Divided Kind. Native Harrow

Het Amerikaanse duo Native Harrow maakt inmiddels al bijna tien jaar prachtige albums en doet er op het nog wat veelzijdigere en vooral verrassend soulvolle Divided Kind nog een schepje bovenop.

Ik ontdekte de muziek van Devin Tuel en Stephen Harms een jaar of vijf geleden en sindsdien ben ik fan van Native Harrow. Met name de laatste paar albums van het tweetal uit Philadelphia zijn erg goed en met het deze week verschenen Divided Kind zetten Devin Tuel en Stephen Harms de voorlopige kroon op hun werk. De muziek van het duo bevat nog steeds invloeden uit de (Laurel Canyon) folk, maar daar komen dit keer invloeden uit de country en vooral flink wat invloeden uit de soul bij. De songs zijn sterk, de instrumentatie is fraai en de zang van Devin Tuel is ook dit keer geweldig en nog wat indrukwekkender dan op de vorige albums. Heel bekend is Native Harrow nog niet, waar wat is het weer goed.

Ik ben de afgelopen jaren zeer gesteld geraakt op de muziek van het Amerikaanse duo Native Harrow. Devin Tuel en Stephen Harms debuteerden in 2015 met het mooie maar helaas nauwelijks opgemerkte Ghost, waarop het tweetal vooral invloeden uit de folk verwerkte, maar ook invloeden uit omliggende genres binnen de Amerikaanse rootsmuziek een plekje kregen. Het album viel vooral op door de bijzonder mooie stem van Devin Tuel, maar ook in muzikaal opzicht verdiende het album een mooi rapportcijfer.

Ghost werd in 2017 gevolgd door het dubbelalbum Sorores, waarop het geluid van Native Harrow nog wat voller en veelzijdiger klonk. De eerste twee albums van het duo uit Philadelphia, Pennsylvania, ontdekte ik overigens zelf pas in 2019 nadat het derde album van Native Harrow was verschenen. Happier Now was een nog wat beter album en het is het eerste album van het duo dat meer aandacht kreeg.

Happier Now haalde in 2019 met overtuiging mijn jaarlijstje en deed dit in eerste instantie vanwege de stem van Devin Tuel, maar ook de mix van Laurel Canyon folk en Britse folk maakte indruk. Het in 2020 verschenen Closeness was misschien wat minder verrassend dan zijn voorganger, maar het was wederom een mooi album. Op het in 2022 uitgebrachte Old Kind Of Magic werd het geluid van het Amerikaanse tweetal nog wat verder verrijkt met een vleugje psychedelica en was het wederom de stem van Devin Tuel die genadeloos wist te verleiden.

Native Harrow opereerde de afgelopen jaren vanuit het Verenigd Koninkrijk, maar is inmiddels weer teruggekeerd naar de oude thuisbasis Philadelphia. Daar namen Devin Tuel en Stephen Harms in hun thuisstudio het zesde album van Native Harrow op. Op Divided Kind deden de twee zo ongeveer alles zelf, want alleen de drums en de pedal steel zijn niet van de hand van Devin Tuel en Stephen Harms.

Het geluid van Native Harrow varieert wat over de jaren en ook Divided Kind klinkt weer net wat anders. Invloeden uit de Laurel Canyon folk spelen ook dit keer een rol, maar Divided Kind citeert ook uit de archieven van de 70s singer-songwriter muziek, neigt wat naar country door het fraaie gitaarwerk en de ruimtelijke klanken van de pedal steel, maar klinkt vooral een stuk soulvoller.

In al deze genres kan Devin Tuel uitstekend uit de voeten. De zang op de vorige albums van Native Harrow was al prachtig, maar de stem van Devin Tuel maakt op Divided Kind dankzij wat extra soul en emotie nog net wat meer indruk. De zang staat dan ook terecht centraal in de mix, maar ook de instrumentatie op het nieuwe album van Native Harrow is bijzonder mooi laat horen dat de twee muzikanten uit Philadelphia ook in productioneel opzicht een knappe prestatie hebben geleverd.

