Songs from the sandbox. Tessa Rose Jackson

Je kunt hier naar '(All the) King's horses' luisteren.

De vijver met talentvolle Nederlandse vrouwelijke singer-songwriters zit momenteel overvol, maar toch zijn er de laatste weken steeds weer nieuwe talenten die aan de oppervlakte verschijnen en ook nog eens direct op weten te vallen. Het volgende talent van eigen bodem dat me heeft weten te ontroeren met een hele mooie plaat is Tessa Rose Jackson. Tessa Rose Jackson heeft Britse roots, maar opereert vanuit Amsterdam, de stad waar ze ook is opgegroeid op een streng dieet van de betere popmuziek uit de jaren 60 en 70. De afgelopen jaren studeerde ze aan de inmiddels fameuze London School for Performing Arts & Technology, beter bekend als The BRIT School, die inmiddels talenten als  Amy Winehouse, Jessie J , Leona Lewis, Katie Melua , Kate Nash en vooral Adele heeft voortgebracht. Een hele groep nieuwe BRIT School talenten (let onder andere op Polly Scattergood) staat klaar om de macht te grijpen en Tessa Rose Jackson is absoluut één van deze talenten. Vrijwel in haar uppie heeft ze haar debuut Songs From The Sandbox gemaakt en dit is een debuut van een zeldzaam hoog niveau. Tessa Rose Jackson is zo’n singer-songwriter die je in één minuut volledig in kan pakken (iets wat ze letterlijk deed tijdens haar recente minuut in De Wereld Draait Door) en dat doet ze op meerdere manieren. Songs From The Sandbox bevat een aantal bijna ambachtelijke singer-songwriter songs, maar is ook niet vies van wat aanstekelijkere folky popliedjes die in het hokje indie-folk passen. Tussen ambachtelijke singer-songwriter songs en aanstekelijke folky popliedjes zit van alles en nog wat en hiervan pikt Tessa Rose Jackson flink wat mee. Het ene moment betovert ze met vrijwel onweerstaanbare koortjes en heerlijke refreinen en is er alleen maar ruimte voor de zon, maar Songs From The Sandbox bevat ook intieme en ontroerende persoonlijke songs waarin wat donkerdere wolken voorbij komen drijven. Tessa Rose Jackson heeft op The BRIT School beter opgelet dan de meeste van haar klasgenoten (of heeft gewoon meer talent), want ze tekent op Songs From The Sandbox niet alleen voor hele mooie vocalen, maar schreef ook alle songs, tekende voor de productie en de arrangementen en bespeelde bijna alle instrumenten. Het levert een plaat op die heerlijk vermaakt, maar het is ook een plaat waarop heel veel valt te ontdekken. Zeker de wat meer pop georiënteerde songs zullen het uitstekend doen op de radio en op de zomerfestivals, maar persoonlijk vind ik Tessa Rose Jackson toch het best als ze op licht melancholieke wijze intieme popliedjes vertolkt. Voor welk van de twee uitersten Tessa Rose Jackson ook kiest, haar songs vallen altijd op door hun smaakvolle instrumentatie en het vermogen van de Amsterdamse singer-songwriter om toegankelijke popliedjes te schrijven maar ook altijd net iets buiten de gebaande paden terecht te komen. Songs From The Sandbox is uiteindelijk een bijzonder afwisselende plaat met één gemene deler: pure klasse.

Erwin Zijleman

Je kunt Songs from the sandbox hier bestellen

...Like clockwork. Queens of the Stone Age

You can listen to 'My God is the sun' here.

It's eight years ago that I took my then young son to his first festival. Driving eastwards we told him again what bands he was going to see. Keane and R.E.M., he wanted to see these for sure. Arriving at the gates one of the security people asked him,: "So, big guy, who do you come to see"? "Queens of the Stone Age"!, he answered, as if he knew what he was talking about. It gained him respect though.

