y. The band is announced as indierockers, but you will encounter a few flavours of indierock on the album. From shoegaze and grunge to slowcore and everything in between. Just as easily I'm remembered of Hole, without the vocal antics, as of Veruca Salt and even Low. Hiding Places captures all these different musical outings and moods on The Secret Of Good Living.

It is the debut album of Hiding Places, following an EP from 2024 called 'Lesson'. The band is a four-piece consisting of Audrey Keelin, Henry Cutting, Nicholas Byrne, and Michael Matsakis, with Keelin and Byrne alternating as lead vocalist. The band members all moved from rural Georgia to Brooklyn to come together, rehearse and record the first album, which is followed by a tour.

The album opens with a riff bringing Blur's 'Beetlebum' to mind, to change tack becoming its own song fast. 'Dead Dove (Your Love Was Never A Waste Of Time)' is a grungy song, with distorted guitars that spring to the fore first. Listening deeper, it becomes clear that the song breathes despite the huge sound of the two guitars (off and on some more). The huge opening riffs do not completely deliver, as the song tones down somewhat halfway. It opens itself up as it were, making the song more interesting to listen to. Audrey Keelin opens as lead singer. She is able to share uncertainty as well as convince all at once with her voice.

'Dead Dove (Your Love Was Never A Waste Of Time)' is a bellwether for the rest of the album. The band loves to share different sides to itself. Second song 'Holy Roller' is a great example of how perfectly dynamics are used by Hiding Places. If I have to place 'Holy Roller' somewhere, it is in between Wednesday's rock songs and 'Death By Diamonds And Pearls' by Band of Skulls. It has the stutter rock/grunge of the latter and that well-studied sloppiness of the former. For me that makes 'Holy Roller' the price song of The Secret To Good Living.

When you go through the album, Hiding Places will surprise you a few more times. It is not afraid of putting you on the wrong foot musically, before coming back to what it is the nucleus of its music. That can include the use of an organ that wasn't there before. You'll find some experimental music here and there. It all makes for interesting listening. You will not see me claiming The Secret To Good Living is a life-changing experience. For that the music on the album sounds too familiar. What The Secret To Good Living is, is a great and interesting debut album from a band that is honing its chops and will most likely only get better soon by playing more. If you're into indierock, Hiding Places is the band to check out next.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order The Secret To Good Living Here:

https://hidingplacesnc.bandcamp.com/album/the-secret-to-good-living-2 

Jana Horn. Jana Horn

When reviewing Jana Horn's single from this album, 'Go On, Move Your Body, I wrote "depressing, that is the right word to use here. ... (The arrangement) makes Go On, Move Your Body, shine, perhaps despite itself. A whole album? That may be a bit too much for me". I truly wondered whether I could listen to a whole album, yet, here we are.

Looking in the archives of the blog, I found that Erwin Zijleman has written on Jana Horn's previous albums, 'Optimism' (2022) and 'The Window Is The Dream' (2023). With her self-titled 'Jana Horn', it is my turn.

'Jana Horn' is a modest album in one sense only. Ms. Horn does not need huge arrangements to make an impression. She keeps her songs small and rather soft. At heart, you will hear Jana Horn and her acoustic guitar. She sings with a soft voice, somewhere between singing and parlando. Over and through this basis the other instruments are woven into the mix, that is somewhere between clear and muddy. Everything can be heard quite clearly. Some instruments do just not stand out as clearly as they could have, resulting in the mood the album shares. You will have a hard time searching for a light in 'Jana Horn'. What is the overall feat here, is that the album never moves into despondency. My view as an outsider is that Jana Horn likes to observe, even wallow in darkness but just as easily can step out of it and have fun.

In the year before writing and recording Jana Horn moved to New York City. For some reason I had associated the album with NYC, to now find that she's from Texas by way of Charlottesville, Virginia, where she studied. The album was recorded in Texas though, together with her drummer Adam Jones and bassist Jade Guterman. Adelyn Strei provides all the other instruments that make a sound when breath is blown into them. Together they create such delicate songs that a crash on a cymbal by Jones can cause quite a ripple in the tranquillity of the musical pond. Over the years, I have heard many albums like 'Jana Horn', and I'm sure you will have as well. There's a huge difference though. Most of them do not touch me like this album does.

What is the difference? That is hard to say. It starts with Jana Horn's voice. I simply love to listen to it. Next, I truly appreciate the way the flute and clarinet are woven into the mix. It makes the songs on this album somewhat different and certainly warmer.

Taking 'Jana Horn' all in, when all is said and done, the whole album had the same effect on me like the single had. Fascination won out over the darkness, with ease. in fact, I've found the light after all. 'Jana Horn' shines like a bright star on a pitch-dark night.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order 'Jana Horn' here:

https://janahorn.bandcamp.com/album/jana-horn-2 

2025, week 50. 10 singles (2)

Yes, two packets of singles in one week. There's so much to catch up on before the new year starts. So, don't let me hold you back on exploring the next ten. Enjoy! 

Golden Rules / Guilty Pleasures. Fuzzy Teeth

The name Fuzzy Teeth suggests a band name. It is the musical project of Anthony Koenn, a man who played in his first band, The Hague Punks, at the age of 11. Whatever that may have sounded like or what the quality was, I can't tell you. Single Golden Rules / Guilty Pleasures is a mature alternative pop track that shows that pop is not necessarily something produced by x with y featuring z, a and b, co-written by c, d and e. Koenn's may sound dreamy, he also sings a little off kilter. It gives his take on pop an even more alternative sound. In sync with a lot of bands and artists coming out of Brooklyn, N.Y., the Dutch singer is right on top of the musical waves right now. A golden lining this guilty pleasure of a song has.

Shopping. Rayon

Rayon is a postpunk band from Portland, Oregon made up out of people who have played in several other bands and is led by Eric Sabatino. The single blends a few guitars that play between the light and the shade but a little askew where the melodies are concerned. Over it Sabatino sings with a dreamy voice, adding some dreampop into the postpunk. In the first verse the guitars drop away, making shopping sound very open, putting the emphases on the fine drums and bass part. The two main guitars come in and later a host of overdubs. All in all, it remains on the safe side of postpunk. Don't expect Tramhaus antics here. The dreamy vocals even take on a light psychedelic vibe later in the song. It is the combination of it all that makes Shopping an attractive song. The single is released on 7", so you better hurry. 

I've Got Issues. Sandy

A young woman, one acoustic guitar. If anything, I've Got Issues reminds me of the songs of Tom Lehrer a friend played for me close to forty years ago. That cheekiness of wordplay that comes unexpected and can be funny as well. The topic of I've Got Issues is not exactly funny but the way Sandy presents it, suggests her sense of humor. This is added to by the video, that shows Sandy (Skye Netburn) having fun in multiple ways. Her voice is something different. No sweet girl in hearing distance here. She has a tough edge to her voice. Maybe not a Janis Joplin one, but who knows what happens after a few years in music? Musically, she comes close to Karen Jonas on this song, like in 'Oklahoma Lottery'. I've Got Issues has a country element to it. It is not country, but what it is? Good question. Let's say singer-songwriter. Her album 'Issues' was released in October on her 18th birthday.

