Showing posts with label indorock. Show all posts
Showing posts with label indorock. Show all posts

Saturday, 21 March 2026

Singin’ To An Empty Chair. Ratboys

De Amerikaanse band Ratboys haalde terecht maar ook wel wat verrassend de jaarlijstjes met haar vorige album The Window, maar legt de lat op haar nieuwe album Singin’ To An Empty Chair nog een flink stuk hoger.

Ik had op basis van het vorige album van Ratboys hoge verwachtingen rond het in februari verschenen Singin’ To An Empty Chair, maar deze werden bij beluistering van de openingstrack al ruimschoots overtroffen. Op haar nieuwe album zet de band uit Chicago reuzenstappen. In muzikaal opzicht staat het als een huis, maar de songs van de band zitten ook vol dynamiek en bijzondere spanningsbogen. Frontvrouw Julia Steiner heeft voor het nieuwe album van Ratboys zeer persoonlijke teksten geschreven en ze vertolkt ze met heel veel gevoel. De songs van de band liggen nog altijd lekker in het gehoor, maar wat gebeurt er ook veel op dit geweldige nieuwe album van Ratboys.

Bij de naam Ratboys dacht ik op een of andere manier altijd aan een al dan niet belegen punkband, waardoor ik de albums van de Amerikaanse band zonder verder te luisteren opzij schoof. Pas toen het vijfde album van de band, het in de zomer van 2023 verschenen The Window, aan het eind van dat jaar flink wat jaarlijstjes haalde, waaronder een aantal gerenommeerde jaarlijstjes, kreeg ik door dat Ratboys veel meer is dan een al dan niet belegen punkband. 

Het album kwam nog net op tijd voor mijn eigen jaarlijstje, maar met de kennis van nu zou ik het album een veel hogere positie hebben gegeven. Op The Window kan Ratboys zowel uit de voeten met Amerikaanse rootsmuziek als met indierock, trekt het de aandacht met de bijzondere zang van frontvrouw Julia Steiner en doet het ook in muzikaal en productioneel opzicht alles goed. 

Niet zo gek dus dat ik het nieuwe album van Ratboys, Singin’ To An Empty Chair, als eerste opschreef voor een recensie. Met het door de van Death Cab For Cutie bekende Chris Walla geproduceerde The Window leverde Ratboys een uitstekend album af, maar het nieuwe album van de band uit Chicago, Illinois, is wat mij betreft in alle opzichten beter. 

The Window vergeleek ik ruim twee jaar geleden met de albums van Big Thief, maar met Singin’ To An Empty Chair ontworstelt Ratboys zich wat mij betreft aan deze vergelijking. Dat betekent niet dat er in muzikaal opzicht veel is veranderd, want ook op haar zesde album verwerkt de band zowel invloeden uit de indierock als uit de Amerikaanse rootsmuziek. Het is een weg waar Big Thief op haar laatste album wat van af is gestapt, maar Ratboys heeft haar geluid verder geperfectioneerd. 

De band zocht ook voor haar zesde samenwerking de samenwerking met Chris Walla, die de band in eerste instantie meenam naar een plek op het platteland van Wisconsin, voordat ze de roemruchte studio van de veel te vroeg overleden legendarische producer Steve Albini in Chicago in doken. 

Singin’ To An Empty Chair vind ik in alle opzichten beter dan het vorige albums van Ratboys en dat begint bij de teksten. Zangeres Julia Steiner heeft een aantal zeer persoonlijke teksten geschreven over persoonlijke demonen en gestrande relaties en deze teksten voorzien de songs van de band van een bijzondere lading. De stem van Julia Steiner deed me op het vorige album wel wat denken aan die van Big Thief’s Adrianne Lenker, maar op Singin’ To An Empty Chair is ze haar voorbeeld wat mij betreft ver voorbij. 

Ook in muzikaal opzicht is het nieuwe album van de band uit Chicago een fantastisch album. De drummer speelt wat mij betreft de sterren van de hemel op de degelijke basis die de bassist neerlegt, maar ook het gitaarwerk op het album is fantastisch. Het is gitaarwerk dat varieert van gruizige gitaarmuren tot meedogenloze riffs tot jankende gitaarsolo’s en alles is even mooi. 

Ook de nieuwe songs van Ratboys zijn bijzonder indrukwekkend. Het zijn songs met enorm veel dynamiek, die kunnen beginnen als emotievolle ballads, maar uiteindelijk kunnen eindigen in meedogenloos gitaargeweld, zoals in het werkelijk prachtige en ruim acht minuten imponerende Just Want You To Know The Truth. 

De songs van Ratboys zijn ook dit keer aanstekelijk en toegankelijk, maar ze zitten ook vol bijzondere wendingen. Ik ben echt enorm onder de indruk van dit nieuwe album van Ratboys, maar het is volgens mij nog lang niet uitgegroeid.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Singin’ To An Empty Chair hier luisteren en bestellen:

https://ratboys.bandcamp.com/album/singin-to-an-empty-chair 

Monday, 24 November 2025

Nusantara Beat. Nusantara Beat

Looking in from the outside, I can't help but wonder what the added value is of singing in Indonesian (bahasa Indonesia) for a band from The Netherlands releasing its debut album in 2025. Listening to the album, I can only state how beautiful the album is and that the language barrier simply disappears after a few minutes.

Nusantara Beat is a relatively new band but can be called a Dutch supergroup, as all members play or have played in other bands. All members are, at least in past of Indonesian descent and have been playing together for a few years. It is their Indonesian heritage they are honouring with Nusantara Beat. Nusantara means unity and was the name of Indonesia in a long ago era, when several kings tried to make the many islands and kingdoms into one nation.

The beat stands for the history of "Indorock" and krontjong bands, made up of youngster who had emigrated from the new Indonesian state to the former colonist country circa 1950. Expecting to leave soon, but that never happened for most. This is for a different kind of blog, one on history. With ex-EUT singer Megan de Klerk the band has enlisted a singer with a dreamy voice, bringing in a dreampop influence to the whole. She dared to sing in a language she didn't master at the time. With her, the band was complete. All these influences from the past were blended by the band with indie, alternative pop and rock from this century. The result is the album Nusantara Beat and it's very convincing.

The band further consists of guitarist Jordy Sanger, guitarist/keyboardist Rouzy Portier, drummer Sonny Groeneveld, percussionist Gino Groeneveld and bassist Michael Joshua. The latter is the only one born in Indonesia. Together they produce music that is extremely slick, there's no other word for it. From there the band is able to show its teeth in the right places, so that when it bites, it has the effect like running into a tiger in the jungle.

My experience with Indonesian music does not go much further than the singles my late aunt had of Anneke Grönloh full of nostalgia for the emerald isles (and some gamalan music). And yet, there are faint resemblances in the way Megan de Klerk constructed her vocal melodies. I'm not saying there is a direct link between songs like 'Paradiso' or 'Soerabaja' and Nusantara Beat's. What connects them is a feeling and a kind of longing for things not here. Guitarist Jordy Sanger brings out a twangy surf sound to the mix, what will be the link to the indorock that I'm simply too young for, believe it or not.

As I started, I'm not certain who this album is for, but I for one sure don't mind listening to it. The nostalgia works for 100%.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can order Nusantara Beat here:

https://excelsior-recordings.com/en