Everywhere Isn’t Texas. August Ponthier

August Ponthier is een non-binaire muzikant uit Brooklyn, New York, die met Everywhere Isn’t Texas een groots debuutalbum heeft afgeleverd, dat niet alleen een briljant popalbum is, maar ook een fraai singer-songwriter album.

Ik had de naam August Ponthier nog nooit gehoord, maar wat ben ik onder de indruk van het deze week verschenen Everywhere Isn’t Texas. De Amerikaanse muzikant uit Brooklyn schaart zich met dit debuutalbum wat mij betreft in één klap onder de grote beloften van de popmuziek van het moment. De muziek van August Ponthier heeft raakvlakken met de muziek van Chappell Roan en ik hoor ook veel van Taylor Swift, maar Everywhere Isn’t Texas laat ook een fris popgeluid horen met veel invloeden uit de country en de folk. Je hebt soms van die albums met songs die je onmiddellijk koestert en Everywhere Isn’t Texas van August Ponthier is zo’n album. Hier gaan we nog veel van horen.

Ik weet nog dat ik in de herfst van 2023 voor het eerst naar het net verschenen debuutalbum van Chappell Roan luisterde. Na één keer horen wist ik niet alleen dat het een sensationeel goed popalbum was, maar wist ik ook zeker dat Chappell Roan een wereldster zou gaan worden. Ik had gisteren een vergelijkbaar gevoel bij beluistering van Everywhere Isn’t Texas van August Ponthier. 

Het is een album dat deze week eigenlijk alleen door de alternatieve Amerikaanse muziekwebsite Pitchfork wordt gepromoot als een van de memorabele nieuwe albums van deze week, maar ik weet zeker dat het debuutalbum van August Ponthier dit jaar hoge ogen gaat gooien en de popmuziek er zeer binnenkort een grote ster bij heeft. 

August Ponthier groeide op in Texas en had in de Amerikaanse Bible Belt een jeugd waarin worstelingen met gender en seksualiteit centraal stonden. De Amerikaanse muzikant verruilde een voorstad van Dallas uiteindelijk voor Brooklyn, New York, en identificeerde zichzelf als non-binair persoon en queer. 

In tekstueel opzicht heeft Everywhere Isn’t Texas wel wat raakvlakken met het debuutalbum van Chappell Roan, al zijn haar teksten een stuk explicieter dan die van August Ponthier, die voor slechts één van de songs op het album een waarschuwing voor expliciete teksten heeft gekregen op Spotify. 

In muzikaal opzicht maakt August Ponthier andere keuzes dan Chappell Roan. Beiden maken pure pop, maar August Ponthier laat ook een voorliefde voor Amerikaanse rootsmuziek horen. Veel songs op Everywhere Isn’t Texas laten invloeden uit de folk en de country horen, maar August Ponthier maakt er uiteindelijk wel popsongs van. 

Als ik vergelijkingsmateriaal moet aandragen kom ik vooral bij Taylor Swift uit. Niet eens zozeer vanwege het countrypop verleden van Taylor Swift, want ik hoor vooral invloeden uit de meer pop georiënteerde songs van de Amerikaanse superster, die ook over het vermogen beschikt om songs te schrijven die je na één keer horen niet meer vergeet.

Ik had de naam August Ponthier (voorheen Allison Ponthier) echt nog nooit gehoord, maar de Amerikaanse muzikant timmert al even aan de weg op TikTok, dat zich buiten mijn muzikale universum bevindt. Het verklaart dat een aantal aansprekende songwriters uit Nashville en Los Angeles hebben bijgedragen aan de songs op het album. 

Everywhere Isn’t Texas is geproduceerd door Matthew Neighbour, die niet dezelfde status heeft als de grote popproducers van het moment, maar al wel fraai werk afleverde voor onder andere Lord Huron, Soccer Mommy en Julia Stone. Het levert een album vol lekker in het gehoor liggende songs op en het zijn in de meeste gevallen ook aansprekende songs, die ook na meerdere keren horen nog leuk blijven. 

August Ponthier trekt zelf de meeste aandacht met een aantal persoonlijke songs over een ingewikkelde jeugd en een mooie stem, die makkelijk verleidt, maar die ook over voldoende diepgang en gevoel beschikt. Het levert een geweldig popalbum op, maar het knappe van Everywhere Isn’t Texas is wat mij betreft dat het debuutalbum van August Ponthier zich ook laat beluisteren als een knap singer-songwriter album met voldoende invloeden uit de folk en de country. 

Het debuutalbum van August Ponthier kwam, net als het debuutalbum van Chappell Roan tweeënhalf jaar geleden, voor mij compleet uit de lucht vallen, maar wat heb ik nu al een zwak voor dit album en de rek is er nog lang niet uit. August Ponthier wordt een ster, let maar op!

Erwin Zijleman

 

Je kunt Everywhere Isn’t Texas hier luisteren en bestellen:

https://augustponthier.bandcamp.com/album/everywhere-isn-t-texas 

2025, week 13. 10 singles

After a week that contained more sadness than I'd ever wish upon anyone, here is some new music for you to enjoy, like I have to set my mind to encounter more positive things. Spring and summertime are upon us once again and I look forward to the lengthening days and long evenings. Like I'm looking forward to all that great music to be released in the coming weeks and months, with some live shows as well.

Brand New Me. Robert Ellis Orrall

Sometimes a song is released that while hearing them for the first time it seems that they have been around like forever. Brand New Me, a recent single by Robert Ellis Orrall is one of them. You could have fooled me into believing the song was released in the 1970s, 80s or 90s, but just never heard me by me at the time. In 2026 the song sounds just as fresh, as this artist pretends he is Heart, Gin Blossoms and Dan Baird in one. From the modest intro riff it's clear Robert Ellis Orrall brings us back to the time where folk, rock, indie and countryrock went into a blender and produced songs like 'Magic Man' and 'I Love You, Period'. Brand New Me can be added to these two examples and all others you can think of yourself while listening to this track. Brand New Me is a delightful song, Album 'Wonderland' is out since 27 February.

Mary Anne. Magic Castles

With second single Mary Anne of the upcoming album 'Realized' (24 April) Magic Castles makes to WoNoBlog for the first time. Mary Anne is a song that mixes pop, rock and a light touch of psychedelia with faint traces of the 1960s psych and pop era. The guitar solo presented here was totally unthinkable back in those days. The Minneapolis based band, that is around since the early 2000s, is not attracting your attention in a very obvious way. Mary Anne is the kind of song that comes to you slowly, like in waves, through all the well-thought out additions in the arrangement, while singer (and guitarist) Jason Edmonds sings with his soft voice lauding the woman 'whose mind he's trying to read'. In one of the waves this subtle yet very nice guitar solo sprouts forwards, topping the song off. Mary Anne is a song very much worth while getting to know.

Rewrite History EP. Fit

One of Rotterdam's Mattan Records' latest signings is the band Fit. Today the band releases its first EP on Mattan, second in total, which does make it to this blog. Fit hooks up to that very long train called postpunk. In 2026 that means that it becomes important to be distinctive. So many Dutch bands have come and also gone in the past circa eight, nine years that I've started to develop an interest in the genre again, after the wave with Franz Ferdinand and Arctic Monkeys fizzled out. Fit consist of Ide Ploeg (voice, synths), Oscar van Cruchten and Maas van Rijsbergen (guitars), Roman van Rookhuizen (bass) and Mink Huurmans (drums). With that distinction you'll find the band is more than on the right side. From postpunk in general and more specifically 'Little Something', a track Maxïmo Park would be proud of, to more danceable tracks where a hint is given to Chefs' Special, you can find it all on Rewrite History. Fit is able to add more than enough energy and youthful exuberance to its mix, making the songs fully their own. Rewrite History is not an earth shattering experience. What it is, is a very good EP that I will want to play more often for certain, to get to know the five songs better. There is no reason to doubt why Fit should not be able to follow the route ex-labelmates The Vices have taken.

