Daylight Daylight. Steve Gunn

Late September, I wrote on Daylight Daylight's single and opening song 'Nearly There' and pointed out what the song reminded me of. Hearing it again, and having listened to Pink Floyd's 'Animals' for the first time in a few years, made me realise I had missed something. The sound of Gunn's acoustic guitar sounds exactly like the one on 'Pigs On A Wing'. The sound and the way it is strummed. And when he sings on 'Morning On L Road', it becomes even more pronounced. The songs don't plagiarise, don't worry, it's the mood and sound that brings the comparison to mind.

Besides, it is meant as a compliment. 'Animals' may not be in my personal Pink Floyd top 3, as in my top 10 all around, the album is in close pursuit. This however was not what I liked the first time I listened to Daylight Daylight, when I wrote down the album immediately for a review. No, that is the extremely pleasant listening experience, the songs and Gunn's voice.

In a way this album, Steve Gunn's seventh solo album, is in a line with Nick Drake's. Gunn recorded his voice and guitar and sent the result to his producer and friend James Elkington. He received a carte blanche with one caveat: this is meant to become a small album. The result is, like Drake's albums, a singer-songwriter accompanied by other instruments that mostly take their place in the background. Soft percussion, some keys or a guitar overdub and strings played by Macie Stewart (violins and viola), Ben Whiteley (cellos) and Nick Macri (upright bass). There's also Hunter Diamond (woodwinds).

This soft and small approach allows the listener to truly listen and move along with the flow Gunn and Elkington created for us. The result is an album that is rich in mood, texture and atmospheric. I would almost say new age, the way 'Another Fade' progresses. As a whole Daylight Daylight puts the listener in a relaxed mood for certain. Just close your eyes and submerge into the seven songs. That is all you need to do and enjoy your half hour with Steve Gunn and colleague musicians.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order Daylight Daylight here:

https://stevegunn.bandcamp.com/album/daylight-daylight 

Holandaluz live. Huiskamer concert Haarlem, zondag 16 november

Foto WdN-vdB

Alweer voor de 22e keer vond er een huisconcert plaats in deze huiskamer, ditmaal met de flamenco gitarist van Nederlandse bodem, Marnix Ducroock.

Voor mij persoonlijk was het een geheel nieuwe ervaring. Ik ken flamenco voornamelijk als gepassioneerde gitaarmuziek die dansers begeleidt die veel en vaak met de voeten stampen om het temperament van de muziek en dans te onderstrepen. Mijn onkennis voert zelfs zo ver, dat ik geen idee had dat de vermaarde gitarist Paco de Lucia een flamenco gitarist was. Ik dacht altijd dat hij klassieke muziek speelde (en heb hem nooit, bewust althans, gehoord).

Ducroock studeert als een kleine twintig jaar flamenco en reist daarvoor geregeld naar Sevilla om lessen te nemen bij vermaarde gitaristen. Maar daar stopt het verhaal niet bij. Op zijn vierde (!) raakte hij onder de indruk van het gitaarspel van David Gilmour op de cd 'The Division Bell' en wilde vanaf dat moment gitarist worden, wat vanaf zijn zesde mogelijk werd.

Die twee wijzen van gitaar spelen is hij in zijn eigen werk gaan combineren. De flamenco is vermengt met een liedstructuur, als vervanging van een klassieke flamenco compositie. Hij doet dat sinds zijn laatste plaat onder de naam Holandaluz, de Hollandse Andalusiër. Voor puristen is dit natuurlijk not done, evenals het vermengen met Braziliaanse rumba. Echter, zonder invloeden van buitenaf en mensen met ingevingen zou er nooit iets veranderen in de wereld. Enter, Marnix Ducroock.