Six years after the dissapointing album 'Era vulgaris' QOTSA's back and how. Front man Josh Homme seems to have gone through some hardships fysically and inspirationally. It seems to have been worth it. ...Like clockwork comes close to a masterpiece and perhaps will grow into one over time.Where QOTSA used to be great in driving, harsh rhythms in which when in luck a good melody was discernable, on ...Like clockwork the band has seemed to have found the best of both worlds. The driving rhythms with eruptions, overridden by interesting melodies and contemplation. This relaxation of the mood brings the band on the one hand closer to Masters of Reality than ever before, while on the other a pop quell was beared by Josh Homme that makes his band so much more intriguing and interesting.

Opening track 'Keep your eyes peeled' is a good example of this straight away. It starts in mid-tempo, but dark and brooding with dark, distorted guitars, and changes in the time signature, "the eruptions". It's around 2"30 that the surprises start. A light intermezzo, slightly psychedelic, with more changes to come. 'Keep your eyes peeled' is only a set up to a piano driven ballad like 'The vampyre of time and memory'. To all appearances this song is the most beautiful Josh Homme has written to date. The only thing making it more beautiful would have been if Mark Lanegan had sung lead on this one. And what to say of the deliciously poppy single 'I sat by the ocean'. The song is signature QOTSA in everything, the rhythm, the melody, the singing and still it is so light in atmosphere. I don't like, I just love it. This is some addictive song!

Slowly it dawns on me that ...Like clockwork is also the most varied album by QOTSA to date. The blanket of distorted guitars that usually conceals all, has been lifted by Homme allowing the world to see more of his songwriting and arranging skills. Some Arctic Monkeys simmer through in 'If I had a tail' and the intro of 'My God is the sun', showing how close influences can go both ways, now that Alex Turner is in Josh Homme's camp also. (Homme produced Arctic Monkeys' 'Humbug'.) It is the variation which makes ...Like clockwork so special. It gives QOTSA extra depth and an ounce of plain fun. Every song stands out individually so much more. The Cream influenced 'Kalopsia' tricked me in thinking are they doing a Engelbert Humperdinck here? A little more bombast and 'Release me' is very near. The release in 'Kalopsia' does wonders though.

That Dave Grohl's drumming, Mark Lanegan, Nick Oliveri and Alex Turner sing some in the background is all very normal, but Elton John? Yes, the old ballad meister and accidental rocker is present, singing and playing, in 'Fairweather friends'. "One of the most exciting things I've ever done", Elton is quoted in NME. So would I have thought if I could have played on a song like this. The piano playing is mixed slightly in the back, but gives 'Fairweather friends' its own distinct flavour. A surprising cooperation but one that convinces.

Some rock-funk? 'Smooth sailing' offers just that. 'I appear missing' adds another level of grandness to the album. A small adventure Homme takes the listener on. The lyrics reflect his bad stint in a hospital, musically the song is allowed to drift, coming back to the central theme each time, while a lot is going on in the melody, the time signatures and atmosphere. ...Like clockwork' finally comes to rest with another piano ballad.

Josh Homme it seems does not hide any longer behind a wall of sound, aggression and loudness. He shares his inner self and lays it bare for all to see. "From here on it's all downhill", he sings. That remains to be seen. It seems like Homme has found a new well to drink from after the first one dried out. Whatever it is that is in the water, I like it. Keep drinking, Mr. Homme.

A last word about the album cover. An alternative to Klimt's 'The kiss' in Schiele style? Who knows more?

Wo.

You can order ...Like clockwork here


or here

Arctic Monkeys and Franz Ferdinand

All WoNo Magazine readers of old, this is a warning, you better take cover, because the FF word is about to pop up in this review. In one week I noticed that my two favourite bands of the zeroes released a new single. The first, 'Love illumination', is all over Dutch 3FM radio as single of the week. The second, 'Do I wanna know?', I have not heard yet at this moment of writing. So let's take a closer look at the two new songs, but not before some in depth information.

