The Land Is Inhospitable And So Are We. Mitski

Mitski laat na het fraaie Laurel Hell van vorig jaar weer een andere kant van zichzelf horen op het prachtige The Land Is Inhospitable And So Are We, dat de balans vindt tussen Amerikaanse rootsmuziek en georkestreerde indiepop.

Ik vind de albums van de Amerikaans-Japanse muzikante Mitski vooralsnog alleen maar beter worden, maar de lat lag na het jaarlijstjesalbum Laurel Hell flink hoog. Met The Land Is Inhospitable And So Are We slaat Mitski weer een net wat andere weg in en heeft ze een album gemaakt dat dichter tegen de Amerikaanse rootsmuziek aan zit dan haar vorige albums. Zeker de wat soberder ingekleurde songs maken makkelijk indruk vanwege de prachtige zang, maar ook de opvallend rijk georkestreerde songs op het album blijven makkelijk overeind en laten weer een andere kant horen van Mitski, die moet worden gerekend tot de meest interessante vrouwelijke singer-songwriters van het moment.

Met The Land Is Inhospitable And So Are We levert de Amerikaans-Japanse muzikante Mitski al haar zevende album af. Mitski Miyawaki werd geboren in Japan als kind van een Amerikaanse vader en een Japanse moeder en groeide overal en nergens op. Toen ze ging studeren streek ze neer in New York, dat ze een paar jaar geleden verruilde voor Nashville, Tennessee.

Het leverde zoals gezegd inmiddels zeven albums op, maar het grote publiek kent Mitski pas sinds haar vierde album Puberty 2 uit 2016, dat terecht werd bejubeld door de critici. Het is zeker de moeite waard om het complete oeuvre van Mitski te ontdekken, al vind ik Puberty 2 persoonlijk een stuk beter dan zijn drie voorgangers. Het is een album waarop Mitski opschuift richting indierock en indruk maakt als zangeres en als songwriter.

Puberty 2 werd in 2018 gevolgd door Be The Cowboy, het meest succesvolle album van Mitski, dat wat zwaarder leunt op de indiepop, maar niet zomaar in een hokje is te duwen. Met het vorig jaar verschenen Laurel Hell leverde Mitski haar lockdown album af, maar ook een album dat opzichtig flirt met elektronica en hier en daar zelfs met 80s synthpop. Laurel Hell is ook een album vol geweldige songs en haalde niet voor niets de top 15 van mijn jaarlijstje.

Ik sluit niet uit dat ze dit gaat overtreffen met The Land Is Inhospitable And So Are We, want op haar nieuwe album maakt Mitski het soort muziek dat mij over het algemeen het makkelijkst weet te verleiden. Vergeleken met haar vorige albums verwerkt Mitski op The Land Is Inhospitable And So Are We veel meer invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek, maar ook invloeden uit de indiepop hebben hun weg gevonden naar het album.

Zeker wanneer Mitski haar songs behoorlijk ingetogen inkleurt hoor je de invloeden uit de Laurel Canyon folk uit de late jaren 60 of de country uit de jaren 70. Het past verrassend goed bij haar stem, die de afgelopen jaren alleen maar mooier is geworden. The Land Is Inhospitable And So Are We blijft zeker niet steken in de jaren 60 en 70, want ik hoor ook met enige regelmaat een vleugje Mazzy Star op het album, zeker wanneer de muziek net wat ruwer klinkt en Mitski net wat verleidelijker zingt. Ook de zwoele pop van Lana Del Rey komt op The Land Is Inhospitable And So Are We een enkele keer binnen het bereik van Mitski, maar Mitski klinkt op haar nieuwe album vooral als zichzelf.

The Land Is Inhospitable And So Are We klinkt vaak behoorlijk ingetogen, maar een aantal songs op het album is rijk georkestreerd en heeft een bijna filmisch karakter. Het zorgt voor voldoende dynamiek op een album dat mij nog net wat beter bevalt dan de vorige albums van de muzikante uit New York.