Het is jammer dat het zesde album van Native Harrow verscheen in een week met heel veel releases, waardoor ook Divided Kind wel eens onder zou kunnen sneeuwen. Het zou zonde zijn, want Devin Tuel en Stephen Harms zijn op hun nieuwe album nog net wat beter geworden en maken Amerikaanse rootsmuziek die kwaliteit ademt en is verpakt in zeer aansprekende songs. Het is lastig kiezen tussen met name de laatste vier albums van het tweetal, maar na meerdere keren horen vind ik Divided Kind nog net wat beter dan de vorige drie albums.

Erwin Zijleman

Je kunt Divided Kind hier luisteren en bestellen:

https://nativeharrow.bandcamp.com/album/divided-kind

Coconut Mirror. Connie Lovatt

De Amerikaanse muzikante Connie Lovatt was de afgelopen twintig jaar nauwelijks actief in de muziek, maar leverde afgelopen herfst met het bijzonder klinkende Coconut Mirror een uitstekend album af.

Coconut Mirror van Connie Lovatt werd afgelopen herfst ontvangen met een aantal uitstekende recensies, maar het album kreeg uiteindelijk helaas niet de aandacht die het verdiende. Connie Lovatt is een oudgediende uit de indie muziekscene van New York in de jaren 90, maar koos een kleine twintig jaar geleden voor haar gezin. Met Coconut Mirror keerde de Amerikaanse muzikante afgelopen herfst terug. Het is een uitstekend album dat met één been in de Californische folk uit de jaren 60 en 70 staat en met één been in de New Yorkse indie scene van de jaren 90. Coconut Mirror klinkt hierdoor anders dan de meeste andere albums in het genre, maar maakt verrassend makkelijk indruk.

Connie Lovatt werd geboren op het Caraïbische eiland St. Thomas, maar dook aan het begin van de jaren 90 op in de alternatieve muziekscene van New York. Ze maakte deel uit van de mij onbekende bands Containe en The Pacific Ocean en maakte bovendien enige tijd deel uit van Bill Callahan’s Smog. Zo was ze te horen op het laatste wapenfeit van Smog, het in 2005 verschenen A River Ain't Too Much To Love, maar hierna verdween Connie Lovatt langzaam maar zeker uit de muziek om in Californië een gezin te stichten.

Afgelopen herfst keerde de Amerikaanse muzikante na een afwezigheid van bijna twintig jaar terug met haar eerste soloalbum, Coconut Mirror. Het is een album dat verscheen in een week met heel veel nieuwe albums, maar iedereen die het album, net als ik, liet liggen, zou het solodebuut van Connie Lovatt er zeker nog eens bij moeten pakken. Coconut Mirror is namelijk een geweldig album met een duidelijk eigen geluid.

Coconut Mirror is opgedragen aan de dochter van Connie Lovatt en werd deels opgenomen in Nieuw Zeeland, waar de Amerikaanse muzikante verbleef tijdens de coronapandemie. De in de basis behoorlijk sobere songs van Connie Lovatt werden van afstand aangevuld met bijdragen van oude muzikale vrienden, onder wie Bill Callahan, maar ook Yo La Tengo bassist James McNew en Dirty Three drummer Jim White droegen bij aan het album. Dat hoor je, want in muzikaal opzicht is Coconut Mirror een uitstekend album.

Connie Lovatt verdiende haar sporen in de indie scene van New York in de jaren 90, maar op Coconut Mirror gaat ze vooral verder terug in de tijd. Coconut Mirror roept meer dan eens herinneringen op aan de alternatieve folk zoals die aan het eind van de jaren 60 en het begin van de jaren 70 in Californië werd gemaakt. AllMusic.com, dat het debuutalbum van Connie Lovatt onder mijn aandacht bracht, noemt Judee Sill als vergelijkingsmateriaal, maar dat is zeker niet de enige naam die opkomt bij beluistering van Coconut Mirror, dat zeker ook en misschien nog wel vaker citeert uit de archieven van de Laurel Canyon folk.

