Walking Proof. Lilly Hiatt

Lilly Hiatt keert op haar vierde album terug naar de Amerikaanse rootsmuziek, voelt zich als een vis in het water en levert haar beste album tot dusver af.

Lilly Hiatt maakte de afgelopen jaren drie prima albums, maar het waren ook albums die maar lastig konden kiezen, waardoor ze niet altijd even consistent klonken. Op Walking Proof staat Amerikaanse rootsmuziek weer centraal en dit is de muziek die toch het best past bij Lilly Hiatt. Het betekent gelukkig niet dat het geluid van Lilly Hiatt opeens eenvormig is, want op Walking Proof kan de Amerikaanse singer-songwriter zowel uit de voeten met ingetogen rootssongs als met wat stevigere rocksongs. Het klinkt allemaal prachtig, zeker als Lilly Hiatt de ruimte vult met haar even krachtige als gevoelige stem en haar persoonlijke teksten. Geweldig album.

Lilly Hiatt debuteerde alweer acht jaar geleden veelbelovend met Let Down en is sindsdien op zoek naar haar eigen geluid. Dit geluid leek in eerste instantie stevig verankerd binnen de Amerikaanse rootsmuziek in het algemeen en de wat stevigere countryrock in het bijzonder, maar Lilly Hiatt bleek op Royal Blue uit 2015 ook niet vies van nog stevigere indie-rock en voegde hier op Trinity Lane uit 2017 invloeden uit onder andere de new wave en pop aan toe.
 
Het leverde tot dusver drie prima albums op, waarop Lilly Hiatt indruk maakte met haar even gevoelige als krachtige stem, maar het zijn ook albums die wat inconsistent waren en die bovendien niet altijd even onderscheidend waren. Op recentelijk verschenen Walking Proof lijkt Lilly Hiatt haar eigen geluid gevonden te hebben en dit levert direct haar sterkste album tot dusver op.
 
Ook op Walking Proof is Lilly Hiatt niet 100% stijlvast, maar haar muziek schiet toch minder kanten op dan op haar vorige albums. De singer-songwriter uit Nashville, Tennessee, omarmt op haar nieuwe album vooral de Amerikaanse rootsmuziek en dit is toch het genre waarin ze wat mij betreft het best uit de voeten kan.
 
Lilly Hiatt dook dit keer de studio in met producer Lincoln Parish, die ik persoonlijk alleen ken als gitarist van de Amerikaanse rockband Cage The Elephant, en met een behoorlijk compacte band. Amanda Shires, Aaron Lee Tasjan en vader John doken tenslotte op voor gastbijdragen.
 
De muzikanten die Lilly Hiatt omringen op haar nieuwe album zijn vooral rockmuzikanten en dat hoor je. Amerikaanse rootsmuziek vormt weliswaar de basis van de meeste songs op Walking Proof, maar het zijn ook songs die niet vies zijn van lekker stevige uitstapjes en een geluid dat het goed zal doen op de Amerikaanse radiostations met een voorkeur voor zowel roots als rock.
 
De keuze voor een producer die zijn sporen vooral in de rockmuziek heeft verdiend sluit hier goed op aan. Walking Proof heeft een lekker vol geluid dat makkelijk overtuigt, maar het is ook een geluid waarin accenten uit de Amerikaanse rootsmuziek de ruimte krijgen. Het is een geluid dat perfect past bij de krachtige stem van Lilly Hiatt, die ook makkelijk overeind blijft wanneer de gitaren flink mogen uitpakken. De jonge Hiatt telg heeft hiernaast een stem die gemaakt is voor Amerikaanse rootsmuziek. Wanneer invloeden uit de rootsmuziek aan terrein winnen, krijgt Lilly Hiatt een subtiele snik in haar stem en overtuigt ze mij nog net wat meer dan met het meer rechttoe rechtaan rock werk.
 
Het is momenteel dringen in de Amerikaanse rootsmuziek, maar met Walking Proof laat Lilly Hiatt horen dat ze het talent van haar vader heeft geërfd. Vergeleken met de vorige drie albums is de kwaliteit van de songs flink gestegen en ook de instrumentatie en de zang op het album bevallen me net wat beter dan die op de vorige drie albums van de Amerikaanse singer-songwriter. Bovendien komt de krachtige persoonlijkheid van de Hiatt telg dit keer wat beter tot zijn recht.
 
