Pentimento. Carson McHone

De Amerikaanse muzikante Carson McHone betoverde op haar vorige albums met haar prachtige stem en dompelt deze op haar nieuwe album Pentimento onder in een bijzonder geluid vol invloeden uit de jaren 60 en 70.

Ik luister nog geregeld naar Carousel, het album waarmee Carson McHone in 2019 de aandacht trok en dat moet worden geschaard onder de mooiste rootsalbums van de laatste jaren. Op haar nieuwe album laat Carson McHone horen dat haar stem alleen maar mooier en intenser is geworden, maar Pentimento is niet alleen in vocaal opzicht een bijzonder album. Samen met een handvol muzikanten, onder wie haar partner Daniel Romano, werd vrijwel in een live-setting een bijzonder klinkend album gemaakt. De liefde voor muziek uit de jaren 60 en 70 van Daniel Romano klinkt nadrukkelijk door op een album dat af en toe klinkt als een vergeten klassieker van weleer, maar het past prachtig bij de uitzonderlijke stem van Carson McHone.

Carson McHone zag ik eerder dit jaar, samen met haar partner Daniel Romano, in de Leidse Qbus (check de goed gevulde agenda van dit bijzondere rootspodium). Dat optreden was oké, maar wat mij betreft niet heel indrukwekkend. De songs van de Amerikaanse singer-songwriter werden wat eenvormig door de wat stevig aangezette gitaren van de twee, waardoor ik de schoonheid van haar songs, die ik wel hoorde op haar albums, niet meer hoorde. 

Carson McHone sprak tijdens haar optreden over een nieuw album en dat album kwam ik in september tegen in het Britse muziektijdschrift Uncut, dat Pentimento uitriep tot album van de maand en er maar liefst vier pagina’s over vulde. Alle reden dus om met hooggespannen verwachtingen te gaan luisteren naar het album van de muzikante, die de Verenigde Staten inmiddels heeft verruild voor Canada, de thuisbasis van haar partner Daniel Romano. 

Dat Uncut een album van een toch vrij onbekende muzikante tot album van de maand bombardeert vind ik best opvallend, al komt Carson McHone zeker niet uit de lucht vallen. Met Carousel maakte ze in 2019 een van de mooiste rootsalbums van het betreffende jaar en ook het door Daniel Romano wat voller ingekleurde Still Life uit 2022 was een bijzonder mooi album (haar debuutalbum Goodluck Man uit 2015 ken ik niet en is verdwenen op Spotify). 

Het zijn albums waarop Carson McHone laat horen dat ze beschikt over een geweldige stem, die rijker en doorleefder klinkt dan haar leeftijd rechtvaardigt. Het deze week verschenen Pentimento bevat maar liefst zestien tracks, maar hieronder een aantal hele korte intermezzo’s. Die intermezzo’s vind ik persoonlijk wat overbodig, maar er blijft gelukkig genoeg moois over op het vierde album van Carson McHone. 

Ook bij beluistering van Pentimento valt direct op hoe mooi de stem van de van oorsprong Texaanse muzikante is. Het is een zuivere stem, maar het is ook een stem met een duidelijk eigen geluid en een stem die veel gevoel laat horen. Het is de zang die van Pentimento een bovengemiddeld goed album maakt, maar er valt veel meer te genieten op het derde album van Carson McHone. 

Haar partner Daniel Romano had al de nodige invloed op haar vorige album Still Life en die invloed is nog wat groter geworden op Pentimento. Op haar debuutalbum sloot Carson McHone nog aan bij de rootsmuziek uit Nashville en Austin, maar op haar nieuwe album laat ze in flink wat songs een flink ander geluid horen. Zeker de wat voller klinkende songs nemen je mee terug naar de jaren 60 en 70 en vermengen Amerikaanse rootsmuziek met een wat psychedelisch sfeertje. 

Het klinkt absoluut lekker, zeker wanneer fraaie koortjes opduiken en wanneer de gitaren los gaan, en het past ook verrassend goed bij de stem van Carson McHone, die normaal gesproken baat heeft bij een intiemere setting. De naar Canada uitgeweken muzikante is ook haar Amerikaanse wortels zeker niet vergeten, wat je hoort wanneer in muzikaal opzicht gas wordt teruggenomen en alles aankomt op haar stem. 

