Singin’ To An Empty Chair. Ratboys

De Amerikaanse band Ratboys haalde terecht maar ook wel wat verrassend de jaarlijstjes met haar vorige album The Window, maar legt de lat op haar nieuwe album Singin’ To An Empty Chair nog een flink stuk hoger.

Ik had op basis van het vorige album van Ratboys hoge verwachtingen rond het in februari verschenen Singin’ To An Empty Chair, maar deze werden bij beluistering van de openingstrack al ruimschoots overtroffen. Op haar nieuwe album zet de band uit Chicago reuzenstappen. In muzikaal opzicht staat het als een huis, maar de songs van de band zitten ook vol dynamiek en bijzondere spanningsbogen. Frontvrouw Julia Steiner heeft voor het nieuwe album van Ratboys zeer persoonlijke teksten geschreven en ze vertolkt ze met heel veel gevoel. De songs van de band liggen nog altijd lekker in het gehoor, maar wat gebeurt er ook veel op dit geweldige nieuwe album van Ratboys.

Bij de naam Ratboys dacht ik op een of andere manier altijd aan een al dan niet belegen punkband, waardoor ik de albums van de Amerikaanse band zonder verder te luisteren opzij schoof. Pas toen het vijfde album van de band, het in de zomer van 2023 verschenen The Window, aan het eind van dat jaar flink wat jaarlijstjes haalde, waaronder een aantal gerenommeerde jaarlijstjes, kreeg ik door dat Ratboys veel meer is dan een al dan niet belegen punkband. 

Het album kwam nog net op tijd voor mijn eigen jaarlijstje, maar met de kennis van nu zou ik het album een veel hogere positie hebben gegeven. Op The Window kan Ratboys zowel uit de voeten met Amerikaanse rootsmuziek als met indierock, trekt het de aandacht met de bijzondere zang van frontvrouw Julia Steiner en doet het ook in muzikaal en productioneel opzicht alles goed. 

Niet zo gek dus dat ik het nieuwe album van Ratboys, Singin’ To An Empty Chair, als eerste opschreef voor een recensie. Met het door de van Death Cab For Cutie bekende Chris Walla geproduceerde The Window leverde Ratboys een uitstekend album af, maar het nieuwe album van de band uit Chicago, Illinois, is wat mij betreft in alle opzichten beter. 

The Window vergeleek ik ruim twee jaar geleden met de albums van Big Thief, maar met Singin’ To An Empty Chair ontworstelt Ratboys zich wat mij betreft aan deze vergelijking. Dat betekent niet dat er in muzikaal opzicht veel is veranderd, want ook op haar zesde album verwerkt de band zowel invloeden uit de indierock als uit de Amerikaanse rootsmuziek. Het is een weg waar Big Thief op haar laatste album wat van af is gestapt, maar Ratboys heeft haar geluid verder geperfectioneerd. 

De band zocht ook voor haar zesde samenwerking de samenwerking met Chris Walla, die de band in eerste instantie meenam naar een plek op het platteland van Wisconsin, voordat ze de roemruchte studio van de veel te vroeg overleden legendarische producer Steve Albini in Chicago in doken. 

Singin’ To An Empty Chair vind ik in alle opzichten beter dan het vorige albums van Ratboys en dat begint bij de teksten. Zangeres Julia Steiner heeft een aantal zeer persoonlijke teksten geschreven over persoonlijke demonen en gestrande relaties en deze teksten voorzien de songs van de band van een bijzondere lading. De stem van Julia Steiner deed me op het vorige album wel wat denken aan die van Big Thief’s Adrianne Lenker, maar op Singin’ To An Empty Chair is ze haar voorbeeld wat mij betreft ver voorbij. 

Ook in muzikaal opzicht is het nieuwe album van de band uit Chicago een fantastisch album. De drummer speelt wat mij betreft de sterren van de hemel op de degelijke basis die de bassist neerlegt, maar ook het gitaarwerk op het album is fantastisch. Het is gitaarwerk dat varieert van gruizige gitaarmuren tot meedogenloze riffs tot jankende gitaarsolo’s en alles is even mooi. 

Ook de nieuwe songs van Ratboys zijn bijzonder indrukwekkend. Het zijn songs met enorm veel dynamiek, die kunnen beginnen als emotievolle ballads, maar uiteindelijk kunnen eindigen in meedogenloos gitaargeweld, zoals in het werkelijk prachtige en ruim acht minuten imponerende Just Want You To Know The Truth. 

De songs van Ratboys zijn ook dit keer aanstekelijk en toegankelijk, maar ze zitten ook vol bijzondere wendingen. Ik ben echt enorm onder de indruk van dit nieuwe album van Ratboys, maar het is volgens mij nog lang niet uitgegroeid.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Singin’ To An Empty Chair hier luisteren en bestellen:

https://ratboys.bandcamp.com/album/singin-to-an-empty-chair 

I Am June. Romy Liz Rose

Start listening to I Am June and you are teleported to another world. "Beam me up, Scotty", indeed. A soft voice, multi-tracked soothes your ears while soft music calms you down. Together they create an atmosphere that allows you to wind down and just listen. Music like a soft murmuring brook in the forest. And all without making me lose interest for one second.

Romy Liz Rose is also known as Romy Laarhoven. With I Am June she delivered her debut album to the world. She created the album in her own living room and finished it in the studio with Jesse Koch. The music hovers somewhere between singer-songwriter and folk with some country elements in the form of a pedal steel guitar, that cries lonely into the night.

At the same time there is a little Fleetwood Mac in there, truly a mix of a Christine McVie and a Stevie Nicks song. As you already gathered, there is no hinting at Nicks' voice here. Not even close. This is all sad angelic singing, as slow as Romy Laarhoven wants to sing. It is a big part of the atmosphere presented on I Am June.

The album is not a bare singer-songwriter one though. You will find that songs are richly arranged. Take 'Grapefruit'. The song starts with an acoustic guitar, Laarhoven's voice and some atmospheric warbling in the background. All electronic and modern. In the verse the band comes in and several guitar parts are laid over the acoustic guitar. This includes some Gary Lucas style mesmerising parts, like e.g. on 'Mojo Pin' and 'Grace' by Jeff Buckley. 'Grapefruit' is also a slow song but so rich in sound.

Promo photo

In my mind, I Am June resonates well with albums coming out of New Zealand, like Aldous Harding's or Ebony Lamb's, to name two examples. Romy Liz Rose's sound is a little cleaner but just as mysterious. A sign that she and Koch did not go over one night's ice when they finished the home recordings. The sound and arrangements of I Am June are well thought out and executed.

Moving into the album it strikes me more and more how well made I Am June is and how mature the album sounds. In the bio it may state her debut album is a "a coming of age" record. The lyrics no doubt are. The sound is a mix of age old music and the modern advantages of instruments and studios. A sound to, as it were, lay yourself down on to be carried away to greener pastures. Well done and beautiful.

Wout de Natris - van der Borght

Weapons Of beauty. Jay Buchanan

Jay Buchanan blaast je direct in de openingstrack van Weapons Of Beauty van je sokken en blijft dat vervolgens vijftig minuten lang doen met zijn fantastische stem en de prachtige klanken op dit indrukwekkende album.