Net als de vorige albums van Mitski is het zeker geen album om vrolijk van te woorden. The Land Is Inhospitable And So Are We is een persoonlijk album, maar schetst ook een gitzwart beeld van een samenleving in verval. Het is een beeld dat op bijzondere wijze contrasteert met de mooi gearrangeerde songs, de fraaie productie van Patrick Hyland en de prachtige stem van Mitski, die bij mij keer op keer goed is voor kippenvel.

Persoonlijk vind ik The Land Is Inhospitable And So Are We nu al het mooiste album van Mitski tot dusver en ik weet uit het verleden dat haar albums nog een flinke tijd doorgroeien, dus dat belooft wat.

Erwin Zijleman

 

Je kunt The Land Is Inhospitable And So Are We hier luisteren en bestellen:

https://mitski.bandcamp.com/album/the-land-is-inhospitable-and-so-are-we

Tomorrow's Fire. Squirrel Flower

Three years ago and a little Squirrel Flower debuted on this blog with her album 'I Was Born Swimming'. A year later 'Planet (i)' followed and now there is Tomorrow's Fire. Ella Williams always had the quiet folkie side to her music but also moments where a volcano seemed to erupt to stop only to be contained as fast as it started. No longer. On Tomorrow's Fire the dams burst wide open, loud guitars are all over the place. Ella Williams' inner rocker has been set free.

The most surprising thing is perhaps that she opens the album with a quiet song, 'i don't use a trash can', before 'Full Time Job' goes at it full time alright. In my review of the single 'Alley Light' I already indicated that I could do with more songs like this by Squirrel Flower and got more than I bargained for. In a very positive way.

The cover of the album is black. It matches the mood of some of the songs perfectly. 'Almost Pulled Away' is a dark brooding song. The tempo is low, the opening subdued. The latter is a ruse, as the dark guitars come unto the scene pretty fast. Ella Williams never has been an artist where fun is written in capitol letters in her songs, 'Almost Pulled Away' adds another layer of darkness. Ain't no sunshine, wherever.

I get the impression that she has a lot on her plate to digest and shares it all with us through the mood of Tomorrow's Fire. It is not only the softness is mostly absent soundwise, also the softness of mood of the songs presented here is missing. Squirrel Flower paints the sky black for us and as is often the case, this is a great place for the listener to be in. This definitely is Squirrel Flower's best one to date.

Photo: Alexa Viscius

This is Squirrel Flower as it wants us to hear it. The album is self-produced, it's first. Together with sound engineer Alex Farrar she built the songs up and then invited a few musicians to play on them, all associated with other indie-rock-folk artists. Mission accomplished is my impression.

Musically, Squirrel Flower's new album starts with a band called The Velvet Underground. 'intheskatepark' has that typical beat and sound. From there it is a small step to Lou Reed and many, many alternative rock bands that followed in his footsteps. Loudly distorted guitars, mixed in a modest way, which makes it seem they were not played very loud. At the first opportunity I will play the album loud, to find out what happens then.

Not all songs are easy to digest. 'Canyon' is rather dull where variation (of chords) is concerned. The sound is huge though. A wall of guitars is unleashed on the listener. Played loud it will be ear-splitting. There was no holding back in the studio is my guess.

The album ends as it starts, with a folky song. The fire was extinguished because finally it rained. Embers still shimmer in the background though, as you can hear in 'Finally Rain', taking care of tomorrow's?

With Tomorrow's Fire Squirrel Flower not so much shows a totally new side of itself. There have been somewhat similar songs in the past but never at this level and this intensity. The album shows progress in a still young career, making Squirrel Flower a band/project that I certainly like to keep following.

Wout de Natris

You can listen to and order Tomorrow's Fire here:

https://squirrelflower.bandcamp.com/album/tomorrow-s-fire

Huisconcert De Breek, Haarlem vrijdag 10 november 2023

Foto: Wout de Natris

In een huiskamer in Haarlem staan drie mannen klaar om te beginnen. Allerlei gitaren om hen heen, van mandoline tot electrisch. Er ligt ook nog een mysterieus kastje met knopjes, naast een miniversterker op de vensterbank en een melodica op een versterker. Twee gitaristen en een zanger, zo zal blijken. Het trio heet De Breek, naar een plas waar zij vlak bij wonen. Ze zijn samen muziek gaan maken omdat ze om de hoek van elkaar wonen. Een gouden greep.