Zeker de wat meer ingetogen songs zijn van een bijzondere intimiteit en schoonheid, maar ook het wat vollere geluid met flarden 60s en 70s bevalt me uitstekend. Het levert een rootsalbum op dat anders klinkt dan de rootsalbums die momenteel in Nashville en Austin worden gemaakt, maar dat liefhebbers van pure Amerikaanse rootsmuziek nog altijd aan zal spreken. Ik was wat verbaasd over alle aandacht en lof van Uncut, maar het Britse tijdschrift heeft het weer goed gehoord.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Pentimento hier luisteren en bestellen:

https://carsonmchone.bandcamp.com/album/pentimento 

Running Down Pylons. N.E. Vains

Covid bands and projects. Although 2025 is nearing its end and the world has done its utmost to forget the lockdowns, as if a general amnesia fell over the planet, still records come out that found its start in the Covid lockdown period.

N.E. Vains is an American/Canadian band that started its first steps towards collaboration at that time. Jeffrey Thunders and TJ Cabot started chatting on a Facebook page and from one came the other. 

The result is a punk/garage rock album where four New England musicians team up with one Canadian. Running Down Pylons is of the kind where in the first seconds the pedal is pushed to the metal, only to stop by either putting the foot off the pedal in the last second or it's stopped by a frontal crash with a thick wall. There is nothing in between here.

The sound is dirty, like the sound from a 1960s transistor radio with the tiniest of speakers. No, it isn't mono but something close to it, so dense is the mix and sound N.E. Vains produces. Yes, individual instruments can be discerned but that is about it. No time was spilled creating a great production. This is all about the energy the band's members produce together and unleash unfiltered.

Jeffrey Thunders recruited Shandy Lawn (Lead Guitar), Bill Bates (Bass) and Elvis Belushi (Drums). Together they wrote and recorded the first songs and sent the result to Canadian singer TJ Cabot (also known as Tyler Boutillier) to write vocal melodies and lyrics. The first result was a split 7" with Chinese Junk, Tragically, Bill Bates died in 2023, but the band found a replacement in Scott Finch, with whom they finished its debut album.

Where influences go, I hear a lot of Iggy Pop in the way of singing and The Stooges are not far away either. However, when N.E. Vains wants to, it writes better and more free flowing melodies that allow a hint of pop, like in 'The Grounds'. Just as easily the band rocks without mercy in 'Through Wíth It', including a mean and dirty slide guitar. This side of N.E. Vains has the up side though. Generally speaking, pop and clean are things the band's members wipe their dirty shoes with. 45 Seconds can be enough to share the message, 'My Ammunition'.

Running Down Pylons is not an album I can play in the home with the family around. It is the kind of album to play on my own. to come out totally supercharged, ready to take on the world. Running Down Pylons is that kind of album.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order Running On Pylons here:

https://bigneckrecords1.bandcamp.com/album/running-down-pylons 

Call Me Silent. Ciel

Just under two years ago Ciel was on this blog with its second EP of the year 2023. Both EPs and their singles were all reviewed positively, while the comparisons with Blood Red Shoes, also from Brighton were all over the reviews. Today the, by now, duo returns with its first full length album.

Dutch singer and songwriter Michelle Hindriks and drummer Tim Spencer worked with Steven Ansill as producer. The Blood Red Shoes drummer and co-singer gave Ciel a tough sound with strong 80s overtones. The synths are all over the place, making the duo wind up somewhere between alternative rock, Depeche Mode, and, yes, Blood Red Shoes. The rock sound suits Ciel quite well. A song like 'Thinking Of You' is a dead giveaway here. It just rocks so well, that I'm allowing all these influences and more. This is Ciel in its strength and power, able to unleash it all into the ears of the fans (to be).

The album opens with an eerie sound that is overtaken by a bass and drums that set the pace of the title song and the album. The song sets the intention of the album. Fast-paced rock with a lot of melody and swaths of synths bringing the music four decades back in time. When in 'Won't Obey' influences from The Cure come in, things fall even more into place. At the same time, the vocals could never have sounded like this at the time. In this way Michelle Hindriks brings Ciel's sound into the current decade.