Weapons Of Beauty van Jay Buchanan was pas een paar seconden onderweg, maar ik was al verkocht. Dat de Amerikaanse muzikant een groot zanger is laat hij al heel wat jaren horen in zijn band Rival Sons, maar zijn stem snijdt op zijn eerste soloalbum dwars door de ziel. De Amerikaanse muzikant imponeert op Weapons Of Beauty niet alleen met zijn geweldige stem, maar ook met een fraaie mix van invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek. Die Amerikaanse rootsmuziek is ook nog eens bijzonder mooi ingekleurd en prachtig geproduceerd door de gelouterde Dave Cobb. Ik had meteen kippenvel toen ik begon aan het eerste soloalbum van Jay Buchanan en dat heb ik na meerdere keren horen nog steeds. Wat een album!

Meestal bespreek ik alleen albums van vrouwelijke muzikanten en ook nu luisterde ik in eerste instantie vooral naar de nieuwe albums van vrouwelijke singer-songwriters. Bij mijn eerste rondje langs de nieuwe albums werd ik uiteindelijk echter met afstand het meest geraakt door het debuutalbum van Jay Buchanan. 

Weapons Of Beauty opent echt bijzonder mooi met de krachtige maar ook ruwe en doorleefde stem van de Amerikaanse muzikant, die zich laat omringen door een ruimtelijk geluid met prachtig gitaarwerk. Caroline is zo’n track die onmiddellijk onder de huid kruipt, maar die ook alleen maar indrukwekkender wordt wanneer je hem vaker hoort. 

Ik (her)kende de naam Jay Buchanan niet, maar Weapons Of Beauty is misschien zijn eerste soloalbum, maar zeker niet zijn eerste wapenfeit. De Amerikaanse muzikant maakt immers al een kleine twintig jaar deel uit van de Californische band Rival Sons, die inmiddels een flinke stapel albums op haar naam heeft staan. Het zijn albums waarop de band geen geheim maakt van de bewondering voor Led Zeppelin. Die bewondering deel ik, maar ik luister uiteindelijk toch liever naar Led Zeppelin dan naar Rival Sons. 

Op zijn eerste soloalbum neemt Jay Buchanan de afslag richting de Amerikaanse rootsmuziek en levert hij een album af dat zomaar kan uitgroeien tot een klassieker in het genre. Op de albums van zijn band liet Jay Buchanan al horen dat hij een geweldige zanger is, maar in het rootsgeluid op Weapons Of Beauty komt zijn stem wat mij betreft nog veel beter tot zijn recht. 

Ik werd echt compleet van mijn sokken geblazen door het in alle opzichten fantastische Caroline, dat er aan het einde van de track nog een schepje bovenop doet en een van de meest indrukwekkende breakup songs is die ik de laatste tijd heb gehoord. Het legt de lat hoog voor de rest van het album, maar Jay Buchanan slaagt er in om een hoog niveau vast te houden. 

De Amerikaanse muzikant koos voor het schrijven van de songs voor zijn soloalbum voor het isolement van de Mojave woestijn, maar het album werd uiteindelijk opgenomen met een compacte band. In deze band vallen vooral de twee gitaristen op, maar ook het pianowerk op het album is bijzonder fraai, terwijl de basis van de ritmesectie niet moet worden onderschat. 

De muziek op het album is sfeervol en vooral verrassend ruimtelijk en dat laatste biedt alle ruimte aan de stem van Jay Buchanan. De Amerikaanse muzikant imponeert direct in de openingstrack van het album en blijft dit vervolgens doen. Het is behoorlijk expressieve of zelfs heftige zang, maar wat mij betreft is iedere noot die Jay Buchanan zingt raak. 

Dat is bijzonder, want ik hou normaal gesproken van wat meer ingetogen zang, maar de ruwe strot van Jay Buchanan blijft maar voor kippenvel zorgen. Dat ligt deels aan het feit dat Weapons Of Beauty echt fantastisch klinkt, wat ook niet anders kan met een topproducer als Dave Cobb achter de knoppen. 

Weapons Of Beauty bevat ook nog eens een dampende mix van blues, country, soul en Southern rock, die nog wat extra passie en energie toevoegt aan het soloalbum van Jay Buchanan, dat af en toe ook wel wat gas terug neemt en dan minstens net zo imponeert met de geweldige stem van de Amerikaanse muzikant. Wat een verrassing.

Erwin Zijleman

GOLDSTAR. The Sophs

With a few singles already on this blog in the past months, it will not come as a surprise that the band's debut album can be found here as well. The band was signed on the basis of a few demo's, without even having played a live show. Let's call it talent and expectations. 

The Sophs is Ethan Ramon (voice), Sam Yuh (keyboards), Austin Parker Jones (electric guitar), Seth Smades (acoustic guitar), Devin Russ (drums), and Cole Bobbitt (bass) and is from Los Angeles. Based on the previous singles, it was already clear that GOLDSTAR ought to be a very varied album. No song sounded the same and that more or less goes for the songs on the album. Expectations fulfilled.

One song The Sophs sounds like its unique self, in others like a band I'm still trying to find the name of in my head. Ethan Ramon's voice comes so incredibly close to that singer. In those same songs The Sophs sound like The Violent Femmes on a pop streak. At the same time The Sophs manage to surprise by taking a song in a totally different direction. A little pretentious? Perhaps, but definitely with a panache that makes them come away with it with so much ease.

The Sophs is a six piece band. The songs are so eclectic that it seems like all six members must have an equal hand in the creation process. Songs are so different that it is hard to imagine one person being responsible for all these ideas.

I am very much tempted to start sharing examples but I decided to refrain from giving them. GOLDSTAR is the kind of album that you need to explore for yourself. With one exception, as this band is totally obscure: The Plan! 'I'm Your Fiend' was definitely inspired by one of the songs on the Swedes eponymous album from 2001.

The Sophs truly takes its listeners on a musical journey with a surprise around each corner. There are a few quotes, like Janis Joplin's introduction to 'Mercedes Benz' and John Lee Hooker's "how how how". Expect spoken word poetry besides just singing. Singer Ethan Ramon shows himself as much as the band does. Soft songs are invaded by dirty guitars. Almost everything goes in the musical universe of The Sophs.

GOLDSTAR is the kind of album that may announce a new band that is going to make a huge difference in the coming years. One of these albums that may be remembered for some time. But then, sometimes that does not happen. Time will tell. In the meantime, I have a new favourite album right now.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order GOLDSTAR here:

https://thesophs.bandcamp.com/album/goldstar 

SPRINTS live, with Marathon. Melkweg, Amsterdam Thursday 12 March 2026

Photo:WdN-vdB

I am not an avid track sports watcher but I do remember finishes of marathons where a few runners have stayed together despite the distance and have to sprint to win, after 42, no doubt gruelling, kilometers! That is why today you read first about Amsterdam's Marathon (the band not the marathon) and then about SPRINTS.

There is one thing both bands have in common and that is the gigantic growth since I saw them last. Marathon in 2022 and SPRINTS in 2024. Especially the former band was near unrecognisable. From an enthusiastic but a bit shy band that could play its songs in a very neat way, to a rocking machine capable of blowing an audience of its collective feet.

On the basis of the band's debut album, 'Fading Image', I wished the band to do a Tramhaus, tour the world and conquer it. The two postpunk band certainly have some corresponding points. Some musical references are identical before the differences start to set them apart and the two female, three men line up. Marathon was not just here in the Melkweg but supports SPRINTS for the whole of the European tour. So, it was not just boasting saying that we were about to see a great show. Marathon knew already.

Photo: wdN-vdB

Maybe I'm mistaken but in my recollection Marathon was a four piece band and here there were five on stage. Three guitar players of which one doubled on a synth. Together they piled layers of guitars with hosts of effects on them creating a wall of sound that without earplugs would have been devastating to my already fading hearing. Louder than the main act, without losing any quality in the mix, as support slots at times have.