Het solodebuut van Connie Lovatt herinnert misschien aan de diverse soorten Californische folk van de jaren 60 en 70, maar onder andere door het gitaarwerk en het wat ongepolijste karakter van de muziek en de songs heeft het album ook wel wat van de muziek die in de jaren 90 in de indie scene van New York werd gemaakt, onder andere door Bill Callahan’s Smog. Ik vind Coconut Mirror echter ook een eigentijds klinkend album.

Door de bijdragen van nogal wat muzikanten klinken de in de basis ingetogen folksongs van Connie Lovatt mooi vol, maar de songs van de Amerikaanse muzikante hebben ook op een of andere manier iets Spartaans en rammelends. Het levert een album op dat flink anders klinkt dan de meeste andere albums die in 2023 in het genre zijn verschenen en Coconut Mirror is wat mij betreft een album dat je dierbaarder wordt wanneer je het vaker hoort.

Op het eerste gehoor hoor je vooral tijdloze songs met een jaren 60 en 70 sfeer, maar Connie Lovatt slaat op fraaie wijze bruggen naar decennia van recentere datum. In muzikaal opzicht is Coconut Mirror een bijzonder mooi album, maar ook de zang van Connie Lovatt deed vrijwel onmiddellijk iets met me en blijft dat ook doen. De Amerikaanse muzikante beschikt over een mooie stem en heeft bovendien iets eigens, waardoor Coconut Mirror er makkelijk uit zou moeten springen in het aanbod van vorig jaar.

Ik merkte het album zelf helaas niet onmiddellijk op, maar ben blij met de tip van AllMusic.com, dat het album er terecht wel heeft uitgepikt en heeft geschaard onder de beste singer-songwriter albums van het jaar. Het is een conclusie waarin ik me zelf inmiddels volledig kan vinden.

Erwin Zijleman

Je kunt Coconut Mirror hier luisteren en bestellen:

https://connielovatt.bandcamp.com/album/coconut-mirror

The Land Is Inhospitable And So Are We. Mitski

Mitski laat na het fraaie Laurel Hell van vorig jaar weer een andere kant van zichzelf horen op het prachtige The Land Is Inhospitable And So Are We, dat de balans vindt tussen Amerikaanse rootsmuziek en georkestreerde indiepop.

Ik vind de albums van de Amerikaans-Japanse muzikante Mitski vooralsnog alleen maar beter worden, maar de lat lag na het jaarlijstjesalbum Laurel Hell flink hoog. Met The Land Is Inhospitable And So Are We slaat Mitski weer een net wat andere weg in en heeft ze een album gemaakt dat dichter tegen de Amerikaanse rootsmuziek aan zit dan haar vorige albums. Zeker de wat soberder ingekleurde songs maken makkelijk indruk vanwege de prachtige zang, maar ook de opvallend rijk georkestreerde songs op het album blijven makkelijk overeind en laten weer een andere kant horen van Mitski, die moet worden gerekend tot de meest interessante vrouwelijke singer-songwriters van het moment.

Met The Land Is Inhospitable And So Are We levert de Amerikaans-Japanse muzikante Mitski al haar zevende album af. Mitski Miyawaki werd geboren in Japan als kind van een Amerikaanse vader en een Japanse moeder en groeide overal en nergens op. Toen ze ging studeren streek ze neer in New York, dat ze een paar jaar geleden verruilde voor Nashville, Tennessee.

Het leverde zoals gezegd inmiddels zeven albums op, maar het grote publiek kent Mitski pas sinds haar vierde album Puberty 2 uit 2016, dat terecht werd bejubeld door de critici. Het is zeker de moeite waard om het complete oeuvre van Mitski te ontdekken, al vind ik Puberty 2 persoonlijk een stuk beter dan zijn drie voorgangers. Het is een album waarop Mitski opschuift richting indierock en indruk maakt als zangeres en als songwriter.

