SAYA. Saya Gray

Saya Gray trok drie jaar geleden de aandacht met het zeer eigenzinnige 19 MASTERS, maar de hooggespannen verwachtingen die dat album opleverde worden met het deze week verschenen SAYA ruimschoots overtroffen.

Het is dringen in de indiepop van het moment, maar met de Canadese muzikante Saya Gray heeft het genre er weer een talent bij waar we niet omheen kunnen. De muzikante uit Toronto maakte al indruk met de tot dusver uitgebrachte muziek, maar op SAYA heeft ze haar eigenzinnige popsongs geperfectioneerd. Het zijn popsongs die zich door van alles en nog wat hebben laten beïnvloeden en al deze invloeden worden gecombineerd in een eigenzinnig geluid. Het is een mooi geluid dat meer dan eens folky klinkt, maar een verrassende wending is bij Saya Gray nooit ver weg. Een voor een worden de bijzondere popsongs van Saya Gray je dierbaar en wordt SAYA een popklassieker in de dop.

Saya Gray wordt op de Amerikaanse muziekwebsite AllMusic.com met één zin omschreven als “Canadian singer/bassist/multi-instrumentalist known for her cross-pollinated blend of psychedelic pop and alternative R&B”. Het is op zich een aardige omschrijving, maar het is er een die maar een klein deel van het verhaal van Saya Gray vertelt.

De Canadese muzikante, die naast Canadese ook Japanse wortels heeft, groeide op in een muzikaal gezin en schreef al op jonge leeftijd haar eerste songs. Het leverde in 2022 het album 19 MASTERS op. Het was een nogal ruw en fragmentarisch klinkend album met een collage van songs en flarden van songs, maar als je goed luisterde naar de eerste muzikale verrichtingen van Saya Gray hoorde je een album dat bol stond van de belofte.

Die belofte maakte ze vervolgens waar op twee uitstekende EP’s, maar de voorlopige kroon op haar werk is het deze week verschenen SAYA dat moet worden gezien als het echte debuutalbum van de Canadese muzikante. Op 19 MASTERS viel al op dat Saya Gray zich met haar songs geen moment in een hokje laat duwen en ook het deze week verschenen album bevat wat mij betreft behoorlijk ongrijpbare muziek.

Saya Gray maakt indiepop, maar het is indiepop die zich door van alles en nog wat heeft laten beïnvloeden. De songs van de muzikante uit Toronto klinken folky, maar door de pedal steel hoor je ook flarden country. Het past soms in het hokje indiepop, maar Saya Gray is ook niet vies van rock, van R&B, van soul, van pure pop en van wat eigenlijk niet.

Ik heb af en toe associaties met de geniale muziek van Naaz en af en toe ook wel met Billie Eilish, maar Saya Gray heeft ook een bijzondere eigen stijl. Op haar nieuwe album omringt ze haar stem vaak met fraai akoestisch gitaarspel, dat het folky karakter van haar muziek versterkt, maar het is folk die je nog niet eerder hebt gehoord.

De arrangementen en instrumentatie blijven je maar verrassen en klinken zowel aangenaam als razend spannend. Het zijn op zich kleine popliedjes die Saya Gray maakt, maar ze klinken allemaal even groots. Het is ook de verdienste van haar stem, die op zich past binnen de popmuziek van dit moment, maar die ook het unieke karakter van de muziek van Saya Gray versterkt.

Het is muziek die continu van kleur verschiet, want net als je denkt een eigenzinnig folkpop album te beluisteren, geeft de Canadese muzikante haar muziek een elektronische en wat broeierige R&B impuls en weer terug. Het is aan te bevelen om SAYA met de koptelefoon te beluisteren, want dan hoor je pas goed uit hoeveel lagen de muziek van Saya Gray bestaat en hoe knap het allemaal in elkaar zit.