In bass player Nina Lijzinga the band has a power woman who commands the stage, parading with her instrument. This allows singer/guitarist Kay Koopmans to totally submerge himself in creating even bigger walls of sounds seemingly becoming one with his guitar (snares), pedals and amp.

In two of the instrumental parts of songs something weird happened. I could hear a vocal melody and almost was able to understand the words, almost. It sounded like a deep dark, multitracked voice of the dark metal persuasion. Nobody was singing, unless it was the drummer, who I could not really see. So, was it my brain suggesting an addition to the two songs or an effect or sample? I'm inclined to the former suggestion, but perhaps the band can provide an answer.

What ever it is, Marathon played a great show and showed it is ready to conquer the world. In April it will do its own tour of Holland, so go and see them!

Photo: WdN-vdB

SPRINTS delivered on all but one front. From the very beginning the band left no doubt it was here to turn the Melkweg on its head. And it did, without having to work too hard for it. Although close to me people shouted "harder" ("louder") in Dutch after the first two songs. That was a first for me. Throughout the show it did become louder, but not as loud as Marathon. SPRINTS was ready and showed the progression it made in the past two years since the show in Tolhuistuin. SPRINTS has become a machine, but one with two different members. I'll come back to that.

Front woman Karla Chubb is even more the front woman than she already was. This is her band and she carries that burden with ease. She was everywhere (see top picture) and very present. In fact, Dublin and Ireland may have a new Bono. She is not afraid to speak her mind and to stand up to all things wrong in her view. Everyone will have to wait until she has shared her message(s). In the meantime, the band played one great song after another, with great energy. Normally, the next stop in NL is the Afas and I'm sure that where for Wolf Alice this step was not completely working, Karla Chubb will be all over Afas as well.

Photo: WdN-vdB

As I wrote, one thing was not as good. In guitarist Colm O'Reilly the band had a second front person, who attracted part of the attention and was vocally important. That is the part the band is missing in 2026. A song like 'Literary Mind' does not have half the power it used to have, which is a shame, as to my ears it is one of the punk grage rock anthems of the 2020s. Nothing negative towards guitarist Zac Stephenson by the way, as he played his parts excellently. He remains more in the shadows of the stage. And who was the bass player? Not Sam McCann.

Having that out of the way, what remains is a great show. SPRINTS in 2024 was ready for a next step and with album 'All That Is Over' and this show that step has been taken. In 2026 the band is ready for yet another step. Great things may lie ahead for SPRINTS and I got to see them in smaller venues. It may be the last time that all the women can be asked to come on stage, with a few men not being able to restrain themselves and joined uninvited. No encore, SPRINTS went out with a bang.

Wout de Natris - van der Borght 

Death In The Business Of Whaling. Searows

Alec Duckart, de man achter Searows, beschikt over een hele bijzondere stem, die mij herinnert aan Phoebe Bridgers, maar de muzikant uit Portland, Oregon, maakt ook wonderschone muziek die uitnodigt tot wegdromen.

Ik had nog nooit van Searows gehoord, maar inmiddels ben ik fan. Dat werd ik direct na beluistering van Death In The Business Of Whaling, dat vol staat met stemmige en beeldende klanken, die de ruimte veranderen in weidse winterlandschappen. Misschien nog wel mooier is de bijzondere stem van Alec Duckart, die ik in eerste instantie als vrouwenstem had ingeschat. Het is een stem die perfect past bij de sfeervolle klanken op Death In The Business Of Whaling en van de songs van Searows songs maakt die je eindeloos wilt koesteren. En dat geldt ook voor de twee albums die Searows de afgelopen jaren al afleverde. 

Guard Dog, het debuutalbum van Searows verscheen in de herfst van 2022. Het is een album dat ik inmiddels al ruim drie jaar zou hebben gekoesterd als het me destijds was opgevallen, maar dat is helaas niet het geval. Iets vergelijkbaars geldt voor het in 2023 verschenen (mini-)album End Of The World, dat minstens net zo mooi is als het debuutalbum van Searows. 

Ook het nieuwe album van Searows, Death In The Business Of Whaling, had ik zomaar kunnen missen, maar gelukkig kreeg het album enige aandacht en waren een paar positieve woorden genoeg om me heel nieuwsgierig te maken naar de muziek van Searows. Het betekent wel dat ik er opeens drie prachtalbums bij heb, want Searows doet zo ongeveer alles waar ik van hou wanneer het gaat om muziek, al is er wel een bijzondere twist. 

Searows is het alter ego van de Amerikaanse singer-songwriter Alec Duckart, die werd geboren in Kentucky, maar al vanaf jonge leeftijd in Portland, Oregon, woont. Ik was er na beluistering van Death In The Business Of Whaling echt voor 100% zeker van dat achter Searows een vrouwelijke muzikante schuil zou gaan, maar dat blijkt niet het geval, want Alex Duckart is een (trans) man. Het heeft Alec Duckart wel geholpen, want zangeressen hebben bij mij een streepje voor en met een zware mannenstem had ik Death In The Business Of Whaling vast een stuk minder mooi gevonden. 

Bij beluistering van de drie albums van Searows heb ik vooral associaties met de muziek van Phoebe Bridgers. De stem van Alec Duckart lijkt soms behoorlijk veel op de stem van een van de grootheden binnen de indiepop en indierock van het moment, maar is nog wat hoger, zachter en ijler. Het is een stem die ik echt heel erg mooi vind, want op een of andere manier verandert alles om je heen wanneer de vocalen van Searows door de speakers of beter nog door de koptelefoon komen. 

De stem van Alec Duckart is betoverend mooi, maar krijgt nog wat extra glans door de prachtige muziek op Death In The Business Of Whaling. Het is een stem die baat heeft bij sfeervolle, wat donkere en atmosferisch klinkende muziek en dat is precies wat je krijgt op het derde album van Searows. Het geluid op Death In The Business Of Whaling is ingetogen en soms behoorlijk sober, zeker wanneer je vooral akoestische gitaren hoort, maar de Amerikaanse muzikant kiest ook voor een gelaagd geluid dat op subtiele wijze opbouwt tot sprookjesachtige klanken. 

Ik was direct bij eerste beluistering verkocht, maar alle drie de albums van Searows zijn ook albums die mooier worden wanneer je ze wat vaker hoort. Van deze albums bevalt Death In The Business Of Whaling me uiteindelijk het best. De muziek op het derde album van de muzikant uit Portland is net wat mooier dan op de vorige albums en ook de zang bevalt me net iets beter. Het grootste verschil zit hem echter in de songs die net wat complexer en aansprekender zijn. 

Het is een album dat niet voor niets in de winter is verschenen, want als ik luister naar Death In The Business Of Whaling zie ik al snel donkere winterlandschappen voor me en incidenteel een knisperend haardvuur wanneer de akoestische gitaar het voortouw neemt. Het is al even stil rond Phoebe Bridgers, maar als ze een album als Death In The Business Of Whaling zou afleveren zou ik dik tevreden zijn. Het zegt alles over de kwaliteit van de muziek van Searows.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Death In The Business Of Whaling hier luisteren en bestellen:

https://searows.bandcamp.com/album/death-in-the-business-of-whaling

2026, week 11. 10 singles

There are days when there are no words left. This is one of them.