Dreams I've Had. tofusmell

O.k., I'm convinced. Reincarnation exists. Elliot Smith has returned to earth and sort of starts again where he left off when his life tragically ended. No, just kidding. tofusmell is singer-songwriter Ray Chen from Winnipeg by way of Orlando, Florida. Anyone listening to Dreams I've Had will agree with me that, at least on his single, as I have not anything else by tofusmell yet, Elliot Smith's ghost is prominently present. The soft whispering, modest voice is there. The way the song transforms from an indiefolk/singer-songwriter song into an alternative folkrock song, including the addition of a dirty lead guitar. Ray Chen does it all in a very good way and in good taste. Nobody will ever write a better song in this genre than Elliot Smith's 'Pretty (Ugly Before)', but besides this point Dreams I've Had convinces me totally. Debut album 'All My Time' releases on 24 April.

Place Memory. Cape Crush

The title song of Cape Crush's upcoming album (1 May) finds its way to this blog, making it the band's second entry. And again, The Beths entered my mind instantly. Despite that the differences between the two bands are obvious, it's there any way. It is in the way singer Ali Lipman frases here words, turns her vocal's chord changes and in the background vocals. The Beths is one of my absolute favourite bands of this decade, so being compared to them is not a bad thing in my book. Place Memory rocks in the way alternative bands do. Cape Crush adds a golden melody to its rock and combines it with endless vocal lines that are all over Place Memory. Layers of them, making the song stand out totally. Bring me more, Cape Crush!

Anyone. Joan as Policewoman

Twenty years ago, I wrote about Joan Wasser's solo project Joan as Policewoman in the old magazine predating the blog by eleven years. 'Real Life' made Joan as Policewoman one of my favourite new artists at the time, just like she became for my then girlfriend, now wife. We saw her several times life in concert in Amsterdam and The Hague. And then, somehow, she slipped from my attention and her she is back announcing the 20 year anniversary version of 'Real Life' with the release of Anyone as a single and once again I'm immediately drawn into the jazzy tune. Anyone is the musical equivalent of a day where you do not have to do anything else but relax. Just lying around or reading a book. Anyone is the kind of song that I just want to listen to and not have to do anything else. It is beautiful and then some. 

Nobody's Heroes. The Menzingers

You will have to go back to the very first months of this blog to encounter The Menzingers. In April 2012 'On The Impossible Past' featured on the blog. I wrote about punk pop and a likeness to The Hold Steady. What the band produced in the past fourteen years, I don't know. Today I've encountered Nobody's Heroes and decided to write about it. The band, no longer young men, kicks the song off with an acoustic guitar and an organ, before the band kicks in. There's not much of punk to be found. There's certainly a hint of emo in the vocal delivery. The music is more alternative rock like they used to make around 2000 in the U.S. with just a lighter touch to the sound bringing the band closer to e.g. Gin Blossoms. The combination works well, because it makes singer (and guitarist) Greg Barnett's voice and vocal delivery stand out more. The music is serving, adequate and simply nice.

Cool Job. Telehealth

One more time machine on the blog. Seattle band Telehealth debuts on this blog with a song that is as odd as it is danceable and slightly infectious. A song like Talking Heads and many bands following it, like in the 00s Franz Ferdinand could have made. I'm not even going to mention the bands that sprouted this decade. For me the source is Talking Heads and let's stick there. Telehealth has all the things in place that allows for comparisons. The odd sounding rhythm, the guitar lines that are as weird as they are full of rhythm. The lyrics that seemingly are randomly generated and sang in a way that is somewhere between declaration and song. Did I mention that it works? It does and there is an album coming up. 'Green World Image' releases on 15 May. I've heard enough to want to hear more.

Over You. Dreamwave

Dreamwave returns to the blog with a song that lands somewhere in the middle of alternative rock, alternative pop and psychedelic rock. Over You manages to hold a 1960s psych and garage rock vibe and mixes it with The Black Angels on a good day, something the Austin band seldom to never has and Green Day exuberance. The result is a tremendously upbeat song that invites to dance to and sing-along with. The guitar riff may be standard for the genre, it makes Over You come totally alive. The female voice supporting the singer, gives Over You a party feeling as well. The Bristol based band has released two EPs at once, 'Moon Dogs' and 'Drifter' on 20 March. 

Born To Kill. Social Distortion

In 2004 I bought my first Social Distortion cd, 'Sex, Love And Rock & Roll'. The first four songs on that album are so fantastic. Then I found out that the band was around already for over 20 years. That makes over 40 today. And yes, Mike Ness' voice is definitely not one of a young man. The energy put into Born To Kill is phenomenal though and brings me in a good mood immediately. This song is one of a band on a mission but has nothing left to prove. Born To Kill is like a shot of adrenalin, immediately energising the senses and body into action. I would not recommend moshpits for the fans of the first hour but with a song like this the band ought pick up punk lovers of all ages. The song goes out with a banger of a guitar solo as well. Album 'Born To Kill' will be released on 8 May.

Wout de Natris - van der Borght 

DEADLETTER live, with Bleech 9:3 and Maha. Paradiso Amsterdam, Thursday 26 March 2026

Photo: WdN-vdB

U.K. postpunk band DEADLETTER whipped Paradiso's behind in a way that may have reminded the eldest present of its early punk days in 1977, when almost all the biggest punk acts of the day played there. Something that was way out of reach for someone living in the province.

That was one of the nice to see features of this show. From 70 to teenagers, everyone was there to enjoy the manifestation of what is generally called postpunk. DEADLETTER came into my life with its debut album ''Hysterical Strength' from 2024, followed this winter by 'Existence Is Bliss'. Both albums share postpunk rhythms with guitar sound experimentations, a saxophone and a talk-singing vocalist. Both albums are good but not exceptional in the sense of a mind blowing experience. Live though, things become different. DEADLETTER is a well-oiled musical machine ready to take on any hall or field and fill it with ecstasy. The band is more than ready for the next level.

The show captured me for the whole of the time. Not for a single second it had me thinking, isn't this becoming slightly boring or had me wondering about the build up of the show. Right in the very first song Zac Lawrence jumped into the audience to get the crowd going. And so it did. Not so much in arms and limbs injuries defying moshpits but in total rapture and movement with the rhythm.

Photo: WdN-vdB

That rhythm is the basis of a DEADLETTER show. The drums are the most prominent sound in the band's live mix. A deep bass drum and an oh-so dry snare that wackes everybody into full attention. All the other instruments and vocals were second to the drum. (I listened to the last past of the final song totally in the back of the venue and could not believe how bad the sound was there. Just the drums and a muffled bass remained. All else seemed to drop away there. The sound was great somewhere half way on the side.) The saxophone that is a huge feature in the band's sound could have been somewhat more present, while the percussion he played also was extremely well-heard. DEADLETTER is all about rhythm I concluded.

The lead guitarist may not have played one single chord in the whole show. An amazing variety of sounds came from his guitar and pedal board. The other guitarist played brutal chords and accents accentuating parts of songs. The bass player also has some parts that stand out immediately. Singer Zac Lawrence has it in him to command legions. One more album of this quality and the band will rise even more than it has already today.

Photo: WdN-vdB

Ireland's Bleech 9:3 is a band with potential, but also a band in search of itself. It found an audience that was more than willing to be convinced and even had the start of a following in front of the stage. The band is still deciding it seems where it wants to go. Part was punk(ish), part Nirvana and part alternative rock (ballads). As far as I am concerned the latter two were the best songs by far. The punk part sounded somehow less inspired and more of what had come before. The show come alive when the tempo went down just a little, inventive riffs flew around and emotions were easier to show. The singer and lead-guitarist divided drawing attention to themselves, with the guitarist winning on points with his glasses, Adidas flairs and posing. The singer is more punk and angrier it seemed from a distance. The verdict, Bleech 9:3 may well be on route to something good and who knows even more.

Photo: WdN-vdB

Maha is Dutch and seems to revolve around it's singer, as she kept saying "I" and  then something. She was also a bit in awe of standing on stage in Paradiso. The electronic rhythms were as dark and brooding like anything coming out of the early 80s. I was catapulted back well over 40 years ago. Some of the songs remained too stark and monotonous for me. Others came totally alive and made me listen attentively. The singer has a great voice and the bass player is really something and was strutting around as if she owned Paradiso. The guitarist filled in all the holes left by the rest with swathes of guitar sounds and tight lead lines. Also Maha got my benefit of the doubt.