Alive And Well. Tombstones in their Eyes

The L.A. band returns to the blog with a song that is sort of a signature of its sound. Loud rock, a wall of sound and a psychedelic, dreamy sauce laid out over it all by way of the singing. The title Alive And Well is not entirely appropriate. The song is dedicated to the band's guitarist who died in October. Paul Lovecraft plays on this track and the band decided to release it in his honour anyway. The world is a little better because of it, as it is an optimistic track. The intro may be fuzzed up guitars as if the gates of hell just opened themselves, after that the track starts properly and a huge sound opens itself to my ears. It makes me wonder exactly how many guitars I'm hearing. It could be dozens, all stacked on top of the other. "I'm coming back" the band sings. Well, if that happens, Paul Lovecraft is the second who manages that feat. Now that would be something.

Go On, Move Your Body. Jana Horn

A mood change, Go On, Move Your Body brings to this post. Depressing, that is the right word to use here. On this single for her upcoming album 'Jana Horn' (16 January), the NYC resident presents a song so slow that Low might have deemed it too slow. The bare intro, think electric guitar, bass and drums, with an derailing sound somewhere in the corner of the mix, provides the right mood for Jana Horn to sing-talk her lyrics. Slowcore is the term, I believe. There's nothing in there that will bring you joy or beauty. What it does, is show you how glad you should be not to feel like this. Jana Horn excels in this song, that is quite easy to listen to, as it is full of subtle details, that pop up for a second or two. An accent on a bass string, a few bass notes, the slow hitting on a cymbal. It all stands out all of a sudden and makes Go On, Move Your Body, shine, perhaps despite itself. A whole album? That may be a bit too much for me.

Rearview. Tad Overbaugh

Some countryrock is welcome after the darkness presented right above here. Tad Overbaugh presents nothing new. With his band The Late Arrivals, he shows how to excel in this well-known genre. With a voice that presents enough wear and tear to sound convincing, he leads the song. The guitars have that sound that comes with the territory. The lyrics are about being left behind, for someone else. Overbaugh was left in the rearview. The only criticism possible is that the music sounds a little too optimistic to match the lyrics. That apart, Tad Overbaugh delivered a nice song. Watch out for his new album as well, 'Farther From Near' pours now on tap at Boston's Rum Bar Records.

Bob's Bolero. Reluctant Bob & the Lonely Lovers

A kind request by email to listen to Bob's Bolero and why not? In The Netherlands in the mid-60s there was a band called ZZ & The Maskers (yes, masks) and if Bob's Bolero reminds me of anything it is of this band's famous songs, like 'Dracula' for example. That band's singer, another Bob, Bouber, wrote one of the best Dutch pop songs ever, 'Ik Heb Geen Zin Om Op Te Staan' for the band HET. Check it out, Americans! Back to Bob's Bolero. Reluctant Bob is Robert Baker and together with producer Phil Christie he made the song. It is built from a bolero rhythm Baker found on You Tube, with no less than 12 views! With The Lonely Lovers, Mark Liepmann, Álvaro Martínez, Baker makes a sound like they used to a long time ago. The name vintage pop seen from the vantage point of 2025 is not a strange connotation. ZZ & The Maskers were old for their time. at least I think, as I only got to know the band much later. Let alone Bob's Bolero. It's fun though. (See also posts on The Crayon Set on this blog.)

The Gallopers. The Would-Be-Goods

1988, that is 37 years ago. In that year The Would-Be-Goods released its album 'The Camera Loves Me'. The band around Jessica Griffin returns next year with a new album, 'Tears Before Bedtime' (13 February). First there is the single, The Gallopers. The song has a pre-The Beatles pop vibe, just listen to the organ emulating Del Shannon's 'Runaway' there in the background or the intro tangy guitar. In the rhythm there is a hint to the "Elvis chipshop" song by Kirsty McColl and Tracey Ullmann's 'Breakaway'. All influences from a long and even longer time ago. Jessica Griffin is no longer young, as her voice shows. The topic of The Gallopers is either a memory from long ago or stated through a top-down relationship. The melancholy mood of the song points to the former. It makes for somewhat distant but nice listening.

To The Brim. DEADLETTER

DEADLETTER found its way to this blog for the first time in 2024, with positive words on how a saxophone was oven into the postpunk music, so many other bands were already good at. It created something different and new. In late 2025 the band returns, announcing its upcoming album 'Existence Is Bliss' (27 February) and a tour. To The Brim is the first single and once again combines three forms of expression. 1) The singer that is somewhere between singing and talking, 2) the postpunk that comes in after a very quiet and relaxed intro, and 3) the sax that moves in between the rest. To The Brim is a relatively relaxed track. The acoustic guitar is not what I expect in a postpunk track. Neither are the electronics you can hear. Singer Zac Lawrence slowly applies some pressure on the song, by putting in more and more words into a line. And then it all goes back down again. Intriguing track To The Brim is. 

Talking (Pt.II). Raman

Belgian singer-songwriter Raman returns with a second single from his upcoming debut album, 'When Loneliness Succeeds' (9 January). Someone who dares to use Jeff Buckley as a reference to his music, has a lot of courage. Who dares to compare himself to the angelic Jeff? Well, listening to Talking (Pt.II) it is justified. This is a mighty track. Raman has a voice that shimmers between high and lowish, hovers between soft and mighty. In his music Raman is able to do exactly the same. At the same time there is a triphop reference in the way he sings, as it reminds me of Massive Attack's 'Teardrop'. In the vocal melody there are even direct links to Buckley. And then the end awaits us. A huge slide guitar part escorts us to Talking (Pt.II)'s exit. It blows the song right  up into our faces. What an ending it is. This song deserves a lot of attention. One tip for Raman. don't go swimming in a river and certainly not with your clothes and boots on when a barge comes by.

Wout de Natris - van der Borght 

 

Willoughby Tucker, I'll Always Love You. Ethel Cain

Na het niet erg toegankelijke Perverts komt de Amerikaanse muzikante Ethel Cain op de proppen met Willoughby Tucker, I'll Always Love You, dat zowel in muzikaal als in tekstueel opzicht meer lijkt op haar zo imponerende debuutalbum.

Ethel Cain maakte in 2022 met Preacher’s Daughter een album dat best een meesterwerk mag worden genoemd. Begin dit jaar verscheen opvolger Perverts, maar dit bleek een lastig te doorgronden album met slechts een zeer beperkt aantal aansprekende songs. Ethel Cain gooit er met Willoughby Tucker, I'll Always Love You nog een album achteraan en dit levert wel hetgeen waarop iedereen die Preacher’s Daughter koestert had gehoopt. Het is wederom een aardedonker album met vooral lange songs. Het zijn songs die flink af kunnen dwalen, maar het zijn ook songs die verrassen met uiteenlopende invloeden en echt prachtige zang. Het is met vijf kwartier muziek een lange zit, maar wat valt er veel moois te ontdekken.