Pretty. Honey I'm Home

Honey I'm Home is a Dutch shoegaze band consisting of Thom Schotanus, Sofie Ooteman, Jasper Meurs, Hugo de Groot en Evelien Keesmaat that makes its debut on this blog. Pretty is a song that holds optimistic singing and a darker sound. It mixes a pop vibe, in the vocal delivery as much as in the lead lines, with the darker and somewhat sluggish rhythm. The combination certainly works. Pretty has the rhythm of songs that were popular in the 1990s of which I have long ago forgotten the name of. That bouncy kind of rhythm and singer(s) who was (were) always somewhere between singing and rapping. Honey I'm Home's singers sing, so let there be no mistake there. Pretty is fun track with a nice dark edge. 

Ground Kiss. youbet

youbet is the second band making its debut on this blog this week. With Ground Kiss the band delivers an alternative rock track. If you could hold it in your hands, you would have to wash your hands immediately afterwards. Ground Kiss has that dark and dirty sound that actually makes it very attractive to listen to. Songwriter Nick Llobet started youbet and was later joined by Micah Prussack, while producer Katie Von Schleicher works once again with the duo. The single moves between an indie track with two voices to distorted guitar eruptions that upset everything and everybody. Fire spouts from the record in those moments. Album 'youbet' will be released on 1 May.

You’re Only Good To Calm Me Down. Caitlin 

And here's a third new name on the blog this week. Caitlin is a singer-songwriter from New Zealand who is on route to release her fourth EP, 'Guardrails', on 10 April. With You’re Only Good To Calm Me Down, not a very stimulating title, is it?, Caitlin sets a mood that is somewhere between positive and moody. Despite being mid tempo, the drummer gives the song a tempo that could go on forever. The addition of the banjo, playing just a few notes, gives the song an alternative country flavour. In the meantime Caitlin just keeps singing, seemingly unperturbed by what is going on around her. Her voice is soft and pleasant, contrasting nicely with the electric guitar. This is a really nice indiepop song.

I Go Up, You Go Down. My Precious Bunny

I Go Up, You Go Down is one of the outcomes of Lily Wolter's relation breakup, moving in with her parents again and the world closing down due to the Covid crisis. Adding all that I Go Up, You Go Down is up, it is a miracle that the single sounds as light as it does. Not that it is a festive and multi-coloured affair but not pitch black either. My Precious Bunny presents itself as an indie singer-songwriter before estranging elements are let into the song. All the weird sounds and treated voices remind me of Carol Cleveland Sings and Pickle Darling. They are let go off, just as easily as they return. It makes I Go Up, You Go Down extremely fun and intriguing to listen to. My Precious Bunny is not caught on one loop but more than you can count. And, yes, this is the fourth new name this week.

Overflow. dEUS

No, dEUS is not a new name of course. The band is celebrating the (circa) thirty year anniversary of its first two albums, 'Worst Case Scenario' (1994) and 'In A Bar, Under The Sea' (1996). Overflow is a long forgotten b side. It is a beautiful, alternative ballad. Slow, with a country flow in the instrumentation. The reverb on the single electric guitar notes gives the song a sound that Madrugada built a career on. Very U.S. of course. It gives the single such a great vibe. Overflow is sad and restrained jubilation in one. It is also nothing like what I remember of dEUS at the time. Perhaps the reason it was just a b side at the time and in 2026 the lead single for the re-releases. I did not know dEUS had this in it.

Look Forward In Anger. Ultrabomb

Only a few weeks ago I played David Bowie's 'Lodger' album one again and just like always I was struck by the powerful rocker 'Look Back In Anger'. One of Bowie's best album tracks ever. In 2026 Ultrabomb, Greg Norton (Hüsker Dü), Derek O’Brien (Social Distortion, Agent Orange, Adolescents) and Ryan Smith (Soul Asylum), releases a new single called Look Forward In Anger. The band can only wish the song is as good as its opposite titled one. That said, "forward" is stark rocker, punky, powerful, with a couple of nice riffs and a fiery guitar solo flying around. The rock veterans know exactly what they are doing and deliver abundantly. 

God's A Lonely Man (feat. Iggy Pop). Anna Calvi

This year Iggy turns 79. Who could ever have imagined that in the early 1970s? Anna Calvi and Pop have an artist that joins them, David Bowie. Calvi played a part in the live rendition of 'Black Star'. Iggy Pop was produced by Bowie in the 70s and co-wrote several songs together, some of his biggest hits and a couple for Bowie as well. Anna Calvi and Iggy Pop produced a single that could have been on either 'The Idiot' or 'Lust For Life' with ease. Except that Anna Calvi was not yet born at the time. God's A Lonely Man is a dirty rock song with a typical rhythm. Calvi let's Iggy take the centre stage in the vocals. At first he sounds his age but slowly but surely Iggy gets into his stride and becomes just Iggy Pop. Still going strong.

Jardin. Yori

Dutch singer-songwriter Yori Swart returns to this blog with a modern sounding single. The singing, partly in French. mostly in English, sounds like a traditional French sigh girl did a long time ago. That mix of innocence while hinting at things catholic girls knew despite mister pastor's efforts, is compelling and convincing in Jardin. Musically, the song is part sigh girl, part modern rhythms and part Mano Chao style samples. The mix of it all resulted in a song that is extremely pleasant to listen to. Yori is no girl any more in 2026 and that shows in the way she presents the song. Jardin is bittersweet sharing the positive and negative sides of life in equal parts, making Jardin a very mature song.

Hey Little. Bonny Prince Billy

Bonny Prince Billy is of course Bonny Prince Billy. No matter who he works with, his voice is always the same. On Hey Little he sings with Catherine Irwin (again), a voice that really contrasts with his own voice. She has a country style voice, while Will Oldham is Bonny Prince Billy. Hey Little is a slow song and adorned by a string quartet. Very surprising is the clarinet solo from Thomas Deakin that pops up from the strings for a few seconds. As a whole, Hey Little is as modest as it is present. Oldham has created another little pearl, celebrating but also containing the sorrowful realisation how fast his daughter is growing up. Hey Little Girl is Bonny Prince Billy and yet somehow very different. It shows how an artist can still surprise while still operating in the same musical environment. Just as surprising is the ending that seems to come out of nowhere.

Comets. Arrows of Athena

In April 2024 Arrows of Athena debuted on this blog with the single 'Reckless Heart'. I did not encounter anything in between. In that post I pointed to German duo Para Lia and that was the same name that popped to mind listening to Comets for the first time. Boston duo Jac-Lyn Gibson and Scott Lerner again presents an alternative rock track with firm grounding in the 1990s. The lyrics are based on the life of French wine and champagne pioneer Madame Clicquot, I suppose of the still well-known 'Veuve Clicquot'. Comets is a song that is filed to the brim with guitar parts. Scott Lerner is not afraid of stacking guitar parts towards epic proportions. The same goes for Jac-Lyn Gibson who shows of her different voices as well. If I have to compare voices, I would opt for Shirley Manson (Garbage). Comets is a song that rocks and no little at that.

Wout de Natris - van der Borght 

Some Kind Of Control. Ruby Gill

Some Kind Of Control van Ruby Gill is een album dat begin vorig jaar helaas nauwelijks is opgemerkt, maar het is een album van een bijna onwerkelijke schoonheid, waar je alleen maar ademloos naar kunt luisteren.

Ruby Gill werd geboren in Zuid-Afrika, maar werkt tegenwoordig vanuit het Australische Melbourne. Daar maakte ze het ruim een jaar geleden verschenen Some Kind Of Control. Het is een indrukwekkend mooi album met vooral ingetogen songs, die worden gedragen door piano of gitaar. De muziek is sober, maar ook indringend en intens en dat geldt ook voor de zang van Ruby Gill, die beschikt over een prachtige stem. Some Kind Of Control is geen album dat via TikTok de wereld gaat veroveren, maar in andere bubbels verdient Ruby Gill echt alle aandacht. Bij eerste beluistering was ik geroerd door de intieme songs en sindsdien is Some Kind Of Control me extreem dierbaar geworden.