Wout de Natris - van der Borght 

Move On With The Year. Alice Costelloe

Ik moest even wennen aan de wat zweverige klanken op Move On With The Year en zeker aan de bijzondere zang van Alice Costelloe, maar inmiddels vind ik het debuutalbum van de Britse muzikante een heerlijke luistertrip.

Alice Costelloe kon januari jl. al rekenen op zeer positieve recensies in een aantal Britse muziektijdschriften en ik kan me inmiddels volledig vinden in deze recensies. Alice Costelloe slaagt er immers in om iets toe te voegen aan alles dat er al is. Dat doet ze aan de ene kant met een veelzijdig geluid dat zowel psychedelisch als elektronisch kan klinken en dat subtiele accenten combineert met weidse klankentapijten. Het is een geluid dat is gevangen in een serie uitstekende songs, die aan kracht winnen door de bijzonder mooie stem van Alice Costelloe, die haar teksten af en toe bijna voordraagt, maar wat mij nergens vervalt in monotone praatzang. En Move On With The Year wordt alleen maar mooier en interessanter.

Alice Costelloe is een Britse muzikante die in het verleden in de shoegaze band Big Deal speelde. Die naam zegt me eerlijk gezegd niets, maar ik ben ook vrij selectief wanneer het gaat om shoegaze die werd gemaakt na de hoogtijdagen van het genre in de jaren 90. Op Move On With The Year, het solodebuut van Alice Costelloe is niets meer te horen van haar shoegaze verleden, want de Britse muzikante slaat op haar eerste soloalbum andere wegen in. 

Het zijn wegen die door de Britse muziekmedia worden omschreven als art-pop, maar persoonlijk vind ik indiepop ook een prima en wat meer gangbare omschrijving. Het is indiepop met een psychedelisch of zelfs proggy tintje, wat wordt verkregen door gebruik te maken van instrumenten als de fluit en de mellotron. 

Het album is knap geproduceerd door de Britse producer Mike Lindsay, die in het verleden samen met Laura Marling muziek maakte onder de naam LUMP en bovendien een van de oprichters is van de band Tunng. Van Tunng hoor ik hier en daar wel wat terug in de muziek van Alice Costelloe, maar de muzikante uit Londen is er ook in geslaagd om een interessant eigen geluid neer te zetten. 

Het is een geluid dat deels wordt bepaald door de bijzondere muziek op het album en deels door de stem en de manier van zingen van de Britse muzikante. De muziek doet zoals gezegd soms wat psychedelisch of zelfs proggy aan en hebben een deel van de tijd ook een wat Beatlesque karakter. Wanneer de elektronica wat aan terrein wint heeft het debuutalbum van Alice Costelloe een aangename jaren 80 of jaren 90 vibe, maar ze maakt ook muziek van deze tijd. 

Door de bijzondere combinatie van klanken is Move On With The Year een album met een duidelijk eigen geluid en het is een geluid dat, mede door de grote diversiteit, lastig in een hokje is te duwen. Ik vind het persoonlijk een bijzonder mooi geluid, maar ik vind het ook een spannend geluid, dat me steeds weer nieuwsgierig maakt naar hetgeen dat komen gaat. 

Alice Costelloe heeft een voorkeur voor zich langzaam voortslepende klanken, die hier en daar aan het eind van de song breed mogen uitwaaien, maar ze zet ook puntige accenten, die haar songs ontdoen van net wat teveel zweverigheid. De muziek op Move On With The Year is bijzonder, maar de zang van Alice Costelloe trekt nog net wat meer aandacht. 

De Britse muzikante beschikt over een karakteristieke maar ook heldere en wat mij betreft mooie stem. Het is een stem die uitstekend past bij het bijzondere geluid op het debuutalbum van Alice Costelloe, dat fraai om haar stem hem draait. Wat direct opvalt bij beluistering van Move On With The Year is de bijzondere manier van zingen van de Britse muzikante. Alice Costelloe draagt haar teksten een groot deel van de tijd bijna voor, wat haar songs voorziet van een bijzondere sfeer. 

Ik ben zeker geen liefhebber van praatzang, maar hier blijft Alice Costelloe wat mij betreft ook voldoende bij uit de buurt. Ze blijft immers het hele album lang zingen, al is het wat andere zang dan gebruikelijk. 

Het is enorm druk in het land van de vrouwelijke muzikanten met een zwak voor indiepop, maar Alice Costelloe weet zich wat mij betreft makkelijk te onderscheiden met fraaie klanken, bijzondere zang en ook nog eens een serie songs die mij steeds makkelijker weten te verleiden en te betoveren. Heerlijk album.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Move On With The Year hier luisteren en bestellen:

https://alcostelloe.bandcamp.com/album/move-on-with-the-year 

Kiss Big. Ailbhe Reddy

De Ierse muzikante Ailbhe Reddy was voor mij wat uit beeld verdwenen na haar opvallende debuutalbum, maar met Kiss Big trekt de tegenwoordig in Londen woonachtige muzikante weer nadrukkelijk de aandacht.

Op haar debuutalbum Personal History moest de Ierse muzikante Ailbhe Reddy het vooral van haar stem hebben, al hadden haar wat ruwe en onconventionele songs ook wel wat. De stem van Ailbhe Reddy klinkt op haar deze week verschenen nieuwe album Kiss Big mooier en verzorgder en dat geldt ook voor de muziek op het album, waaraan dit keer vooral elektronica is toegevoegd. Het levert een interessant album op, waarop de Ierse muzikante makkelijk schakelt tussen avontuurlijke songs en wat meer pop georiënteerde songs. Het zijn songs die vooral inzoomen op de donkere kanten van een liefdesrelatie, waardoor Kiss Big een echt breakup album is.

Personal History, het debuutalbum van de jonge Ierse singer-songwriter Ailbhe Reddy, vond ik in 2020 een behoorlijk indrukwekkend album. Het is zowel in muzikaal als in vocaal opzicht een behoorlijk ruw en stekelig album, maar de muzikante uit Dublin maakt ook indruk met aansprekende songs, die zowel ingetogen en folky als rauw en stevig kunnen klinken. 

Personal History valt echter vooral op door de expressieve en bijzonder klinkende stem van Ailbhe Reddy, die af en toe wel wat aan een jonge Sinéad O'Connor doet denken, maar dat is zeker niet de enige interessante naam die opkomt bij beluistering van het album. 

Alle reden dus om de muziek van Ailbhe Reddy in de gaten te houden, maar dat deed ik vervolgens toch niet. Het in 2023 verschenen Endless Affair is me destijds niet opgevallen en toen ik de naam Ailbhe Reddy in februari tegen kwam in de lijst met nieuwe albums deed dit bij mij ook geen belletje rinkelen. 

Het tweede album van de Ierse muzikante, die volgens haar bandcamp pagina momenteel Londen als uitvalsbasis heeft, ligt in het verlengde van het debuutalbum waar ik zo enthousiast over was en doet er niet voor onder. Ook het tweede album van Ailbhe Reddy klinkt vaak ruw en wederom maakt ze indruk met haar zeer herkenbare stem. 

Op Kiss Big kiest de Ierse muzikante voor een flink ander geluid. Op de eerste twee albums van Ailbhe Reddy stonden gitaren centraal, maar op Kiss Big draait in het merendeel van de songs om elektronica. Het is bijzonder klinkende elektronica, die de songs van de Ierse muzikante voorziet van een totaal ander geluid. 

Dat andere geluid hoor je vooral in de songs die relatief sober zijn ingekleurd met elektronica, maar ook als de Ierse muzikante kiest voor een veel voller geluid waaraan ook gitaren zijn toegevoegd, hoor je weinig terug van de muziek die Ailbhe Reddy maakte op haar vorige twee albums. 

Kiss Big is, meer dan Personal History en Endless Affair, een popalbum, maar folky ingrediënten zijn zeker niet helemaal verdwenen uit de muziek van de muzikante uit Londen. Kiss Big bevat immers ook een aantal ingetogen en gitaar georiënteerd songs, die zorgen voor een interessante draai op het album. 