Kinderen van beroemde muzikanten hebben het meestal niet makkelijk en weten het talent van hun beroemde ouder of ouders meestal niet te benaderen. Lilly Hiatt laat met Walking Proof horen dat ze tot de uitzonderingen behoort. John Hiatt kennen we al heel lang, maar ook met zijn dochter Lilly moeten we vanaf nu serieus rekening houden.

Erwin Zijleman

Je kunt Walking Proof hier luisteren en kopen:

https://lillyhiatt.bandcamp.com/album/walking-proof



of luister naar onze Spotify Playlist om uit te vinden waar we over schrijven:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

Peter Green (1946 - 2020)

Peter Green is not an artist/guitarist that I gave much thought to over the past decades. Looking back it is shocking to notice how short the man's career really was: 1968 - 1970. After that it was basically over. But what an enormous legacy. Several of Peter Green's Fleetwood Mac hit singles are hits for eternity. With my current hobby/cover band we play two of his Fleetwood Mac's songs: 'Need Your Love So Bad' and 'Black Magic Woman'. Just like the band I was in before that.

I'm someone who can say that I did and did not know Fleetwood Mac's first single at the time. The song became a hit twice within a year's time and I can't remember it from 1968 but do from 1969. My first conscious single was the instrumental 'Albatross' that climbed the Top 40 early in 1969. 'Oh, Well, Part 1' was the first Alarmschijf and the band's number 1 hit in The Netherlands. To me the song still sounds so great. The final hit was 'The Green Manalishi', although I'm sure I only got to get to know the song a few years later.

At the time I'm sure I did not know who Peter Green was, really. The blues was not really for me as a boy. Despite the fact that most of the band's singles are in my possession today, they never inspired me to delve in deeper. Hence I do not own a single album of Fleetwood Mac's first (and second) era. In fact, I only got to listen to an old Fleetwood Mac album for the first time just a few weeks ago, coincidentally. I do know that I'm on the look out for 'Mr. Natural' if I see it second hand. The blues and I relate quite well these days. Getting to play 'Need Your Love So Bad' as a lead guitarist is quite satisfying to do. The song was a staple in my high school years, to dance to with the girls in semi-lit conditions, not being able to sleep for hours afterwards. Just to listen to the song still works totally. It is so subtle and full of feeling.

Coming back to that extremely short period of activity of Peter Green (and the other two guitarists of the band Danny Kirwan and Jeremy Spencer). The story of Peter Green losing the way in his head due to excessive LSD (ab)use is well known. The question I can't answer but for always will be asked is, what would have happened had Peter Green been able to continue? For one we may never have heard the great hits with Lindsey Buckingham and Stevie Nicks, but what would Peter Green have been capable of?

To go on the two last hits of Fleetwood Mac with Green, 'Oh, Well' and 'The Green Manalishi', they suggest that Green was able to grow beyond the blues, as he would have had to do as blues was being left behind by bands and audience in 1970/71. 'The Green Manalishi' of course can also be seen as the manifestation of a man who was losing his mind fast. There are not that many songs sounding this haunting/haunted. It may well be Green became to scared of his own writing and had to step away from it. At the same time it is clear that the world missed out on several great songs that may have followed. Someone who can write songs of this quality would most likely have become better at this trade. We will unfortunately never know. It's always is a shame when a talent goes to waste and that certainly happened here.

I own one, maybe even two of his solo records released around 1980, but they do not stand up to what he presented the world with before. The magic was gone. What remains for me is a small oeuvre to discover and I intended to do so soon.

The fact the band continued with the rhythm section and namegivers of the band is also amazing to conclude. Three guitarist leave in a matter of months under ever strangers circumstance. Usually meaning the end. The more amazing it is that Fleetwood Mac soared to even higher peaks in the second half of the 70s. So different and also there forever. Go your own way indeed.

Wo.

Listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

The Unending Alteration Of The Human Heart. Gabrielle Louis

De Amerikaanse singer-songwriter Gabrielle Louise imponeert met een zich langzaam voortslepend album vol prachtige klanken en zang die continu goed is voor kippenvel.

Ik was drieënhalf jaar geleden zeer onder de indruk van If The Static Clears van de Amerikaanse singer-songwriter Gabrielle Louise. Haar onlangs verschenen nieuwe album is nog veel mooier. The Unending Alteration Of The Human Heart ademt rust en betovert met een uitermate subtiele maar bijzonder fraaie instrumentatie, zich langzaam voortslepende songs en heldere zang die het oor intens streelt. Gabrielle Louise doet qua stem wel wat denken aan Alison Krauss, maar schuift in muzikaal opzicht wat meer op richting folk en country. Het levert een album op dat uitnodigt tot wegdromen, maar ondertussen wil je ook geen noot missen van de subtiele instrumentatie en de wonderschone zang op dit mooie album.