Ik weet niet eens meer waar ik het album precies tegen kwam, maar in een persoonlijk jaarlijstje dat ik vond op het Internet zag ik negen albums die ook hoog genoteerd staan in mijn eigen lijstje en Some Kind Of Control van Ruby Gill. Inmiddels weet ik dat het mij tot voor kort totaal onbekende album ook niet had misstaan in mijn jaarlijstje, want Ruby Gill heeft een fascinerend album gemaakt. 

Het is het tweede album van de singer-songwriter die werd geboren in het Zuid-Afrikaanse Johannesburg, maar inmiddels Melbourne in Australië als thuisbasis heeft. Some Kind Of Control is de opvolger van het in 2022 verschenen debuutalbum I'm Gonna Die With This Frown On My Face, dat alleen met de titel al de aandacht had moeten trekken. 

Die aandacht trekt Ruby Gill ook met de bijzondere titels van de songs op haar tweede album. Titels als How Chimpanzees Reassure Each Other en Room Full Of Human Male Politicians maakten me op voorhand al heel nieuwsgierig naar de muziek van Ruby Gill en ze heeft me zeker niet teleur gesteld. 

De muzikante uit Melbourne kan uit de voeten met de piano en de gitaar en dat zijn de twee instrumenten die centraal staan in de meeste songs op Some Kind Of Control. Het zijn songs die redelijk sober tot bijna minimalistisch zijn ingekleurd, wat de songs voorziet van een bijzondere sfeer. 

Het is een sfeer die niet direct is te koppelen aan een bepaald genre, want Ruby Gill slaagt er in om steeds anders te klinken. In een aantal songs maakt de Zuid-Afrikaanse muzikante folk zoals deze meerdere decennia geleden in de heuvels rond Los Angeles of in San Francisco werd gemaakt, maar Some Kind Of Control kan ook ruw en rafelig klinken, wat af en toe doet denken aan de muziek van PJ Harvey. 

De muziek op het tweede album van Ruby Gill is redelijk sober, maar met beperkte middelen wordt een maximaal effect verkregen. Zowel de piano als de gitaren kunnen donker of zelfs beklemmend klinken en voorzien de songs van Ruby Gill van een bijzondere onderhuidse spanning. 

Het kleurt prachtig bij de stem van de muzikante uit Melbourne, die ook alle kanten op kan. In de meer folky songs op het album hoor ik flarden van folkies uit de late jaren 60 en vroege jaren 70, maar de zang van Ruby Gill doet me af en toe ook denken aan Fiona Apple, wat overigens niet betekent dat de stemmen van de twee op elkaar lijken. 

De vergelijking met Fiona Apple heeft vooral te maken met het wat donkere en vooral zeer intense geluid van Ruby Gill, die direct vanaf de eerste noten van Some Kind Of Control alle aandacht opeist. De songs op het album zijn sober en intens, maar ook rauw en puur en het zijn songs die zich behoorlijk stevig opdringen. 

Bij eerste beluistering van het tweede album van Ruby Gill was ik diep onder de indruk van haar songs en inmiddels een week of twee verder is mijn liefde voor het album alleen maar gegroeid. Ruby Gill heeft een singer-songwriter album gemaakt van een soort dat tegenwoordig nauwelijks meer wordt gemaakt. 

Het is een album met een intimiteit en intensiteit die je bij de strot grijpt, maar de Zuid-Afrikaanse muzikante weet je ook steeds weer te verrassen, bijvoorbeeld met de bijzondere koortjes op het album, die af en toe herinneren aan haar geboortegrond, maar ook door binnen haar songs met grote stappen door genres en door de tijd te stappen. Luister naar Some Kind Of Control van Ruby Gill en je bent verkocht.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Some Kind Of Control hier luisteren en bestellen:

https://rubygill.bandcamp.com/album/some-kind-of-control-2

The Set Up. The Delines

On stage in Rotterdam singer-songwriter Willy Vlautin told us that after he had heard Amy Boone sing a single ballad, he decided there and then that he would write songs for her. Here we are many years later, realising he was totally right.

Just about a year ago The Delines released 'Mr. Luck & Ms. Doom'. Vlautin kept bringing songs in that did either not fit that album or needed reworking. The result is The Set Up. Just as in his novels, a Richmond Fontaines show in Leiden to this day is the only show I went to coming home with a book instead of an album, most song are about situations from the so-called other side of the tracks. The Delines turn these observations from life into melancholy tracks, that could have been soul ballads in the mid 1970s.

This comes through in the slower tempo of the tracks, the warm organ sound, the soulful electric guitar and the warm, slightly ruffled voice of Amy Boone. The combination makes The Delines a somewhat anachronistic band, yet one that is extremely pleasant to listen to.

I'll own up to never have heard much in this band. If Chris Eckman, formally of The Walkabouts, had not played a support act for The Delines in April last year, I would never have started to listen to the band's music. From a band to pass up on, I went to whoa, a new The Delines album already. That show was so good and atmospheric. Coming home, I heard that vibe immediately in 'Mr. Luck & Ms. Doom', that I had missed scanning that and previous albums superficially, and now again in The Set Up.

I am not going to single out individual tracks. The one may be a little slower, the other has more horns, the next is more piano than organ based, but all have a late night bar atmosphere where the band does a last slow song for the insomniacs and night cats. Unwind with The Delines by listening to The Set Up.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order The Set Up here:

https://thedelines.bandcamp.com/album/the-set-up 

These Fighting Machines. Katherine Priddy

Singer Katherine Priddy from Birmingham, U.K., recently released her third album and finds herself on WoNoBlog on the basis of this album. Both her previous albums, 'The Pendulum Swing' (2024) and 'The Eternal Rocks Beneath' (2021) are here as well. Yet, I have to admit that the name Katherine Priddy did not ring a bell.

On 'The Pendulum Swing' I wrote, in a most positive way, that the album was one to fall asleep to. One to play on a headset in bed before falling asleep, as I used to do a long, long time ago. These Fighting Machines does not give me that feeling. No, it is is not an invigorating up tempo album. Katherine Priddy is a singer-songwriter who operates in the mid tempo range and always presents a listening experience without obvious effects. Where effects are used, they are modest, tasteful and like modest adornments in a private home.

For These Fighting Machines Priddy worked with producer Robert Ellis, known for his work with P.J. Harvey and Anna Calvi, to mention two. Should everything be stripped away, there would be the folky voice of Katherine Priddy and an acoustic guitar. From there the songs are built up to what I'm listening to right now. Opening song 'Matches' shows that basis regularly, but opens with modern day, crackling atmospherics and a soft but deep drums percussion. From there different instruments enter and leave the song, to put accents where deemed important. In the meantime Katherine Priddy soars higher and higher, just like she's singing about learning to fly. "The witches" come home to roost in this song, as they have matches too.

Photo: Matty Deveson

'Matches' is the "heaviest" track on the album. Many of the songs are singer-songwriter with obvious folk elements, but firmly in a modern way. There is no U.K. folk nostalgia for the The Fairport Convention era here. Katherine Priddy is for the 21st century alright.

Her voice is the dominant instrument on These Fighting Machine. Harmonising with herself she adds extra colour to her album. The bio accompanying the album shares that this is the "most sonically varied of her career" and I immediately believe the statement. This album is rich, at times even lush in sound. Priddy and Ellis did not mind adding an extra instrument, percussion and vocals to the songs.