Al die lagen zitten vol muzikale hoogstandjes, maar alles dat Saya Gray doet is functioneel en draagt bij aan haar unieke sound. Zeker de folky passages zijn oorstrelend mooi, maar eigenlijk is iedere richting die Saya Gray op gaat raak. SAYA bevat een aantal songs die je direct wilt koesteren en een aantal songs die wat meer tijd nodig hebben, maar waar ik 19 MASTERS nog wat teveel van alles en van wisselend niveau vond, is het nieuwe album van Saya Gray voor mij inmiddels een album zonder zwakke momenten.

Het is een album dat wanneer je het ontleedt vol staat met flarden uit muziekgeschiedenis, wat van SAYA een mooi zoekplaatje maakt, maar door de unieke songs die Saya Gray er van heeft gesmeed is SAYA wat mij betreft een van de leukste en meest originele popalbums van het moment.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Saya hier luisteren en bestellen:

https://sayagray.bandcamp.com/album/saya

2025, week 18. 10 singles

After a gloriously sunny week the temperature is going back to normal for the time of the year with perhaps a little rain to. Having been walking for four days in the hills of our country, I saw first hand how dry the farmland is. Some rain is badly called for. We had lovely weather to walk in, perhaps even a few degrees too warm in the afternoons. The first tan of the year is there. Back home, new singles awaited me and as you will find, many a new name as well. Explore, dear reader.

Tricky Situation.  20th Century Boys

"I'm your toy, your 20th century boy", sang Mark Bolan on one of the first singles I bought circa 1972. The name of the single revisits me in 2025 with the release of Tricky Situation, a single from a bunch of former boys from the 20th century, like myself. The song can not be placed in the glamrock basket, but for the rest can be placed anywhere in the first half of the 70s with offshoots right up to the likes of Green Day in the 1990s. In other words a rock song that makes the likes of me feel right at home in the musical sense. Tricky Situation rocks and has a great guitar lead part, muted power chords and a good old singalong chorus. 20th Century Boys has listened to and soaked up all good things from their youth and decided to start playing it themselves, now older heroes are quitting or worse. Label mate Brad Marino has some stiff competition as of today and that is a big compliment.

Through My Teeth. Spacey Jane

And a second new name already this week. Spacey Jane is an Australian band hailing from Perth where it formed in 2016. On route to its third album, 'If That Makes Sense' (9 May), the band released Through My Teeth, a term usually associated with lying. This song is no exception. In the accompanying bio the band is introduced as "an indierock sensation". I'm not yet willing to go that far, after having heard one song. For that it sounds too familiar, compared to what has come before. It is a song  though that deserves attention, as it has power and pace in it. For starters it surprises, as I could have sworn to be listening to a female vocalist but that is not the case. Frontman Caleb Harper is the singer, showing how ears can be fooled. After a slightly psychedelic beginning, more atmosphere than music, Through My Teeth starts after a big sigh after all went quiet. From there the song slowly but surely is fleshed out with a prominent drums and a few guitar and keyboard layers, that all fit pretty well. Through My Teeth is a nice introduction to Spacey Jane's music.

In Another Way. Activity

New name three, of three. Brooklyn based band Activity is also about to release its third album, 'A Thousand Years In Another Way' (6 June). Single In Another Way is darker affair. Sounding like it hails from the early 80s when the sky was about to fall on top of us all in a radioactive, fallout kind of way. The intro starts as vague as can be, like a sound showing there's still life somewhere, think Nevil Shute's 'On The Beach'. From there the band starts to create the mood of the single with the lead guitar played in a droning way, played on the bass string. Only after nearly two minutes the singing starts. The combination creates a mood like Clinic is so good in, except In Another Way is far darker, but the same new wave vibe is there for sure. Activity is Travis Johnson, Jess Rees, Bri DiGioia, and Steven Levine (since replaced by Brian Alvarez, ex-The Pains of Being Pure at Heart). The first three share singing and writing the songs. I can't tell yet if I want to hear a whole album like In Another Way but the start is certainly there.