Puberty 2 werd in 2018 gevolgd door Be The Cowboy, het meest succesvolle album van Mitski, dat wat zwaarder leunt op de indiepop, maar niet zomaar in een hokje is te duwen. Met het vorig jaar verschenen Laurel Hell leverde Mitski haar lockdown album af, maar ook een album dat opzichtig flirt met elektronica en hier en daar zelfs met 80s synthpop. Laurel Hell is ook een album vol geweldige songs en haalde niet voor niets de top 15 van mijn jaarlijstje.

Ik sluit niet uit dat ze dit gaat overtreffen met The Land Is Inhospitable And So Are We, want op haar nieuwe album maakt Mitski het soort muziek dat mij over het algemeen het makkelijkst weet te verleiden. Vergeleken met haar vorige albums verwerkt Mitski op The Land Is Inhospitable And So Are We veel meer invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek, maar ook invloeden uit de indiepop hebben hun weg gevonden naar het album.

Zeker wanneer Mitski haar songs behoorlijk ingetogen inkleurt hoor je de invloeden uit de Laurel Canyon folk uit de late jaren 60 of de country uit de jaren 70. Het past verrassend goed bij haar stem, die de afgelopen jaren alleen maar mooier is geworden. The Land Is Inhospitable And So Are We blijft zeker niet steken in de jaren 60 en 70, want ik hoor ook met enige regelmaat een vleugje Mazzy Star op het album, zeker wanneer de muziek net wat ruwer klinkt en Mitski net wat verleidelijker zingt. Ook de zwoele pop van Lana Del Rey komt op The Land Is Inhospitable And So Are We een enkele keer binnen het bereik van Mitski, maar Mitski klinkt op haar nieuwe album vooral als zichzelf.

The Land Is Inhospitable And So Are We klinkt vaak behoorlijk ingetogen, maar een aantal songs op het album is rijk georkestreerd en heeft een bijna filmisch karakter. Het zorgt voor voldoende dynamiek op een album dat mij nog net wat beter bevalt dan de vorige albums van de muzikante uit New York.

Net als de vorige albums van Mitski is het zeker geen album om vrolijk van te woorden. The Land Is Inhospitable And So Are We is een persoonlijk album, maar schetst ook een gitzwart beeld van een samenleving in verval. Het is een beeld dat op bijzondere wijze contrasteert met de mooi gearrangeerde songs, de fraaie productie van Patrick Hyland en de prachtige stem van Mitski, die bij mij keer op keer goed is voor kippenvel.

Persoonlijk vind ik The Land Is Inhospitable And So Are We nu al het mooiste album van Mitski tot dusver en ik weet uit het verleden dat haar albums nog een flinke tijd doorgroeien, dus dat belooft wat.

Erwin Zijleman

 

Je kunt The Land Is Inhospitable And So Are We hier luisteren en bestellen:

https://mitski.bandcamp.com/album/the-land-is-inhospitable-and-so-are-we

Huisconcert De Breek, Haarlem vrijdag 10 november 2023

Foto: Wout de Natris

In een huiskamer in Haarlem staan drie mannen klaar om te beginnen. Allerlei gitaren om hen heen, van mandoline tot electrisch. Er ligt ook nog een mysterieus kastje met knopjes, naast een miniversterker op de vensterbank en een melodica op een versterker. Twee gitaristen en een zanger, zo zal blijken. Het trio heet De Breek, naar een plas waar zij vlak bij wonen. Ze zijn samen muziek gaan maken omdat ze om de hoek van elkaar wonen. Een gouden greep.

De huiskamer is goed gevuld en vol verwachting. Dit is ons eerste nummer, zowel van de avond, maar ook letterlijk. "Het gaat over de jas van de vader van de vader van mijn vader". Zacht en akoestisch zet het trio in en al heel snel verweven zich drie stemmen tot een magische mix. Ik zag monden om mij heen open vallen van de schoonheid die hier gedeeld werd. Na het tweede nummer, over een bom die op de bodem van De Breek zou liggen, was het duidelijk: dit kan niet meer stuk. De Breek had het publiek ingepakt en dat zou inderdaad niet meer veranderen.