Het is een druk jaar voor de fans van de Amerikaanse muzikante Ethel Cain. Eerder dit jaar verscheen immers haar tweede album Perverts, vlak voor de zomer werd haar debuutalbum Preacher’s Daughter op vinyl uitgebracht en in oktober staat ze twee keer in een uitverkocht TivoliVredenburg. Alsof het nog niet genoeg is verscheen in augustus nog een album van Ethel Cain, Willoughby Tucker, I'll Always Love You. 

Terug naar het voorjaar van 2022 toen Preacher’s Daughter, het debuutalbum van het alter ego van Hayden Silas Anhedönia, verscheen. Het album kwam voor mij als een donderslag bij heldere hemel en groeide uiteindelijk uit tot een van de mooiste en meest indrukwekkende albums van 2022. Preacher’s Daughter maakt vijf kwartier indruk met zich langzaam voortslepende en aardedonkere songs. Het is een album met een bijna beklemmende sfeer, maar ook een album dat je af en toe op het verkeerde been zet met een bijna aanstekelijke popsong of juist met aardedonkere passages met loodzwaar gitaarwerk. 

Preacher’s Daughter eindigde in 2022 hoog in mijn jaarlijstje, maar het album is me sindsdien alleen maar dierbaarder geworden. Dat laatste geldt ook wel voor het eerder dit jaar verschenen Perverts, dat ik inmiddels meer waardeer dan bij de release, maar op Perverts mis ik een groot deel van de tijd de popsongs met een kop en een staart, die Preacher’s Daughter zo indrukwekkend maakten. 

Het in augustus verschenen Willoughby Tucker, I'll Always Love You lijkt in meerdere opzichten weer meer op het debuutalbum van Ethel Cain. De Amerikaanse muzikante houdt niet van korte albums, want na de vijf kwartier van Preacher’s Daughter en het anderhalf uur van Perverts komt Ethel Cain wederom met vijf kwartier muziek op de proppen. 

Ethel Cain vertelt op Preacher’s Daughter het beklemmende verhaal van een meisje dat wordt misbruikt in een streng religieuze gemeenschap, wegloopt, in verkeerde handen valt en uiteindelijk het leven laat. Willoughby Tucker, I'll Always Love You vertelt het verhaal dat hier aan vooraf gaat, waardoor het in tekstueel opzicht de prequel van Preacher’s Daughter is. 

Ook in muzikaal opzicht zijn de twee albums verwant. Waar op Perverts vooral duistere drones waren te horen, staan op Willoughby Tucker, I'll Always Love You de songs met een kop en een staart centraal. Het zijn zich langzaam voortslepende en over het algemeen spaarzaam ingekleurde songs, al is een uitbarsting bij Ethel Cain nooit ver weg, wat haar songs voorziet van een bijzondere onderhuidse spanning. 

Willoughby Tucker, I'll Always Love You is een album dat niet heel goed past bij de zomerse dagen van het moment, want Ethel Cain maakt wederom donkere muziek die het daglicht nauwelijks kan verdragen. De songs op het album zijn deels akoestisch ingekleurd, maar dikke lagen ijle synths en al even dikke lagen met gruizige gitaren zijn nooit heel ver weg. 

De mix van invloeden is ook dit keer bont met inspiratie uit de slowcore, folk, country, shoegaze en een vleugje metal. Ethel Cain neemt de tijd voor de songs op Willoughby Tucker, I'll Always Love You, die lange instrumentale passages zeker niet schuwen, waardoor uiteindelijk een substantieel deel van het album instrumentaal is. Toch is Willoughby Tucker, I'll Always Love You, veel meer dan Perverts, een album met redelijk toegankelijke songs. 

De muziek op het album is echt prachtig, maar de ware betovering komt ook dit keer van de echt wonderschone stem van Ethel Cain, die kan klinken als een zwaar gedeprimeerde Lana del Rey, maar die ook indruk maakt met betoverend mooie passages. Het is een stem die op Perverts te vaak werd gemist, maar die gelukkig terug is. Perverts viel me uiteindelijk toch tegen, maar Willoughby Tucker, I'll Always Love You is van een bijzondere schoonheid.

Erwin Zijleman 

2025, week 23. 10 singles

Summer of 2025 is near and a tremendous lot has happened around the world. For me personally that all of a sudden Covid is there again. So far a heavy cold and the feeling that comes with it. I had managed to forget all about it until a colleague said my wife has it and I decided to test. And summer? Outside it's cold, wet and gloomy more a premature fall at the moment  No reason to not listen to new singles though or practice for a gig in Haarlem and Oslo soon. Here are another ten recent ones. Enjoy!

Manhood. Girljockey

Strap yourself to your chair, tie your headphones to your head so it doesn't run off and then quietly undergo the varied and extremely different sides of Girljockey's debut single Manhood. From a voice accompanied by an electric guitar, not necessarily playing an average chord with a sound somewhere between clean and dirty, with a little sloppiness as a bonus and a cello, to an eruption the Etna would be proud of. Gillian Chamberlin, who formed the band last year, really is letting herself, her voice and the band rip it up and even more than that in the solo section. My ears have barely escaped catching fire. If anything Manhood reminds me of Hole but then even more extreme. The bio says PJ Harvey but I'll have to take its word for that. I could not get through her in the 90s, later music somewhat. My advise? Just dive into Manhood head first and let yourself be surprised. I have and lived to tell.

Swallowing Your Pride. CIEL

Where in 2023 I wrote about CIEL that it would follow into the Brighton shoes of former local band Blood Red Shoes, in 2025 there's little left of that reference. At least in Swallowing Your Pride. Another name I mentioned at the time was Kim Wilde. That early 80s vibe is what can be heard on CIEL's new single. But more like a tea bag that has been reused again and again. At least compared to the sound of e.g. 'Kids In America'. Swallowing Your Pride does offer a naive kind of new wave pop that makes for dancing and singing. In 2025 CIEL is a duo, singer-songwriter Michelle Hindriks and drummer Tim Spencer. Producer, and now it becomes interesting remembering the first sentence of this review, is Steven Ansell of Blood Red Shoes. Together they have set this song apart, not only from his own band but also from the old days, while providing it with an energy that does make it stick out. We have some time to go before the album is released late in October.