Love Is Here. Robbie Dunbar

A new name as a solo artist, but I found Robbie Dunbar on this blog not even a year ago as part of the revived band Earth Quake with the single 'Everywhere I Go'. On this solo single Dunbar takes the listeners back to the late 1970s with a very poppy version of the like of Barry Manilow and Rupert Holmes. Where with the latter two singers I was always an o.k-I-can-listen-to-it-but-that's-it-kind-of-mood, Dunbar seems to do things better. Whether because he taps into a nostalgia that comes with the association with famous music from long ago or is truly better, I honestly can't tell you. What I can write, is that the upbeat music of Love Is Here is getting across in the way that it undoubtedly is meant to do. Dunbar is not singing himself, that is taken care of by Larry Lynch, once from the Greg Kihn Band and the backing vocals of Kathy Kennedy. The piano solo is played by Michael Wolf. The arrangement of the horns and the upbeat atmosphere do the rest. Love Is Here is simply a warm, successful song. That is what counts.

Night Surfer. New Candys

All sweetness and indierock aside, it's time for some psychedelic rock. New Candies from Venice, Italy, return to the blog with a great psychedelic rocker, Night Surfer, from its upcoming album ‘The Uncanny Extravaganza’ (30 May). Night Surfer is the kind of song that starts at full force and ends in that modus operandi. The current members are Fernando Nuti (lead vocals, guitar, sitar, synthesizer, programming), Dario Lucchesi (bass, synthesizer, programming), Emanuele Zanardo (lead guitar, backing vocals) and Francesco Giacomin (drums, percussion, sampler). The first two are in the band since the start in 2008, although Lucchesi was the drummer then. The latter two only joined in 2023 after the release of the previous record, 'Vyvyd'. After 'Regicide' New Candys release another strong song that starts pointing to an interesting new album. I'm sure to give it a listen later this month.

Syd Sweeney. Smut

After singles 'Fan Page' (2020) and 'After Silver Leaves' (2022) Smut returns to the blog in 2025 with the single Syd Sweeney. The Chicago band, vocalist/lyricist Tay Roebuck, guitarist Andie Min, bassist John Steiner, guitarist Sam Ruschman, and drummer Aidan O’Connor, rages in Syd Sweeney like Veruca Salt on its pinnacle album 'Eight Arms To Hold You'. And at that a little louder as well, as Smut rocks out and leaves any pop element way behind itself. There's enough in Syd Sweeney though to stick with my comparison. That has to do with Tay Roebuck's voice and her way of singing and with the way Smut finds the extra melodies in the song. Added is the louder way of executing these additional melodies and riffs. The result is a wall of sound that is coming at me, engulfs me  next and draws me along to where Smut wants me to be: rocking out with the band and then some extra for good measure. Syd Sweeney is a monument of a song.

Falling All Over Myself. Crossword Smiles

One ear is filled with a guitar chord progression, the other remains empty for a short while and then a second guitar chimes in. Not much later the band and the singer kick in as well. From that moment onwards a richness of guitar sounds cascade into my ears. Crossword Smiles is the fourth new name this week and a welcome one. Again it is the 1980s that are triggered in my brain. Like songs called 'Castles In Spain' and 'Uncertain Smile' both from 1984 or 85. That kind of alternative pop rock. Tom Curless (of Tom Curless & the 46%) and Chip Saam (of The Hangabouts) combined efforts and came up with this positive sounding song, announcing the second album of their band, Crossword Smiles. Both know how embellish a song with a nice guitar melody, with a nice effect on it, making it stand out. If anything, Falling All Over Myself has made me very curious to hear the upcoming album, 'Consequences & Detours'.

Good Enough. Stop Calling Me Frank

With Good Enough Stop Calling Me Frank returns to the blog. The single start with a famous line from rock's history. I'll let you listen for yourself to find out which one, but it's rather surprising, as I immediately expected to hear a cover, which did not match with the title nor with the intro of the song. It confused my brain for a few seconds, after which I got into the Stop Calling Me Frank vibe, with its driving rock and roll modern style and its fiery saxophone honking all through Good Enough. The Boston band had called it quits for several decades. The decision to start again, probably after the kids left home or were old enough  to fend for themselves for most of the time, was a good one. Just listen to that solo of the sax, with the Farfisa organ tight on it heels, it is pure musical gold. Stop Calling Me Frank is on fire on this single. This is far from good enough. It is better, no, best enough.