The result is a warm album. These Fighting Machines is a fine sonic experience that allows the listener to slow down time and only absorb the music, leaving all else behind. The kind of album a person needs every once in a while in hectic and interesting times like these.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order These Fighting Machines here:

https://katherinepriddy.bandcamp.com/album/these-frightening-machines 

Mosquito. Hater

Hater can be found on this blog for nearly ten years, but I noticed that the Malmö, Sweden based band's last album was reviewed by Erwin Zijleman. Translated to English he wrote in 2023 that "'Sincere' is considerably better than the already good, yet dreamy 'Siesta'". Well, I copy his words here, as I think Mosquito is better yet again.

The band, Caroline Landahl, Måns Leonartsson, Adam Agace and Rasmus Andersson, delivers (again) with its latest album. The mix between the dreamy and indie pop-rock is just about perfect. The album opens with the poprocker 'Landslide', where the rock is supported by atmospheric sounds that pop in and out of the track. Landahl puts herself right in the middle claiming the song as hers. She shows her different voices in the harmonies, making the song sound varied, with the full support of the band. 'Landslide' is the kind of song that makes me prick up my ears straight away, moving into full listening mode.

The contrast with 'Angel Cupid' is considerable. The tempo goes down, an electronic rhythm leads the way assisted by something close to sleigh bells, without creating a Christmas vibe. The bass driven intro of 'This Guy?' creates a rock vibe that the rest of the song does not necessarily have. It is somewhere in between, with the bass and drums going for it and the rest of the band appear to be dreamy. And then the lead and rhythm guitars joins in, making the song ever tougher, while not disturbing Caroline Landahl's mood. As I wrote before in week 51 of last year, 'This Guy?' just grows and grows.

Quite often I write some more on an album. In the case of Mosquito that is not necessary. Hater continues along the line of the three songs described in the above. If you put them on and like what you are hearing, I assure you you will enjoy the rest of the album as well. Hater delivers full time, balancing between the three corners of its triangle, pop, indie and rock.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order Mosquito here:

https://hatermalmo.bandcamp.com/album/mosquito 

DOGA. Juana Molina

Juana Molina maakt inmiddels al zo’n 30 jaar hele bijzondere muziek, wat een stapel unieke albums heeft opgeleverd, waar deze week, na een stilte van acht jaar, het bijzonder mooie DOGA aan wordt toegevoegd.

Het is knap hoe de Argentijnse muzikante Juana Molina de afgelopen 30 jaar albums met een volstrekt uniek eigen geluid uitbrengt. Het zijn albums die zich in theorie flink ver buiten mijn muzikale comfort zone bewegen en die het experiment stevig omarmen, maar op een of andere manier is de muziek van Juana Molina niet ontoegankelijk. Ze heeft de tijd genomen voor haar nieuwe album DOGA en dat hoor je, want het nieuwe album van Juana Molina loopt over van de goede ideeën. Al die goede ideeën moet je even laten landen, maar vervolgens is DOGA een album waarnaar je wilt blijven luisteren. Het was veel te lang stil rond de Argentijnse muzikante, maar gelukkig is ze terug.

DOGA, het nieuwe album van de Argentijnse muzikante Juana Molina, verscheen in dezelfde week als LUX, het inmiddels in opvallend brede kring erkende meesterwerk van ROSALÍA. Beide albums zijn voor een belangrijk deel Spaanstalig en bijzonder eigenzinnig, maar waar LUX met een ongekende hoeveelheid 5-sterren recensies de hemel in is geprezen, bleef het relatief stil rond DOGA, al merkte een deel van de Britse muziekpers het album gelukkig wel op, met de eretitel ‘album van de maand’ in het Britse muziektijdschrift Uncut als hoogtepunt. 

Nu heeft Juana Molina natuurlijk niet dezelfde status al wereldster ROSALÍA, maar de muziek van de Argentijnse muzikante schreeuwt al wel een aantal jaren om aandacht. Ik vond de muziek van Juana Molina bij de eerste kennismaking bijzonder, maar niet echt mijn ding, maar al snel raakte ik in de ban van Segundo (2000), Tres Cosas (2002), Son (2006) en Un Día (2008). De afgelopen twaalf jaar was ik misschien nog wel meer onder de indruk van haar vorige twee albums, Wed 21 uit 2013 en Halo uit 2017. Op het eerstgenoemde album schuurt de Argentijnse muzikante hier en daar tegen de folkpop aan, terwijl het tweede album wat experimenteler van aard is en meer invloeden uit de Latin muziek bevat. 

Het laatste album van de muzikante uit Buenos Aires was inmiddels acht jaar oud, maar met DOGA is eindelijk weer een nieuw album verschenen. Ook DOGA is een eigenzinnig album dat niet past in bestaande hokjes, maar net als Wed 21 en Halo is het ook een album dat een groot deel van de tijd best toegankelijk mag worden genoemd, al is toegankelijk in het muzikale universum van Juana Molina een relatief begrip. 

Op DOGA heeft de Argentijnse zich vooral omringd met elektronica, die in verschillende gedaanten uit de speakers komt. De ingezette elektronica is soms tegendraads en schurend, maar tekent op hetzelfde moment voor zwoele ritmes, die de Latin invloeden in de muziek van Juana Molina aan de oppervlakte brengen. Het doet af en toe wat psychedelisch aan, maar Juana Molina is ook niet vies van dromerige klankentapijten. 

DOGA krijgt hier en daar ook het album folktronica opgeplakt en daar is wel wat voor te zeggen, al maakt Juana Molina, mede door de Spaanstalige teksten, folktronica die geen aanknopingspunten biedt met andere albums in het genre. DOGA is vanaf de eerste noten een spannend album dat de fantasie heel stevig prikkelt. Veel tracks op het album zijn lang tot zeer lang, waardoor de tien songs in 55 minuten muziek, maar zelden aansluiten bij de toegankelijke popsongs met een kop en een staart. 

En toch is DOGA een album dat lekker in het gehoor ligt en goed is voor een spannende maar ook aangename luistertrip. Het is een luistertrip waarin heel veel valt te ontdekken, want achter de lagen elektronica zitten ook nog fraaie gitaar- en strijkerspartijen verstopt. De arrangementen op DOGA zijn zeker niet alledaags, maar wat zijn ze mooi en bijzonder. Het is misschien even wennen aan de bijzondere klanken, maar wanneer je eenmaal in de flow van het album komt, laat de muziek van Juana Molina je niet makkelijk meer los. 

In muzikaal opzicht is DOGA een fascinerend album en het is een album dat aan kracht wint door de bijzondere zang van Juana Molina en haar Spaanstalige teksten. DOGA wordt hier en daar net als LUX van ROSALÍA een meesterwerk genoemd en daar is wat voor te zeggen. Nu maar hopen dat Juana Molina met haar nieuwe album de aandacht trekt, al is het maar een fractie van de aandacht die haar Spaanse collega de afgelopen weken krijgt.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Doga hier luisteren en bestellen:

https://juanamolina.bandcamp.com/album/doga 

Two of Us. Bertolf & Nomden live. Phil, Haarlem Friday 6 March 2026

Photo: WdN-vdB

Bertolf Nomden and Diederik Nomden met  for the first time at a Paul McCartney concert in 2003. Unbeknownst to them their musical lives would interact for the decades ahead culminating in the duo album 'All Good Things' in 2026.