De huiskamer is goed gevuld en vol verwachting. Dit is ons eerste nummer, zowel van de avond, maar ook letterlijk. "Het gaat over de jas van de vader van de vader van mijn vader". Zacht en akoestisch zet het trio in en al heel snel verweven zich drie stemmen tot een magische mix. Ik zag monden om mij heen open vallen van de schoonheid die hier gedeeld werd. Na het tweede nummer, over een bom die op de bodem van De Breek zou liggen, was het duidelijk: dit kan niet meer stuk. De Breek had het publiek ingepakt en dat zou inderdaad niet meer veranderen.

Er was ook een primeur in deze huiskamer. Dit was het eerste Nederlandstalige concert. De mooie en vooral poëtische teksten kwamen direct binnen. Liederen over verlangen, de link tussen heden en verleden, neurotische angsten met betrekking tot gevaar voor je kinderen en allerlei zaken die op de een of andere manier zijn achtergelaten danwel -gebleven. Steef Hupkes kreeg de credits van zijn bandleden David Pino (El Pino and the Volunteers, Happy Camper) en Sander van Munster (No Ninja Am I, Showdog), voor deze mooie teksten. Maar ze kwamen tot leven door de vreugde van het samenzingen die de drie de hele avond door uitstraalden.

De opbouw van de set was ronduit sterk. Van volledig akoestisch werd er meer versterkt. In de aankondiging voor het concert stond "de Nederlandse Crosby Stills & Nash". Dat deel werd volledig waargemaakt, maar Neil Young bleek ook aanwezig in de vorm van gitarist David Pino, die menig loopje en solo uit zijn soms diep, grommende gitaar haalde.

Langzaam maar zeker werd er naar stormniveau toegewerkt. Tegen het einde kolkte het letterlijk met nummers waarvan ik hoopte dat ze nooit meer op zouden houden, omdat de perfectie wel bereikt was. "Altijd, altijd" werd telkens weer gezongen, harder en nog mooier. Ook aan mooie dingen komt een einde, maar niet zonder de vervoering van het moment in volle glorie beleefd te mogen hebben. Een klein moment waarop de rillingen langs de rug lopen en het brein jubelt. De singer-songwriter pop songs verwerden tot rock and roll door de geestdrift en kracht waarmee ze werden gebracht.

Na afloop hoorde ik een aantal mensen zeggen dat dit het beste huisconcert was dat ze tot op heden hadden bijgewoond. Livemuziek ervaring is niet te vangen, zelfs niet als je het later terug zou kunnen zien. Dat maakt echt vergelijken onmogelijk. Mijn gevoel zegt echter dat dit heel, heel bijzonder was. De niet altijd direct eenvoudige nummers wisten door de harmonieën echter een brug te slaan en een gevoel over te brengen alsof de songs de eenvoud zelve waren en niet het resultaat van een zoektocht naar de mooiste oplossing, naar perfectie. En daarom is de vergelijking met CSN(&Y) terecht. Zij wisten dit niveau te bereiken, maar De Breek doet dat ook. Dat is wat dit trio zo bijzonder maakt en het concert van uitmuntende kwaliteit.

Het kleine kastje met allerlei knopjes bleek een bass synthesizer. Een druk op de knop en er klonk een diepe basnoot onder alles. Soms zwol het op het einde van een nummer aan. Het liet de vloer en de lucht trillen, om langzaam uit te doven en te wachten op het verdiende applaus, wat vervolgens ook door de huiskamer klaterde.