Total Reset. Frankie and the Witch Fingers

The final new name of this week is Frankie and the Witch Fingers. The previous songs I've heard never made my cut. Total Reset immediately did. The song is a blast of energy and one seemingly from the past. Everything from the The Undertones to The Jam and from punkfunk bands from the early 80s and those in the wake of Franz Ferdinand in the 00s comes by in this single. The band has nothing to do with the U.K. though, neither from circa 1980 nor 2004, as it is from Los Angeles. Total Reset does have that exquisite combination of two guitars playing off each other and a synth weaving itself between the two. The drums and bass take care of underscoring the pace, energy and tight breaks. All together present a blast of giant proportions. The ending of Total Reset is total chaos, underscoring the termination the bands sings about. There's an album coming up on 6 June called 'Trash Classic'.

Hollow (Crimson Cupid Mix) feat. Cynthia Isabella. Beauty in Chaos

With a video suggesting a singer coming across from the other side to deliver her vocals, beyond regular space and time, Beauty in Chaos puts attention to its latest single, Hollow. For lack of a better description, I opt to call it dreamgoth. Singer Cynthia Isabella sings with a dreamy, yet forceful voice, totally supported by the band that produces a lot of noise, yet manages to support the dreamy atmosphere of Hollow. Beauty in Chaos is guitarist Michael Ciravolo's project. Working with different singers, male and female, he manages to give his songs different perspectives. Sometimes they work for me, sometimes they don't. Hollow is one that works very well. There's this part where the song goes down unexpectedly and it sounds like magic to me. One moment is not enough to make a song good but a good song becomes a better song because of moments like it. Album 'Signs In The Heavens Reality Upside Down' is out since 9 April.

Wout de Natris - van der Borght

Maple To Paper. Becca Stevens

De Amerikaanse singer-songwriter Becca Stevens levert met Maple To Paper een gewaagd maar ook mooi en bijzonder akoestisch soloalbum uit waarop haar persoonlijke songs zijn teruggebracht tot de essentie.

Op al haar tot dusver verschenen albums etaleert Becca Stevens op bijzondere wijze haar muzikaliteit. Zowel in haar gitaarspel als in haar zang hoor je dat ze een geschoolde muzikante is, die niet graag kiest voor de makkelijkste weg. Dat doet ze ook niet op haar nieuwe album Maple To Paper, ook al kiest ze op dit album voor een uiterst sobere setting met alleen ruimte voor haar akoestische gitaar en haar stem. Met haar gitaarspel en haar zang slaagt Becca Stevens er in om een album vol bijzonder intense songs af te leveren. Het zijn songs waar je ademloos naar moet luisteren om maar niets te missen, maar het zijn ook songs zonder opsmuk, die laten horen hoe mooi en indringend pure folksongs kunnen zijn.

Toch wel enigszins tot mijn verbazing besprak ik nog niet eerder een album van de Amerikaanse singer-songwriter Becca Stevens op de krenten uit de pop. Ik ken immers al haar albums en zeker Regina uit 2017 is een album dat ik met enige regelmaat heb beluisterd. Dat ik nog niet eerder een album van de muzikante uit New York recenseerde heeft waarschijnlijk alles te maken met de intensiteit en eigenzinnigheid van haar albums.

Becca Stevens is een klassiek geschoolde zangeres en gitariste en dat hoor je op haar albums. Het zijn albums die meerdere invloeden verwerken, die niet bang zijn voor complexe (jazzy) passages en die zowel in muzikaal als in vocaal opzicht nooit kiezen voor de makkelijkste weg. Het zijn albums die je een paar keer moet horen voor je er een eerste oordeel over kunt vellen en die tijd heb ik meestal niet voor een nieuw album of gun ik een album niet.