'Hear Me Out' is the fourth song but again a highlight on Call Me Silent. By then it's also abundantly clear that Ciel can never recreate the music on its record to a live situation, without help from live musicians that is. There's no shortage of extra's in the music and the background vocals, which are superb in this song. Simple, yet so effective these a-ha's are.

Promo photo

Call Me Silent is not only rock and roll. Alternative ballads can also be found on the record. Swaths of synths and effect ridden guitars fill the background, while the rhythm is down. The change of mood changes the feel of the album as well, but does not break its strong back. It shows the other side of Ciel. Successfully at that. 'Hold Onto You' is a superb ballad and yes, it will remind you a little of the triphop song 'Teardrop' by Massive Attack, as far as the mood is concerned.

By then it's time to pick up the pace again. Ciel does just that. You will also notice that the electronic element has replaced the dominant guitar/rock sound of the album by then, showing yet another side of Ciel. 'In Your Arms Again' is a successful example of this. And then the rock side returns. In the final song 'Cruel' it all sort of comes together. Dark synths, a softer rhythm and the rock guitars.

With Call Me Silent Ciel sets a giant step towards a secure future in alternative rock. The album may not be 100% convincing, but more than enough to make the album stand out with a promise for much more in the future. The promise of the two EPs has certainly been delivered upon.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order Call Me Silent here:

https://cielcielciel.bandcamp.com/album/call-me-silent 

 

Shish. Portugal. The Man

In 2017 'Feel It Still' became a bigger hit than anyone in and around Portugal. The Man could ever have imagined. Until that moment the band was an alternative rock band, originally from Alaska but for well over decade operating from Portland, Oregon. It had a standing of the kind that people like me with a more than average interest in indie and alternative rock had picked up the name. I did not own an album (and still do not).

That 'Feel It Still' is sort of accident, can be found on the band's latest album, Shish. The album is named after the town of Shishmaref, Alaska on an island to the north of the Bering Strait. Shish is an album as erratic as I imagine the weather to be in Shishmaref, where four seasons in one day seems a distinct possibility to me.

What Portugal. The Man presents on this album, goes in all sorts of directions. I hear attempts to follow up on 'Feel It Still', something like hardcore, alternative rock and a lot in between these three. Although Shish drives off the road with 'Pittman Ralliers' as far as I'm concerned, the rest delivers in the ways the singles that preceded the album promised. Somewhere between a dreamstate and loud, alternative rock, if not mixing the two like in 'Knik'

In the past two years all members of the band, including founding member and bassist Zach Carothers, have left the band, leaving singer and multi-instrumentalist John Gourley and his wife Zoe Manville on backing vocals as the sole members. They tour now with hired hands only. Now, it is a good question whether that would have mattered to how Shish is sounding, fact will be that Gourley no longer had to listen to anybody else. The result is an eclectic album that takes the listener up and down, left and right, inside out and back again.

It also makes Shish an album that I have to get used to. I'm hearing so much that it is impossible to keep up, while at the same time I do hear a consistent quality that keeps me on my toes for what is to come next. There's simply no predicting, certainly not in first listening session but even several times later, some songs still come as a total surprise.

That is where I'm leaving you with the album, so you can go on this adventure yourself. Just brace yourself and let yourself be carried away by Portugal. The Man. It's certainly worth it.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order Shish here:

https://portugaltheman.bandcamp.com/album/shish 

Comic Book Cowboy. Lera Lynn

Lera Lynn maakte wat mij betreft de mooiste albums van 2020 en 2022 en doet met het bijna uit het niets verschenen en wederom bijzonder mooie Comic Book Cowboy wederom een gooi naar de top van mijn jaarlijstje.

