Afscheid van BY

Onlangs overleed Bert Hilberts of in de tijd dat WoNo Magazine nog een digitaal blad was dat uitkwam wanneer het uitkwam, BY. In de eerste paar jaar schreef Bert over zijn passie voor klassieke muziek, maar ook over zijn eerste en grootste passie The Shadows. Samen met broer Eddie speelde hij in The Flying Arrows, een band die lokale bekendheid verwierf in de Groninger Ommerlanden en verre omstreken met hun versie van Rock and Roll.

Op de foto die ooit in een WoNo stond, staan twee jongens, zo jong, maar duidelijk bevlogen. Bert met een originele Hofner bas, zo een als Paul McCartney beroemd mee werd. Verkocht in de jaren 80, want Bert zou er nooit meer op spelen. Toen eenmaal duidelijk was dat de doorbraak er niet in ging zitten, koos hij radicaal een andere richting. Waardoor wij, Wo. en .No, hem dertig jaar later zouden leren kennen. Juist via de muziek leerde ik Bert beter kennen en werd hij de gewaardeerde collega waar ik vele fijne gesprekken mee heb gevoerd door de jaren heen.

Afgelopen vrijdag was het afscheid. Bert was al jaren ziek zo bleek. We waren elkaar uit het oog verloren, zoals dat in het leven gaat. Zijn vrouw en twee zonen maakten een twee uur lange viering van zijn leven, waar muziek en vooral The Shadows een grote rol speelde ter ondersteuning van alle andere activiteiten en belangrijke gebeurtenissen in zijn leven. Twee uur die lieten zien hoe een gewoon iemand bijzonder is en zijn stempel op vele manieren drukt op zijn omgeving. In zijn gezin, zijn werk, buurt en verenigingsleven.

Een bijzondere vermelding gaat uit naar zijn broer, Eddie, die, zo vertelde Bert toch met enige trots lang geleden, wel door was gegaan in de muziek. Als producer. Als ik me goed herinner noemde Bert 'Mississippi' van Pussycat als voorbeeld. Hij zong met prachtige stem de The Hollies hit ' He Ain't Heavy He's My Brother', zichzelf begeleidend op een akoestische gitaar. Mooi, emotioneel, zonder franje of vals sentiment.

Zijn kleindochter zong een Cliff Richard en The Shadows nummer. Een ongetrainde stem, die meteen opviel. Muzikaliteit valt niet ver van de boom blijkt.

Rust zacht Bert en dank voor de tijd dat we collega's waren. Een tijd die bijzonder was om verschillende redenen, die verder niets met muziek heeft te maken, maar het ook mogelijk maakte dat er zoiets als een WoNo in een werkomgeving ontstond.

Wo.

Send Aid. Chuck Cleaver

Wussy voorman Chuck Cleaver maakt een prima soloalbum, dat wat meer rammelt dan de albums van zijn band, maar al snel net zo overtuigt en vermaakt.

Wussy werd in 2005 dankzij haar debuut Funeral Dress in een klap een van mijn favoriete bands en die status bevestigde de band uit Cincinnati, Ohio, met haar laatste twee albums. Na het uitstekende Wussy album van vorig jaar is er nu het eerste soloalbum van voorman Chuck Cleaver. Het is een album dat wat meer rammelt dan de albums van zijn band en hierdoor wat opschuift richting lo-fi. De popliedjes van de Amerikaanse muzikant zijn flink korter dan die van zijn band, maar het zijn nog steeds geniale popliedjes, waarvan ik alleen maar heel blij kan worden. Send Aid duurt nog geen half uur, maar wat is er veel moois verstopt op het album. Het bevestigt de status van Chuck Cleaver als een van de betere songwriters van het moment.

Chuck Cleaver formeerde aan het eind van de jaren 80 in Cincinnati, Ohio, de band Ass Ponys. De band maakte uiteindelijk zes albums, waarvan de laatste, het in 2001 verschenen Lohio, met afstand de beste is. Lohio is een van de parels in mijn platenkast, maar het bleek helaas ook de zwanenzang van de band en een album dat ondanks zeer lovende recensies slechts in kleine kring werd opgepikt.
 
Chuck Cleaver formeerde na het uiteenvallen van Ass Ponys samen met Lisa Walker een nieuwe band, Wussy. Die band debuteerde in 2005 met instant klassieker Funeral Dress en dat is het album dat in het betreffende jaar mijn jaarlijstje aanvoerde. Op een of andere manier verloor ik Wussy hierna uit het oog, maar met prachtalbums als Forever Sounds uit 2016 en What Heaven Is Like uit 2018 wakkerde mijn liefde voor de band weer flink aan.
 