Aan het eind van 2016 maakte ik voor het eerst kennis met de muziek van de Amerikaanse singer-songwriter Gabrielle Louise en was ik onmiddellijk onder de indruk van haar prachtige stem. Het is een stem die me wel wat deed denken aan die van Alison Krauss en dat is wat mij betreft één van de mooiste stemmen binnen de Amerikaanse rootsmuziek.
 
Ook de wat traditioneel aandoende rootsmuziek van Gabrielle Louise beviel me zeer, waardoor ik If The Static Clears nog altijd met enige regelmaat in de cd-speler stop. Onlangs verscheen een nieuw album van de singer-songwriter uit Paonia, Colorado, en ook The Unending Alteration Of The Human Heart is een album dat ik nog heel vaak ga beluisteren.
 
Gabrielle Louise woonde de afgelopen jaren in een klein dorp in de bergen van Colorado en heeft de rust van het leven ver van de grote stad gevangen op haar nieuwe album. The Unending Alteration Of The Human Heart werd gemaakt met een prachtig ingetogen spelende ritmesectie, met twee snarenwonders en met producer Tim Mitchell, terwijl Gabrielle Louise zelf tekende voor akoestische gitaar, piano en natuurlijk de prachtige vocalen op het album.
 
The Unending Alteration Of The Human Heart is een album vol zich langzaam voortslepende songs, die prachtig zijn ingekleurd en die worden gedragen door de vocalen, die nog mooier zijn dan die op het vorige album van Gabrielle Louise. Het is knap hoe de muzikanten op het album uiterst subtiel en spaarzaam spelen, maar er toch voor zorgen dat The Unending Alteration Of The Human Heart prachtig is ingekleurd. Met name de twee snarenwonders op het album maken indruk met een heel arsenaal aan snareninstrumenten, die de songs op het album steeds weer voorzien van wonderschone en zeer trefzekere accenten. Het tilt de stem van Gabrielle Louise nog een stukje verder op.
 
Ook The Unending Alteration Of The Human Heart roept weer associaties op met de muziek van Alison Krauss. Enerzijds door de invloeden uit de traditionele Amerikaanse rootsmuziek die nadrukkelijk doorklinken en anderzijds vanwege de zang, die 11 songs en 52 minuten lang garant staat voor kippenvel. Vergeleken met de muziek van Alison Krauss is The Unending Alteration Of The Human Heart echter minder verankerd in de tradities van de bluegrass en worden vooral invloeden uit de folk en de country verwerkt, met hier en daar een spoortje jazz.
 
Zoals gezegd ademt het album de sfeer van het Amerikaanse platteland (al is dat een rare benaming voor een ruraal bergdorp). Gabrielle Louise zorgt met haar zich langzaam voortslepende en prachtig ingekleurde songs voor onthaasting, maar ondertussen wil je ook geen noot missen van dit knappe album.
 
Zeker wanneer het tempo laag ligt en de snareninstrumenten mogen uitwaaien, heeft de muziek van Gabrielle Louise niet alleen iets van Alison Krauss, maar ook wel wat van de muziek van Gillian Welch. Met Alison Krauss en Gillian Welch hebben we twee muzikanten te pakken die de afgelopen jaren niet uitblinken door hun productiviteit, maar Gabrielle Louise biedt met The Unending Alteration Of The Human Heart een prachtig alternatief. Heel bekend is de singer-songwriter uit Colorado nog niet, maar dat moet gaan veranderen met een prachtalbum als dit.

Erwin Zijleman

Je kunt The Unending Alteration Of The Human Heart hier beluisteren en kopen:

https://gabriellelouise.bandcamp.com/album/the-unending-alteration-of-the-human-heart


or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

Circadian. Letitia VanSant

Door de Amerikaanse website Paste uitgeroepen tot een van de muzikanten om in de gaten te houden in 2020 en Letitia VanSant maakt de belofte op Circadian meer dan waar.