In de meeste releaselijsten kwam ik het album niet tegen, maar Spotify wees me zomaar op een gloednieuw album van Lera Lynn. Het is een album dat moet opboksen tegen de geweldige albums On My Own en Something More Than Love, maar Comic Book Cowboy kan de vergelijking aan. Het nieuwe album van de Amerikaanse muzikante is sober maar zeer warm en smaakvol ingekleurd en biedt alle ruimte aan de stem van Lera Lynn. Ze liet op haar vorige albums al horen dat ze beschikt over een van de mooiste stemmen van het moment en ook op Comic Book Cowboy is de zang weer prachtig en misschien nog wel mooier dan op de vorige albums. Mijn liefde voor Lera Lynn is nog wat gegroeid met het volgende prachtalbum.

Mijn eerste kennismaking met Lera Lynn stamt uit 2015, toen de Amerikaanse muzikante figureerde in het tweede seizoen van de aardedonkere HBO serie True Detective. Met het woord figureren doe ik haar overigens flink tekort, want in haar rol als nachtclub zangeres vertolkte ze een aantal indringende en echt wonderschone songs, geproduceerd door niemand minder dan T-Bone Burnett. 

The Only Thing Worth Fighting For, A Church In Ruins en vooral het hemeltergend mooie My Least Favorite Life maakten me nieuwsgierig naar de twee albums die Lera Lynn op dat moment al had uitgebracht (Have You Met Lera Lynn? uit 2011 en The Avenues uit 2014) en ze bleken allebei prachtig. Het gold ook voor het in 2016 verschenen Resistor, dat de top 15 van mijn jaarlijstje haalde. 

Na het prima tussendoortje Lera Plays Well With Others uit 2018 deed de Amerikaanse singer-songwriter er nog een schepje bovenop, want On My Own en Something More Than Love bereikten respectievelijk in 2020 en 2022 de eerste plek in mijn jaarlijstje. Sindsdien stond veel in het teken van het moederschap, maar bijna uit het niets verschijnt deze week een nieuw album van Lera Lynn. 

Comic Book Cowboy volgt op de eerder dit jaar verschenen EP True Sessions waarop de songs van de True Detective soundtrack nog eens voorbij kwamen. Ik heb niet veel informatie over het nieuwe album, want ondanks de enorm hoge kwaliteit van haar vorige albums behoort Comic Book Cowboy niet tot de releases die werden uitgelicht. 

Wat ik weet, is dat Lera Lynn het album voor een belangrijk deel maakte met haar partner Todd Lombardo, dat Spencer Cullum de pedal steel bespeelt en dat in de teksten het moederschap een belangrijke rol speelt. Het nieuwe album van Lera Lynn opent met een track met veel gesproken woord en een bijzonder ritme, maar wanneer de muzikante uit Nashville, Tennessee, zingt herken je direct haar zo herkenbare en karakteristieke geluid. 

Het is een geluid dat veelvuldig terugkeert op Comic Book Cowboy, dat in muzikaal opzicht in het verlengde van voorganger Something More Than Love ligt. De Amerikaanse muzikante combineert ook op haar nieuwe album invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek en de pop en doet dat op bijzondere wijze. Lera Lynn klinkt ook op Comic Book Cowboy weer anders dan al haar collega’s. 

Dat ligt deels aan de wat mij betreft bijzondere en ook bijzonder mooie inkleuring van haar songs, maar het is vooral de stem van Lera Lynn die van Comic Book Cowboy zo’n geweldig album maakt. Net als bijvoorbeeld Kacey Musgraves beschikt Lera Lynn over een uniek klinkende stem en het is een stem die sinds haar rol in True Detective alleen maar mooier is geworden. 

Dat geldt overigens ook voor haar songs, die op Comic Book Cowboy weer net wat anders klinken dan op haar vorige albums, maar stuk voor stuk dat zwoele en tijdloze hebben dat de songs van Lera Lynn nu al een paar albums kenmerkt en dat in ieder geval op mij een genadeloos verleidend effect heeft. 

Comic Book Cowboy kwam ook voor mij uit de lucht vallen, waardoor ik het album nog niet zo vaak heb beluisterd als ik zou willen voor een goed oordeel. Aan de andere kant weet ik na mijn eerste beluisteringen van het album al wel dat Comic Book Cowboy het uitstekend gaat doen in mijn jaarlijstje over een paar maanden. Ik ben inmiddels al zo’n tien jaar een enorm fan van Lera Lynn en ze wordt alleen maar beter.

Erwin Zijleman