Franz Ferdinand were absolutely my band in 2004 and 2005. Hearing the way 'Jacqueline' blew up after the mellow intro, almost literally blew me off my chair at Velvet record store and that was only the beginning of the fun. 'Franz Ferdinand' was my album of 2004, 'You could have it so much better' of 2005. All this changed in 2006. The coming of '(I bet you look good on the) Dance floor of Arctic Monkeys was a game changer. Where Franz Ferdinand was good time fun, Arctic Monkeys is, imho, nothing more than the birth of The Beatles in the zeroes all over. With three personal albums of the year since 2006 and two top 10s, including The Last Shadow Puppets, you can imagine that the new album is expected with some anxiety in my home.

Franz Ferdinand has released two songs so far on Spotify. 'Love illumination' hits for the dance floor. It starts with a recognisable riff, that is classic Franz Ferdinand. Great fun. The rhythm is tight and neat. Tighter than ever before, I'd say. The melody just begs singing along to. At first listen something appears to be missing also. Where is the letting go moment Franz Ferdinand songs are so well known for? 'Love illumination' seems to be on hold or holding back. Listening closer, there are a few great fun moments, the high sounding keyboard solo is fabulous and the double tracked vocals also lift the song to higher levels, as does the finale with its rising vocals. 'Love illuminations' is not as much fun as 'Do you wanna', which it reminds me of most, but has its moments that will endear itself to me over the coming listening sessions. 'Right action' is the second song on Spotify. This seems a typical Franz Ferdinand b-side song. Still a lot of fun, but somewhat easier going than album tracks. 'Right action' has a few 60s elements built into it, while at the same time being total FF. An upbeat song with rolling drums, marching band style. Four years is too long, gentlemen, but it was well worth the wait so far.

'Do I wanna know?' is the new Arctic Monkeys single, which I'm listening to for the first time right
now. What I'm hearing is a dark song, where Alex Turner is sing-talking volumes of text over sketchy music. A faint hint of a dance rhythm. High background singing. The only release comes in the chorus, but even this is sparsely allowed the listener. 'Do I wanna know?' is clearly not a song to endear to easily. As before Alex Turner is surprising his followers with different music than before, more in the style of the songs on 'Humbug' than 'Suck it and see' (as he left his first two albums behind a while ago). There's definitely some QOTSA in the chorus. A chorus that becomes more intricate and multi layered with each new listen. So slowly but surely it dawns on me that I'm listening to a great song, that, just like it's topic, is drawing me closer, turning me away, drawing me closer "Crawling back to you".

At first listens Franz Ferdinand won by 1-0, but it looks like it is a draw now or better the two songs are totally incomparable. For both goes that I can't wait till the albums are here.

Wo.

Claw Boys Claw, Rocktempel Paradiso, Amsterdam natuurlijk. 31 Mei 2013

Je kunt hier luisteren naar 'Hammer'.

Hoewel het qua leeftijd best had gekund, heb ik de eerste perikelen (1983) van Claw Boys Claw niet bewust meegemaakt. De eerste cd die ik geprobeerd heb grijs te draaien is Pajama day, uitgebracht in 2008. Daar zit dus wel even 25 jaar tussen. En wie ben ik dan eigenlijk om een recensie te schrijven over deze band. Welnu, ik mocht een optreden bijwonen in Paradiso op 31 Mei 2013. Waar overigens bleek dat het schrijven van een recensie nog linke soep kan zijn. Na enkele nummers haalde zanger Peter te Bos een recensie aan waarin ten onrechte werd vermeld dat het optreden in Paradiso het laatste optreden van de tour zou zijn, maarrrr….er komen nog meer ‘gigs’ tot ergens in het najaar. Én dat een nummer van Hammer werd toegeschreven aan een eerder album. Opletten dus wat er op papier komt.
 

Maar laat ik even beginnen met het voorprogramma: Blackboxred, een verrassend duo: dame/heer; gitaar, keyboard, zang / drums. Pittig en ritmisch. Klonk regelmatig als complete band, knap dus.

