Parkpop 2013, 30 juni

Bob Geldof on screen. Foto HareD

‘Nederlanders zijn de slechtste opvoeders van de wereld. Altijd aan het zuipen.  Er lopen hier verdomme dronken kinderen rond van vijf jaar oud. Weet je wat jullie nodig hebben: een goeie Ierse opvoeding’. Aldus Sir Bob Geldof tijdens zijn concert op Parkpop.  Wel verfrissend, een artiest met een mening die niet politiek-correct handelt over de schulden van Afrikaanse landen of de opwarming van de aarde. Niet dat het publiek erg onder de indruk was trouwens. Hooguit hadden de taps het daarna nog wat drukker.

Hoewel ik pas om een uur of vijf arriveerde en dit verslagje dus maar een deel van het aanbod bestrijkt, is het kernwoord van Parkpop 2013 volgens mij: relaxed. De organisator zei dit blijkens nu.nl ook tegen de pers, en hij had helemaal gelijk. Gepensioneerden, jongeren, gezinnen, ADO-supporters, allemaal bovenop de vertrouwde variëteit aan festivalbezoekers. Het stond allemaal tussen elkaar en het ging er gemoedelijk aan toe, ook toen later op de avond de drank en dergelijke bij sommigen toch echt in het spel was. Relaxed was meestentijds ook de muziek: geen menigten die uit hun dak gingen, geen heel grote uitschieters (voor zover ik kan beoordelen)

Aan het begin van de dag schenen de meeste mensen zijn geweest, maar overdreven druk was het nergens.  Het best bezochte optreden dat ik zag was van Barry Hay en Flying V Formation, dat grofweg driekwart van het veld vulde voor het Jupiler-podium. Het was een puike show, met een goede gitarist. Deels eigen nummers en toch ook wel heel veel Golden Earring werk. Tja, dat blijft gewoon lekker: Radar Love, When The Lady Smiles  en -vooral- Long Blond Animal. Ik kan er geen genoeg van krijgen.

Parkpop 2013, foto HareD

Een tegenvaller was Dexy’s, een voorzetting van de jaren tachtig band Dexy’s Midnight Runners. Je weet wel, die jongens van de wereldhit ‘Come on Eileen’. Maar ook hun andere nummers uit die tijd waren lekker, dus ik verheugde mij zeer. Maar wat er werd voorgeschoteld was volslagen suf.  Een voortdurend en flauw toneelstukje tussen zanger en de (waarschijnlijk bij de vernieuwing toegevoegde) zangeres, wat eerder aan Kid Creole and the Coconuts deed denken dan aan een Britse arbeidersband. Het beste wat je er van kunt zeggen is dat het wel een beetje swingde. Gelukkig was het etenstijd….

Bob Geldof had er niet al te veel zin in. Hij deed wel zijn best, maar erg veel vuur zat er niet in zijn spel. Veel Ierse folk-achtige nummers, en gelukkig ook  ‘I don’t like Mondays’. Herhaald probeerde hij het publiek tot meezingen en meeklappen te bewegen, maar hij kreeg het niet voor elkaar. Toch was zijn set niet verkeerd, prima voor de afwisseling op een festival. Maar toen hij de (neem ik aan) contractueel vastgelegde vijftig minuten had gespeeld was het inpakken en wegwezen.

Wat ook leuk is aan een festival is dat je verrast kan worden door bands waar je nog nooit van gehoord heb. Dat gebeurde dit keer op het Haagse podium. De naam van de groep zet je een beetje op het verkeerde been, maar liefhebbers van een stevige, energieke rock: luistert naar de jongens van Soul Sister Dance Revolution. Heeft dus niets met soul of dance te maken! Overigens zijn ze niet helemaal onbekend, want klaarblijkelijk al wel uitgeroepen tot Serious Talent op 3 FM. Maar ja, dat luister ik nooit. Hun debuut CD heet Playground Kids, lijkt mij een aanrader!

Sinead O’Connor was de afsluitende act op het Staedion-podium. De wind waaide inmiddels hard over het veld en de meeuwen deden ook hun best de aanwezige mensen te verdrijven. Dan hoop je op een opzwepende show, met uptempo nummers die de boel nog een keer aanjagen. Maar daar dacht zij heel anders over. We kregen dus ingetogen, mooie nummers voorgeschoteld. Op zich helemaal goed, zeker omdat ze nog altijd die prachtige stem heeft. Ook ‘Nothing Compares 2 U’ kwam langs, maar verder weinig werk van haar tweede grote CD’s uit de jaren tachtig. Halverwege vonden wij het daarom wel mooi geweest.  Al met al was het echter prachtig geweest in het Zuiderpark.

HareD  

Grandads rocking. The Rolling Stones at Glastonbury 2013

No, I wasn't at Glastonbury, I even missed the TV broadcast on the BBC, but did watch it on the internet this afternoon. Whatever some people may have written on the Stones tour in the US, this show rocked and the band plays totally convincing. There's nothing more to conclude having watch the show. Despite the fact that I was at one show during every tour since 1982 and vowed not to go to another again, I noticed that I was sitting with a big grin on my face during the whole broadcast. No matter what happens, the music of The Rolling Stones is a part of my DNA. Music I grew up with consciously ever since 'Honky tonk women' was released in 1969 and rode the Top 40 to the number three spot.