Gedurende een kleine twee uur, inclusief een korte pauze en onderhoudende verhalen over zijn spel, de muziek, haar achtergronden en helden, speelde hij zo hard met zijn armen, polsen, vingers, vingertoppen en nagels tot dat de stukken er bijna afvlogen. Iemand van zo dichtbij, zo virtuoos zien spelen, is een enorm voorrecht. Met open mond heb ik zitten kijken, en luisteren natuurlijk, naar schier eindeloze runs over de snaren van hoog naar laag en terug, met ritmische riffjes tussen door, terugkerende thema's, ritmische stukken die typisch flamenco waren, maar overgaan in een stuk dat van een akoestisch deel van een Pink Floyd plaat kon komen, waarop een riff à la 'Pinball Wizard' volgt, om er daarna weer een virtuoos stuk achteraan te gooien. Wat ook zichtbaar was, is hoe zwaar het spelen an sich is. Niet alleen voor het lijf, maar ook het brein. Het was gewoon genoeg toen de toegift er op zat. Daarvoor speelde hij overigens een nieuw nummer, in ontwikkeling. "Mijn beste tot op heden". Het was van een verbluffende schoonheid. De wereld moet nog circa twee jaar geduld hebben voordat het op plaat verschijnt.

Foto: WdN-vdB

Over dat voorrecht gesproken. Nog nooit heb ik iemand zo in zijn gitaar zien kruipen. Ogen dicht, gitaar dicht tegen het lichaam en het hoofd naast de hals gebogen. Totaal opgaand in de muziek, maar ook de opperste concentratie om dit te kunnen spelen. En dan te bedenken dat Ducroock stelt nog niet goed genoeg te zijn. Hij dacht nog een jaar of vijf nodig te hebben om zijn streefniveau te bereiken. Dat is nog steeds niet de 100%, want dat vergt hele delen van de waakzame dag om te kunnen besteden aan oefenen.

Ik heb het geluk gehad om een aantal zeer gerenommeerde rock gitaristen live te zien, die fantastische dingen uit een gitaar weten te krijgen, maar iets als dit? Nee, dat was een eerste keer. Wat een belevenis en wat een bezieling.

Na afloop kochten we een paar LPs en ook die zijn, hoewel ze anders klinken dan ik had verwacht, ze zijn prachtig. Hier speelt Marnix Ducroock zijn composities in een bandsetting met een viool als prominent instrument. En, mocht u iemand kennen die huisconcerten organiseert, Marnix houdt zich warm aanbevolen.

Wout de Natris - van der Borght

 

Je kunt de muziek van Holandaluz hier bestellen:

https://holandaluzmusic.com/music 

Starlit Alchemy. Rachael Yamagata

Rachael Yamagata leverde 21 jaar geleden een bescheiden en miskend meesterwerk af en levert sindsdien met lange tussenpozen nieuwe albums af, die prachtig zijn, wat ook weer geldt voor het deze week verschenen Starlit Alchemy.

Wie herinnert zich Happenstance van Rachael Yamagata nog? Het misschien wel mooiste album van 2004 deed destijds veel te weinig en de albums die volgden deden nog minder. Niet zo gek dus dat er vorige maand niet heel veel aandacht was voor Starlit Alchemy, maar ook het nieuwe album van Rachael Yamagata is weer prachtig. Het is een intiem album dat wat vaker neigt naar klassieke singer-songwriter albums, maar ook dit album heeft weer het unieke Rachael Yamagata geluid, al is het maar vanwege de mooie en emotievolle stem van de Amerikaanse muzikante, die inmiddels vijf echte wonderschone albums op haar naam heeft staan. Ga dat horen!

De naam Rachael Yamagata is voor mij echt voor eeuwig verbonden met haar debuutalbum Happenstance. Het in 2004 verschenen album is inmiddels alweer meer dan twintig jaar oud, maar het is al die tijd een album geweest waar ik met enige regelmaat naar luister en een album dat me echt extreem dierbaar is. Op haar debuutalbum deed de muziek van Rachael Yamagata wel wat denken aan de muziek van de door mij zeer bewonderde Fiona Apple, maar Happenstance is ook album dat teruggrijpt op de albums van de grote singer-songwriters uit de jaren 70, met Carole King voorop. 

Happenstance leek de start te zijn van een zeer succesvolle carrière, maar die kwam helaas nooit helemaal van de grond. Het feit dat Rachael Yamagata na Happenstance de tijd nam voor haar volgende albums heeft hierin zeker meegespeeld. Aan de kwaliteit van de albums lag het zeker niet, want Elephants...Teeth Sinking Into Heart uit 2008, Chesapeake uit 2011 en Tightrope Walker uit 2016 waren alle drie uitstekende albums, al haalden ze het torenhoge niveau van Happenstance net niet. 

