Recto verso. Zaz

Je kunt hier naar 'On Ira' luisteren.

Het titelloze debuut van de Franse zangeres Zaz, het alter ego van de uit Tours afkomstige Isabelle Geffroy, vond ik bijna drie jaar geleden in de Franse Supermarché en groeide al snel uit tot een persoonlijke favoriet tijdens en ver na de zomervakantie van 2010. De muziek van de Française sprak ook de lezers van deze BLOG aan, want de recensie die ik over het debuut van Zaz schreef stond lange tijd in de top 10 aller tijden van deze BLOG (en staat nog altijd in de top 20). Deze week verscheen de tweede plaat van Zaz (het live tussendoortje uit 2011 reken ik maar even niet mee) en ik zal er niet omheen draaien, ook Recto Verso is weer een geweldige plaat. Zaz wilde zich op haar debuut al niet beperken tot de gebaande paden van de Franse chansons of de moderne zuchtmeisjes variant en doet dit ook op Recto Verso niet. Op haar tweede plaat laat Zaz zich geen enkel moment in een hokje duwen en maakt ze moderne Franse popmuziek die zich door van alles en nog wat laat beïnvloeden, maar ook weet te vernieuwen. Op het moment dat ik deze recensie schrijf komt de regen met bakken uit de hemel, maar als de muziek van Zaz uit de speakers komt schijnt de zon. Recto Verso bevat maar liefst 14 tracks en een ieder die er snel bij is krijgt nog eens 3 bonustracks cadeau. Ondanks de grote hoeveelheid songs klinkt iedere song op Recto Verso weer anders. Zaz is op Recto Verso een chansonnière uit een ver verleden, maar ook een popprinses uit de toekomst en alles tussen deze twee uitersten in, waarvan met name het vleugje gipsy niet onvermeld mag blijven. Zaz kan zwoel en verleidelijk zingen, maar kan zich ook beperken tot ruwe emotie. Ook de instrumentatie op de plaat schiet alle kanten op en varieert van uiterst sober (minimale gitaarakkoorden) tot zeer uitbundig (met flink wat elektronische impulsen en strijkers en blazers). Het is de veelzijdigheid die van Recto Verso zo’n goede plaat maakt. Waar veel muzikanten tegenwoordig één kunstje uitmelken, is het portfolio van Zaz overvol en opvallend veelkleurig. Recto Verso is als een goed gevulde doos bonbons. Het zijn bonbons die aantrekkelijk zijn versierd, maar de muzikale bonbons van Zaz zijn ook nog eens bijzonder smakelijk en smaken bovendien allemaal anders. Als ik Recto Verso helemaal heb beluisterd heb ik het gevoel dat ik naar tien platen heb geluisterd en het zijn ook nog eens tien hele goede platen. Hoewel de songs van Zaz lang niet allemaal even vrolijk zijn is Recto Verso een plaat die je alleen maar met een brede glimlach kunt beluisteren. Vergeleken met haar debuut is de muziek van Zaz niet alleen veelkleuriger geworden, maar is ze ook veel beter gaan zingen. Zaz beschikt over een donker stemgeluid met een rauw randje en het is een stemgeluid dat makkelijk voor kippenvel zorgt. Beluister Recto Verso met de koptelefoon en de impact van de plaat is enorm, beluister Recto Verso op de achtergrond en de zon gaat schijnen en de bloemetjes gaan bloeien. Zaz maakte bijna drie jaar geleden een nauwelijks te overtreffen plaat, maar Recto Verso doet een zeker niet kansloze poging om dit toch te realiseren. Ik was bijna drie jaar geleden diep onder de indruk van het debuut van Zaz, maar Recto Verso raakt me nog dieper. Zaz staat binnen de Franse popmuziek op eenzame hoogte en onderstreept dat met een plaat die net als zijn voorganger een meesterwerk genoemd mag worden.

Erwin Zijleman

Once upon a time. The lives of Bob Dylan by Ian Bell

You can listen to 'Like a rolling stone' here.

"Once upon a time" are the first four words of what rock critics deem the most important rock single of all times: 'Like a rolling stone'. Ian Bell takes the reader on a trip down the highways and bylanes of rock's greatest poet. The question regularly comes by: is Dylan a musician or a poet? Two stories stick out in describing 'Like a rolling stone'. The first is that the text is derived from some 20 odd pages of free thought writing condensed to 6 minutes plus of singing and the improvised recording. Slab dab put to tape without too much looking back. No one's seen the 20 odd pages, Dylan claims to have written and the recording surely sounds slightly chaotic, but most likely is perfect in its craft, callousness and sheer raucous playing.