Daarna de band waar ik voor kom, Claw Boys Claw: Peter te Bos zang, frontman, in pak, rood overhemd, ruige kop (62, wat wil je); John Cameron, gitarist van het eerste uur, serieus uitziende krullenbol; Marcus Bruystens basgitaar, vanaf 2007 bij de band en dus stukje jonger, Jeroen Kleijn drums zeer recent bij de band. Overigens heb ik de mannen ook een keer mogen aanschouwen bij Werfpop, niet in het van der Werfpark maar in het Leidse Hout, ook alweer poosje terug: 2008, kennelijk nog met Marc Lamb op drums.

Het optreden in Paradiso had een mooi begin:  Monkey one, één van de nummers die mij het meeste aanspreken op de nieuwste cd ‘Hammer’. Start met een heerlijk stukje percussie….Ik heb het niet helemaal afgeturfd , maar volgens mij zijn bijna alle nummers van ‘Hammer’ gespeeld, geweldig (voor mij, want ik vind het een erg goede cd). Jammer genoeg geen nummers van Pajama Day…..jammer (voor mij, want ..…).

De sfeer zat er snel goed in, heren op leeftijd in een mosh pit voor het podium. Peter te Bos is een entertainer in hart en nieren. Ondanks enige stramheid en massiviteit zal ik maar zeggen, gebruikt hij niet alleen het hele podium, maar waagt zich ook de zaal in. Met het snoer van zijn microfoon als een life-line omhoog gehouden door zijn fans, waagt hij zich tot achterin de zaal onderweg mensen omhelzend en handen schuddend. Ook bassist Marcus gaat het publiek in, crowd surfend gevolgd door Cameron, leuk om te zien. Ondertussen neemt Te Bos de zijingang naast het podium, de klim omhoog is kennelijk wat teveel van het goede.

Dat het er gemoedelijk aan toe gaat blijkt wanneer twee dames het podium beklimmen, kennelijk voor vrijwillige backing vocals, en er dus geen security op af stuift, maar Peter de dames toezingt, door de knieën gaat, wat zeg ik: letterlijk plat gaat en een damesschoen op zijn ribbenkast geplaatst krijgt. Even later is hij deze  vrouwelijke aanbidders kwijt, vraagt waar ze zijn: verdwaald in de coulissen waar kennelijk geen deur was en ze worden alsnog het podium afgeholpen.

Het publiek op de balkons wordt ook niet vergeten, een swingende dame wordt gevraagd waarom haar vriendin niet meedoet (was niet leuk zeker, even later zijn ze weg) en het balkon aan de andere zijde krijgt een microfoon toegeworpen om een stukje mee te zingen.

Ik was overigens onder de indruk van het volume van de stem van Peter, op de één of andere manier is hij grappig om te zien, die grote mond, wijd geopend voor een maximaal volume.

Uiteindelijk lijkt het programma afgelopen, de heren verdwijnen onder luid applaus van het podium, komen (uiteraard) terug en gaan dan nog even een half uur los met ouder werk. Ik herken Locomotive breath (Tull fan hè), So Mean en Dracula....de zaal gaat zo mogelijk nog verder uit z’n dak.

Mooie avond, ik denk er met plezier aan terug.

Er rest mij wel één vraag: Is het toeval dat het logo van Claw boys claw me doet denken aan Dolfje Weerwolfje?

Of is er ergens een link?

ReginA

Parkpop 2013, 30 juni

Bob Geldof on screen. Foto HareD

‘Nederlanders zijn de slechtste opvoeders van de wereld. Altijd aan het zuipen.  Er lopen hier verdomme dronken kinderen rond van vijf jaar oud. Weet je wat jullie nodig hebben: een goeie Ierse opvoeding’. Aldus Sir Bob Geldof tijdens zijn concert op Parkpop.  Wel verfrissend, een artiest met een mening die niet politiek-correct handelt over de schulden van Afrikaanse landen of de opwarming van de aarde. Niet dat het publiek erg onder de indruk was trouwens. Hooguit hadden de taps het daarna nog wat drukker.