Rachael Yamagata keerde vorige maand terug met haar vijfde album en ook Starlit Alchemy is weer een hele mooie. Het is een zeer persoonlijk en wat melancholisch album dat niet echt onder doet voor zijn drie voorgangers. Op alle albums van de Amerikaanse muzikante hoor ik iets van Fiona Apple en iets van een aantal grote vrouwelijke singer-songwriters uit de jaren 70 en dat is op het nieuwe album van Rachael Yamagata niet anders. 

Vergeleken met Happenstance is de balans wel wat doorgeslagen richting de singer-songwriter muziek uit het verre verleden en daar is niets mis mee. Starlit Alchemy werd opgenomen in de thuisstudio van de Amerikaanse muzikante en er is hoorbaar de tijd genomen voor het album dat tussen 2022 en 2024 is opgenomen in Hudson Valley, New York. 

Met name de wat soberder ingekleurde songs nemen je mee terug naar de jaren 70, maar in Birds of Blue Jay hoor je toch opeens weer Fiona Apple, terwijl het bont ingekleurde en rijk georkestreerde Carnival met een beetje fantasie van Rufus Wainwright zou kunnen zijn. 

In muzikaal opzicht is Starlit Alchemy een interessant album. In een van de weinige artikelen die over het album is gepubliceerd omschrijft Rachael Yamagata het album zelfs als volgt: “Perhaps think of Tom Waits as Willy Wonka and Rickie Lee Jones as Dorothy in a soundscape mentored by Hans Zimmer and Joni Mitchell – from her ‘Both Sides Now’ album. None of which I’m well versed in by the way, so forgive any pretence”. Geestig, maar het zegt verder niet zoveel, dus ik hou me bij mijn eerdere omschrijving. 

Ik heb het nog niet over de stem van Rachael Yamagata gehad en het was haar stem die me 21 jaar geleden betoverde. De stem van de Amerikaanse muzikante klinkt op haar nieuwe album rijper en doorleefder, maar ook op Starlit Alchemy is de zang intens en bijzonder mooi. 

Het blijft jammer dat Rachael Yamagata nooit is omarmd door een groot publiek, want hier zijn haar albums goed en interessant genoeg voor. Ik ben zelf blij dat ik haar nieuwe albums steeds weer in het vizier krijg en dat is dit keer niet anders, want na een paar keer horen ben ik alweer behoorlijk gehecht aan het intieme, intense en bij vlagen echt wonderschone Starlit Alchemy van Rachael Yamagata.

Erwin Zijleman

Ripe Fruit Rots And Falls. chokecherry

... Unless you pick it first of course (and eat it). With its debut album duo Izzie Clark (vocalist/guitarist) and E. Scarlett Levinson (vocalist/bassist) make their debut on this blog as well. chokecherry's album rocks no little at that. Let's not forger the assistance of drummer Abri Crocitto there, who makes the sound even huger.

Coming from the Southern California scene and mentioning acts like Turnstile and Mannequin Pussy as influences, fans will know enough. Not for me, as I'm not familiar with both. chokecherry starts with scoring on the Veruca Salt meter as far as I'm concerned and coming a nice long way. Besides that, there's a lot more to enjoy.

Ripe Fruit Rots And Falls immediately set off the pleasure bells in my brain. This is the kind of album that tickles my fancy immediately. The combination of loud rock and dreamy female vocals is a combination that simply pleases me. Of course, the songs have to have quality. That part is taken care of by chokecherry. How to categorise this music? Dreamrock?

Let's begin at the beginning, 'Porcelain Warrior'. It starts with just a clean sounding electric guitar with a little wobbly effect on it. The singer(s) come in one after the other, showing how good they can sing together. For the second verse everything is kicked into life, with drummer Crocitto filling up a lot of the available space. chokecherry shows that it excels in both circumstances, quiet, subdued and in rocking mode. The overdubbed guitars all add to the atmosphere of 'Porcelain Warrior'.

