Songs of innocence. U2

Enige dagen terug stond ineens de nieuwe cd van U2 in de iTunes accounts van miljoenen mensen. Gratis. Al gaan er geruchten dat de werkelijke kosten van deze release in de vele nullen achter het cijfer 1 lopen.

Jaren geleden, zelfs in het pre-WoNo Magazine tijdperk, hadden uw hoofdredacteur en schrijver dezes een discussie over The Rolling Stones, te tijden van 'Bridges to Babylon'. Wij stonden nogal tegenover elkaar aangaande het maken van muziek en leeftijd. Het uur van de waarheid voor toenmalig groot-U2 fan Bernd is aangebroken nu de heren van U2 de tweede helft van de 50 in leeftijd hebben bereikt. Hier "de recensie" van Bernd.

Ik hoorde veel geklaag over door Apple niet voldoen aan 
cookie-wetgeving, omdat ongevraagd zomaar U2-bestanden op iPhones 
waren gezet. Maar wat was mijn vrouw daar blij mee: ik kon het album op 
mijn iPhone niet vinden. Blijkt dat ik iTunes Store er niet op heb 
staan. Waarschijnlijk met een jailbreak van het toestel verwijderd of 
iets dergelijks. Nooit gemist, overigens.
 
Heb verder geen poging gedaan om de bestanden te downloaden en te 
beluisteren, want U2 hedentendage interesseert me niet zo. En dat is 
niet omdat ik, onontkoombaar, ouder word en connecties met een band 
uit de jaren tachtig wil vermijden om te voorkomen als 'oude lul' te 
worden weggezet. Nee, want dan zou ik ook wel op latere leeftijd nog 
een oorbel in mijn oor hebben laten zetten en motorrijles zijn gaan 
nemen. Wat is het dan wel?! Waarschijnlijk een of ander ongefundeerd 
vooroordeel over uitmelken of iets dergelijks dat ik niet uitschrijf 
want dat kost me te veel tijd. (Daarom ben ik ook voorstander van  
multiple choice antwoorden.)
 
Een recensie lukt me daarom ook niet. 
 
Waar ik je wellicht wel blij mee kan maken is een recensie van een  
concert van Stromae dat ik ergens in november in de Ziggo Dome ga 
bijwonen.

Bernd 

GAUCHO. a Tribute to the Music of Steely Dan met Lodewijk van Gorp & Friends

Photo: Wo.

Gaucho. Q-Bus Leiden, Thursday 11 September

Another night at the Q-Bus in Leiden, although I admit to the fact not having been that often in 2014. When I read about the Steely Dan tribute, I was fairly certain of a few things.

1. A lot of people would show up.
2. This was going to be good.
3. There wouldn't be any youth in the room.

The room was nearly packed. From a radio traffic announcer to a professor of Dutch literature, this band attracted a large audience. Hardly anyone under 40 and yes, it was very, very good. People who are just average players, will never try to recreate Steely Dan. The music is simply to complex. Just a few seconds into the first song, I think it was 'Big black cow' the three background singers kicked in and I knew: this is going to be so alright. And it was.

I have seen Steely Dan live once, in Ahoy, Rotterdam. Late 90s or early 00s, I can't remember. Probably following the 'Two against nature' cd. The jazzy music did not hold in the giant surroundings. Not that it wasn't good, but it never came alive. And here is where my fourth assumption came true. Steely Dan makes music for clubs and the Q-Bus qualified for 100%. The sound was again very good from the start. All instruments could be heard so clear, the mix so right and the singing could be followed by the word and all without even getting close to the sound limit.

Photo: Wo.

Gaucho mostly played songs from the more jazzy period of the band, so from 'Aja' and 'Gaucho'. Not one song from the two later cds was played, I think, and two Donald Fagen solo songs. Some of the greater hits came by of course. 'Do it again', 'Rikki, don't lose that number', 'Haitian divorce'. 'Reeling in the years' proved too fast to read and sing for singer Lo van Gorp. For the rest he mastered Donald Fagen's singing superbly. It was a bit strange to see all musicians/singers playing from sheet music, but if that's what it takes to play like this, I'm not complaining.

In 1980 I remember listening to the radio for the first airing of 'Gaucho'. WTF? 'Babylon sisters' was a song I didn't have much patience for. This has changed with time, culminating in this jazzy show yesterday evening in the Q-Bus. The slightly more poppy songs, infused with rock solos of the band's first years are still favourites of mine. The more jazzy part of their career till 1980 have joined the fold on my part. 'Aja' is as dear to me now as 'Can't buy a thrill'. The songs are just so good and well composed and arranged. Every little piece of this musical puzzle fits in all the right places.

Photo: Wo.