Ook het deze week verschenen Maple To Paper had ik daarom zomaar kunnen laten liggen, maar op een of andere manier intrigeerde het album me direct en heb ik even doorgebeten. Dat laatste was wel nodig, want Maple To Paper is zeker geen alledaags album. Het is een album waarop alleen de akoestische gitaar en de stem van Becca Stevens zijn te horen en dat is een setting die je tegenwoordig niet heel vaak meer tegen komt. De muzikante uit New York maakt bovendien zeker geen makkelijk in het gehoor liggende deuntjes en vraagt zowel met haar gitaarspel als met haar zang en haar teksten veel van de luisteraar.

Het akoestische gitaarspel is in de meeste gevallen zacht en sober, maar Becca Stevens kan de op het eerste gehoor ingetogen songs op haar album ook behoorlijk vol inkleuren met mooi maar ook complex gitaarspel. Die complexiteit hoor je ook in de songs van de Amerikaanse muzikante, die nergens kiest voor de geijkte patronen, maar haar folky songs alle kanten op laat schieten. Joni Mitchell is zinvol vergelijkingsmateriaal, maar Becca Stevens heeft ook een duidelijk eigen stijl.

Die eigen stijl hoor je ook en misschien wel vooral in haar zang. De muzikante uit New York beschikt over een zeer expressieve en emotievolle stem, die haar songs voorziet van een enorme intensiteit. Het is een stem die aandachtig luisteren naar de songs van Becca Stevens afdwingt, waardoor Maple To Paper een album is dat, zeker in eerste instantie, energie vreet. Het wordt nog eens versterkt door de zeer persoonlijke teksten, waarin het verlies van dierbaren en het verkregen moederschap centraal staan. De persoonlijke thema’s voegen nog wat extra emotie toe aan de toch al zo intense songs.

Het is razend knap hoe Becca Stevens met alleen gitaar en zang zoveel effect kan hebben, want Maple To Paper is een album dat van alles met je doet. Ik moet nog steeds wennen aan de sobere muzikale setting en de enorme intensiteit van de songs. Het is me door deze intensiteit ook nog niet gelukt om het ruim een uur durende album in één sessie in zijn geheel te beluisteren, maar bij gedoseerde beluistering ben ik alleen maar onder de indruk van de pure en oprechte songs van Becca Stevens, die met veel gevoel en precisie worden uitgevoerd en die haar enorme muzikaliteit onderstrepen. Het is een bijzonder stapeltje albums dat Becca Stevens inmiddels op haar naam heeft staan en ook Maple To Paper is een hele mooie en interessante.

Erwin Zijleman

My Own Company. Kiely Connell

De release van My Own Company van Kiely Connell was midden in de zomer van 2024 misschien wat ongelukkig getimed, maar dit gitaar georiënteerde country(rock) album is echt zeer de moeite waard.

Door het beperkte aanbod aan nieuwe albums deze week kwam ik toe aan het tweede album van de mij onbekende Amerikaanse singer-songwriter Kiely Connell. Het bleek een bijzonder aangename verrassing, want My Own Company is een sterk album. De muzikante uit Nashville beschikt over een krachtige en karakteristieke stem en schrijft aansprekende songs, waarin vooral invloeden uit de country en de rock worden verwerkt. Het gitaar georiënteerde geluid op My Own Company is ook nog eens fraai geproduceerd door de gelouterde producer Tucker Martine, die het beste in Kiely Connell naar boven heeft gehaald. Het levert een bovengemiddeld goed rootsalbum op.

My Own Company van de Amerikaanse muzikante Kiely Connell wordt op het Internet omschreven als een album met ‘countrysongs with an indie rock feel’. Dat klonk voor mij zeker interessant genoeg om het tweede album van de singer-songwriter uit Nashville, Tennessee, eens te beluisteren.