'Once upon a time' shows several things. That Bob Dylan can't be trusted on anything. Everything's a smokescreen (or not), including his autobiography, 'Chronicles, volume one'. Dylan is a very lonely person, as highly gifted artists of any creed must be. Their art goes foremost above everything. He is totally his own man, probably because he has a problem with authoritarian figures in his life. This man worked very hard to become what he became. What amazes me most though: How can grown men and women look at a 22 year old for all the answers to seemingly all the problems in the world? There's a lot to do about Dylan's betrayal to the folk movement, but hey, history showed him right and we're talking about three years of his recording career that now spans 51 years. "Don't follow leaders", he sings quite clearly in 'Subterranean homesick blues'. So how could he ever be one himself? Ian Bell delves in, comes up with some great details and leaves enough room for the reader to judge for himself. Perhaps some points and questions come up a few times too often, but that did not bother me as this book is well written and points are made. A clear conclusion e.g. is that some fans apparently stopped listening to Dylan's lyrics after he exchanged an acoustic for an electric guitar (and didn't listen to or simply forgot songs like 'Girl from the north country'). Personal observations of any sort, so also political, are always nearby with Dylan.

Dylan came into my life in 1976 with 'Desire'. For me Dylan was a name, with the exception of 'George Jackson', his early 1972 single. As far as I knew he was not played on the radio. In contradiction to most hits from just before my radio listening days, that started in 1967 or 68, I was surprised to find out later that Dylan had scored hitsingles like 'Like a rolling stone', 'I want you', 'Just like a woman', etc., only in 1965 and 66. Apparently they were just not played often. Although that I had several of his albums since 1976, it wasn't until 'The bootleg series, 1 - 3', that I became a real fan and stared to appreciate the first part of his career. I honestly thought the guy had no humour and couldn't laugh. This all changed there and then. 'Biograph' of 1985 had this kind of impact also, but to a somewhat lesser extent.

Ian Bell works all the way up to 'Blood on the tracks', so everything I missed out on. (It seems there will be a part two.) What sticks out most for me, is the tremendous drive of Bob Dylan. Although that all questions and points looking at purposes, choices and the lies/stories made by the boy and young man Robert Zimmerman are interesting, they would have been futile if Dylan hadn't broke big. We all make choices in life, don't we? Fact is and one that Bell touches on but doesn't make explicit enough in my opinion, is that Bob Dylan would have been Robert Zimmerman's name whatever would have happened. He changed his name before he signed any contract. So the conclusion that Zimmerman wanted to shed something is correct. Bell shows that Dylan kept shedding every few years. So his question: Who is Bob Dylan?, is an intriguing one. The drive is also in the music output, in the gathering, no, the soaking up knowledge, in adding and shedding friends and colleagues, in changing styles and going where he wants to go. For better or worse. So much, so fast and so different in just a few years. The last I want to touch on is the choices of output. The famously great songs that were not released until the 1990s. A mystery it is and will remain. Fact is a lot has been released since the early 90s, which made the impact of the Bootleg series so important and huge. So in a way we should be glad for that, after the mostly very bleak 80s.

Finally, 'Nashville skyline' is one of my favourite Dylan albums of all time. It just speaks in volumes to me. Perhaps because of the lightness of tone. Let me put that on record here, before I wind up.

Ian Bell's Dylan biography is well written, tries to tackle some tough questions and gives some answers without trying to turn Dylan into a saint. It does honour to the most controversial artist of the last fifty years. To his person, life, music and art. Well worth the read. And is Dylan a poet? I don't care. I enjoy his lyrics only in combination with the music and the better the song, the more I listen to the lyrics. He's a singer-songwriter.

Wo.

J.J. Cale, 1938-2013

You can listen to 'Travelling light' here.

There was a time that I considered myself a J.J. Cale fan. It must have been around 1980 when I discovered that deliciously laidback sound of 'Shades' followed by 'Grasshopper'. 1989's 'Travel log' was another favourite and, as far as I know, Cale's latest album, 'Roll on', received a good reception in WoNo Magazine a few years back. 'Okie' I only laid my hands on in the 00s on cd. Don't ask why, I don't know, but liked it instantly.

Can an artist have a career on just "one song"? Yes, several one day flies do. J.J. Cale has many more songs, some of them were even made famous by the likes of Eric Clapton or Santana, but basically has one trick. A trick that can vary in tempo, vary in sound and even lead instrument or backed up by a female voice, but it all comes down to a sound in which unstressing is key. There is no mistaking a J.J. Cale song for anything else. In a sense that makes him a one dimensional artist, but when the inspiration is there, nothing beats a J.J. Cale record when I want to hear something relaxing in the background, that can make me dance at the same time. The cool mix of rock and roll, rockabilly, blues, jazz, country and pop all played with a touch of and the ease caused by California sunshine, constitutes something which is nothing but unique.