Magic Of The Sale. Teethe

The second new name this week is the Southern slowcore band Teethe. Working towards the release of the same titled album on 8 August, the band introduces itself to me with a track that is as solid as it is mysterious. This has everything to do with the atmosphere of the song. There are clear and present instruments and there's vaguer ones and then atmospheric ones. Add a singer that seems to simply float on the music and you get the picture. Teethe is or used to be from Denton, Texas and released an eponymous album in 2020. The members, who all write songs, collaborated with a host of other musicians of whom MJ Lenderman and his Wednesday colleague Xandy Chelmis are known to me. Magic Of The Sale, not to mix up with 'The Art Of The Deal' and for a good reason, takes the listener on a musical trip that brings him/her to a few unexpected destinations. Intriguing single, with more to come soon.

Laugh So Loud. Duncan Lloyd

Pop aficionados will recognise the name Duncan Lloyd immediately. As guitarist of Mäximo Park he has made my life a lot more pleasant and with 'Apply Some Pressure' co-wrote one of the ultimate singles of the 00s decade. A lot of that energy and freedom of expression, as in no rules, can be heard on his solo single Laugh So Loud. In fact, I think it a better song than most I've heard from his mothership for some years now. No, he's not the best singer, but his soft voice works quite well on his own single. The layers of guitars do the main work, also played by Cloud Nothing's Joe Boyer, not in a little supported by a great rhythm section. Bass and drums are very drivingly present. Above all Laugh So Loud is an adventurous song, that wants to take the listener along. In that it is quite steering. The quality makes you go along for the ride without protest.

Bookends. U.S. Girls

The good thing about the singles blog post is that they are so diverse (besides that I seldom have an idea what to expect next on this endless list of singles). With Bookends I enter a totally different sort of music. U.S. Girls, the moniker of singer-songwriter Meg Remy, presents a ballad tempo song that is as U.S. as it comes. I think some people call this roots music, let me just pose that it's going a long way towards beauty. Remy has a voice that is well-worn in. It has plenty of mileage on it and she doesn't mind showing it to the world. Charlie McCoy's harmonica gives the song even more desolation the Springsteen's 'The River'. The way it interacts with the Hammond organ gives Bookends an almost desolate feel. One big question remains, can you call a 12 minutes something long song a single? The change later on in the song comes as a huge surprise. It is pure funky. I will let you find out for yourself. Album 'Scratch It' is released on 20 June.

New Threats From The Soul, featuring Catherine Irwin. Ryan Davis & The Roadhouse Band

This is more straight forward country. It may be a song filled with other elements, the way of singing, the pedal steel and structure all spell country, somewhere between tradition and a band like Slobberbone. That is a nice mix to listen to. With Ryan Davis & The Roadhouse Band we have another debut artist on this blog and well deserved. Davis and band know how to play on a thin line and keeping a perfect balance. The intro is already so nice, with a few unusual instruments joining in. Again, like 'Bookends' right above here, Ryan Davis presents himself with a long song. This one well over nine minutes. And I do not mind one second of it. The addition of Catherine Irwin as guest vocalist works really well. Beauty and the beast duets often do. Album 'New Threats From the Soul' will be released on 25 July.

Jamie C'Mon [Andy Lewis Remix] + Hey Sah-Lo-Ney. The Chelsea Curve

It's three years ago that The Chelsea Curve from Boston was on this blog with the album 'All The Things'. Before that the band debuted with a string of singles, one a month of which several made the cut. Today the band returns with the digital version of what will be a 7" single somewhere in the summer. Listening to the b-side, a cover version of Mickey Lee Lane’s Northern Soul track Hey Sah-Lo-Ney from 1965, it will be well worth the buy. The Chelsea Curve is on fire here, leaning into the rock and moving with the roll just it is meant to be. It's all but unbelievable this song used to be a soul track. The a-side is a remix of the lead single from the afore mentioned album from 2022. Hear the horns and all and Northern Soul is far closer than on Hey Sah-Lo-Nay. Together the two songs make a golden, if not pure steaming combination. The Chelsea Curve is back alright.

Illinois. Joe Bourdet

Dan Fogelberg? I faintly remember an advert for several album on the inner sleeve of 1970s albums, perhaps even my favourite Zappa album, 'One Size Fits All', promoting a Fogelberg album. A man with a blow wave in his hair and a moustache? I will have to check. Perhaps I even know a single that was played on the radio somewhere in the latter half of the 70s. That's as far as my knowledge goes. Why is all this relevant? Because Illinois is a cover of the Dan Fogelberg song. Joe Bourdet takes the man out of obscurity and judging by this version, rightly so. It's a true country song, the kind that makes me imagine riding though the desert somewhere, with an endless stretch of road ahead of me and dust all around me. The flavour of the song is enhanced by the pedal steel sound played by "Catfish" Connor Gallaher. The song could have been on an earlier Eagles album. The vocal harmonies are spot on. Bourdet does a really, really good job here. Fogelberg died at the age of 56 in 2007, leaving behind a long stretch of albums of which some were million sellers in the U.S. Somehow this does not surprise me but I had no idea. Also not that he has had two songs in our yearly music fest in the last week of December, the Top 2000. Not since 2014 though.

Not Broken. Alan Sparhawk With Trampled By Turtles

It's not possible to go much slower and still maintain a stable melody in a voice. Alan Sparhawk, formerly of Low and by sad necessity a solo artist since a few years, teams up with blue grass band Trampled By Turtles. You can find one album by both on this blog, written by Erwin Zijleman. Not Broken is taken on by me. The song is a duet between Sparhawk and his daughter Hollis. It is impossible to not think that the topic is about the death of their wife/mother. Instrumentation by the band is as delicate as the singing is. Together they bring each other to ever higher levels of emotions. While pretending to contain them, I should add. It is almost painful to listen to Sparhawk singing, where daughter Hollis continuously tries to bring it all back to earthly proportions. When her father joins her for the chorus, things do land back on solid ground. In the end, when all has been said and done, things remain in one piece.

Born At Night. Pile

We end with another new name, the band Pile from Boston, working towards the release of its ninth album. A band from Boston that was never brought to my attention? I'd have thought that to be impossible but here I am. Born At Night is a single with a few faces that all together make for very interesting listening. Pile is advertised as a DIY band, that for its upcoming album 'Sunshine And Balance Beams', 15 August, called in the assistance of some technical support in the after recording process. (DIY? That explains me not having heard of Pile before.) I can not compare, but Born At Night has a mighty sound as soon as the band lets go of the reigns it has put itself in at the start of the song. Two guitars playing arpeggios respectively two notes from a chord over which Rick Maguire sings. When the band joins in, also a few violins join. and Maguire builds up the tension and start to vent some anger as well. When the song truly explodes Pile takes no prisoners, this is full out musical war. In a phenomenal way. The whole is brought down for a short rest, before we go off again for the second half of the rollercoaster Born At Night is. What an introduction to a band this single is.

Wout de Natris - van der Borght 

The Clearwater Swimmers. The Clearwater Swimmers

De Amerikaanse band The Clearwater Swimmers heeft in oktober een fantastisch debuutalbum afgeleverd, waarop een flinke dosis Americana fraai samenvloeit met invloeden uit de slowcore en indierock.