Press photo

On influences, I would start with the rock side of Heart, add some Warpaint and La Luz style singing and then think of every good alternative rock band you know since the 1990s. And 'Eight Arms To Hold You'! That description gets you a long way understanding and appreciating chokecherry. The band varies just enough in the dynamics in the songs and between songs to keep the album interesting when moving deeper into it. From very huge, 'Pretty Things', it can also tone down like in the first part of 'Secrets', before the band kicks in and Clark and Levinson sing us straight into heaven. This is so well done, so beautiful.

Although there are six more songs on Ripe Fruits Rots And Falls, there is not much more I can add for you, except that the following songs are all up to par. No, this album is no earth-shattering debut album. For that too much sounds very familiar. What it is, is a very good debut album from a very talented band, with a great drummer in a supporting role.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order Ripe Fruits Rots And Falls here: 

https://chokecherry4ever.bandcamp.com/album/ripe-fruit-rots-and-falls 

2025, week 46. 10 singles

How many times will the word lizard be part of a song's lyrics? "I am the lizard king and I can do anything" is probably the most famous one. There's that Australian band with lizard in its name. Today, we have at least two of them and so much more. There's even a request to donate! You are invited to do so but also to just sit back, enter the names of the songs into your streaming service and enjoy!

The Fight. Cold Expectations

In the past few years Cold Expectations has become a regular feature in the singles sections. Brought to my attention by the late Justine Covault, as many bands from the Boston area were. Today for Cold Expectations that role has been taken over by The Sound Cove's (and Superfossils) Garret Vandermolen. With The Fight the band delivers a song that I would link to the 1980s where the mood is concerned. The way the band rocks out makes The Fight fit in anywhere, right up to today, including a link to the alternative folkrock side of The Walkabouts. All these musical memories make this song stronger. Yet, all this does not make me forget how good The Fight is in its own right. The lyrics put focus of the fight for survival and ordeal singer Steve Prygoda's ancestral country Ukraine is going through: "We can’t… we won’t…. WE MUST FIGHT!". Should you want to help out, you can donate here: https://help.rescue.org/donate.

They Have A Howard Johnson's There EP. Jessie Kilguss

I had already expressed my surprise of the combination of Algiers and Howard Johnson in one song in my review of the single 'Howard Johnson' recently. Here is the six song EP, more mini album, Jessie Kilguss recently released. On the record she mixes pop, roots and country rock in the right doses to stand out. That single already is an example of how good her mix of these genres is. The roots element is pumped up with enough rock to sound tougher, while Kilguss' voice has an edge that blends pop with tougher genres. You will also find singer-songwriter songs, with at heart Jessie Kilguss' voice accompanied by a guitar. You will find religion, with Saint Teresa and Jesus himself in the role of crossmaker, a cover version of Judee Sill's famous song. The combination of styles make this mini album a very pleasant one to listen to. Jessie Kilguss' voice is one of a mature woman and extremely pleasant to listen to. A woman that is truly singing and not somewhere between whispering and dreaming out loud, is quite nice for a change. Just listen to songs like 'Chasing Down A Ghost' and 'Lost Causes' and you'll know enough.

Turn To Gold. The Gold Needles

Pop rock comes in many guises. Even one of men of a certain age, far removed from their youth and youthful looks. At the same time they can still so easily tap into their youth's musical experiences, influences and above all enthusiasm and energy. All this results in a bouncing powerpop single called Turn To Gold. Everything a band like Boston brought to music circa 1977 can be found in this song. Soaring guitars, double guitar lines, distortion and a chorus as easy to sing along to like 'More Than A Feeling's. The U.K. band The Gold Needles offers it all. We still have a few months to go before the album is released, but based on the two singles, 'Supernature' was on the blog in May, it ought to be a nice one.

Days of Clay ft. Axender. Library Card

Library Card may make its debut on this blog, its guest singer does not. Axender or Marnix Visscher as he is better known can be found with both his bands, Korfbal and Price, on this blog. Together they bring a postpunk track that moves from the very empty to explosions of sounds. From just drums and a soft playing bass the band works itself towards the moment Axender starts singing accompanied by an electric guitar playing in a clean mode. The melody and the singing between Axander and Lot van Teylingen remind me of the best songs of The LVE from Antwerp. The explosions do not. They set Days of Clay apart from a song like 'Milky Sea'. The five minutes plus song ends with a confusing phone call between the two, more as if they are not really talking to each other. It makes Days Of Clay a disconcerting experience. As a song it works, totally.