They are touring behind the album as a duo with just a few acoustic guitars, a piano and a few props on stage. In the show they tell stories, anecdotes and explanations of songs. Besides their own songs they play many a Beatle song and then more specifically, Paul McCartney songs. Starting with the song that gave the name to their show, 'Two Of Us'. Somehow the song set the mood for the evening. Not a song that the less than average Beatles fan would know, as it is an album track from the 'Let It Be' album, which is not the band's most favourite with fans.

Slowly bit surely the band started weaving in its own songs into the show. When they started with Beatles songs, I truly wondered whether the duo songs would hold up against all those famous and well-loved songs. That answer is easy to give, yes they do. The two wrote several excellent songs. Where on record I thought some songs to be a little too well-behaved, played live in a duo setting, the songs all came more than just alive. They sparkled and blended in very nicely with the Beatles tracks and Stealer Wheel's 'Star'.

I am not going to give away any of the stories, as that spoils the show should you wish to go there (and you should). I will mention the props: Johan Cruyff and Paul McCartney', certified chairs from 'De Meer and football jerseys. The why and what you can hear from Bertolf and Nomden.

Photo: WdN-vdB

Both are excellent musicians and Bertolf played some very intricate if not virtuoso runs on his guitar. The solo in 'I've Just Seen A Face' was close to mind boggling. Thank you for the reminder by the way. I always think that 'Help!' is not really worthwhile playing and then 'I've Just Seen A Face' comes by. Exceptional musicianship came earlier on for The Beatles than I remember thanks to The Analogues. I sort of stopped listening to what came before.

What Two of Us shows, is that a good musical night out does not take much more that two guitars, a piano and two great voices singing together, while combining it all with great enthusiasm, talent and a love for music.

Wout de Natris - van der Borght

 P.S. Busstop, Diederik!!! 

2026, week 10. 10 singles

Late winter with unlikely temperatures? Trees ready to bud and bulbs shooting out of the ground all at the same time. Some too late, others too early. Welcome to the too early spring of 2026 in a time in which we seem to be living 'Wag The Dog' for real. An important lesson from the past is that messianic dictators rather go down leaving no stone unturned. Unfortunately we have a few of them at the same time. Good luck to us all! In the meantime, here's another selection of 10 recent singles for you to enjoy.

Queen-Size Life. Mountaineer

On route to the new album Mountaineer releases a new single. What the previous single already suggested, is shown here even more: this album came with a bigger budget. The regular band setting is more in the background, while up front a trumpet tries to steal away all your attention. Don't fall for that trap! Queen-Size Life is a ballad, slow but extremely beautiful. It is a song like Marcel Hulst already has a few to his name. This one is just bigger, because of the trumpet(s), the strings and the angelic background vocals that weave themselves around Hulst's voice full of melancholy observations and more than just a hint of sadness. The cherry on the cake are the few sparse and oh so slow piano notes closer to the end. As I already wrote, I have heard a song like this from Mountaineer before but never at this level. Two songs into the album, I can't wait to hear more. A little more patience is called for before 'Country Dragon' sees the light of day on 3 April.

The Best Is Yet To Come. Lise Catherine

Lise Catharine is releasing her singles faster than I can keep up with. In between my review of two weeks ago, there is also the single 'Ticket To The Moon'. The Best Is Yet To Come is also a slow ballad with the clear sheen of melancholy longing hanging over it. You can find the song in a bare version on You Tube from 2022. In 2026 that guitar is still there, but around it Lise Catherine not only plays with your mood and but also with your ears. All sorts of atmospherics and treated vocals come by, turning the song into something far more mysterious than just a woman's voice and an acoustic guitar. What I arrive at, is that Kate Bush is all over The Best Is Yet To Come, without it becoming a typical Kate Bush song from say 1981 to 1985. For that it is far too itself. The best description is, The Best Is Yet To Come is intriguing song, while pleasing at the same time. 

Days Of Ash. U2 

"You have the right to remain silent, or not" opens the EP that U2 dropped unexpectedly recently in the song 'American Obituary'. Let's face it, this is no 'Vertigo', the last U2 song that truly shook me. It is a song that breathes life and that is more than I can say from any U2 song since 2005. I can be mistaken but I don't think I own a single U2 song since the album holding 'Vertigo'. Now U2 albums and me is not, never has been a successful combination. Even the two best of albums are too much of a good thing for me. Listening to Days Of Ash, six songs short, I am not held back by the length of the album and not by the quality of the songs. The EP is not earth shattering but it is good and I'm glad to be able to say so. With drummer Larry Mullen jr. back behind his drumkit the band is complete again also. In 'The Tears Of Things' U2 does a Bowie. In general, I notice that the band does not try to be bigger than itself. The band lets the songs do the work and not the band work the songs. Because of it, U2 comes down to earth and shows itself as a sort of naked truth version of itself, unplugged without plugging out. I have to say that this is a U2 I rather like. Until very recently, I expected never to want to buy a U2 record again. It looks like I have to change my mind.

Javelin. Kevin Morby

Okay, does anything really, really happen in Javelin? If I'm honest, no there isn't. My ears tell me the same chords go over and over. Then why am I so attracted to Javelin? I can't tell you from a technical, rational level. Where the feeling side of things is concerned, the song makes me feel warm inside. The way it slowly but surely becomes bigger, the way more instruments and voices come in that change not so much the atmosphere of the single as expand it, simply touches me. To find Kevin Morby on this blog, you have to go back ten years to find a review by Erwin Zijleman. I have encountered the name Kevin Morby for sure but never got into his music. If you ask me to compare this song, then I arrive at The War on Drugs. Luckily, Kevin Morby does not draw Javelin out to seven or more minutes. This single pleases me no little. Album 'Little Wide Open' arrives in stores and online on 15 May.

Koneko featuring Liana Flores. Mei Semones

In 2025 Mei Semones stayed in London with Liana Flores and her impressions of that visit were turned into Koneko, where the two harmonise together. Those who have read my reviews of the Japanese-American singer-songwriter Mei Semones know what to expect. Koneko, her latest single, does not make any move towards not meeting expectations. The bossa nova and jazz is all over Koneko. If you ask the average person where this song comes, 99.99% will answer Brazil. What is missing here is the indie twist Mei Semones usually throws into a song, making things far more confusing. This is a perfectly relaxed bossa nova tune that is released to announce an extensive tour of North America. 

Window Loop. Postman

Postman? What is this rapper who has gone out of style over twenty years ago doing on a French label?, I wondered when I read the announcement in an email. Luckily for Ukranian singer-songwriter Kostiantyn Pochtar ('Postman' in English) I read beyond the title, because what I am listening to is an interesting singer-songwriter song. Postman worked on his new record in the Polish mountains. Window Loop is on the one hand a song that has a traditional build up. Kostiantyn Pochtar sings and is accompanied by an acoustic guitar played in a muted way. Slowly more enters, an electronic beat, a bass, some kind of synth and an electric guitar playing one chord stroke, leaving space and time before the next chord. Later on crackling enters giving the impression of an old 45 that has been abused a few times too many. Postman always keeps the lid on things. Window Loop is not exploding, things move underneath the surface here. More is underway. EP 'Phantasma' is set for release on 17 April.

Gayfever. Vera Ellen

New Zealand singer-songwriter Vera Ellen is back. Her album 'Ideal Home Noises' still comes by regularly in my home and car. It is one of the better albums coming out of New Zealand this decade and one of the best subtoppers all over. With Gayfever Vera Ellen is delivering once again. She manages to attract with her way of singing and talking and everything in between the two. The music both supports and decides to go its own way in the right moments, creating two interesting moments at once. Yes, I can multitask as I am able to follow both paths at the same time. Gayfever is reassuringly Vera Ellen and yet is more exultant. The extras in the song are almost overdone for a Vera Ellen song (as I know them). They are not, this is what musical richness sounds like. The video though is quite weird but no less surprising. Her new album, ‘Heaven Knows What Time’, is released on Flying Nun on 1 May. 