In muzikaal opzicht is Kiss Big een verrassend album, maar ook de zang van Ailbhe Reddy klinkt net wat anders dan ik van haar gewend was. De naam van Sinéad O'Connor komt bij mij in ieder geval geen enkele keer meer op en dat was met name bij beluistering van het debuutalbum wel anders. 

Vooral in de wat meer ingetogen vocale passages klinkt de stem van Ailbhe Reddy mooier en zuiverder dan in het verleden en ook als ze wat meer uithaalt met haar stem hoor je dat ze beter is gaan zingen. Dat gaat misschien wat ten koste van het ruwe dat haar stem zo bijzonder maakte, maar het gaat niet ten koste van de emotie in de zang. Die emotie is volop aanwezig op Kiss Big, dat een onvervalst breakup album is. 

Ik vind vooral de wat subtieler en avontuurlijker klinkende songs op Kiss Big erg mooi en interessant, maar ook als het album kiest voor grootse en meeslepende pop hoor ik genoeg interessants in de muziek van Ailbhe Reddy, die zich niet alleen als muzikante en zangeres, maar ook als songwriter heeft ontwikkeld op haar uitstekende nieuwe album.

Erwin Zijleman 

 

Je kunt Kiss Big hier luisteren en bestellen:

https://ailbhereddy.bandcamp.com/album/kiss-big 

Tell The Water, She Will Listen. Lucy Mellenfield

De Britse muzikante Lucy Mellenfield is pas 24 jaar oud, maar heeft met Tell The Water, She Will Listen een buitengewoon knap en interessant album afgeleverd, dat klinkt als een album van een gelouterde muzikante.

De naam van Lucy Mellenfield was nieuw voor mij, maar het is een naam die ik niet meer ga vergeten. Het debuutalbum van de muzikante uit Birmingham is immers een razend knap album. Lucy Mellenfield komt van het conservatorium en dat hoor je, want alles op Tell The Water, She Will Listen ademt muzikaliteit. Ook de zang van de jonge Britse muzikante is hoogstaand en hetzelfde geldt voor haar songs. Alles is ook nog eens bijzonder mooi geproduceerd door Chris Hyson van Snowpoet, waardoor je bij beluistering van het debuutalbum van Lucy Mellenfield 75 minuten lang op het puntje van je stoel zit. Wat een debuut!

Tussen de nieuwe albums van januari kwam ik een album van Lucy Mellenfield tegen. Het is een naam die ik nog niet eerder had gezien en dat is ook niet zo gek, want Tell The Water, She Will Listen is het debuutalbum van de muzikante uit het Britse Birmingham. In het Verenigd Koninkrijk is Lucy Mellenfield inmiddels wat bekender, want de op het conservatorium van Birmingham geschoolde muzikante geldt daar als een van de grote beloften van de folk en de jazz. 

Grote kans dus dat de naam van Lucy Mellenfield dit jaar flink gaat rondzingen en dat verdient ze ook, want Tell The Water, She Will Listen is een opmerkelijk debuutalbum. Het is om te beginnen een zeer ambitieus debuutalbum met ruim 75 minuten muziek. Het is bovendien een debuutalbum waar de muzikaliteit en de creativiteit van af spatten. 

Lucy Mellenfield speelt zelf piano en keyboards en beschikt over een geschoolde stem, die ook nog eens mooi en warm klinkt. De Britse muzikante laat zich op haar debuutalbum begeleiden door een aantal uitstekende muzikanten, die onder andere bas, drums en blazers toevoegen aan het bijzondere geluid op Tell The Water, She Will Listen. 

Een van deze muzikanten is Chris Hyson en hij produceerde het album ook. Chris Hyson is de helft van het bijzondere duo Snowpoet, dat de afgelopen jaren een aantal hoogstaande albums heeft gemaakt. De muziek van Lucy Mellenfield is minstens net zo hoogstaand. 

Het is muziek die invloeden uit de folk en de jazz bevat, maar ik zou Tell The Water, She Will Listen zelf geen folkalbum noemen en ook geen jazzalbum. Net als de muziek die producer Chris Hyson maakt met zijn band Snowpoet, is ook de muziek van Lucy Mellenfield muziek die zich niet zomaar een etiket laat opplakken. 

Het is muziek die niet alleen invloeden uit de folk en de jazz bevat, maar ook invloeden uit de pop en de klassieke muziek. Het is muziek die uitnodigt tot aandachtig luisteren en vraagt het oordelen even uit te stellen. Bij eerste beluistering vond ik de zang van de Britse muzikante wat plechtig klinken, maar na een paar keer horen vond ik de stem van Lucy Mellenfield alleen maar heel mooi. 

Je hoort direct bij eerste beluistering van Tell The Water, She Will Listen dat er geweldige muzikanten op het album te horen zijn, maar het zijn ook muzikanten die met veel passie spelen. Zeker de bijdragen van de blazers knallen af en toe uit de speakers, maar ook als de muzikanten op het album redelijk ingehouden spelen, word je keer op keer betoverd door prachtige klanken. 

De songs van Lucy Mellenfield klinken af en toe als Britse folksongs uit een ver verleden, maar het kan bij de muzikante uit Birmingham meerdere kanten op. Tell The Water, She Will Listen is een debuutalbum, maar klinkt als het album van een gelouterde muzikante, die het recht op volledige artistieke vrijheid inmiddels heeft verkregen. Dat recht benut Lucy Mellenfield 75 minuten lang en dat doet ze op indrukwekkende wijze. 

Ondanks het feit dat de songs van de Britse muzikante behoorlijk diep graven en zowel de muziek als de zang op het album verre van alledaags zijn, weet Tell The Water, She Will Listen de aandacht moeiteloos 75 minuten lang vast te houden. Soms doet het me denken aan Kate Bush, maar een paar noten later weer helemaal niet. Tell The Water, She Will Listen is samenvattend een fascinerend album van een enorm talent. Ga dat horen!

Erwin Zijleman

 

Je kunt Tell The Water, She Will Listen hier luisteren en bestellen:

https://lucymellenfield.bandcamp.com/album/tell-the-water-she-will-listen 

Lucky Now. Lande Hekt

Lande Hekt maakte al twee uitstekende albums, maar zet een volgende stap op haar nieuwe album Lucky Now, waarop invloeden uit de jaren 80 en 90 op onweerstaanbaar lekkere wijze worden samengesmeed in een fris geluid.

De naam Lande Hekt klinkt niet echt Brits, maar de tongval van de muzikante uit Bristol laat geen ruimte voor twijfel. Lande Hekt trok de aandacht met haar stem toen haar debuutalbum vijf jaar geleden verscheen, maar op het deze week verschenen Lucky Now trekt ze met veel meer de aandacht. De zang is ook dit keer aansprekend, maar ook het gitaarwerk is van een betoverende schoonheid. Het komt allemaal samen in songs die op een of andere manier bekend in de oren klinken door alle echo’s uit het verleden, maar Lucky Now van Lande Hekt klinkt ook zeker fris en eigentijds. Het is een album dat meer aandacht krijgt dan de twee uitstekende voorgangers en dat is echt volkomen terecht.

De Britse muzikante met de bijzondere naam Lande Hekt maakte de afgelopen jaren in kleine kring indruk met twee prima albums. Mijn kennismaking met de muziek van Lande Hekt is precies vijf jaar oud, want aan het begin van 2021 verscheen haar debuutalbum Going To Hell. Dat album werd vooraf gegaan door het mini-album Gigantic Disappointment uit 2019 en de jaren daarvoor maakte de Britse muzikante deel uit van de punky rockband Muncie Girls. 

Op Going To Hell schoof de muzikante uit Bristol wat op richting singer-songwriter muziek, overigens zonder haar liefde voor lekker ruwe indierock te verliezen. Going To Hell bevat songs waarvan je alleen maar heel vrolijk kunt worden, ook als de teksten wat donkerder zijn. Lande Hekt laat op haar debuutalbum echter ook horen dat ze veel te bieden heeft. Ze schrijft aansprekende songs en beschikt over een zeer karakteristieke maar wat mij betreft ook zeer aangename stem, die haar songs voorziet van een herkenbare eigen sound. 