De Breek bezorgde ons allen een onvergetelijke avond, zoveel was duidelijk kijkend naar de gezichten van de aanwezigen en hun reacties na afloop. De band verdient een veel groter publiek. In de komende maand worden de nieuwe songs opgenomen in de studio van Moss voorman Marien Dorleijn, die hier al werden gespeeld. Daar zitten prachtige nummers tussen. Misschien ook die ene die de radio haalt en voor een volgende stap zorgdraagt. Ik gun het De Breek van harte, maar deze herinnering neemt niemand mij meer af.

Wout de Natris

Je kunt de muziek van De Breek hier luisteren en bestellen:

https://debreek.bandcamp.com/

Holding Pattern. Hannah Cameron

Het is al tijden flink dringen binnen de vrouwelijke indierock, maar de Australische muzikante Hannah Cameron heeft met Holding Pattern een album gemaakt dat mee kan met de beste albums in het genre.

Hannah Cameron maakte al twee ingetogen en folky albums, maar geeft op haar nieuwe album Holding Pattern alle ruimte aan haar elektrische gitaar. De mooie en wat donker klinkende gitaarakkoorden staan centraal in de instrumentatie, die hier en daar is verrijkt met subtiele accenten en maar af en toe voller klinkt. De subtiele klanken passen perfect bij de mooie, warme en heldere stem van Hannah Cameron, die een album heeft gemaakt dat beter is dan de meeste andere albums die in dit genre verschijnen. Hier en daar klinkt ze nog als het tweelingzusje van Phoebe Bridgers, maar op het grootste deel van het album laat ze horen dat ze beschikt over een bijzonder eigen geluid.

Holding Pattern van Hannah Cameron liet ik vorige week nog even liggen, omdat ik de laatste tijd toch wat verzadigd ben geraakt wanneer het gaat om vrouwelijke singer-songwriters in het indie segment, waarin het aanbod overigens erg groot blijft. Het bleef echter toch knagen rond dit album, want de Australische muzikante heeft een album gemaakt dat zeker niet doorsnee klinkt en dat ook in kwalitatief opzicht flink boven het maaiveld uitsteekt.

Holding Pattern blijkt al het derde album van de muzikante uit Melbourne, maar ik was haar naam nog niet eerder tegengekomen. Ook rond Holding Pattern blijft het vooralsnog behoorlijk stil en dat is jammer. Hannah Cameron laat op haar derde album immers horen dat ze beschikt over een geluid dat enerzijds aansluit bij dat van bijvoorbeeld Phoebe Bridgers, de onbetwiste aanvoerder van het genre, maar dat aan de andere kant eigenzinnig genoeg klinkt om een eigen plekje in de spotlights zeker te stellen.

Ik heb ook nog even naar de eerste twee albums van de Australische muzikante geluisterd en hierop tapt Hannah Cameron uit een ander vaatje dan op haar nieuwe album. Op de albums uit 2015 en 2018 klinkt de muzikante uit Melbourne vooral als een folkie, al zijn de voornamelijk akoestische songs bij vlagen wat voller ingekleurd. Op Holding Pattern laat Hannah Cameron de folk achter zich en kiest ze voor de rock.

De meeste songs op het derde album worden gedomineerd door de elektrische gitaar, een Gretsch Baritone om precies te zijn, en de stem van Hannah Cameron. Het levert een bijzonder geluid op, dat eigenlijk direct aanspreekt. Dat is deels de verdienste van de stem van de Australische muzikant, die beschikt over een mooi helder geluid, maar ook over een opvallende klankleur. De stem van Hannah Cameron is mooier dan die van de meeste van haar concurrenten en is het eerste ingrediënt dat Holding Pattern een flink stuk optilt. Hiernaast zijn er de stevig aangezette gitaarakkoorden, die het derde album van Hannah Cameron niet alleen de kant van de rock op duwen, maar die er bovendien voor zorgen dat haar songs anders klinken dan al die andere indierock albums van vrouwelijke muzikanten.