Yes, the Stones tour 50 and counting is a greatest hits tour with hardly any songs from past 1981. The two new songs of 'Grrrr' being the exception to the rule. With no one most likely wanting to hear them, really. Some songs of the 90's are being neglected which shouldn't be. 'Love is strong', ' Anybody seen my baby' and especially the greatest Rolling Stones song of the past 32 years, 'Saint of me'. Greatest hits that the world wants to hear and pays money for to hear. The band supplies and is again riding the waves of popularity and attention. Eight years after its last album release.

There's nothing more to say. The rest you can see for yourself. Old guys rocking out, that they are human and make small mistakes and that they swing like hell. Listen here and 50% of the show is on view here.

Wo.

Bridge to nowhere. Farmington Hill

Je kunt hier naar Farmington Hill live luisteren.

Soms moet ik er heel goed naar zoeken, maar soms duiken ze zo maar op in mijn mailbox: rootsplaten die me direct weten te veroveren en waarvan ik nu al zeker weet dat ik ze over een jaar nog steeds beluister. Het overkwam me vorige week met het prachtdebuut van Waiting For Henry en het overkomt me deze week met het al even mooie debuut van het uit Durango, Colorado, afkomstige Farmington Hill. Farmington Hill maakt naar eigen zeggen “country-fried indie rock” en beweegt zich hiermee voor een belangrijk deel op hetzelfde terrein als Waiting For Henry. Ook bij beluistering van het debuut van Farmington Hill moest ik met enige regelmaat denken aan de muziek van alt-country pioniers als Uncle Tupelo en The Jayhawks, maar Farmington Hill is ook zeker niet vies van wat meer traditioneel aandoende countryrock. Het is muziek waarin de gitaren lekker mogen scheuren en de vocalen bij voorkeur in mooie harmonieën zijn gegoten. Zeker in de traditioneel aandoende songs zijn de beloofde invloeden uit de indie-rock lastig te ontdekken, maar in een aantal songs spelen ze een prominente rol. Het is de mix van traditionele countryrock en modernere alt-country of indie-rock die de muziek van Farmington Hill meerwaarde geeft. Het hoge niveau van de songs en de werkelijk geweldige uitvoering van deze songs op Bridge To Nowhere doen de rest. Bij beluistering van Bridge To Nowhere heb ik geen moment het idee dat ik naar een debuut aan het luisteren ben. Alle songs klinken even volwassen en doordacht en alle songs vallen op door de prima vocalen en het hoogstaande gitaarwerk dat heerlijk mag spetteren. Aan de ene kant is het niet nieuw wat Farmington Hill doet, maar aan de andere kant klinkt het toch weer zo anders dan de countryrock of alt-country klassiekers die ik in de kast heb staan dat Farmington Hill ook in de toekomst een graag geziene gast in mijn cd speler zal zijn. De album titel verwijst overigens naar een brug in Colorado die inmiddels al tijden in het niets eindigt (je vindt op het Internet meer over deze brug dan over de plaat). Het debuut van Farmington Hill gaat zeker ergens naar toe. Naar de eregalerij met de betere bands in het genre als het een beetje mee zit. Ga op zijn minst luisteren naar deze bijzonder aangename en gloedvolle plaat. De rest komt vanzelf.

Erwin Zijleman

Je kunt Bridge to nowhere hier bestellen.

Born in a storm. Douwe Bob

You can listen to 'multicoloured angels' here.

Of course Douwe Bob is pushed hard by Dutch radio 3 as winner of the singer-songwriter 2012 competition. He plays regularly live in radio shows, but waited with a first album until it was finished and all songs were up to par. Born in a storm is just that. Douwe Bob Posthuma presents the world more than just a singer-songwriter album. Born in a storm is a band sound. With a lot of 60s and 70s influences from the psychedelic era, country rock all the way to The Beatles. Loads of pop music with a different flavour in each songs.

Douwe Bob is a 20 year old singer from Amsterdam. With parents that both have an artistic background. Father Simon Posthuma was part of The Fool and scored a hit single, 'I saw you', in 1972 with Marijke. Music was always around and to become a musician a normal thing to do. That way it only takes talent, determination and a bit of luck to become well known. Douwe Bob managed to step forward at the right moment and was lucky enough to win the TV contest.

Douwe Bob’s voice suits his music like a glove. He can sing sweet and with this little, razor like edge. That rasp that gives his voice a soulful element, making it more expressive and alive. Not to forget some authenticity. His music splits basically along two lines. The poppy, crowd pleasing songs and the more serious, singer-songwriter songs with a country flavor. Both work well, although the pleasing songs are more my favorites. These songs are freer flowing, more fun and with golden refrains that beg singing along to. Douwe Bob manages to sing a few songs that come dangerously close to a perfect song. ‘Life weights heavy’ has these elements where everything with the exception of the solo like intermezzo near the end that make the song flawless.