Ik was daarom zeer te spreken over Going To Hell en ook de anderhalf jaar later verschenen opvolger House Without A View vond ik een uitstekend album. Op haar tweede album experimenteerde Lande Hekt met een wat voller geluid met ook wat invloeden uit de shoegaze, dreampop en postpunk, maar ook de folk en indierock van haar debuutalbum keerden terug op House Without A View. 

Lande Hekt keerde in februari terug met haar derde album Lucky Now en het is een album dat in wat bredere kring de aandacht lijkt te trekken. Paste en Pitchfork schaarden het album onder de meest interessante albums van die week en ook de Britse muziekpers is enthousiast over de nieuwe muziek van Lande Hekt. Die aandacht verdiende de Britse muzikante ook al met haar vorige twee albums, maar het is goed nieuws dat Lucky Now een plekje in de spotlights heeft gekregen. 

Lande Hekt laat sinds haar mini-album uit 2019 op al haar volgende albums ontwikkeling horen en dat doet ze ook weer op Lucky Now. Het album opent met het wat vollere geluid dat we kennen van House Without A View, maar de Britse muzikante heeft weer wat invloeden toegevoegd aan haar geluid. 

Lucky Now is een album dat vrijwel continu associaties oproept met de muziek uit de jaren 80 en 90. Het zijn in mijn geval associaties met zo ongeveer alles dat ik in muzikaal opzicht leuk vond in deze twee decennia. Lucky Now viel bij mij direct op door het geweldige gitaarwerk dat niet alleen mooi maar ook veelzijdig is. Lucky Now bevat in een aantal songs melodieuze, breed uitwaaiende en dromerige gitaarakkoorden, maar is ook niet bang voor wat gruiziger gitaarwerk of voor de onweerstaanbare gitaarlijnen die we kennen uit de jangle pop. 

Het heerlijke gitaarwerk duikt op in songs die bijzonder makkelijk verleiden en die mij direct een goed gevoel geven. Het wordt nog wat aangenamer door de stem van Lande Hekt, die vergeleken met de zang op Going To Hell wat melodieuzer is, maar die nog steeds opvalt. Lucky Now van Lande Hekt klinkt voor mij als een omgevallen platenkast met heel veel persoonlijke favorieten uit de jaren 80 en 90, maar door de eigen draai die Lande Hekt geeft aan alle invloeden uit het verleden ook als een album dat het prille muziekjaar 2026 voorziet van glans en plezier. Ik word er in ieder geval heel blij van.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Lucky Now hier luisteren en bestellen:

https://landehekt.bandcamp.com/album/lucky-now 

Een dubbel afscheid bij "De Betjes"

Advies voor Lande

Afgelopen week overleden vier dagen uit elkaar mijn broer Marc en zwager Pascal. Samen met onze gezamenlijke vriend Jaco vormden wij "De Betjes". Vier mannen van een zekere leeftijd die twee keer per jaar naar Rotown trokken. Die zaal lag zo ongeveer tussen onze woonplaatsen in en dus een goede plek om dat te doen. Vooraf eten en een paar biertjes en daarna muziek. Meestal een alternatief gitaarbandje.

Pascal, Jaco en ik draaiden in onze jeugd geregeld muziek samen. Wij gingen allemaal onze eigen weg. Jaco verloren we wat uit het oog. Tot die kerstavond in 2022. Mijn familie had al een aantal jaar de traditie om op kerstavond bij elkaar te komen in de kroeg van broer Michael. Die avond liep Jaco binnen en al snel zaten wij drieën te praten over alle optredens waar we samen naar toe zijn geweest. Dexys Midnight Runners (met Doe Maar), Van Morrison, The Rolling Stones, Joe Jackson, Simon & Garfunkel, Frank Zappa, Werchter, Lochem en vast nog wel meer. Waarom gaan we dat niet weer doen, vroeg Pascal en zo was een idee geboren.

The Beths. Foto: WdN-vdB

"Dan ga ik ook mee", zei broer Marc. "Hè"?, was het antwoord. Wij hadden Marc toentertijd nooit kunnen betrappen op enige muzikale interesse. Die was in onze vroegste jeugd beperkt gebleven tot de paar maanden dat hij logeerde bij een oom en tante en onze nicht Tineke hem blootstelde aan singletjes en Radio Veronica. 'Dandy' kon hij lekker meezingen, kan ik me herinneren. Het hoogtepunt van zijn muzikaliteit was in de de Lambertus kerk in Kralingen tijdens het Hosanna in den hoge, luidkeels mee te zingen "Hoog Sammy, kijk omhoog, Sammy". Veel afkeurende blikken ongetwijfeld en ssst geluiden.

Dus Marc ging mee en en passant werd het ook een verjaardagscadeau voor broer Michael. Het werd heel gezellig vooraf en tijdens het concert van The Beths. Marc gaf de zangeres in het voorprogramma nog enkele welgemeende adviezen. Maar "De Betjes" waren geboren. We zijn nog naar ettelijke concerten geweest, tot en met afgelopen oktober bij La Luz. Waar Jaco rustig achterin stond, met Marc. Pascal die steeds dichterbij komt en duidelijk stond te genieten, met mij dicht in zijn buurt. Wat Marc er echt van vond hoorde ik van zijn goede vriend Leon afgelopen weekend. Hij vond de muziek vreselijk, maar het was heel gezellig om samen op pad te gaan. Zelf denk ik dat het wel meevalt. Alleen Mood Bored en Pom, dat was teringherrie.

La Luz. Foto WdN-vdB

Bij een recentelijk bezoek in het ziekenhuis waar hij lag, vroeg Pascal me om nog een keer samen plaatjes te draaien. Dat werd noodgedwongen een Spotifylijst in het ziekenhuis. Samen met Jaco heb ik een lijst samengesteld op basis van de onze concerten samen van toen en The Beths van nu. Er werden heel veel herinneringen opgehaald en Pascal heeft daar enorm van genoten. Wij hebben zo goed afscheid kunnen nemen van elkaar met een van de dingen die ons bond, muziek. Marc was toen al te ziek. De snelheid van zijn ziekte is niet te bevatten, maar dat geldt voor Pascal ook. De eerste heeft de ander echter compleet ingehaald.

"De Betjes" is de helft van zijn leden kwijt, maar bovenal een broer, zwager en vrienden. Jaco en ik gaan door, te beginnen met DEADLETTER. Wat een wrange, maar toepasselijke naam.

Mannen, ik zie jullie aan de andere kant. Zet de Tripel Karmeliet maar klaar. 

Wout de Natris - van de Borght 

If This Life Could Start Again. Malena Zavala

Iedereen die de muziek van Malena Zavala kent weet dat de van oorsprong Argentijnse muzikante fascinerende muziek maakt en dat doet ze nog wat mooier op het deze week verschenen If This Life Could Start Again.

De naam van Malena Zavala zal niet bij iedereen direct een belletje doen rinkelen, maar ik dacht direct aan haar debuutalbum Aliso, dat helaas een zeer goed bewaard geheim is gebleven. Na het net wat mindere tweede album uit 2020 keert de muzikante uit Londen in januari terug met haar derde album en If This Life Could Start Again mag zeker geen goed bewaard geheim blijven. Malena Zavala heeft immers een bijzonder knap, origineel en eigenzinnig album gemaakt, dat je maar blijft verrassen. Het betekent niet dat If This Life Could Start Again een ontoegankelijk album is, want de songs, de muziek en de stem van de Argentijnse muzikante zijn echt wonderschoon. Prachtalbum.

Bijna zes jaar geleden besprak ik het album La Yarará van de in Argentinië geboren maar vanuit Londen opererende muzikante Malena Zavala. Via La Yarará kwam ik ook op het spoor van haar in 2018 verschenen debuutalbum Aliso, waarvan inmiddels drie versies zijn verschenen. Op haar debuutalbum maakt Malena Zavala dromerige en bijzonder fascinerende muziek met invloeden uit de folk, maar ook iets bijzonder eigenzinnigs. Ik luister nog vaak naar het album dat het vooral in de kleine uurtjes geweldig doet en ik persoonlijk mooier en interessanter vind dan het tweede album van Malena Zavala, waarop invloeden uit de pop en de Latijns Amerikaanse muziek een grotere rol speelden. 