Deze week verscheen Send Aid, voor zover ik weet het eerste soloalbum van Wussy voorman Chuck Cleaver. Send Aid bevat 10 songs en voor deze 10 songs heeft Chuck Cleaver slechts 26 minuten nodig. Dat klinkt als lo-fi en dat is een hokje waarmee je het album zeker niet tekort doet.
 
Chuck Cleaver blinkt inmiddels al een aantal decennia uit als songwriter en ook op zijn eerste soloalbum komt de Amerikaanse muzikant weer op de proppen met een serie uitstekende songs. Het zijn songs die wat meer mogen rammelen en die wat minder nauwkeurig zijn uitgewerkt dan de songs van Wussy, maar dit geeft de songs op Send Aid ook een bepaalde charme.
 
Het eerste soloalbum van Chuck Cleaver had van mij best wat langer mogen duren, maar ik ben blij met de 26 minuten muziek op Send Aid. De lo-fi popliedjes op het album hebben niet veel tijd nodig om indruk te maken en weten stuk voor stuk te verassen met geniale refreinen en bijzondere accenten in de instrumentatie, waaronder zelfs een sitar.
 
Wat misschien nog wel het meest opvalt bij beluistering van het soloalbum van Chuck Cleaver is het spelplezier dat van het album af spat. De Amerikaanse muzikant had nog een aantal songs liggen die niet zo goed passen in het werk van zijn band, maar het zijn songs die hem hoorbaar dierbaar zijn. Send Aid is tien tracks lang rauw, eerlijk en recht voor zijn raap. En zoals de beste lo-fi bands geniale popliedjes van twee minuten kunnen maken, kan Chuck Cleaver dit ook.
 
De muziek van Wussy valt op door geweldig gitaarwerk en dit gitaarwerk hoor je ook op Send Aid, al mag Chuck Cleaver ook hier wat rauwer en losser te werk gaan dan gebruikelijk. Send Aid moet het verder hebben van bescheiden middelen, waaronder een aantal malen opduikende ritmebox, waardoor de songs op het album bijzonder klinken. Al met al komen er overigens toch flink wat instrumenten voorbij, dus sober klinkt het album zeker niet.
 
Ik heb Chuck Cleaver inmiddels ruim 25 jaar hoog zitten als singer-songwriter en zijn eerste soloalbum verandert hier niets aan. Integendeel. De charmante serie popliedjes op Send Aid gaat hier nog heel vaak uit de speakers komen en klinken steeds wat urgenter. Heerlijk album.

Erwin Zijleman

Je kunt Send Aid hier beluisteren en kopen:

https://wussy.bandcamp.com/album/send-aid


of luister naar onze Spotify Playlist en ontdek waar we over schrijven:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

Stresslove. Gregory Ackerman

Gregory Ackerman debuted on these pages with his first album 'And Friends'. An extremely pleasant and relaxed album exemplifying his Los Angeles background. At the same the cover art of his previous album and new EP show him as a man of the world who gets around. Here we see him in front of a medieval church relaxing with a cup of coffee, obviously taking the imposing structure for granted.

It may be love that is or makes him stressed, it is not reflected in his music. In any kind of way. He softly whistles a tune while the music continues ever so relaxing.

Here comes the caveat though. It is confusing this relaxed nature as it makes me underestimate what is going on here. It is far too easy to be guided to the disposition that nothing is going on here, nothing that deserves my full attention as it were. It is the contrary I have to brace myself for. Listen with a little more attention and behind that trickling music a whole world opens that shows that at least a part of the music of Gregory Ackerman is not as peaceful as it may seem at first glance.

Of course, 'Follow Through' has that Jack Johnson, remember him, feel, without the faint hip hop features Johnson had in his older songs. It is in a song like 'Dawg' where uglier things lurk in the back or simply burst through the seams, the very fabric of the song. There's no stopping the ugliness in some place, without ever destroying the inherent beauty of the song.

It is Jack Johnson that remains lingering in my mind, where during 'And Friends' it was often Neil Young who spooked me while listening. With Stresslove Ackerman manages to catch the right wave and surf to the very end. The relaxedness of 'We've Got A Runner' is totally genuine. Little bells take the solo part! It is in the endplay that a little drunkenness comes in, like a late night pub night with friends where they start humming or singing together with just about the right amount of beer in them to allow for sweet but soft abandon.

In 'Future', the final song, it again is this mix of relaxedness and urgency. The whistling is almost forced. "Where are my lyrics?", Ackerman might as well be yelling it seems. The lead guitar is far from clean. Elliot Smith on steroids. The ending is even a little estranging, considering what came before.

So, in conclusion. Again a fine album by Gregory Ackerman. Four songs that cry for more. I will have to be patient for that. In the mean time I am certainly enjoying myself with this slightly disconcerting EP.

Wo.


Listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

.NoWordsNeedeD, 13-10-2019

https://www.youtube.com/watch?v=Z3b1bz_9gEo

.No

Any Human Friend. Marika Hackman

Het is weer even wennen aan het nieuwe album van Marika Hackman, maar uiteindelijk vliegen de briljante popliedjes je om de oren.

Marika Hackman leek ooit in de voetsporen te treden van een beroemde soortgenoot als Laura Marling, maar blijkt toch veel meer dan de zoveelste folky. Haar nieuwe album bevat een aantal lome en dromerige songs, maar ook flink wat uptempo popliedjes. Het zijn popliedjes die in een aantal gevallen als rauw of in ieder geval als stekelig zijn te typeren. Bij eerste beluistering van Any Human Friend viel bij mij nog zeker niet alles op zijn plek, maar hoe vaker ik naar het album luister, hoe beter het wordt. De popliedjes van de Britse singer-songwriter zitten knap in elkaar en zijn voorzien van een bijzondere instrumentatie. De mooie en veelzijdige stem van de Britse muzikante doet vervolgens de rest. Wederom een groeibriljant van Marika Hackman.

Ik heb tot dusver wel wat met de albums van de Britse singer-songwriter Marika Hackman. De jonge Britse muzikante kan uitstekend uit de voeten met ingetogen en folky songs, maar schuwt ook uitstapjes richting pop zeker niet.
 
Marika Hackman heeft zich voor de cover van haar nieuwe album Any Human Friend laten fotograferen in een weinig charmante outfit en pose, maar in muzikaal opzicht maakt ze wederom behoorlijk wat indruk.
 
Any Human Friend opent met een lome en ingetogen folky song. Het is het soort song waarin de singer-songwriter nog grossierde op haar uitstekende debuut We Slept At Last uit 2015, maar net als op opvolger I’m Not Your Man slaat ze op Any Human Friend vooral andere wegen in.
 
De fraaie openingstrack wordt gevolgd door het van zeer expliciete teksten voorziene The One, waarin Marika Hackman flirt met new wave. De meeste songs op haar nieuwe album zijn wat voller ingekleurd, waarbij zowel keyboards als gitaren worden ingezet. Zeker wanneer Marika Hackman haar songs voorziet van een rauw of lekker stekelig geluid, maakt ze makkelijk indruk met popliedjes die lekker in het gehoor liggen, maar die ook urgentie uitstralen.
 
Voor liefhebbers van de folky Marika Hackman is het waarschijnlijk even wennen, maar voor liefhebbers van eigenzinnige indiepop en indierock heeft Any Human Friend veel te bieden. Het siert Marika Hackman dat ze precies doet waar ze zelf zin in heeft. Met wat meer folky songs en een cover waarop ze dromerig in de lens staart had Any Human Friend waarschijnlijk een groter publiek kunnen bereiken, maar dromerige folkies zijn er wat mij betreft al genoeg.
 
Any Human Friend staat vol wonderschone popliedjes. Zeker wanneer de instrumentatie ingetogen de vocalen fluisterzacht zijn, is het makkelijk wegdromen bij het nieuwe album van de Britse singer-songwriter, maar Marika Hackman kan ook rauw en eigenzinnig klinken en opschuiven richting muziek die me af en toe wel wat aan die van PJ Harvey in haar wat meer folk georiënteerde periode doet denken.
 
Zeker bij beluistering met de koptelefoon is het genieten van de bijzondere instrumentatie op het album, die vaak uit meerdere lagen bestaat en net zo makkelijk sprookjesachtig als rauw is. Bij herhaalde beluistering valt niet alleen de bijzondere instrumentatie van Any Human Friend steeds meer op, maar groeien ook de songs van Marika Hackman.
 
Ondanks de volle instrumentatie zijn het songs zonder al te veel opsmuk. Het zijn songs waarin Marika Hackman wederom imponeert als zangeres en laat horen dat ze in meerdere genres uit de voeten kan.
 
De eerste twee albums van Marika Hackman kregen wat mij betreft minder aandacht die ze verdienden en ik vrees dat ook Any Human Friend het zal moeten doen met bescheiden aandacht. Steek echter wat energie in dit album en vrijwel alle songs op het nieuwe album van Marika Hackman groeien stevig door. Ik was bij eerste beluisteringen eerlijk gezegd ook niet volledig overtuigd, maar inmiddels hoor ik een serie ijzersterkte en tijdloze popliedjes, waarin de talenten van Marika Hackman steeds genadelozer aan de oppervlakte komen.

Erwin Zijleman

Je kunt Any Human Friend hier beluisteren of kopen:

https://marikahackman.bandcamp.com/


of luister naar onze Spotify Playlist en ontdek waar we over schrijven:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g