There is a third element on Born in a storm though. Paul McCartney like ballads with these bitter sweet overtones. Where nothing seems to ever come right again, but some hope remains in the background. Just beyond grasping. ‘She knows’ directly competes with ‘She’s leaving home’. ‘She knows’ is not as good, but is extremely well done. The harmonies are breathtaking in the chorus. If Douwe Bob can do this at 20, what can he achieve at 24? Will he find his George Martin? (Next to have a chance to hone his skills with four singles a year and an album, at least, each year?) ‘I gave them’ is another example of direct McCartney influence. More serious, so less playful. In this case not my favorite song of Born in a storm, but very well written and played nonetheless.

The range of styles Douwe Bob touches on on Born in a storm make the album quite varied. In all these angles, Douwe Bob convinces and clearly feels at home. He’s able to find an interesting twist in each different song or a great change in the melody that just makes Born in a storm a totally aurely satisfying experience. From the clavecimbel sound on ‘Judge, jury and executioner’ to female soulful background singing in the right places.

What was also a smart move was to get Matthijs van Duijvenbode on board on keyboards and songwriting. "Duijf" is growing into the role of the side kick of all singer-songwriters in The Netherlands. J.P. Hoekstra of Krezip is on guitar. Jeroen Overmans also stems from Tim Knol's band, drummer Bram Hakkens played among others with Kyteman Orchestra. As a whole they bring out the best in Douwe Bob. While songwise Douwe Bob is already miles ahead of Tim Knol, whose band he's ravaged. With songs with the depth and beauty of 'Eliza Jane' or the 'Wild horses' quality of 'Born in a storm' Douwe Bob delivers on his promise and can only grow better in the coming years. If possible more on a live show this fall.

Wo,

You can order Born in a storm here


or here

 

The Tragically Hip live, Tivoli 26 juni

TTH live, foto HareD

Je kunt hier luisteren naar 'Now for plan A'.

Was het een optreden van een van de meest succesvolle Canadese bands, van wie er negen van hun dertien albums op nummer 1 in de charts hebben gestaan in hun thuisland? Was het een lekkere gig van een gitaarbandje die in Nederland nooit een echte hit hebben gehad, maar er nog steeds in slagen zalen als Tivoli als Paradiso uit te verkopen, 30 jaar na hun oprichting? Of was het toch de Gordon Downie freakshow?

Allemaal een beetje, is waarschijnlijk het beste antwoord, maar het adagium ‘hoe ouder hoe gekker’ gaat zeker op voor de leadzanger van The Tragically Hip. Waar de rest van de band zich standaard had uitgedost, dus spijkerbroek, T-shirt, al dan niet nog met een leren jack of (zeer) lang haar, kwam Downie op in een zomerpak met hoed. Het laatste attribuut hield hij ook de hele avond op, waarbij het op een gegeven moment functioneel werd als afwateringskanaal van het vele zweet dat de man tijdens een concert produceert. Rocksterren in pakken hebben we wel vaker gezien (denk alleen al aan David Bowie), maar het toneelstuk dat hij er de gehele avond bij opvoerde was wel bijzonder. Vanzelfsprekend was het eerder te interpreteren als ironische knipoog dan als serieuze opvoering. Maar toch. Voortdurend draaide hij rondjes rond zijn zakdoek , maakte dansjes met zijn microfoonstandaard, riep onverstaanbare teksten naar het publiek en nam de meest merkwaardige poses en grimassen aan. Tja. Na afloop vroegen de mensen die ik sprak zich af waar dit in hemelsnaam goed voor was. Of  het je aanspreekt  is natuurlijk een kwestie van smaak, of de hoeveelheid drank of andere genotsmiddelen die je hebt ingenomen. Maar erg functioneel was het in ieder geval niet, want het leidde af van de muziek.

Dat was jammer, want met de muzikale prestaties van The Hip is al die drie decennia helemaal niets mis. Ik vond het geluid goed, de band speelde strak en ondanks alle fratsen blijft Downie een fascinerende en mooie stem hebben. De set was een goede afwisseling van oude en nieuwe nummers. Helaas speelden ze mijn twee favorieten (‘38 years old’ en ‘Nautical disaster’) niet. Je kunt wel vaststellen dat hun muzikale hoogtepunt in het begin van de jaren negentig lag, met de albums Up to Here,Road Apples, Fully Completely en Day for Night. Dat wil niet zeggen dat het daarna niets meer was met The Hip. Iedere CD erna heeft een stuk of wat mooie nummers, maar deze waren over het algemeen ingetogener.

Afgaand op de reacties van het publiek, waar overigens geen veertig-minner tussen leek te staan, werden ze ook in de jaren negentig fan. De vlam ging namelijk pas echt in de pan bij Hip-klassiekers uit die tijd, zoals ‘Grace too’, ‘Blow at High Dough’, ‘New Orleans is Sinking’, ‘Fully Completely’, ‘At the Hundreth Meridian’ en zeker ‘Courage’. De freakshow was gelukkig bovenal een mooie rockshow.

HareD