Door mijn grote liefde voor het destijds helaas nauwelijks opgepikte Aliso was ik al een tijd heel nieuwsgierig naar het nieuwe album van Malena Zavala en dat album is eindelijk verschenen. Ik heb het inmiddels meerdere keren beluisterd en kan wel alvast verklappen dat Malena Zavala een bijzonder mooi album heeft gemaakt, dat de vergelijking met haar geweldige debuutalbum zeker aan kan. 

De flirts met pop en Latijns Amerikaanse muziek, die het vorige album van de van oorsprong Argentijnse muzikante leuk en aangenaam maar uiteindelijk ook minder interessant maakten, zijn op If This Life Could Start Again niet helemaal verdwenen, maar spelen een minder belangrijke rol en maken onderdeel uit van een bont palet aan invloeden. Malena Zavala is niet alleen muzikant, maar ook producer en filmmaker en combineert al haar talenten op If This Life Could Start Again. 

Net als op haar debuutalbum slaagt ze er in om beeldende muziek te maken, zeker als ze kiest voor wat ongrijpbare en breed uitwaaiende klankentapijten. Het is muziek die de fantasie stevig prikkelt, maar het is ook muziek die tijdelijk zorgt voor totale ontspanning. Tijdelijk, want er gebeurt zoveel op If This Life Could Start Again dat het je soms aangenaam duizelt. 

Het derde album van Malena Zavala is ook een productioneel hoogstandje. Het is een album dat verrassend ruimtelijk klinkt en waarop alle instrumenten die zijn te horen van elkaar zijn te onderscheiden en prachtig om de stem van Malena Zavala heen cirkelen. De vorige twee albums van de muzikante uit Londen waren al behoorlijk veelzijdig en lastig te classificeren en dat is er niet makkelijker op geworden. 

Malena Zavala heeft lak aan genres en stort een veelheid aan invloeden over je uit. Haar muziek klinkt af en toe verrassend toegankelijk, maar schuwt ook het experiment niet, waardoor het album steeds weer andere kanten op wordt geduwd. Folk is soms de basis van de songs van Malena Zavala, maar ze maakt totaal andere folk dan andere muzikanten en het is folk die ook zomaar kan opschuiven richting R&B, psychedelica of de muziek uit het vaderland van Malena Zavala. 

In muzikaal opzicht is If This Life Could Start Again met een bijzondere mix van organische klanken en elektronica een fascinerend album en dat is het ook in vocaal opzicht. Malena Zavala beschikt over een hele mooie stem die zacht, zwoel en dromerig kan klinken, maar alle kanten op kan en je steeds weer weet te raken. 

If This Life Could Start Again is, zeker als je de muziek van Malena Zavala niet kent, geen album dat je na één keer horen kunt beoordelen, want daarvoor is het album te eigenzinnig. Neem dus de tijd voor If This Life Could Start Again en luister ook zeker eens naar het alweer acht jaar oude Aliso. Grote kans dat je er twee favoriete albums bij hebt.

Erwin Zijleman

 

Je kunt If This Life Could Start Again hier luisteren en bestellen:

https://dekrentenuitdepop.blogspot.com/2026/01/review-malena-zavala-if-this-life-could.html 

2026, week 12. 10 singles

The personal events of the past few weeks are mostly of unspeakable sadness and in a sequence and speed that make it impossible to grasp and mourn individually. There will be a little on that in the coming week on the blog. Listening to music helps. Music is soothing and allows the mind to focus on, well, nothing but the music really. Hence, there is a singles section this week anyway for you to explore and enjoy new music anyway.

Trickle Down. SPRINTS 

Just over a week ago SPRINTS kicked off its European tour supported by Amsterdam band Marathon. To celebrate, the Dublin based band released a new single. Kathy Chubb gives a lesson on trickle down economics. Isn't that the theory that even if only a few people earn a lot of money, that wealth will trickle down to the rest of society. Well, my guess is that most people have learned by now that it does not work that way. That same few just accumulate more and more and more, until a government pays put to that. Chubb is mostly telling the listener about it, while the band plays. En passant, she admits she want to be like Amy Taylor (of Amyl & the Sniffers). When band and singer come together, they rock like SPRINTS can. Trickle Down may not be a high flyer but even a medium flyer in the SPRINTS universe is something most bands can only dream of.

Over/Thru. High on Stress

With Over/Thru High on Stress released a strong powerpop single that not only brings back fond memories from songs decades old but adds another favourite in the very first listening session already. The song starts with a sole guitar that after the band joins in takes off in a nice intro solo straight away. In the verse the band holds back to unleash itself in the chorus. This band knows how to use dynamics in a song that is immediately singable as well. Hailing from Minneapolis, the band shines a very positive light on the city with this song. Fans from Gin Blossoms to The Jayhawks and back should be very pleased hearing a song like this in 2026. For those wanting to hear more, there's a whole EP out with the same name.

Clipping. Special Friend 

With Clipping French band Special Friend finds itself for the second time on this blog. Where I compared 'Breakfast' to the erratic songs of postpunk icon Lene Lovich, Clipping shows a totally different side to Special Friend. It is an alternative rock song with an electric guitar solo that could come out of the 1970s. In the verses it drops away. An acoustic guitar takes over, laying down a strong rhythm together with the bass and drums. Drummer and singer Erica Ashleson accompanies guitarist and singer Guillaume Siracusa in such a way that it is like an angel singing behind him. Dreamy, not attached and free floating. It gives Clipping a second vibe. All together it makes Clipping a strong single that makes me very curious to hear the album called 'Clipping' as well. It was released on the 20th of this month.

Shareholder. Pastel Blank

 “Dance music for people who don’t know how to dance,” that is how Canadian artist Angus Watt describes his music, including a mention of Talking Heads as one of this inspirations. Now a long time ago Talking Heads with e.g. the live version of 'Burning Down The House' was a band that made me want to dance. So, I get it where Pastel Blank is coming from or going to be more precise. Shareholder has that eclectic rhythm and a host of weird sounds, while when everything is said and done, the song rocks in its own special and weird way. It makes Shareholder fun to listen to, recognisable and yet ready for 2026 as well. Pastel Blank's debut album Unmade In Minutes is released on 24 April. 

Bingo. La Sécurité

We have to go back 15 months to find Montréal band La Sécurité on the blog with single Detour. Here is Bingo and where my review is concerned I could more or less repeat it. Bingo is not round music but square. Think of the early albums by Talking Heads and The B52s. Bands that may have started out in the punk scene but became new wave and/or postpunk avant la lettre. La Sécurité pulls parts out of both genres and creates a very danceable track in a way that Dutch postpunkers Global Charming are so good at as well. Bingo does not give you a single moment of rest. It is ecstatic and wild. Weird riffs fly around as it should in postpunk. Album 'Bingo' will be released on 12 June. 

Jet Stream Heart. Temples

To find Temples on this blog you have to go back to 2014 and its album 'Sun Structures' and one odd single in 2020. With Jet Stream Heart the U.K. psychpop band returns. It is an upbeat song, where (Brit)pop meets psychedelia and eastern melodies. The song revolves around an eastern sounding riff that keeps appearing in the song, until it is expanding into a (saxophone?) solo. Together with the beat that certainly invites some dancing, it makes for light listening. It is as if The Black Angels decided to release a pop track. This is something I would allow that band to do, to make it sound just a little more upbeat in between the darkness it excels in. Temples has found the right mix with Jet Stream Heart. To hear the album we need to be patient. 'Bliss' will release on 26 June. 