Me And My Shadow. Fini Tribe

Fini Tribe formed in 1980 in Edinburgh during the postpunk era. The six piece band recorded during the years 1982 - 1987 and is re-releasing its output forty plus years down the line. The single Me And My Shadow is typical for the time. There's little light let into the music, if any. The singer puts on the deadest voice he is capable of (not very, I'm afraid). The rhythm is almost machine like. Forty years before AI could be asked to produce such a mechanic beat. The two guitars and the keyboard take care of the melody, of course stocky and in a straightjacket with an extra pull on the wraps. The song works though, exactly because of how the guitars and keyboard play off each other. The single was recorded in a session when most of the boys were still in secondary school. Taking this fact into account, the single is quite alright. Album 'The Sheer Action of Fini Tribe: 1982-1987' was released on 11 February.

Sweetiepie. The Sophs

It has been a while since I listen to a Violent Femmes song. Even my favourite album 'Hallowed Ground' has not been put on for quite some time. The Sophs could have fooled me, if Sweetiepie had been released as a long lost Violent Femmes song. The only thing that would have put a little doubt in my mind perhaps, is the fact that the song does get a poppy feel, where the band of old always had some darkness around it at the time. Sweetiepie is an uptempo country-rockabilly song with a moutharp and all. The Sophs play with the rockabilly sound like it should, with the little moments where only the drums keep up the song and rhythm before everybody joins in again. This song is just big time fun, let's not mince any further words on it.

Carved Skull. Abrasive Trees 

We have to go back to the Covid years to find Abrasive Trees on this blog. With a new album under way, as yet unnamed but slated for May, the band around Matthew Rochford releases a new single called Carved Skull. Yes, the music is almost as dark as the title suggests. No, this is not death metal, not even close. I would put the music somewhere between symphonic rock and 1980s doom and gloom without moving into postpunk. So, expect a deep bass and a drums that pounds the skins and layers upon layers of guitars that all together take their time to play the song home. The mood is created and drawn out. Listening to the intro I'm even remembered of the way Sadeness integrated Gregorian singing into pop somewhere around 1990. Monks have gone mostly out of fashion, but their ghosts hover in Carved Skull. Jay Newton (guitars, backing vocals), Matthew Rochford (vocals, guitars, synth) and Will Tyler (drums, bass, backing vocals), assisted by Ben Roberts (electric cello) and Yunala Songweaver (backing vocals) create a mood that is somehow befittingly sacred for the second quarter of the 21st century.

Wout de Natris - van der Borght 

Porcelain. Nancy Brick

Niet meer verwacht, maar toch nog gekomen, een album met maar liefst dertien niet eerder uitgebrachte songs van het Nederlandse duo Nancy Brick en wat is ook Porcelain weer mooi, intiem en bijzonder.

Ruim dertien jaar geleden wist Nancy Brick me te betoveren met een werkelijk prachtig debuutalbum. Het is een album dat anders klonk dan alle andere albums van dat moment. Het is een album waarop geen noot teveel wordt gespeeld en gezongen en waarop ook stilte een krachtig instrument is. Lange tijd leek er geen opvolger van het debuutalbum van Nancy Brick meer te komen, maar nu is er Porcelain. Het is een album met vooral ruwe demo’s van songs die het debuutalbum van Nancy Brick en de geplande opvolger niet haalden, maar het is ook een album met prachtige Nancy Brick songs. Hopelijk is Porcelain de voorbode van een nieuw Nancy Brick album, maar ook met het nu verschenen album met demo’s ben ik heel blij.

In de herfst van 2012 verscheen het debuutalbum van het Nederlandse duo Nancy Brick. Het album kreeg op zich redelijk wat aandacht, maar werd wat mij betreft in veel te kleine kring op de juiste waarde geschat. Ik nam het eerste album van het duo dat bestaat uit zangeres Rieneke Batelaan en gitarist en pianist Ron Valeri op in de middenmoot van mijn jaarlijstje, maar met de kennis van nu schaar ik het titelloze debuutalbum van Nancy Brick onder de allermooiste albums van het betreffende jaar. 

In een jaar waarin in alle opzichten vol klinkende popmuziek domineerde, imponeerde Nancy Brick met zachte, subtiele en zich langzaam voortslepende muziek en al even zachte en subtiele zang. De songs van het Nederlandse duo zijn op het debuutalbum ontdaan van alle opsmuk, waardoor alleen de essentie en hier en daar stilte overblijft. 

Het debuutalbum van Nancy Brick deed uitzien naar veel en veel meer, maar Rieneke Batelaan en Ron Valeri hebben het geduld van een ieder die hun debuutalbum in 2012 omarmde flink op de proef gesteld. In 2016 verscheen een titelloze EP met slechts 15 minuten muziek. De songs op de EP deden niet onder voor de songs op het debuutalbum en wakkerden de hoop op een tweede album van Nancy Brick aan. 

Na 2016 werd het echter stil rond het duo, dat een sabbatical aankondigde. Rieneke Batelaan en Ron Valeri gingen andere dingen doen, waardoor de aangekondigde sabbatical een periode van ruim negen jaar werd. Afgelopen zomer kreeg ik opeens een e-mail van het duo, waarin een nieuw album werd aangekondigd en dat album is vlak voor het einde van 2025 verschenen. 

Porcelain bevat geen nieuwe muziek van Nancy Brick, want het dertien songs tellende album is gevuld met demo’s die tussen 2009 en 2016 werden opgenomen. In de meeste gevallen thuis met eenvoudige middelen, maar Porcelain bevat ook twee tracks die in een studio werden opgenomen. Het zijn allemaal songs die niet eerder zijn uitgebracht, waardoor Porcelain wel een beetje aanvoelt als een nieuw Nancy Brick album. 

De openingstrack van Porcelain, het bijzonder mooie Its Wings & Ways, klinkt wat voller dan we van Rieneke Batelaan en Ron Valeri gewend zijn, maar het album bevat verder vooral sobere en wat ruw klinkende demo’s van songs. Het past wel bij Nancy Brick, want de ruwe versies van songs die nooit werden uitgebracht, bevatten nog wat minder opsmuk en komen nog wat dichter bij de essentie van de songs. 

Ik luister nog geregeld naar de muziek die Nancy Brick in 2012 en 2016 uitbracht en ben blij met de nieuwe songs van het Nederlandse tweetal. Porcelain staat vol met songs die van een tweede Nancy Brick album een prachtig Nancy Brick album zouden hebben gemaakt en ik koester Porcelain inmiddels dan ook als het album waarop ik ruim negen jaar geleden hoopte. 

Niet alleen de songs op Porcelain zijn goed, wat ook de uitvoering is weer fantastisch. Ron Valeri heeft de songs op het album voorzien van sobere maar zeer smaakvolle klanken, terwijl Rieneke Batelaan echt prachtig zingt. Een aantal tracks zijn opgenomen met een eenvoudige 4-sporen recorder en dat hoor je, maar het voorziet de songs ook van een ruwe charme. Het leek er de afgelopen jaren op dat Nancy Brick het zou houden op een album en een EP, maar met Porcelain is het oeuvre van het duo nog wat indrukwekkender en hopelijk blijft het hier niet bij.

Erwin Zijleman