Er was ook een primeur in deze huiskamer. Dit was het eerste Nederlandstalige concert. De mooie en vooral poëtische teksten kwamen direct binnen. Liederen over verlangen, de link tussen heden en verleden, neurotische angsten met betrekking tot gevaar voor je kinderen en allerlei zaken die op de een of andere manier zijn achtergelaten danwel -gebleven. Steef Hupkes kreeg de credits van zijn bandleden David Pino (El Pino and the Volunteers, Happy Camper) en Sander van Munster (No Ninja Am I, Showdog), voor deze mooie teksten. Maar ze kwamen tot leven door de vreugde van het samenzingen die de drie de hele avond door uitstraalden.

De opbouw van de set was ronduit sterk. Van volledig akoestisch werd er meer versterkt. In de aankondiging voor het concert stond "de Nederlandse Crosby Stills & Nash". Dat deel werd volledig waargemaakt, maar Neil Young bleek ook aanwezig in de vorm van gitarist David Pino, die menig loopje en solo uit zijn soms diep, grommende gitaar haalde.

Langzaam maar zeker werd er naar stormniveau toegewerkt. Tegen het einde kolkte het letterlijk met nummers waarvan ik hoopte dat ze nooit meer op zouden houden, omdat de perfectie wel bereikt was. "Altijd, altijd" werd telkens weer gezongen, harder en nog mooier. Ook aan mooie dingen komt een einde, maar niet zonder de vervoering van het moment in volle glorie beleefd te mogen hebben. Een klein moment waarop de rillingen langs de rug lopen en het brein jubelt. De singer-songwriter pop songs verwerden tot rock and roll door de geestdrift en kracht waarmee ze werden gebracht.

Na afloop hoorde ik een aantal mensen zeggen dat dit het beste huisconcert was dat ze tot op heden hadden bijgewoond. Livemuziek ervaring is niet te vangen, zelfs niet als je het later terug zou kunnen zien. Dat maakt echt vergelijken onmogelijk. Mijn gevoel zegt echter dat dit heel, heel bijzonder was. De niet altijd direct eenvoudige nummers wisten door de harmonieën echter een brug te slaan en een gevoel over te brengen alsof de songs de eenvoud zelve waren en niet het resultaat van een zoektocht naar de mooiste oplossing, naar perfectie. En daarom is de vergelijking met CSN(&Y) terecht. Zij wisten dit niveau te bereiken, maar De Breek doet dat ook. Dat is wat dit trio zo bijzonder maakt en het concert van uitmuntende kwaliteit.

Het kleine kastje met allerlei knopjes bleek een bass synthesizer. Een druk op de knop en er klonk een diepe basnoot onder alles. Soms zwol het op het einde van een nummer aan. Het liet de vloer en de lucht trillen, om langzaam uit te doven en te wachten op het verdiende applaus, wat vervolgens ook door de huiskamer klaterde.

De Breek bezorgde ons allen een onvergetelijke avond, zoveel was duidelijk kijkend naar de gezichten van de aanwezigen en hun reacties na afloop. De band verdient een veel groter publiek. In de komende maand worden de nieuwe songs opgenomen in de studio van Moss voorman Marien Dorleijn, die hier al werden gespeeld. Daar zitten prachtige nummers tussen. Misschien ook die ene die de radio haalt en voor een volgende stap zorgdraagt. Ik gun het De Breek van harte, maar deze herinnering neemt niemand mij meer af.

Wout de Natris

Je kunt de muziek van De Breek hier luisteren en bestellen:

https://debreek.bandcamp.com/

The Window Is The Dream. Jana Horn

Jana Horn baarde vorig jaar opzien met haar debuutalbum Optimism, dat opdook in meerdere jaarlijstjes, maar laat met haar tweede album The Window Is The Dream horen dat het nog beter kan.