One Hand Free. Ezra Furman

Ezra Furman has a rough voice for a female. It could double for one of a male with a highish, yet rough voice. This is not the reason why I decided to write One Hand Free. That is the relaxed atmosphere of the song, that faintly reminds me of  Four Non Blondes' 'What's Going On'. The lyrics are far darker though, as it is all about extinction and "seeing you in hell". Ezra Furman moves somewhere in between Bob Dylan, singer-songwriter and a protest song, while bringing in a pop element by way of that moody piano part that meanders through her dirge for a relationship, including a metaphor for it as the end of the human race. Ezra Furman does not use small talk nor small words in One Hand Free. And, how many songs contain the word 'lizard'? Here were two in a row for you.

Monkey See Monkey Do. Stone

In August, I wrote on Stone's previous single 'Never Again': "STONE's single is loud, huge in sound, wild but without forgetting that a song needs a few hooks to stick in the mind". These words suffice for the latest single, Monkey See Monkey Do. Liverpool's Stone just goes for it and well with two minutes has said it all. The song is urgent, in your face and full of energy. Punk rock like they used to make it, with enough energy displayed to believe it all, and yet make it good time fun and pleasant on the side as well. Stone did it again. The album, 'Autonomy', is slated for 20 February.

Hey There. Leatherette

Leatherette is an Italian indie band that with its single Hey There comes close to a slacker song. A little like I remember Pavement to sound. The bass plops as if it is detuned at least two whole notes, giving Hey There its distinct sound. Hey There is not a song to enjoy in the classical sense, for that it is too darkish and sounding too disinterested to entertain. Beware, that is different from there not being anything to enjoy. The song contains a lot of interesting details, starting with that bass. Next there is a guitar riff reminding me of the intro of Steve Harley's 'Make Me Smile'. And, there's a saxophone part that brings David Bowie to mind. The combination of it all makes Hey There a song worth while checking out. Should you want to hear more new work by the band, you have to be patient for two more weeks. On 28 November 'Ritmo Lento' will be released.

Hold On Soul. Dirt Road Souls

Life in the city and life in a small town, is the topic of choice. I know all about it, except that a city was where I grew up first and then was taken to a small town to grow up, part 2. Personally, I was so relieved to be back in a city. Dirt Road Souls' Davis Black was torn between two places so to say for quite some time. He shares his experience with the world in Hold On Soul, "you're almost home". The music he sets his experience to is indie rock with some country/roots influences worked into it, blending the two pretty perfectly. The best versions of this music come of course from the U.S. Hold On Soul is the proof and the pudding in one. Dirt Road Souls do a lot of things right here.

Moon Buggy. Dreamwave

With several singles and one EP on this blog already, Dreamwave is no stranger to it. With Moon Buggy the Bristol band wants to renew my and your, dear reader, acquaintance. The band does so with a very uptempo psychedelic track. The vocals sound as tinny as can be allowed for, making them sound estranged from the real world. But then both singers have the key to the moon buggy, so their vocals come from across the universe to the earth. Everything seems to be coming to my ears from a long distance, distorting and fuzzing all sounds. What remains is the energy and enthusiasm. This shines through in abundance. Dreamwave will have had a lot of fun making the song. With finding all the little blips in the song, putting them in the right places, while trying out extreme settings on the available effect pedals. The result is an exhilarating single.

Silver Bangle. Bau Cat

Bau Cat is a trio from North Wales combining a lot of influences into its music, even from well before the members were born. Abby Butler (lead vocals & bass), Jim Davies (guitar & vocals) and Jack Wells (drums & vocals) form Bau Cat and know how to make a song work. That starts with how the three are able to sing together. This makes Silver Bangle a very rich song vocally. Butler's voice is over the two male ones, that support hers in two ways. As a call response and as harmonies. The driving bass Abby Butler plays gives Silver Bangle its drive, added to by the drums. This allows guitarist Jim Davies to go off exploring some nice lead lines here and there. Look at the video and you see the bangle on Abby's right wrist, a piece of jewellery her mother passed on to her after a live show. That gift was the inspiration for Silver Bangle. The present led to a great song. Thank you, Abby's mother!

Wout de Natris - van der Borght