Gaucho masters these pieces quite well. A tasteful and clearly loving recreation of the music of Steely Dan. With a firm rhythmical foundation, great singing and solos from keyboard, saxophone and guitar. With a guest appearance by Toon Roos, the kind of jazz player who you give one note and leaves with a million, signature deep note included.

What the Ahoy show, in my faint recollection, totally belied is how bluesy, soulful and danceable the music of Steely Dan is. It is all in there and it is just impossible to stand still. All very subdued and totally cool of course, but the music of Steely Dan is not music to sit down to. My body was swaying to the music the whole way. This is the final victory of its music. No matter how complex it is, there is this pop element left and the swing. It took me some years, but it no longer eludes me.

Let's face it. Bands like these are the future, just like the Concertgebouw Orkest is for classical music. Who else will play the music for when we're older and for all that come behind us? Bands like Gaucho. A great evening it was.

Wo.

May. Broken Twin

Majke Voss Romme is een Deense singer-songwriter die muziek maakt als Broken Twin (geen onverstandige keuze als je het mij vraagt).
 
May is het debuut van Broken Twin en het is een hele mooie en verrassende plaat. Broken Twin maakt op haar debuut uiterst stemmige muziek die werkelijk overloopt van melancholie. In de openingstrack doet de muziek van Broken Twin wel wat denken aan de muziek van de Oostenrijkse Soap & Skin, al heeft Broken Twin het gitzwart verruilt voor gewoon zwart en heel af en toe donkergrijs, waarna ze klinkt als een volwassen Birdy.
 
Het debuut van Broken Twin is een plaat met een uiterst sobere en soms bijna minimalistische instrumentatie, maar het is ook een instrumentatie die opvalt door variatie. In de ene track domineert een uiterst spaarzaam ingezette piano, in een volgende track bepalen al even sobere gitaarlijnen het geluid, maar Broken Twin is ook niet vies van bijna spookachtige elektronica die vanuit het niets als een nevelwolk om je heen slaat of van bijna bezwerende percussie, al wordt alles veel soberder ingezet dan het bovenstaande misschien doet vermoeden.
 
De sobere maar uiterst trefzekere instrumentatie past uitstekend bij de bijna weemoedige vocalen van de Deense singer-songwriter, die afwisselend klinkt als een Britse folkie en een Scandinavische ijsprinses.
 
May is naar verluid de soundtrack van de lente, maar als dit lentemuziek is betwijfel ik of ik de winterplaat van Broken Twin wel wil horen. Laat het prachtig klinkende May uit de speakers komen en de ijsbloemen vormen zich op de ruit. Broken Twin maakt muziek die de zon achter donkere wolken doet verdwijnen, maar voor Broken Twin begrippen is het kennelijk nog behoorlijk lichtvoetig.
Ik denk dat veel mensen May al wat aan de donkere kant zullen vinden, maar wat mij betreft kan het nog net. Zeker als je eenmaal gewend bent aan de bijzonder donkere ondertoon van de muziek van Broken Twin valt er veel te genieten. De mooie stem van Majke Voss Romme dringt zich langzaam maar zeker steeds meer op en in de bijzondere instrumentatie komen steeds meer subtiele details aan de oppervlakte. Broken Twin maakt muziek die dwingt tot luisteren en die al snel iets met je doet, of je dat nu wilt of niet; net als de donkere muziek van bijvoorbeeld Nick Drake dat een aantal decennia geleden deed.
 
May klinkt als een plaat van Antony & The Johnsons zonder Antony maar met een goede zangeres, als een obscure vroege plaat van Cat Power, als Agnes Obel na een flinke depressie of gewoon als het zusje van Nick Drake of Leonard Cohen.
 
Het is muziek die aandacht vraagt, want bij oppervlakkige beluistering vervliegt de muziek van Broken Twin bijna onmiddellijk. Iedereen die tijd steekt in deze plaat en niet bang is voor een flinke dosis melancholie wordt uiteindelijk rijkelijk beloond. May valt immers niet alleen op door een hele bijzondere instrumentatie en mooie emotievolle zang, maar blinkt ook uit door songs die een groot schrijftalent verraden. Ook de bijzonder mooie productie van Ian Caple (Tindersticks, Kate Bush) mag niet onvermeld blijven, want deze geeft de plaat nog wat meer diepgang en intensiteit.
 
Het woord intensiteit duikt pas aan het eind van deze recensie op, maar is wat mij betreft het sleutelwoord wanneer het gaat om het beschrijven van het debuut van Broken Twin. May klinkt als een plaat die Broken Twin speciaal voor jou heeft gemaakt. Het is een plaat die niet alleen een vrolijke boodschap brengt, maar hij komt wel recht uit het hart. Absoluut een van de meest indrukwekkende debuten van 2014 tot dusver en mogelijk een debuut dat het net zo ver gaat schoppen als het al weer bijna vergeten debuut (Lovetone For Vacuum) van de Oostenrijkse Soap & Skin uit 2009.