Forever. Portland

Can a song like Forever come from another country than Belgium? Before I had found any information on the band, my mind said dEUS, Zita Swoon, Millionaire, Metal Molly. Sure, there are more than enough differences but also enough similarities. Forever is a song with a melody that seems normal and yet. I can't really lay my finger on it but songs from a lot of indie and alternative rock bands from Belgium sound different from the rest of the world and so does Portland. Portland is led by Jente Pironet with Sebastian Leye on guitar, Boris Van Overschee,bass & keys, Nina Kortekaas vocals & keys and Bram Vanhove drums & percussion. Pironet has a ton of words to share with the listener over a song that goes and on and is only stopped for a short while just before the chorus comes in. Like most songs this week, Forever is not your average song. The album is called 'Champain' and is out for some time already. 

The Come To Jesus Moment. Ryan Hamilton

Finally, a second song that is straight forward. Ryan Hamilton rocks like artists from the U.S. can and it is not even released on Boston's Rum Bar records. (It's on Wicked Cool Records.) The Come To Jesus Moment is the kind of powerpop song that by 2026, whole generations of bands and artists are popular with. E.g., The Knack, The Hooters and The Outfield right up to Geoff Palmer and Brad Marino. Ryan Hamilton has that same optimistic, nothing can hurt me attitude to the song. Everything about it is shiny and new, of the kind that makes me smile and want to bring out a host of other singles like it. The drive of the drums and the bass are pure gold. Everything above it is sprinkled with magic. Just listen to that backing vocals! From start to finish it is hallelujah alright and please don't burn that bridge down as I will want to hear The Come To Jesus Moment again and again. 

I Am a Cat and I Love My Dog. Animaux Formidables

Garage fuzz rock? Yes, I can live with that description of Animaux Formidables' latest single. The Italian duo consists of Mr Formidable and Mrs Formidable on respectively vocals & guitar and percussion & synth. In the video and on photos they do not disclose their identity as well. Musically they present an amalgam of synths and electronic drumming combined with heavily fuzzed out guitars. The singing undergoes a little treatment as well. But like all rock duos Animaux Formidables knows how to explode and to hold back, while kicking up dust in the accents in all the right places. Animaux Formidables with I Am a Cat and I Love My Dog presents excitement for all who need it fast.

Twentyfour7. Jaguero 

We end this week with another band from Italy, Jaguero. The band debuted with its previous single 'Lit' on this blog and here they are once again already. Twentyfour7 may hint at punk but in my ears is more emo than punk. The tempo is lower, the lyrics deeper. Emo without a tear in the voice though. The depth of the sound, the la la la part and the length of the song, 2.07 minutes, push it towards punk as well. The sluggish tempo that is created mainly by the sludgy rhythm guitars, makes the song stand out. The singer leaves no doubt that the person he's singing about makes him feel alive again and that is the title of the album to be released on 10 April. Based on the two singles that is something to look forward to.

Wout de Natris - van der Borght 

Singin’ To An Empty Chair. Ratboys

De Amerikaanse band Ratboys haalde terecht maar ook wel wat verrassend de jaarlijstjes met haar vorige album The Window, maar legt de lat op haar nieuwe album Singin’ To An Empty Chair nog een flink stuk hoger.

Ik had op basis van het vorige album van Ratboys hoge verwachtingen rond het in februari verschenen Singin’ To An Empty Chair, maar deze werden bij beluistering van de openingstrack al ruimschoots overtroffen. Op haar nieuwe album zet de band uit Chicago reuzenstappen. In muzikaal opzicht staat het als een huis, maar de songs van de band zitten ook vol dynamiek en bijzondere spanningsbogen. Frontvrouw Julia Steiner heeft voor het nieuwe album van Ratboys zeer persoonlijke teksten geschreven en ze vertolkt ze met heel veel gevoel. De songs van de band liggen nog altijd lekker in het gehoor, maar wat gebeurt er ook veel op dit geweldige nieuwe album van Ratboys.

Bij de naam Ratboys dacht ik op een of andere manier altijd aan een al dan niet belegen punkband, waardoor ik de albums van de Amerikaanse band zonder verder te luisteren opzij schoof. Pas toen het vijfde album van de band, het in de zomer van 2023 verschenen The Window, aan het eind van dat jaar flink wat jaarlijstjes haalde, waaronder een aantal gerenommeerde jaarlijstjes, kreeg ik door dat Ratboys veel meer is dan een al dan niet belegen punkband. 

Het album kwam nog net op tijd voor mijn eigen jaarlijstje, maar met de kennis van nu zou ik het album een veel hogere positie hebben gegeven. Op The Window kan Ratboys zowel uit de voeten met Amerikaanse rootsmuziek als met indierock, trekt het de aandacht met de bijzondere zang van frontvrouw Julia Steiner en doet het ook in muzikaal en productioneel opzicht alles goed. 

Niet zo gek dus dat ik het nieuwe album van Ratboys, Singin’ To An Empty Chair, als eerste opschreef voor een recensie. Met het door de van Death Cab For Cutie bekende Chris Walla geproduceerde The Window leverde Ratboys een uitstekend album af, maar het nieuwe album van de band uit Chicago, Illinois, is wat mij betreft in alle opzichten beter. 

The Window vergeleek ik ruim twee jaar geleden met de albums van Big Thief, maar met Singin’ To An Empty Chair ontworstelt Ratboys zich wat mij betreft aan deze vergelijking. Dat betekent niet dat er in muzikaal opzicht veel is veranderd, want ook op haar zesde album verwerkt de band zowel invloeden uit de indierock als uit de Amerikaanse rootsmuziek. Het is een weg waar Big Thief op haar laatste album wat van af is gestapt, maar Ratboys heeft haar geluid verder geperfectioneerd. 

De band zocht ook voor haar zesde samenwerking de samenwerking met Chris Walla, die de band in eerste instantie meenam naar een plek op het platteland van Wisconsin, voordat ze de roemruchte studio van de veel te vroeg overleden legendarische producer Steve Albini in Chicago in doken. 

Singin’ To An Empty Chair vind ik in alle opzichten beter dan het vorige albums van Ratboys en dat begint bij de teksten. Zangeres Julia Steiner heeft een aantal zeer persoonlijke teksten geschreven over persoonlijke demonen en gestrande relaties en deze teksten voorzien de songs van de band van een bijzondere lading. De stem van Julia Steiner deed me op het vorige album wel wat denken aan die van Big Thief’s Adrianne Lenker, maar op Singin’ To An Empty Chair is ze haar voorbeeld wat mij betreft ver voorbij. 

Ook in muzikaal opzicht is het nieuwe album van de band uit Chicago een fantastisch album. De drummer speelt wat mij betreft de sterren van de hemel op de degelijke basis die de bassist neerlegt, maar ook het gitaarwerk op het album is fantastisch. Het is gitaarwerk dat varieert van gruizige gitaarmuren tot meedogenloze riffs tot jankende gitaarsolo’s en alles is even mooi. 

Ook de nieuwe songs van Ratboys zijn bijzonder indrukwekkend. Het zijn songs met enorm veel dynamiek, die kunnen beginnen als emotievolle ballads, maar uiteindelijk kunnen eindigen in meedogenloos gitaargeweld, zoals in het werkelijk prachtige en ruim acht minuten imponerende Just Want You To Know The Truth. 

De songs van Ratboys zijn ook dit keer aanstekelijk en toegankelijk, maar ze zitten ook vol bijzondere wendingen. Ik ben echt enorm onder de indruk van dit nieuwe album van Ratboys, maar het is volgens mij nog lang niet uitgegroeid.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Singin’ To An Empty Chair hier luisteren en bestellen:

https://ratboys.bandcamp.com/album/singin-to-an-empty-chair 

I Am June. Romy Liz Rose

Start listening to I Am June and you are teleported to another world. "Beam me up, Scotty", indeed. A soft voice, multi-tracked soothes your ears while soft music calms you down. Together they create an atmosphere that allows you to wind down and just listen. Music like a soft murmuring brook in the forest. And all without making me lose interest for one second.

Romy Liz Rose is also known as Romy Laarhoven. With I Am June she delivered her debut album to the world. She created the album in her own living room and finished it in the studio with Jesse Koch. The music hovers somewhere between singer-songwriter and folk with some country elements in the form of a pedal steel guitar, that cries lonely into the night.