Producer Matt Redlich heeft er voor gezorgd dat het bij vlagen stevige gitaarwerk en de mooie stem van Hannah Cameron mooi in balans zijn, maar heeft bovendien smaakvolle accenten toegevoegd aan het album. Hannah Cameron wordt het hele album subtiel ondersteund door bas en drums, maar af en toe duiken ook synths, een saxofoon, strijkers en een pedal steel op. Dat kan zomaar een vol of zelfs bijna overdadig ingekleurde song opleveren, maar in de meeste songs zijn het de mooie gitaarakkoorden en de fraaie zang die domineren.

In muzikaal en vocaal opzicht beschikt de muzikante uit Melbourne wat mij betreft over voldoende onderscheidend vermogen in het overvolle genre, maar ook qua songs springt Holding Pattern er makkelijk uit. Toen ik het album vorige week niet selecteerde  had ik daar vrijwel onmiddellijk spijt van, waarna al snel duidelijk was dat het album een nieuwe kans moest krijgen. Inmiddels ben ik nog een stuk enthousiaster over het album dat absoluut over de potentie beschikt om uit te groeien tot een jaarlijstjesalbum. Hoogste tijd dus dat dit album wereldwijd de aandacht krijgt die het verdient.

Erwin Zijleman

Je kunt Holding Pattern hier luisteren en bestellen:

https://hannahcameron.bandcamp.com/album/holding-pattern

We Were Girls Together. POM

POM impressed with a string of singles and an EP in the past two years and now impresses with its debut album. We Were Girls Together rings a loud bell for the band. Listening to it is a joy, singing along an irresistible option, dancing to the music mandatory. This band knows how to write, to arrange and record a great song.

POM is an Amsterdam band on an Rotterdam label. In music everything is possible. The five piece, Liza van As, Joy Kunst, Luc Siegers, Michael Joshua and Justin Dwarswaard, released its first single in 2019, called 'Down The Rabbit Hole'. That single was missed by this blog, but searching backwards, I've found posts since 2020, showing that this blog is a fan of the band.

The band calls its music loud and describes it as fuzzpop. It must be me but I have the inclination to call the band's music perfect pop. This band strives for perfection in its songs. All songs contain a lot of energy but always to underscore the perfection of the song. Yes, it's loud alright but like a band as The Beths, the loudness is part of the pop feel.

The opening chords on the guitar at the album's start are a statement of intent the band presents to the world. Not special as such, you will have heard opening chords like this many times before. There's no doubt however where We Were Girls Together is going to. POM will rock you, it says, and never relents from its promise. Note, 'A Burning House' is far from the best song on the album and already so nice.

With 'Together We Go' the band really starts to sore like a blinding light across the sky. "Whoa, oh yeah", alright. By then it's clear that POM is excellent at using dynamics in its songs. 'Together We Go' plays with intensity in a great way, paving the way for 'Exoskeleton', the even better single of earlier this year. If 'Together We Go' is Haley's comet,  'Exoskeleton' is the sun and moon in one. This song shines so bright. This song can compete with the best coming out of the rest of the world. Any band in this genre would die for a song like this.

From this moment onwards POM is on a roll. With a QOTSA like song, 'Red Dress', the band also finds its way into successful background vocals, adding even more to the mix. The album even grows some more and is building up the tension in a great way. And gets louder. The promise of noise is definitely delivered here.

What becomes more and more clear, are the nice arrangements the band has worked into the songs. Not just dynamics but also the little extras making a song more interesting to listen to, allowing for discoveries after many listening sessions. A guitar overdub, a vocal addition, bells, you will find them all over the place. The intensity goes up and up on this album, ending with a grand finale, indicating a very good new and ambitious band has released its debut album. See We Were Girls Together as a statement underscoring the ambitions for the future.

Over it all Liza van As sings with her voice that has a nice little edge to it. A hint a roughness that makes her a successful front woman. She is the icing on the cake called POM. With We Were Girls Together the band fully delivers on the promise of its singles and EP. The album is better than I'd hoped for and then some.

One question remains: Can the band deliver live? I hope to be able to report here in the coming weeks. POM is touring so go and check the band out!

Wout de Natris

You can listen to and order We Were Girls Together here:

https://pomtheband.bandcamp.com/album/we-were-girls-together