The balance always seems to be delicate with J.J. Cale. There are several records that I just can ignore totally. There's not a song on them that I really like. Others I treasure from the first until the very last note. One thing's for sure. The secret isn't in Cale's voice, he sounded like a pensioner in the 70s, while still in his thirties. His voice fits the music like a glove though.

Career wise J.J. Cale's career started very late. Eric Clapton seems to have heard a demo of 'After midnight' by chance, pimped the song and thus scored his first solo hit in 1970 after leaving Cream. It ensured the possibility for J.J. Cale to record his debut album 'Naturally' (1972). After that he kept putting out records regularly till the 90s, after which I lost track for a while. In 2006 there was a major comeback with Eric Clapton on the duo record 'The road to Escondido', which led to a Grammy reward.

Apparently playing live was not one of his favourite past times, although the 'Return to Tulsa' documentary seems to contradict this. I remember an ex-colleague describing a show in 1979. "He was sitting in the shade, not coming forward at all to show himself and still it was fantastic". (Reminds me of Dylan in the 80s this story.) It all adds to the mystique.

The first J.J. Cale songs I remember listening to were 'Cocaine', 'Travelling light', and 'Hey baby' from 1976's 'Troubadour', taped from an LP list show on the radio. Clapton of course pumped up 'Cocaine' in 1977, a song which most likely is still a staple of his set list. Although this fact seems to sum up most of Cale's career for most people -he writes songs and Clapton plays them- several of his albums made the LP lists in the 70s and 80s. Beyond just a favourite of reviewers, J.J. Cale reached an audience in The Netherlands. For me J.J. Cale's sound was something that was new in 1980. Something to discover, so much warmer than the clinical music of U.K. new wave in 1980. Let's hope that there is a new album on the shelf waiting to be released with the quality of 'Roll on'. That would be a nice farewell. In the meantime I'm enjoying 'Shades' for the umptieth time.

Wo.

Ladera (2). Shane Alexander

Na de recensie van Wo. (klik hier), is het de beurt aan Erwin Zijleman om zijn mening over Ladera te delen. Het lijkt erop dat ze het wel eens zijn.

Je kunt hier luisteren naar 'Surrender to the blues'.

Shane Alexander is een Amerikaanse singer-songwriter uit San Diego die inmiddels een jaar of tien platen maakt. Ondanks een aantal prima platen en heel veel lovende recensies is Shane Alexander nog altijd relatief onbekend, wat nog eens wordt onderstreept door het feit dat Wikipedia en AllMusic pagina nog geen melding maken van zijn nieuwe plaat Ladera en ophouden in 2010 of 2011. Op de Wikipedia pagina van Shane Alexander las ik wel dat de Amerikaan in 2011 heeft getoerd met Yes en Styx. Daar kon ik me heel weinig bij voorstellen omdat ik Shane Alexander toch vooral associeerde met traditionele Amerikaanse rootsmuziek, maar na beluistering van Ladera valt alles op zijn plaats. One So Young, de openingstrack van Ladera, valt op door gitaarspel dat me meer dan eens doet denken aan dat van Yes gitarist Steve Howe in zijn veel jongere jaren en heeft in de zang wel wat van Pink Floyd. Dit wordt in eerste instantie gecombineerd met een vrij traditioneel aandoende folksong, maar aan het eind van de track mag Shane Alexander even helemaal los en gaat hij op bijzonder fascinerende wijze met invloeden uit de progrock aan de haal. Alleen door de openingstrack vind ik Ladera al een fantastische plaat, maar ook de andere negen tracks op de plaat blijken van hoog niveau. In veel gevallen beperkt Shane Alexander zich niet tot de kaders van de Amerikaanse rootsmuziek, maar weet hij op even knappe als trefzekere wijze invloeden uit andere genres te integreren in zijn muziek. Dat varieert van de nog enkele keren terugkerende invloeden uit de progrock tot invloeden uit de rock ’n roll en de pop. Toch is Ladera geen plaat die van de hak op de tak springt. Shane Alexander is een getalenteerd songwriter, een uitstekend gitarist en een prima zanger. Eenvoudige luisterliedjes vormen de basis van zijn muziek, maar in tegenstelling tot de meeste van zijn soortgenoten is Shane Alexander niet vies van wat extra aankleding. Dat komt in dit genre vaak nogal gekunsteld over, maar Ladera is een plaat die zich als een warme deken om je heen slaat en die ondanks het volle geluid geen noot teveel bevat. Akoestisch gitaarspel en een warm stemgeluid laten zich uitstekend combineren met prachtige elektrische gitaarloopjes en atmosferische keyboards, maar ook als Shane Alexander kiest voor de wat meer vertrouwd klinkende pedal steel en banjo overtuigt hij met speels gemak. Ladera is uiteindelijk onder te verdelen in een aantal ingetogen tracks, een aantal tracks met opvallende uitstapjes en een aantal lekker in het gehoor liggende popliedjes en eigenlijk is alles even mooi. Ladera is zeker niet de plaat die ik op voorhand van Shane Alexander had verwacht, maar teleurgesteld ben ik niet. Integendeel. Met Ladera heeft Shane Alexander een plaat gemaakt die lijkt op geen enkele andere plaat. Het is een plaat die geen enkele muziekliefhebber mag missen.