At the same time there is a little Fleetwood Mac in there, truly a mix of a Christine McVie and a Stevie Nicks song. As you already gathered, there is no hinting at Nicks' voice here. Not even close. This is all sad angelic singing, as slow as Romy Laarhoven wants to sing. It is a big part of the atmosphere presented on I Am June.

The album is not a bare singer-songwriter one though. You will find that songs are richly arranged. Take 'Grapefruit'. The song starts with an acoustic guitar, Laarhoven's voice and some atmospheric warbling in the background. All electronic and modern. In the verse the band comes in and several guitar parts are laid over the acoustic guitar. This includes some Gary Lucas style mesmerising parts, like e.g. on 'Mojo Pin' and 'Grace' by Jeff Buckley. 'Grapefruit' is also a slow song but so rich in sound.

Promo photo

In my mind, I Am June resonates well with albums coming out of New Zealand, like Aldous Harding's or Ebony Lamb's, to name two examples. Romy Liz Rose's sound is a little cleaner but just as mysterious. A sign that she and Koch did not go over one night's ice when they finished the home recordings. The sound and arrangements of I Am June are well thought out and executed.

Moving into the album it strikes me more and more how well made I Am June is and how mature the album sounds. In the bio it may state her debut album is a "a coming of age" record. The lyrics no doubt are. The sound is a mix of age old music and the modern advantages of instruments and studios. A sound to, as it were, lay yourself down on to be carried away to greener pastures. Well done and beautiful.

Wout de Natris - van der Borght

Weapons Of beauty. Jay Buchanan

Jay Buchanan blaast je direct in de openingstrack van Weapons Of Beauty van je sokken en blijft dat vervolgens vijftig minuten lang doen met zijn fantastische stem en de prachtige klanken op dit indrukwekkende album.

Weapons Of Beauty van Jay Buchanan was pas een paar seconden onderweg, maar ik was al verkocht. Dat de Amerikaanse muzikant een groot zanger is laat hij al heel wat jaren horen in zijn band Rival Sons, maar zijn stem snijdt op zijn eerste soloalbum dwars door de ziel. De Amerikaanse muzikant imponeert op Weapons Of Beauty niet alleen met zijn geweldige stem, maar ook met een fraaie mix van invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek. Die Amerikaanse rootsmuziek is ook nog eens bijzonder mooi ingekleurd en prachtig geproduceerd door de gelouterde Dave Cobb. Ik had meteen kippenvel toen ik begon aan het eerste soloalbum van Jay Buchanan en dat heb ik na meerdere keren horen nog steeds. Wat een album!

Meestal bespreek ik alleen albums van vrouwelijke muzikanten en ook nu luisterde ik in eerste instantie vooral naar de nieuwe albums van vrouwelijke singer-songwriters. Bij mijn eerste rondje langs de nieuwe albums werd ik uiteindelijk echter met afstand het meest geraakt door het debuutalbum van Jay Buchanan. 

Weapons Of Beauty opent echt bijzonder mooi met de krachtige maar ook ruwe en doorleefde stem van de Amerikaanse muzikant, die zich laat omringen door een ruimtelijk geluid met prachtig gitaarwerk. Caroline is zo’n track die onmiddellijk onder de huid kruipt, maar die ook alleen maar indrukwekkender wordt wanneer je hem vaker hoort. 

Ik (her)kende de naam Jay Buchanan niet, maar Weapons Of Beauty is misschien zijn eerste soloalbum, maar zeker niet zijn eerste wapenfeit. De Amerikaanse muzikant maakt immers al een kleine twintig jaar deel uit van de Californische band Rival Sons, die inmiddels een flinke stapel albums op haar naam heeft staan. Het zijn albums waarop de band geen geheim maakt van de bewondering voor Led Zeppelin. Die bewondering deel ik, maar ik luister uiteindelijk toch liever naar Led Zeppelin dan naar Rival Sons. 

Op zijn eerste soloalbum neemt Jay Buchanan de afslag richting de Amerikaanse rootsmuziek en levert hij een album af dat zomaar kan uitgroeien tot een klassieker in het genre. Op de albums van zijn band liet Jay Buchanan al horen dat hij een geweldige zanger is, maar in het rootsgeluid op Weapons Of Beauty komt zijn stem wat mij betreft nog veel beter tot zijn recht. 

Ik werd echt compleet van mijn sokken geblazen door het in alle opzichten fantastische Caroline, dat er aan het einde van de track nog een schepje bovenop doet en een van de meest indrukwekkende breakup songs is die ik de laatste tijd heb gehoord. Het legt de lat hoog voor de rest van het album, maar Jay Buchanan slaagt er in om een hoog niveau vast te houden. 

De Amerikaanse muzikant koos voor het schrijven van de songs voor zijn soloalbum voor het isolement van de Mojave woestijn, maar het album werd uiteindelijk opgenomen met een compacte band. In deze band vallen vooral de twee gitaristen op, maar ook het pianowerk op het album is bijzonder fraai, terwijl de basis van de ritmesectie niet moet worden onderschat. 

De muziek op het album is sfeervol en vooral verrassend ruimtelijk en dat laatste biedt alle ruimte aan de stem van Jay Buchanan. De Amerikaanse muzikant imponeert direct in de openingstrack van het album en blijft dit vervolgens doen. Het is behoorlijk expressieve of zelfs heftige zang, maar wat mij betreft is iedere noot die Jay Buchanan zingt raak. 

Dat is bijzonder, want ik hou normaal gesproken van wat meer ingetogen zang, maar de ruwe strot van Jay Buchanan blijft maar voor kippenvel zorgen. Dat ligt deels aan het feit dat Weapons Of Beauty echt fantastisch klinkt, wat ook niet anders kan met een topproducer als Dave Cobb achter de knoppen. 

Weapons Of Beauty bevat ook nog eens een dampende mix van blues, country, soul en Southern rock, die nog wat extra passie en energie toevoegt aan het soloalbum van Jay Buchanan, dat af en toe ook wel wat gas terug neemt en dan minstens net zo imponeert met de geweldige stem van de Amerikaanse muzikant. Wat een verrassing.

Erwin Zijleman

GOLDSTAR. The Sophs

With a few singles already on this blog in the past months, it will not come as a surprise that the band's debut album can be found here as well. The band was signed on the basis of a few demo's, without even having played a live show. Let's call it talent and expectations. 

The Sophs is Ethan Ramon (voice), Sam Yuh (keyboards), Austin Parker Jones (electric guitar), Seth Smades (acoustic guitar), Devin Russ (drums), and Cole Bobbitt (bass) and is from Los Angeles. Based on the previous singles, it was already clear that GOLDSTAR ought to be a very varied album. No song sounded the same and that more or less goes for the songs on the album. Expectations fulfilled.

One song The Sophs sounds like its unique self, in others like a band I'm still trying to find the name of in my head. Ethan Ramon's voice comes so incredibly close to that singer. In those same songs The Sophs sound like The Violent Femmes on a pop streak. At the same time The Sophs manage to surprise by taking a song in a totally different direction. A little pretentious? Perhaps, but definitely with a panache that makes them come away with it with so much ease.

The Sophs is a six piece band. The songs are so eclectic that it seems like all six members must have an equal hand in the creation process. Songs are so different that it is hard to imagine one person being responsible for all these ideas.

I am very much tempted to start sharing examples but I decided to refrain from giving them. GOLDSTAR is the kind of album that you need to explore for yourself. With one exception, as this band is totally obscure: The Plan! 'I'm Your Fiend' was definitely inspired by one of the songs on the Swedes eponymous album from 2001.

The Sophs truly takes its listeners on a musical journey with a surprise around each corner. There are a few quotes, like Janis Joplin's introduction to 'Mercedes Benz' and John Lee Hooker's "how how how". Expect spoken word poetry besides just singing. Singer Ethan Ramon shows himself as much as the band does. Soft songs are invaded by dirty guitars. Almost everything goes in the musical universe of The Sophs.

GOLDSTAR is the kind of album that may announce a new band that is going to make a huge difference in the coming years. One of these albums that may be remembered for some time. But then, sometimes that does not happen. Time will tell. In the meantime, I have a new favourite album right now.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order GOLDSTAR here:

https://thesophs.bandcamp.com/album/goldstar