Het is momenteel enorm dringen in kringen van jonge vrouwelijke singer-songwriters in het rootssegment, maar Circadian van Letitia VanSant steekt er een stuk bovenuit. Het is de verdienste van de prachtige instrumentatie, met een hoofdrol voor snarenwonder Will Kimbrough, maar ook de prachtige stem en de doorleefde wijze waarop Letitia VanSant haar songs vertolkt, dragen stevig bij aan het prachtige eindresultaat. Circadian is een rootsplaat die bijzonder makkelijk overtuigt, maar het is ook een rootsplaat die bij herhaalde beluistering nog veel beter wordt.

De afgelopen week werd ik verblijd met albums van een heel legioen aan jonge vrouwelijke singer-songwriters in het rootssegment. Hiertussen zat minstens een handvol albums die niet hadden misstaan op deze BLOG, maar ik heb in eerste instantie alleen de beste gekozen. Deze kwam wat mij betreft van Letitia VanSant, die met Circadian een prachtalbum heeft afgeleverd.
 
Circadian is zeker niet het debuut van de singer-songwriter uit Baltimore, Maryland. Letitia VanSant debuteerde al in 2012, maakte in 2015 een album met haar band The Bonafides en trok in 2018, met name in de Verenigde Staten, flink wat aandacht met haar album Gut It To The Studs, dat overladen werd met positieve recensies.
 
Het album is mij destijds niet opgevallen, maar dat moet in Amerikaanse rootskringen anders zijn geweest. Voor haar nieuwe album kon de Amerikaanse singer-songwriter immers beschikken over de diensten van topgitarist Will Kimbrough, die het album met zijn fraaie gitaar en mandoline spel direct een flink stuk optilt. Met onder andere producer Neilson Hubbard (Caroline Spence, Mary Gauthier) en pedal steel en slide gitaar virtuoos Juan Solorzano beschikt Letitia VanSant overigens ook nog over een aantal andere smaakmakers uit de Amerikaanse rootsmuziek van het moment. Het wekt daarom geen verbazing dat Circadian prachtig klinkt.
 
Zelf pikte ik het nieuwe album van Letitia VanSant er deze week overigens direct uit omdat ze een tijdje geleden opdook in het lijstje met de 10 muzikanten die we volgens de aansprekende website Paste in de gaten moeten houden in 2020. De Amerikaanse website had het al vaker bij het juiste eind en heeft ook met Letitia VanSant weer een voltreffer in handen.
 
Het in Nashville opgenomen Circadian is een vrij ingetogen album dat het best past in het hokje folk, maar ook invloeden uit de country bevat. Waar veel van haar soortgenoten kiezen voor een uiterst sober geluid, kleurt Letitia VanSant haar album niet alleen in met akoestische gitaren, maar ook met elektrische gitaren, mandoline, pedal steel, bas, drums en orgel, wat een subtiel, maar ook bijzonder fraai en ruimtelijk geluid oplevert. Het is een geluid met vaak een hoofdrol voor het snarenwerk van Will Kimbrough, die al vele jaren behoort tot de besten in het genre, maar ook de pedal steel klanken zijn prachtig.
 
De fraaie instrumentatie krijgt gezelschap van de krachtige stem van Letitia VanSant die met veel gevoel zingt en zich hier en daar fraai laat ondersteunen door achtergrondvocalisten. Door de wat stevigere instrumentatie moet de Amerikaanse singer-songwriter hier en daar wat krachtiger zingen en dat bevalt me wel. Circadian is een fraai en doorleefd klinkend album vol uitstekende songs. Zoals het een goed folkie betaamt vertelt Letitia VanSant op haar album mooie verhalen en het zijn verhalen die zowel de persoonlijke als de politieke thema’s niet schuwen.
 
Circadian is door de fraaie instrumentatie, de prima productie, de uitstekende zang en de mooie verhalen een rijk album, maar het is ook een album vol songs die je vrijwel onmiddellijk dierbaar zijn. Ook ik was bij eerste beluistering behoorlijk onder de indruk van het nieuwe album van Letitia VanSant en Circadian is sindsdien zeker niet minder geworden. Integendeel zelfs.

Erwin Zijleman

Je kunt Circadean hier luisteren en kopen:

https://letitiavansant.bandcamp.com/album/circadian


of luister naar onze Spotify Playlist om uit te vinden waar we over schrijven:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

Lend Your Garden. Avocet

Avocet heeft een folkalbum gemaakt dat zowel traditioneel als modern klinkt en dat op wonderschone wijze zowel binnen als buiten de lijntjes van het genre kleurt. 