Er is begin oktober wel wat geschreven over het debuutalbum van de Amerikaanse band The Clearwater Swimmers, maar het album is zeker niet overladen met lof. Dat verdient het album wel, want buiten het hebben van een weinig aansprekende naam doet de Amerikaanse band alles goed. Het debuutalbum van The Clearwater Swimmers is om te beginnen een fantastische gitaarplaat, die het hele terrein van ingetogen tot en met gruizig bestrijkt. De band beschikt ook nog eens over een zanger met een bijzonder stemgeluid en heeft bovendien songs geschreven waarvan de meeste direct memorabel zijn. Het levert een album op dat in de jaren 90 met de beste albums had meegekund, maar dat kan het album ook nu.

In het november nummer van het Britse muziektijdschrift Uncut, dat begin oktober al op de mat lag, kwam ik een recensie tegen van het debuutalbum van de Amerikaanse band The Clearwater Swimmers, dat door Uncut wordt aangeprezen als de ontdekking van de maand. In tegenstelling tot de meeste andere albums die worden besproken in de desbetreffende editie van het tijdschrift bleek het album van The Clearwater Swimmers begin oktober al verschenen. Het is een album waar ik eigenlijk niets over heb gelezen, maar na beluistering van het album kan ik het Britse muziektijdschrift alleen maar groot gelijk geven. Ik denk zelfs dat ik het album nog veel beter vind dan de recensent van Uncut.

The Clearwater Swimmers is een band die volgens haar bandcamp pagina zowel vanuit New York als vanuit New England opereert. Belangrijkste man in de band is Sumner Bright, die alle songs op het album schreef. In eerste instantie nam hij demo’s van alle songs in zijn eentje op, maar uiteindelijk vond hij het toch beter klinken met een bandgeluid. Dat kan ik alleen maar beamen, want de ene demo die het album heeft gehaald vind ik een stuk minder interessant dan de andere tracks op het album.

Sumner Bright vond uiteindelijk een medestander in gitarist Sander Casale, die ook stevig zijn stempel drukt op het titelloze album van The Clearwater Swimmers. Het is een album dat door Uncut wordt beschreven als “slowcore meets Americana on an indierock album”. Dat is best een aardige omschrijving. Ik vond het album bij eerste beluistering vooral een Americana album, maar wel een Americana album van het gruizige soort. Het is ook nog eens een album waarop het tempo vaak net wat lager ligt dan gemiddeld, waardoor de typering Slowcore ook niet zo gek is.

Bij eerste beluistering van het debuutalbum van The Clearwater Swimmers vallen drie dingen op. Het eerste dat opvalt is de stem van Sumner Bright. Het is een wat hoge stem die de muziek van de Amerikaanse band voorziet van een karakteristiek geluid. Het is een geluid dat me hier en daar doet denken aan het vroege werk van Radiohead, maar dan wel Radiohead in een Americana jasje.

Dat Americana jasje krijgt vooral kleur door het geweldige gitaarwerk op het debuutalbum van The Clearwater Swimmers. De Amerikaanse band heeft een onvervalst gitaaralbum gemaakt en het is een aangenaam veelzijdig gitaaralbum. Een aantal songs op het album is voorzien van een vol en gruizig klinkend gitaargeluid dat de muziek van de band de kant van de indierock en slowcore opduwt, maar een aantal andere tracks laat een meer ingetogen geluid horen, dat zich laat beschrijven als pure Americana. Het gitaarwerk is niet het enige dat het geluid van The Clearwater Swimmers zo aansprekend maakt, want ook de ritmesectie levert uitstekend werk af.

Het laatste dat opvalt bij beluistering van het debuutalbum van de band uit New York en New England is dat de songs zo goed zijn. Het zijn songs die herinneringen oproepen aan een stapeltje geweldige albums uit de jaren 90, waarbij alle eerder genoemde genres vertegenwoordigd zijn. Het levert een memorabel debuutalbum op dat mij van de eerste tot en met de laatste noot zielsgelukkig maakt en na meerdere keren horen ben ik alleen maar enthousiaster. Wat een geweldige tip van Uncut, dat vaak met één been in het verleden staat, maar dit keer ook in het heden uitermate trefzeker is.

Erwin Zijleman

Je kunt The Clearwater Swimmers hier luisteren en bestellen:

https://theclearwaterswimmers.bandcamp.com/album/the-clearwater-swimmers

Painted Faces. Coaster

Calling the opening song of your album 'I Want It All' is as ambitious as it is audacious. The former is a great expression of ambition. It tells the world, we are going to make it big time. The latter is harder, as since 1989 this song title has been given away, as far as I'm concerned. It is the fantastic return to form single of Queen. The one that should have been another number 1 but got stuck to number 2. Coaster's version is so different that I'll allow it any way.

Painted Faces is the kind of album that allows the listener to dream away on. Soft songs, soft, mellow vocals and softly played instruments, all in mid-tempo at best. On average a first reaction could be: boring! Beware though. Painted Faces is everything but boring. You will find that all the songs come with intricate arrangements. They keep you on your toes and invite you to follow all the melodies, counter melodies and little extras all the way to the end of a song and album. Only to start all over again.

People with a love for this kind of music will spot comparisons, so allow me to be lazy today and let you fend for yourself here. I just want to point to the beauty this band shares with the world.

Coaster is a duo from Utrecht, Bart Appel and Paul Dijkman, who met during their study and started to create music together. The result of two years of working hard in Dijkman's bedroom is this debut album. In nothing is this a lo-fi album that was associated with bedroom-recorded music some time ago. Painted Faces is an album that is so rich and varied in sound. Although the drums were recorded in a studio and a female voice comes to assistance on background vocals, the main parts all were recorded at home.

Promo photo

The album's bio mentions slow folk and slowcore as genre references. I can live with these descriptions. A band like Low certainly has been heard by Coaster. Except that I like this band's music far better. Coaster is richer in melodies underneath the slowcore singing. The duo obviously likes to explore what a song takes to make it more interesting to listen to. The results are all these little melodies that weave around the central chords of a song that many people will have used successfully or less so over decades. It is all about what happens next and that next is very much alright on Painted Faces. From small to slow rocking, it all comes by, making me curious for each next song. As this is so dreamy music, it falls under my definition of dreampop as well. In a great way.

Since the bedroom recordings Coaster has evolved into a band, so I'm certainly looking forward to see it live some day. In the meantime let me put the album on once again.

Wout de Natris

You can listen to and buy Painted Faces here:

https://coaster.bandcamp.com/album/painted-faces

Saturn Return. Soft Plastics

Based on the single 'Darcie' I had expected a totally different album. The alternative rocker cleaned out my proverbial ears. Having reviewed 'My World/Your Girl', the opening song, on these pages in October 2021, I could have expected another kind of album. The mind is not what it once was.