Hoewel ik pas om een uur of vijf arriveerde en dit verslagje dus maar een deel van het aanbod bestrijkt, is het kernwoord van Parkpop 2013 volgens mij: relaxed. De organisator zei dit blijkens nu.nl ook tegen de pers, en hij had helemaal gelijk. Gepensioneerden, jongeren, gezinnen, ADO-supporters, allemaal bovenop de vertrouwde variëteit aan festivalbezoekers. Het stond allemaal tussen elkaar en het ging er gemoedelijk aan toe, ook toen later op de avond de drank en dergelijke bij sommigen toch echt in het spel was. Relaxed was meestentijds ook de muziek: geen menigten die uit hun dak gingen, geen heel grote uitschieters (voor zover ik kan beoordelen)

Aan het begin van de dag schenen de meeste mensen zijn geweest, maar overdreven druk was het nergens.  Het best bezochte optreden dat ik zag was van Barry Hay en Flying V Formation, dat grofweg driekwart van het veld vulde voor het Jupiler-podium. Het was een puike show, met een goede gitarist. Deels eigen nummers en toch ook wel heel veel Golden Earring werk. Tja, dat blijft gewoon lekker: Radar Love, When The Lady Smiles  en -vooral- Long Blond Animal. Ik kan er geen genoeg van krijgen.

Parkpop 2013, foto HareD

Een tegenvaller was Dexy’s, een voorzetting van de jaren tachtig band Dexy’s Midnight Runners. Je weet wel, die jongens van de wereldhit ‘Come on Eileen’. Maar ook hun andere nummers uit die tijd waren lekker, dus ik verheugde mij zeer. Maar wat er werd voorgeschoteld was volslagen suf.  Een voortdurend en flauw toneelstukje tussen zanger en de (waarschijnlijk bij de vernieuwing toegevoegde) zangeres, wat eerder aan Kid Creole and the Coconuts deed denken dan aan een Britse arbeidersband. Het beste wat je er van kunt zeggen is dat het wel een beetje swingde. Gelukkig was het etenstijd….

Bob Geldof had er niet al te veel zin in. Hij deed wel zijn best, maar erg veel vuur zat er niet in zijn spel. Veel Ierse folk-achtige nummers, en gelukkig ook  ‘I don’t like Mondays’. Herhaald probeerde hij het publiek tot meezingen en meeklappen te bewegen, maar hij kreeg het niet voor elkaar. Toch was zijn set niet verkeerd, prima voor de afwisseling op een festival. Maar toen hij de (neem ik aan) contractueel vastgelegde vijftig minuten had gespeeld was het inpakken en wegwezen.

Wat ook leuk is aan een festival is dat je verrast kan worden door bands waar je nog nooit van gehoord heb. Dat gebeurde dit keer op het Haagse podium. De naam van de groep zet je een beetje op het verkeerde been, maar liefhebbers van een stevige, energieke rock: luistert naar de jongens van Soul Sister Dance Revolution. Heeft dus niets met soul of dance te maken! Overigens zijn ze niet helemaal onbekend, want klaarblijkelijk al wel uitgeroepen tot Serious Talent op 3 FM. Maar ja, dat luister ik nooit. Hun debuut CD heet Playground Kids, lijkt mij een aanrader!

Sinead O’Connor was de afsluitende act op het Staedion-podium. De wind waaide inmiddels hard over het veld en de meeuwen deden ook hun best de aanwezige mensen te verdrijven. Dan hoop je op een opzwepende show, met uptempo nummers die de boel nog een keer aanjagen. Maar daar dacht zij heel anders over. We kregen dus ingetogen, mooie nummers voorgeschoteld. Op zich helemaal goed, zeker omdat ze nog altijd die prachtige stem heeft. Ook ‘Nothing Compares 2 U’ kwam langs, maar verder weinig werk van haar tweede grote CD’s uit de jaren tachtig. Halverwege vonden wij het daarom wel mooi geweest.  Al met al was het echter prachtig geweest in het Zuiderpark.

HareD