Avocet had maar een paar noten nodig om indruk te maken, maar sindsdien is Lend Your Garden alleen maar mooier en fascinerender geworden. De band uit Glasgow maakt indruk met een even mooi als bijzonder geluid. Het is een geluid dat meerdere kanten op kan schieten en dat door de belangrijke rol voor de Keltische harp anders klinkt dan gebruikelijk in het genre. De songs van de band klinken niet alleen prachtig, maar kleuren ook fraai buiten de lijntjes van de folk. En zijn er ook nog eens de prachtige vocalen van zangeres Iona Zajac, die het bijzondere geluid van Avocet nog wat verder optilt. Een debuut waar de belofte van af spat. 

Ik ben lang niet altijd gek op wat traditioneel aandoende Britse folkmuziek, maar zo af en toe komt er een folkalbum voorbij dat me wel onmiddellijk weet te overtuigen. Lend Your Garden van Avocet is zo’n album.

Avocet is een band uit het Schotse Glasgow en het is een band die zich vooral heeft laten inspireren door traditionele Britse folk en door Keltische muziek.

Avocet, vernoemd naar een album van de legendarische Britse folkmuzikant Bert Jansch, is een duo dat bestaat uit Iona Zajac en Sam Grassie. Iona Zajac bespeelt de Keltische harp (clàrsach), Sam Grassie elektrische en akoestische gitaren. Op het debuutalbum van de band wordt Avocet aangevuld met een ritmesectie en worden verder incidenteel saxofoon en fluit toegevoegd aan het fraaie geluid van de band.

In de openingstrack is direct duidelijk dat Avocet nog veel meer te bieden heeft dan een wonderschone instrumentatie, want dat is het. De fraaie klanken van de Keltische harp, gitaren en staande bas, krijgen immers gezelschap van de stem van zangeres Iona Zajac en het is een stem die je vanaf de eerste noten voorgoed wilt koesteren. Het is een stem die gemaakt lijkt voor de sfeervolle folkmuziek van de Schotse band, maar Iona Zajac klinkt gelukkig niet zo plechtig of pastoraal als veel zangeressen in het genre en heeft ook wel wat van Cowboy Junkies zangeres Margo Timmins.

Ook qua sfeer doet de muziek van Avocet me in de een groot deel van de tracks wel wat denken aan Cowboy Junkies, al zijn invloeden uit de folk en de Keltische muziek nadrukkelijk aanwezig en heeft Avocet een duidelijk eigen geluid. Het is een geluid dat wordt gedragen door de bijzondere klanken van de Keltische Harp, die de muziek van de band uit Glasgow ook iets sprookjesachtigs en dromerigs geeft. In het volledig instrumentale Glarabi klinkt de muziek van de band nog wat folkier en traditioneler, maar het is nog altijd geen 13 in een dozijn Britse folk.

In muzikaal opzicht is het keer op keer smullen van prachtig harp- en gitaarwerk, maar ook de andere muzikanten op het album dragen bij aan een geluid dat steeds weer net wat anders klinkt en dat zeker niet alleen folky en Keltisch aanvoelt. Ik ben zoals gezegd geen heel groot folkliefhebber, maar de muziek van Avocet overstijgt op een of andere manier het genre en slaagt er in om de aandacht steeds steviger vast te houden.

Het is knap hoe de band er steeds weer nieuwe invloeden bij sleept. Zo bevat de titeltrack invloeden uit de Malinese woestijnrock, wat opvallend mooi kleurt bij de prachtige stem van Iona Zajac, die bezweert als een Malinese medicijnvrouw, maar ook als Avocet de Britse folk uit de jaren 70 dicht nadert of als de band vanwege de ruimtelijke harpklanken opschuift richting New Age, slaagt Lend Your Garden er in om de fantasie te prikkelen met uitstapjes buiten de gebaande paden.

Het levert een even aangename als fascinerende luistertrip op, die 45 minuten lang betovert. Betovert met wonderschone klanken, betovert met een stem die je doet smelten en betovert met songs vol invloeden, maar ook songs vol diepgang en mysterie. Het valt momenteel niet mee om als beginnende band aan de weg te timmeren, maar dit prachtdebuut van Avocet mag wat mij betreft echt niet ondersneeuwen in deze bijzondere tijd.

Erwin Zijleman

Je kunt Lend Your Garden hier luisteren en kopen:

https://avocetmusic.bandcamp.com/album/lend-your-garden


of luister naar onze Spotify Playlist om uit te vinden waar we over schrijven:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g