Based on what I'm hearing, sort of anew, is that 'My World/Your Girl' is a great opener. Lana del Rey, Donna Blue and all those acts looking back on the early 1960s adding some reverb or a lot more, have a new act to look out for. Soft Plastics has this form of nostalgic slowcore down to a t. The song sets the mood for Saturn Return, a mood that is revisited a few times but also deviated from. The variation is what makes Saturn Return so interesting.

Expect more alternative rocking, driven by a tight rhythm section, drums and bass is enough to get 'Easy To Forget' going. The song brings me back for over 40 years. A hit like 'So Long' by Fischer Z for example has this same pulse. What Soft Plastics manages to do, is give this tight song a dreampop edge. The added atmosphere changes the outset of 'Easy To Forget' totally, enriches it by a large margin.

Soft Plastics is a trio from Te Whanganui-a-Tara or Wellington, New Zealand. Saturn Return is the band's debut album. A highly anticipated album and not just by me. The singles released over the past one and a half year were all interesting, raising expectations. Drummer Laura Robinson, singer-bassist Sophie Scott-Maunder and guitarist Jonathan Shirley deliver on these expectations.

Saturn Return holds a host of influences. Lana was already mentioned and let me add Angelo Badalamenti's 'Twin Peaks' here, while on the other end of the spectre I hear Veruca Salt's alternative rock, while there's a lot in between you'll find. If the band ever comes to The Netherlands or Belgium, hook up with either Amber Arcades, Donna Blue, Robin Kester or The LVE in Belgium to do a double bill. Soft Plastics uses these inputs to create a world of its own. And a rich musical world it is. Filled with atmospheric music, dreamy, up until that moment the band decides to give the song a kick in the you know where.

'Darcie' is the loudest example of one of those kicks. It proves not to be the ideal album opener, as I wrote a few weeks ago, but it will definitely be the ear-splitting end to the band's live show. What an energy is unleashed, saved by the slowcore and slow dreampop songs that will have preceded it. 'Disembodied' should be the encore. From soft to a sonic storm. Usually that goes down really well.

Saturn Return is a debut album that brings a lot of already familiar musical idioms. With these building blocs Soft Plastics went to work and came out with a set of really nice songs. Nearly each one holds an element that surprises and gives the song another point of view. The album delivers on musical promises made. It's varied but above all, good.

Wout de Natris

You can listen to and buy Saturn Return here:

https://softplasticsband.bandcamp.com/album/saturn-return

HEY WHAT. Low

De Amerikaanse band Low verrijkt haar al zo fascinerende oeuvre met een wonderschoon album, waarop uitbarsting en verstilling hand in hand gaan en het unieke Low geluid nog maar eens evolueert.

Na een elftal prachtige albums maakte Low het mij drie jaar geleden behoorlijk lastig met Double Negative, waarin het unieke geluid van Mimi Parker en Alan Sparhawk was verstopt achter piepende en krakende elektronica. Op het deze week verschenen en wederom door BJ Burton geproduceerde HEY WHAT is deze elektronica geïntegreerd in het geluid van Low. De schurende elektronica vloeit samen met vervormde gitaren, atmosferische synths en de fraaie zang van het Amerikaanse tweetal. HEY WHAT is een donker album vol fraaie spanningsbogen waarin lawaai en stilte geen tegenpolen meer lijken. Low vindt zichzelf nog maar eens opnieuw uit op een van de beste albums van de band tot dusver.

Low, de band rond Mimi Parker en Alan Sparhawk, betoverde me sinds de eerste helft van de jaren 90 tot 2018 met het ene wonderschone album na het andere. Het tweetal uit Duluth, Minnesota, verlegde op ieder album haar grenzen en kleurde haar muziek steeds weer net wat anders in, maar bij Low kon je altijd terecht voor zich langzaam voortslepende muziek die in hokjes als sadcore en slowcore werd geduwd. Je hoort het wat mij betreft het mooist op Things We Lost In The Fire uit 2001, maar vrijwel alle albums die de band tot 2018 uitbracht zijn uitstekend. 

En toen kwam precies drie jaar geleden Double Negative. Het zo karakteristieke geluid van Low was op dit album verstopt achter een gordijn van vervormde elektronische klanken. Als het gordijn werd geopend hoorde je Low, maar wanneer het werd dichtgetrokken piepte en kraakte het album en twijfelde ik aan het schijfje dat ik in de cd speler had gestopt, aan mijn geluidsapparatuur en aan mijn oren. 

Na een paar keer horen gaf ik het op, om het album pas weer een nieuwe kans te geven toen het drie maanden later menig jaarlijstje aanvoerde. Double Negative is drie jaar later zeker niet mijn favoriete Low album, maar ik hoor inmiddels wel de schoonheid en de kracht van het album, al blijft het voor mij zware kost. 

Deze week verscheen de opvolger van Double Negative, HEY WHAT. Het is het derde album waarop Mimi Parker en Alan Sparhawk samenwerken met producer BJ Burton, die op Ones And Sixes uit 2015 wat subtiele elektronica toevoegde aan het geluid van Low, maar op Double Negative helemaal los ging. 

HEY WHAT opent met vervormde gitaren, maar al snel keert de elektronica van het vorige album terug. Heel even piept en kraakt Low als op haar vorige album, maar de deken van elektronica is dit keer dunner en laat meer andere klanken door. De stemmen van Mimi Parker en Alan Sparhawk klinken krachtiger en de elektronica is wat mij betreft functioneler en versterkt de rest van de instrumentatie. 

Openingstrack White Horses is direct bijzonder indrukwekkend. Vervormde gitaren, piepende en krakende elektronica en wolken dreigende synths kleuren prachtig bij de intense zang en fraaie harmonieën, tot de song na drieënhalve minuut tot stilstand komt en een snel tikkende klok het einde van de wereld lijkt aan te kondigen. De knal blijft echter uit en Low pakt in de volgende track de draad weer op met prachtige zang en wederom dreigende geluidsmuren. 

Het is aan de ene kant typisch Low, maar het is ook Low zoals we de band nog niet eerder hoorden. Ook HEY WHAT is geen lichte kost, maar het nieuwe album is wel een stuk toegankelijker dan Double Negative, al is toegankelijk in dit geval een relatief begrip. 

HEY WHAT is een aardedonker en dreigend album, maar als je er voor open staat is het ook een album vol ruwe en bijzondere schoonheid. Track na track wordt de spanning prachtig opgebouwd, maar tot een climax komt het bijna nooit. HEY WHAT golft heen en weer tussen overweldigend en intiem en tussen lawaai en stilte en weet track na track te verrassen met bijzondere klanken. 

Het is knap hoe BJ Burton de elektronica dit keer perfect heeft weten te integreren in het karakteristieke geluid van Low, al klinkt HEY WHAT anders dan alles wat het echtpaar uit Duluth, Minnesota, tot dusver heeft gemaakt. Precies zoals je verwacht van de twee. 