Het nieuwe album van Kiely Connell opent inderdaad lekker stevig en deed me in eerste instantie wel wat denken aan de wat stevigere albums van Allison Moorer. Dat is wat mij betreft een sterke aanbeveling, want The Duel van Allison Moorer reken ik tot mijn favoriete rootsalbums aller tijden. De openingstrack van My Own Company valt zeker niet alleen op door het lekker stevige maar ook rootsy gitaarwerk. Kiely Connell laat ook direct horen dat ze beschikt over een krachtig stemgeluid en het is een stemgeluid met een eigen karakter.

Wat verder direct opvalt bij beluistering van het album is de bijzonder mooie productie. My Own Company verraadt de hand van een producer van naam en faam en dat blijkt ook te kloppen. Het tweede album van Kiely Connell werd immers geproduceerd door Tucker Martine, die alleen de afgelopen drie jaar al indruk maakte met de productie van albums van onder andere My Morning Jacket, Laura Veirs, Joseph, The Decemberists en Madison Cunningham.

Hoe mooi de productie is hoor je vooral wanneer de gitaren even gas terugnemen en alle instrumenten niet alleen glashelder door de speakers komen, maar bovendien prachtig samenvloeien met de stem van Kiely Connell. De Amerikaanse muzikante, die opgroeide in Indiana, is krachtig in de stevige openingstrack, maar maakt nog veel meer indruk in de meer ingetogen track die volgt.

My Own Company blijkt al snel een lekker veelzijdig album, dat inderdaad een fraaie brug slaat tussen countrymuziek en een wat meer rock georiënteerd geluid, waarbij de balans in beide richtingen kan doorslaan. De songs van Kiely Connell zijn niet alleen veelzijdig, maar ook stuk voor stuk aansprekend. De Amerikaanse muzikante laat zich niet verleiden om op te schuiven richting pop, maar heel traditioneel klinken de songs op het album ook weer niet.

Het tweede album van Kiely Connell klinkt vooral fris en eigentijds, maar de muzikante uit Nashville heeft respect voor de tradities van de genres waarin ze zich beweegt. Het met een redelijk compacte band gemaakte album valt op door een mooi hecht en vooral gitaar georiënteerd geluid en dat past prachtig bij de uitstekende stem van Kiely Connell.

Het is een stem die aan kracht wint wanneer Kiely Connell zich in haar teksten richt op een aantal zeer persoonlijke thema’s, waarin zeker een plekje is gereserveerd voor stukgelopen relaties en foute mannen, onderwerpen die vaak een belangrijke plek innemen in countrysongs.

Ik kan op het Internet niet zo gek veel informatie vinden over Kiely Connell of over haar nieuwe album, maar My Own Company is een album dat wat mij betreft zeker de aandacht verdient. In eerste instantie omdat het een album is dat echt anders klinkt dan de meeste andere rootsalbums van het moment, maar zeker ook omdat Kiely Connell in vocaal opzicht mooie dingen laat horen en haar album ook in muzikaal en productioneel opzicht een aansprekend geluid laat horen. Als het haar even mee zit gaan we nog veel van Kiely Connell horen en dat zou volkomen terecht zijn.

Erwin Zijleman 

UNALASKA. AWKWARD i

Het is helaas heel lang stil geweest rond AWKWARD i, maar met UNALASKA heeft de Nederlandse muzikant een prachtig album vol bijzondere details en een serie wonderschone songs afgeleverd.

Het muziekjaar 2025 was nog heel pril bij ten tijde van de release, maar met UNALASKA heeft de Nederlandse muzikant Djurre de Haan als AWKWARD i een album gemaakt dat de lat hoog legt voor alles wat nog komen gaat. UNALASKA heeft zich nadrukkelijk laten inspireren door popmuziek uit de jaren 70, variërend van folk en singer-songwriter muziek uit dit decennium tot de muziek van The Beatles en The Beach Boys. UNALASKA is een behoorlijk ingetogen album, maar Djurre de Haan tekent voor fascinerend mooie arrangementen waarin van alles gebeurt. De stem van de Nederlandse muzikant is al even mooi, waardoor je het nieuwe album van AWKWARD i na één keer horen voorgoed wilt koesteren.