Erwin Zijleman

Love songs. Vanessa Paradis

Je kunt hier naar 'Love song' luisteren.

Sinds de uitstekende tweede cd van Zaz verlang ik naar meer Franstalige muziek. Het beste dat ik heb kunnen vinden bij de Franse vestiging van Amazon komt toch wel wat verrassend van Vanessa Paradis. Vanessa Paradis dook in de tweede helft van de jaren 80 op als Frans kindsterretje met Lolita pretenties. Ze werd uiteraard opgemerkt door geilneef Serge Gainsbourg met wie ze vervolgens een heel behoorlijke plaat maakte. Vervolgens dook de nog altijd jonge Vanessa Paradis op aan de zijde van Lenny Kravitz, met wie ze een aangenaam klinkende plaat met Engelstalige muziek maakte (vooral bekend via de single Be My Baby). Het afgelopen decennium was Vanessa Paradis vooral bekend als de vrouw van Johnny Depp en als uithangbord van Chanel, maar een jaar of zes geleden maakte ze ook het uitstekende Divinidylle. Nadat haar huwelijk met Johnny Depp op de klippen was gelopen dook Vanessa Paradis de studio in, met het nu verschenen Love Songs als resultaat. Love Songs bestaat uit twee cd’s en telt maar liefst 20 songs. Het zijn songs die een volwassen zangeres laten horen (Vanessa Paradis is inmiddels 40) die op meerdere terreinen uit de voeten kan. Love Songs is een uiterst veelzijdige plaat die ondanks de speelduur van bijna vijf kwartier geen seconde verveelt. Op Love Songs overtuigt Vanessa Paradis als chansonnière, laat ze horen dat er nog altijd een angstig verleidelijk zuchtmeisje in haar schuilt en bewijst Vanessa Paradis bovendien dat ze razend knappe popliedjes vol invloeden kan schrijven en vertolken. De ene keer worden deze voorzien van moderne elektronica, de volgende keer verrijkt met een wolkje psychedelica, een flinke dosis zonnestralen of opvallende ritmes. Love Songs is door de enorme variatie een plaat die maar blijft verrassen. Het is een plaat die je humeur een enorme boost geeft, maar het is ook een plaat die je lekker weg laat dromen of juist tot bezinning laat komen. In muzikaal opzicht schiet de plaat alle kanten op. Ingetogen luisterliedjes worden afgewisseld met avontuurlijke popliedjes, maar Love Songs heeft ook zijn constanten. Aan de ene kant valt de plaat op door een steeds weer anders klinkende maar altijd ijzersterke instrumentatie (waarin gitaren vaak de strijd aan gaan met strijkers), maar de grote kracht van de plaat schuilt toch in de bijzonder overtuigende stem van Vanessa Paradis. Vanessa Paradis klonk op haar vorige platen nog altijd als het meisje dat op 14- jarige leeftijd Joe Le Taxi zong, maar de eelt op haar ziel is inmiddels overgeslagen naar haar stembanden. Love Songs kent gastbijdragen van Carl Barat (The Libertines), met wie Paradis een aardig duet zingt (dat helaas wel erg doet denken aan Where The Wild Roses Grow van Nick Cave en Kylie Minogue) en Benjomin Biolay, met wie Paradis de tijden van Serge Gainsbourg en Jane Birkin doet herleven, maar de Française is toch op haar sterkst wanneer ze in haar uppie het ene na het andere prachtliedje vertolkt op even zwoele als doorleefde wijze. Ik had het op voorhand niet verwacht, maar Vanessa Paradis is terug van weg geweest en heeft direct een prachtplaat afgeleverd die nog heel wat uurtjes in de cd speler gaat doorbrengen.

Erwin Zijleman