Double Negative streek me drie jaar geleden net wat teveel tegen de haren in, maar HEY WHAT imponeert direct bij eerste beluistering en houdt je 46 minuten en 12 seconden in een wurggreep.

Erwin Zijleman

 

Je kunt HEY WHAT hier luisteren en bestellen:

https://lowtheband.bandcamp.com/album/hey-what

 

In The Service Of Song. The Big Net

Gitaarplaten als die van The Big Net worden meestal bejubeld, maar deze wordt vooralsnog verzwegen, wat niets, maar dan ook helemaal niets te maken heeft met de kwaliteit van het album.

Na één keer horen was ik overtuigd van de kwaliteit van In The Service Of Song, het debuut van het New Yorkse trio The Big Net. De Amerikaanse band maakt gitaarmuziek zoals die in de jaren 90 zo vaak werd gemaakt, maar schuwt ook uitstapjes richting andere genres niet. Ondanks het beperkte studiobudget klinkt het album fraai en The Big Net schrijft ook nog eens prima songs, die zich niet alleen makkelijk opdringen, maar die ook een andere kant op durven te gaan dan je verwacht. The Service Of Song herinnert me aan heel veel goede gitaarplaten uit de jaren 90, maar het New Yorkse drietal voegt er ook absoluut iets van zichzelf aan toe. Leuke band, heerlijk debuut.

In The Service Of Song van de Amerikaanse band The Big Net verscheen twee maanden geleden en heeft, buiten een beperkt aantal posts op de muzieksite MusicMeter, vooralsnog echt nul komma nul aandacht gekregen. Dat is zonde, want de band uit New York heeft een prima album afgeleverd, dat echt veel meer aandacht verdient dan het tot dusver heeft gekregen. 

Ik kan op het Internet nog niet heel veel vinden over The Big Net. Ik weet dat het een trio uit New York is en ik weet dat The Big Net een platencontract heeft gehad bij het aansprekende Saddle Creek label, dat twee singles van de band heeft uitgebracht. Inmiddels zit de band bij een veel kleiner label, waarop onlangs dus het debuutalbum In The Service Of Song is verschenen. 

Volgens de bandcamp pagina van de band werd het album voor het grootste deel in slechts twee dagen opgenomen in New York. Dat hoor je overigens niet, want In The Service Of Song is een album dat met veel zorg lijkt opgenomen. 

The Big Net bestaat uit zanger en gitarist Kevin Copeland, die af en toe ook de pedal steel bespeelt, drummer Andrew Emge en bassist Logan Miley. In The Service Of Song is hierdoor een echte gitaarplaat en daarvan kunnen we er momenteel niet genoeg hebben. 

Het is een gitaarplaat die herinnert aan meerdere goede gitaarplaten uit de jaren 90, waarin de drie-eenheid van gitaar, bas en drums wel vaker wonderen verrichtte. Bij eerste beluistering van het album had ik vooral associaties met de muziek van Buffalo Tom, al is de muziek van The Big Net een stuk ingetogener en bovendien minder explosief dan die van een van de smaakmakers van de jaren 90. 

In The Service Of Song herinnert aan de betere gitaar georiënteerde indie-rock uit de jaren 90, maar wanneer de band uit New York het tempo wat lager houdt, hoor ik ook wel wat invloeden uit de slowcore. Ondanks de beperkte tijd in de studio is het debuut van The Big Net voorzien van een mooi helder geluid met hier en daar een duidelijke jaren 90 vibe. 

In The Service Of Song sluit echter zeker niet alleen aan bij de gitaarmuziek uit de jaren 90, wat duidelijk wordt wanneer de elektrische gitaar wordt verruild voor een akoestische en The Big Net qua invloeden nog wat verder terug gaat in de tijd, zeker wanneer de muziek van de band ook nog eens wordt voorzien van een psychedelisch jasje. 

Ik ga niet beweren dat The Big Net heel veel nieuwe dingen doet op haar debuutalbum. In The Service Of Song is een album dat associaties oproept met van alles en nog wat, maar het zijn wel vrijwel uitsluitend goede herinneringen die het trio uit New York ophaalt. Het is bovendien knap hoeveel invloeden de band verwerkt en er vervolgens nog steeds in slaagt om een consistent klinkend album af te leveren. 

90s indie-rock, slowcore, folk, psychedelica en country komen allemaal voorbij, maar The Service Of Song blijft ook een bijzonder lekker klinkend gitaaralbum dat bij een release in de jaren 90 zeker tot grote hoogten was gestegen. 

Dat lijkt in 2021 vooralsnog helaas niet te gebeuren, maar persoonlijk geniet ik steeds meer van dit album dat niet alleen prachtig warm en tijdloos klinkt, maar dat ook een aantal geweldige songs bevat. Stuk voor stuk met veel gevoel en precisie gespeeld en dat in slechts twee dagen. Knap. Heel knap zelfs.

Erwin Zijleman

Je kunt In Service Of Song hier luisteren en bestellen:

https://thebignet.bandcamp.com/album/in-the-service-of-song

 

of luister naar onze Spotify Playlist om uit te vinden waar we over schrijven:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

 

 

The Soft Cavalry. The Soft Cavalry

The Soft Cavalry is een Brits duo met Rachel Goswell in de gelederen, dat op haar debuut verrast met een verrassende mix van invloeden en een groots en verleidelijk geluid.

Rachel Goswell heeft al veel mooie albums op haar naam staan en voegt met het debuut van het duo The Soft Cavalry, dat ze samen vormt met haar echtgenoot Steve Clarke, een nieuwe sectie toe aan haar al zo indrukwekkende CV. De muziek van het duo is een bonte mix van invloeden en valt op door een laag tempo, dromerige klanken en een opvallend uitbundige instrumentatie, waarin de inzet van flink wat strijkers en blazers niet wordt geschuwd. Het is muziek om heerlijk bij tot rust te komen, maar ondertussen gebeurt er zoveel bijzonders dat je ook op het puntje van de stoel wilt blijven zitten.

De naam The Soft Cavalry deed bij mij niet direct een belletje rinkelen, maar mijn interesse was meteen gewekt toen ik las dat Rachel Goswell deel uitmaakt van het Britse duo. Rachel Goswell vormt het duo samen met haar echtgenoot Steve Clarke, die ook al een tijd actief is in de muziek, maar een wat minder indrukwekkend CV heeft dan zijn echtgenote.
 
Rachel Goswell kennen we natuurlijk van slowcore pioniers Slowdive, maar maakte met Slowdive voorman Neil Halstead ook deel uit van Mojave 3. Hiernaast kennen we haar nog van de gelegenheidsband Minor Victories en maakte ze een jaar of vijftien geleden één prima soloalbum. Het heeft al heel veel goede albums opgeleverd en het album van The Soft Cavalry mag hier wat mij betreft best aan worden toegevoegd.
 