Erwin Zijleman

Je kunt hier luisteren naar 'The aching':

https://www.youtube.com/watch?v=oMJpH67t0ps&list=PLJ7QPuvv91JsJad9-2sAZHJPfqTdZGxRa

Led Zeppelin (Remastered 2014). Led Zeppelin

Earlier this year we reviewed 'Houses of the holy', "challenged" by Erwin Zijleman, not knowing that Led Zeppelin was about to re-release its back catalogue with some extras tossed in. In the coming weeks we will look at the first three re-releases, starting of course with Led Zeppelin.

The Led Zep albums all passed me by until the mid-80s. A band could not be more over when I really started to buy albums. It was sometimes WoNo Magazine correspondent Lebbol who put me back on track and let me delve into his record collection. Not that I ever became a huge fan, but as a whole this band is quite alright. What I did get to know at the time were the fantastic singles of the band released in the years 1969 and 1972. The first being 'Good times bad times that entered the Dutch Top 40 in the spring of 1969. I remember liking and singing along to it as far as I understood what was going on. (It did not have the impact on me that 'Whole lotta love' had circa half a year later.)

'Good times bad times' opens Led Zeppelin. I still think the song is great. To this day the song's different from many other songs released at the time. Just think of the way it starts. Two quick guitar strokes and the hi hat. The double tracked vocals and the fast guitar notes being played. Although not totally unique, the song is a statement. There's loads of Cream in there, yes, but things are different. Jimmy Page overdubs, plays more aggressive than Clapton and Robert Plant? Youthful testosterone is just flying out of the grooves of your LP. Compare that to the modest presentation of Jack Bruce. There is no comparison, no matter how good Bruce sings. A beast was unleashed on the world. And the world proved ready for what was to come. Especially the U.S.

It is on the album that Led Zeppelin proved its versatility. 'Babe, I'm gonna leave you' is so different from the opener. The almost classical guitar playing of Jimmy Page with Robert Plant singing his 19 year old middle aged man's lament. The parts are beautifully played and sung, but the surprising parts are the eruptions of the band as a whole. The eruptions that make the song take off as a whole and the direction specifically. If anything Led Zeppelin with 'Babe, I'm gonna leave you' said "we can do anything and you better watch it, as we will". The end of 'Stairway to heaven' can already be heard here. The trick had been explored long before the band's most famous song came into existence.

Deep electric blues is next on the list. In 'You shook me' John Paul Jones distinguishes himself for the first time as the bass parts are played on an organ and he gets the solo. (The power man behind everything this band does is omnipresent the whole time. Whether conspicuous in his absence during the silences or when hitting hard, John Bonham is always there.) As does Robert Plant with a harmonica solo. As such nothing really special, a blue-eyed blues like half the U.K. at the time was playing. It's just sounding soooooooooo good.

'Dazed and confused' is rumoured to have been stolen from a street musician playing in New York. The 20 to 30 minute versions on live recordings tend to become a bit much to listen to. On record this song works quite well. It is a song that seems to have inspired Black Sabbath to some parts of 'Paranoid'. Next to showing again how well the band can work with dynamics within a song, the experimental part of Led Zeppelin rears its head. The theramin sounds and bowing of a Les Paul are all on display here, creating different sounds than usually heard at the time. If anything 'Dazed and confused' was a promise of things to come. In hindsight that is easy to say, but certainly true.

'Your time is gonna come' is another great ballad by Led Zeppelin. The church organ intro again shows that Led Zeppelin did what it thought was right and doable. John Paul Jones again pushes his stamp over this song. Again a lot of acoustic guitar playing. Led Zeppelin may the epitome of classic rock, the music is not necessarily that. 'Your time is gonna come' has country influences and folk guitar playing. Another one of my favourites on this excellent album.

'Black mountain side' shows the final influence on Led Zeppelin. Eastern melodies and folk guitar playing. Jimmy Page showing his virtuosity on the acoustic guitar. Fairport Convention meets Pakistan and Morocco or something.

Time to let go again. 'Communication break down' is a loud rocker, with Robert Plant wailing like the hell hounds are on his trail. Jimmy Page letting it rip. And one of the rare Led Zep songs with backing vocals.

'I can't quite you babe' is another blues. Again nothing special at such, but sounding so good. Robert Plant is the beginning and the end of that. The rest is done by many other bands. Plant's high voice suits blues very well. His wailing is just so convincing in songs like this. As if his life's depending on it.