Bij mijn bespreking van KYD van AWKWARD i beschreef ik mijn relatie met de muziek van de Nederlandse muzikant als wispelturig. Dat valt op zich wel mee, want van de eerste drie albums van AWKWARD i besprak ik er twee en ook de muziek die Djurre de Haan maakte met Alamo Race Track kon meestal op mijn sympathie rekenen, overigens net als het album van AWKWARD i dat ik niet besprak. De Nederlandse muzikant heeft het me de afgelopen jaren overigens niet makkelijk gemaakt om een vastere relatie op te bouwen met de muziek van AWKWARD i, want het genoemde KYD is op een paar weken na zeven jaar oud.

Bij mijn bespreking van het debuutalbum van AWKWARD i, het inmiddels al weer zestienjaar oude I Really Should Whisper noemde ik onder andere Fleet Foxes, Elliott Smith, The Beatles, The Low Anthem en Grandaddy als vergelijkingsmateriaal, waar ik in mijn bespreking van KYD The Beach Boys en Ron Sexsmith nog aan toevoegde. Het zijn voor een belangrijk deel grote namen en dat zegt wat over de muziek van Djurre de Haan, die ik op basis van KYD een mooie toekomst voorspelde. Die toekomst zag de Nederlandse muzikant zelf vooral in het schrijven van muziek voor films, tv-series en theaterproducties, maar met UNALASKA keert hij deze week gelukkig ook weer terug als AWKWARD i.

Het levert ook dit keer een prachtig album op. Ondanks het feit dat het vorige album van AWKWARD i zeven jaar oud is, klinkt UNALASKA als een logisch vervolg op KYD. Dat album klonk net wat uitbundiger dan zijn twee voorgangers, maar op het nieuwe album klinken de songs van Djurre de Haan weer net wat meer ingetogen. Dat is overigens deels schijn, want wanneer je UNALASKA met de koptelefoon beluistert hoor je hoe rijk en veelkleurig het geluid van AWKWARD i is.

Het hierboven genoemde rijtje namen van grote muzikanten en bands is nog altijd relevant als vergelijkingsmateriaal al legt het nieuwe album weer net wat andere accenten. Flink wat songs op het album doen vanwege de rijke en fantasievolle arrangementen Beatlesque aan, maar UNALASKA bevat ook een aantal meer ingetogen songs. Het zijn songs die klinken als de songs van Elliott Smith als de Amerikaanse muzikant niet in de jaren 90 maar in de jaren 70 muziek had gemaakt.

Ook bij beluistering van het nieuwe album van AWKWARD i moet je echter niet blijven hangen in het noemen van namen. Djurre de Haan heeft zich absoluut laten inspireren door de popmuziek uit met name de jaren 70, maar hij heeft ook een duidelijk eigen geluid, dat alle inspiratie uit het verleden het heden in trekt.

De stem van de Nederlandse muzikant is karakteristiek, maar wat mij betreft ook bijzonder mooi, waardoor UNALASKA zich makkelijk opdringt. Het wordt versterkt door de bijzonder mooie en veelkleurige muziek op het album en door de aansprekende songs, die stuk voor stuk tijdloos klinken, maar die ook de fantasie prikkelen door onverwachte wendingen en verrassende arrangementen.

De songs op UNALASKA lijken zoals gezegd soberder dan die op het vorige album van AWKWARD i, maar wat heeft Djurre de Haan veel moois en bijzonders verstopt in de prachtsongs op het album. De Nederlandse muzikant deed de afgelopen jaren vooral andere dingen, maar met de terugkeer van AWKWARD i zorgt hij voor een prachtige start van het muziekjaar 2025 en voor een album dat zowel nationaal als internationaal aan moet kunnen spreken.

Erwin Zijleman