Rachel Goswell heeft haar sporen vooral verdiend in de slowcore en het is dan ook niet zo gek dat invloeden uit dit genre duidelijk hoorbaar zijn op het debuut van het Britse duo. Het titelloze debuut van The Soft Cavalry mag echter niet zomaar in het hokje slowcore worden geduwd. Rachel Goswell en Steve Clarke hebben nog flink wat andere invloeden toegevoegd aan het geluid van het duo dat ze samen vormen, waardoor het debuut van The Soft Cavalry zich niet zomaar in een hokje laat duwen.
 
Zeker wanneer de muziek op het album zich langzaam voortsleept zijn invloeden uit de slowcore evident, maar The Soft Cavalry combineert een laag tempo met een verrassend rijk georkestreerd geluid, dat wat dromerigs heeft, maar niet direct als dreampop is te omschrijven. Naast invloeden uit de dreampop zijn ook invloeden uit onder andere de postrock, shoegaze, indierock en hier en daar zelfs progrock hoorbaar, zonder dat het etiket van een van deze genres op dit album is te plakken.
 
Rachel Goswell was in het verleden zoals gezegd een stuk succesvoller dan haar echtgenoot, maar het is vooral Steve Clarke die zijn stempel drukt op het eerste album van The Soft Cavalry. Terwijl Rachel Goswell druk bezig was met andere projecten, schreef Steve Clarke het merendeel van de songs. Ook in vocaal opzicht neemt Steve Clarke het voortouw op het debuut van The Soft Cavalry. Dit betekent dat Rachel Goswell vooral is te horen als achtergrondzangeres, maar dat is een rol die ze op bijzonder fraaie wijze vervult.
 
Hierboven noemde ik een aantal genres die vooral in de jaren 90 floreerden, maar The Soft Cavalry heeft ook flink wat invloeden uit de jaren 80 aan haar geluid toegevoegd. Wanneer flink wordt uitgepakt in de instrumentatie en de nodige strijkers en blazers worden toegevoegd, hoor ik wel wat van China Crisis, terwijl de songs waarin de stemmen van Steve Clarke en Rachel Goswell prachtig tegen elkaar aan schuren en worden omgeven door warme en stemmige klanken wel wat hebben van Prefab Sprout.
 
Het debuut van The Soft Cavalry is het perfecte album voor het weekend na een drukke week. De muziek van het Britse duo heeft immers een rustgevend karakter en verleidt verrassend makkelijk met honingzoete klanken, die bijna een uur lang blijven boeien en vermaken. Het is het zoveelste uitstekende album waarop Rachel Goswell haar naam mag zetten, maar ook Steve Clarke laat zich in muzikaal opzicht gelden op dit uitstekende album. Een aanwinst derhalve dit Britse duo.

Erwin Zijleman

Je kunt The Soft Cavalry hier beluisteren en kopen:

https://thesoftcavalry.bandcamp.com/releases



of luister naar onze Spotify Playlist en ontdek waar we over schrijven:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

Osmosis. I Am Oak

My first comment has to be on the artwork. What a beautiful picture. Serene, tranquil, but also as if I'm looking at something that is not possible. Like a Roger Dean painting on a Yes album of old, but then for real ... or not? A floating piece of rock. The light and the shade are perfectly caught here. It does make a promise for the Osmosis though. Is it fulfilled?

Osmosis does come with a warning from me. I Am Oak has the tendency to disappear within itself. The music and singing can become so soft and modest that it vanishes from my consciousness when I play the band's albums too soft. It just seems to truly disappear.

To prevent that from happening Osmosis is played fairly loud at this moment, an advice I wholeheartedly present to you. Whole layers appear, in fact, Osmosis may be the loudest I Am Oak album to date. The singles preceding the album already hinted to this fact. Something I was quite happy with. In my opinion I Am Oak is a band deserving to be heard.

I Am Oak is a band I slowly grew into. The first impression was simply 'nothing'. Thijs Kuijken's voice is soft, lingering, hovering somewhere outside of my earshot it seemed, the music close to not existing. And yet the band caught me somewhere along the way. The subtleness of the music crept up on me and under my skin.

Over the past months several singles were released by I Am Oak that hinted at a change of course. Where accents in the music were either non-existent or barely noticeable in these songs they are firm and up front. This mood was brought to Osmosis. Wikipedia tells me that Osmosis "is the spontaneous net movement of solvent molecules through a selectively permeable membrane into a region of higher solute concentration, in the direction that tends to equalize the solute concentrations on the two sides". I'm afraid this doesn't help me understand what Osmosis is about. The "higher ... concentration" part of the definition resonates in the music though. By offering certain focus points in the music several songs on Osmosis become more concentrated and much less fleeting than I Am Oak's standard songs.

Let's look at a few examples. The album opens with piano chords over which Thijs Kuijken starts singing. Mixed up front in the mix, he is in the lead. That it is until a slightly distorted guitar, as Mike Oldfield introduces such a sound on his 'Tubular Bells' album, kicks the song in the butt. Slowly 'The Shore' fleshes out with bass, drums, organ and background vocals. The song as a whole is solid, the guitar tops it fully off. And yet, when I play it too soft, also 'The Shore' disappears fully from my attention. It is when I play it louder that the production comes to a full bloom. The sound clear, the instruments all distinct parts of the whole. Oh, yes, Osmosis has grabbed me by the lapels and holds on, but only because I persevered after the first, soft listening session.

The familiar sound of 'Between Worlds' kick in next and I'm so happy. This was the song I hoped before the summer would be I Am Oak's standard for the new album. This is beauty incarnated. The slow piano notes in the interlude touch me deeply. They are nothing more than a few notes and every single one is just right. In combination with the lead guitar it becomes musical heaven. And that standard? Hope fulfilled.

I notice that on Osmosis I Am Oak mixes a little jazz into its mix, not unlike West Coast acts from the late 70s and early 80s did. The Doobie Brothers, Christopher Cross, et al. 'Hidden Coast' holds a few elements that I heard at the time. Again a few elements are allowed to stand out. The guitar, a synth, the drums are soft, yet pronounced.

Moving on through the album it slowly dawns on me that the Osmosis part in the music of I Am Oak agrees with me. The concentration of the accents in the music lays the beauty in that music, that for sure has always been there, bare in a new and exiting way. What was hidden is revealed, what was (near) absent introduced, what was veiled, unveiled. In a way it seems to me that I Am Oak and more specifically Thijs Kuijken, presents a new level of self-assuredness, a new way of expressing itself/himself. It certainly agrees with me. It may be too early to really tell, but my guess is Osmosis is I Am Oak's best album to date.

Wo.

You can listen to and buy Osmosis here:

https://snowstar.bandcamp.com/album/osmosis


or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g