'How many more times', the final song, starts just like many a mid sixties hit, before the guitar makes sure there is no misunderstanding: This is a rock song. Stark riffing drives this song home. Not the best song on Led Zeppelin, but certainly proof of what this band was capable of. It is also in 'How many more times' that the legacy of Cream on Led Zeppelin comes through the loudest. 'I feel free' e.g. has loud echoes in this song (and Bowie learned a downwards bass trick for 'The jean genie').

On the second cd are live renditions from 1969. The sound quality is not overly fantastic, but something good to have. Led Zeppelin is already this rock beast that plays with its songs. Taking them to and beyond the border. Stretching time signatures, creating silences, thus tension, playing with the minds of the audience. Muddling up and coming back to tightness. And this young singer that is singing like he was a rock star for all his life. Sounding so self-assured, backed by this great band. Led Zeppelin was a fantastic band from the very early stages. The second cd drives this point home very effectively.

Over all Led Zeppelin remains one of the best debut albums of rock. The songs easily stand the test of time. The power of the band is there, also 45 years after its first release, in full glory. All the ingredients were there to develop further. The discussion about which song was stolen from others, has been settled over time. Composers are in their rightful places. Young and brazen on that account has been replaced by time; impact and force haven't. What a record! It is easy to admit that over time I started to like Led Zeppelin better and better and better and ....

Wo.

You can listen to 'Good times bad times' here:

https://www.youtube.com/watch?v=gAVB25yjY5I

Hot dreams. Timber Timbre

Meerdere lezers hebben me geadviseerd om eens naar Hot Dreams van Timber Timbre te luisteren. Op een of andere manier schoof deze tip steeds weer naar de onderste regionen van mijn todo lijst, maar een dag of wat geleden kwam de derde plaat van Timber Timbre dan eindelijk uit de speakers. Sindsdien ben ik flink onder de indruk van deze plaat, die het vooral goed doet op de vroege ochtend en aan het eind van de dag.
 
Timber Timbre is een project van de Canadese muzikant  Taylor Kirk en Hot Dreams is al weer de derde plaat van de band. Op deze derde plaat maakt Timber Timbre ingetogen muziek met invloeden uit de folk-noir, soul en de filmmuziek.
 
Namen die vrijwel onmiddellijk bij me op kwamen bij beluistering van Hot Dreams zijn de namen van Richard Hawley en Tindersticks. Met name de muziek van de laatste band is ongetwijfeld een belangrijke inspiratiebron geweest voor Timber Timbre, al is de muziek van de Canadezen zwoeler en bij vlagen ook soulvoller en vind ik Taylor Kirk een betere zanger dan Stuart Staples die het er voor mij toch vaak net wat te dik oplegt.
 
Timber Timbre maakt hiernaast donkere en bijna sinistere muziek. Het is muziek die het goed zal doen in een willekeurige film van David Lynch, maar Timber Timbre schuift af en toe ook op in de richting van de spaghetti westerns van weleer en heeft ook alvast de soundtrack gemaakt voor een volgende film van Quentin Tarentino of de follow-up van Breaking Bad.
 
Nu we toch namen aan het noemen zijn mogen ook die van Nick Cave en Leonard Cohen niet ontbreken, want de songs van Timber Timbre zijn net zo intens als die van Cave of Cohen. Ik heb al heel wat namen genoemd om de muziek op Hot Dreams te duiden, maar hiermee ben ik er nog lang niet. Timber Timbre maakt op haar derde plaat immers ook 60s psychedelica (waarbij Taylor Kirk opeens klinkt als Roy Orbison), schuift op in de richting van het ingehouden bombast van The Righteous Brothers en verwerkt zo nu en dan ook bijna achteloos invloeden van recentere datum.
 
Hot Dreams is een buitengewoon stemmige plaat. De instrumentatie is iedere keer weer verrassend maar altijd wonderschoon, waarbij het niet zoveel uitmaakt of Timber Timbre deze instrumentatie terugbrengt tot de essentie of juist flink aankleedt met blazers en strijkers. Het is een instrumentatie die keer op keer prachtig kleurt bij de warme en donkere vocalen van Taylor Kirk, die de wat sinistere klanken op Hot Dreams voorziet van een dun laagje ijs.
 
Hot Dreams van Timber Timbre is een plaat waarop ontzettend veel te ontdekken valt, maar het is ook een plaat om lekker bij achterover te leunen, zeker wanneer de dag nog moet beginnen of langzaam tot een einde komt. Inderdaad een briljante plaat, precies zoals flink wat lezers van deze BLOG me al hadden gemeld.

Erwin Zijleman

Je kunt hier luisteren naar 'Hot dreams':

https://www.youtube.com/watch?v=Vxn3dOwHukU