Het is dringen in het land van de jonge vrouwelijke singer-songwriters, maar Jana Horn uit Austin, Texas, liet op het vorig jaar verschenen Optimism al horen dat ze beschikt over veel talent. Dat talent is alleen maar gegroeid op haar nieuwe album The Window Is The Dream, dat makkelijk indruk maakt, maar ook lang aan kracht blijft winnen. De Amerikaanse muzikante beschikt over een bijzonder mooie stem, heeft haar songs voorzien van fraaie maar ook avontuurlijke klanken en schrijft bovendien songs die de fantasie genadeloos prikkelen. The Window Is The Dream is nog wat mooier dan het terecht bejubelde Optimism en zet Jana Horn nadrukkelijk op de kaart als groot talent.

De Amerikaanse muzikante Jana Horn debuteerde helemaal aan het begin van 2022 prachtig met haar album Optimism. Ik was het album, dat overigens al in 2018 werd opgenomen, in 2020 een keer zonder succes werd uitgebracht en vervolgens een flinke tijd op de plank lag, aan het eind van het jaar nog niet vergeten en reserveerde terecht een plekje in mijn jaarlijst voor het debuutalbum van Jana Horn.

Na de release van haar debuutalbum begon de muzikante uit Austin, Texas, aan haar tweede album, dat deze week is verschenen. Omdat het debuutalbum van Jana Horn een tijd op de plank lag, zat er flink wat tijd tussen Optimism en The Window Is The Dream en dat hoor je. Het betekent overigens niet dat het tweede album van de Texaanse muzikante een totaal ander album is dan zijn voorganger.

Ook op The Window Is The Dream maakt Jana Horn indruk met haar prachtige stem. De Amerikaanse muzikante heeft een fluisterzachte stem, maar zingt met veel gevoel en heeft bovendien een zeer karakteristiek geluid. Net als Optimism is ook The Windows Is The Dream bijzonder mooi en verrassend veelzijdig ingekleurd, springt Jana Horn met flinke sprongen door de tijd en zijn de songs zonder uitzondering zeer aansprekend.

Ik vind het tweede album van Jana Horn wel een stuk mooier klinken, waardoor haar talenten nog fraaier aan de oppervlakte komen. De muzikante uit Austin maakte haar tweede album voor een belangrijk deel met Jared Samuel Elioseff, maar uiteindelijk werd nog een ruime handvol andere muzikanten uitgenodigd in de studio. Het levert een bijzonder geluid op met een vrij sobere organische basis en accenten van onder andere cello, elektrische gitaar en synths.

In de organische basis speelt de staande bas een belangrijke rol, wat de muziek van Jana Horn voorziet van zowel folky als jazzy elementen. Mede door de staande bas en de combinatie van organische klanken en synths doet The Window Is The Dream me wel wat denken aan de muziek van de Britse folkie Kathryn Williams, die ik overigens ook noemde in mijn recensie van Optimism.

Net als Optimism bevat het tweede album van Jana Horn invloeden uit zowel de Britse folk als de Laurel Canyon folk, maar de Amerikaanse muzikante geeft haar songs hier en daar ook een psychedelisch tintje en kan ook muziek maken die met beide benen in het heden staat. In muzikaal opzicht vind ik The Window Is The Dream net wat mooier en interessanter dan Optimism en ook de zang bevalt me net iets beter.

Het is met name deze zang die er voor zorgt dat Jana Horn er in positieve zin uit springt, maar ook de songs van de Texaanse muzikante zijn beter dan die van de meeste van haar collega muzikanten. Het zijn songs die makkelijk overtuigen, maar die de fantasie ook uitvoerig prikkelen.

Optimism werd, na de mislukte poging in 2020, vorig jaar zeer enthousiast onthaald, wat mogelijk flink wat druk heeft gelegd op The Window Is The Dream. Het heeft Jana Horn er niet van weerhouden om haar eigen ding te blijven doen, wat er voor heeft gezorgd dat ook haar nieuwe album een mooi maar ook eigenzinnig album is. Er verschijnen deze dagen nogal wat albums van vrouwelijke singer-songwriters, waaronder een aantal hele mooie, maar The Windows Is The Dream van Jana Horn springt er voor mij uit.

Erwin Zijleman

Je kunt The Window Is The Dream hier luisteren en bestellen:

https://janahorn.bandcamp.com/album/the-window-is-the-dream