By And By. Caamp

By And By van de Amerikaanse band Caamp klinkt bij eerste beluistering vooral zonnig en aangenaam, maar wordt echt steeds beter en interessanter.

By And By van Caamp omarmede ik in eerste instantie als een heerlijk zomers album om lekker bij weg te dromen in de zon, maar hoe vaker ik naar het album luister, hoe interessanter het wordt. Het Amerikaanse trio grossiert op haar debuut in bijzonder lekker in het gehoor liggende popliedjes vol invloeden. Het debuut van de band past in het hokje folkrock, maar laat ook zeker ander invloeden horen. Het klinkt allemaal bijzonder lekker, maar ook verrassend rauw en doorleefd, waarbij de zang keer op keer opvalt, maar ook de instrumentatie op By And By is prachtig. Nauwelijks opgemerkt midden in de zomervakantie, maar het debuut van Caamp is echt prachtig.

Caamp is een band uit Columbus, Ohio, die een paar jaar geleden werd geformeerd door jeugdvrienden Evan Westfall en Taylor Meier. De eerste speelt banjo, de tweede speelt gitaar en zingt.
 
Na twee veelbelovende EP’s verscheen onlangs het debuutalbum van Caamp, waarop de twee jeugdvrienden gezelschap hebben gekregen van bassist Matt Vinson. De drie voegden in de studio zelf nog wat drums, percussie en piano toe aan het geluid van de band en hiernaast mocht een trompettist hier en daar nog een riedeltje meeblazen.
 
Het geluid van Caamp is behoorlijk sober, maar desondanks mis ik niets in het geluid van de band. De banjo en de gitaren weten elkaar prachtig te versterken, terwijl de bas van Matt Vinson op solide wijze de gaten dicht. De songs van Caamp zijn vrijwel zonder uitzondering ingetogen, maar hebben op een of andere manier ook iets rauws.
 
Dit is deels de verdienste van het heerlijke gitaarwerk op het album, maar het is vooral de ruwe strot van Taylor Meier die het geluid van Caamp rauwer maakt dan gebruikelijk in het genre. By And By doet me af en toe wel wat denken aan een band als Lumineers, maar het debuut van Caamp heeft ook een 60s en 70s feel en doet me op een of andere manier meer dan eens denken aan Creedence Clearwater Revival, wiens geweldige live-set op Woodstock maar door mijn hoofd blijft spoken.
 
By And By staat vol buitengewoon aangenaam klinkende songs en doet het heerlijk op de achtergrond, maar het blijkt al snel ook een album dat volledige aandacht verdient. Met name de zang van Taylor Meier maakt steeds meer indruk. Het ene moment doet hij denken aan Mark Oliver Everett, de voorman van Eels, maar ik hoor ook flarden John Fogerty, Rod Stewart, Jack Johnson en Bruce Springsteen in zijn stem.
 
In muzikaal opzicht past Caamp vooral in het hokje folkrock, waarbij net zo makkelijk wordt geciteerd uit de archieven van het genre als uit de catalogus van bands als het al eerder genoemde Lumineers. Het levert een album op dat een warme zomerdag voorziet van een zonnige soundtrack, maar een regenachtige avond net zo makkelijk voorziet van de gewenste dosis melancholie.
 
Het lijken op het eerste gehoor misschien eenvoudige folksongs, maar de songs van de Amerikaanse band verrassen steeds weer met geweldige melodieën, met fraaie warmbloedige klanken en met zang die je steeds meer weet te raken. Dat laatste bereikt Taylor Meier alleen niet alleen door de laag gruis op zijn stembanden, maar ook door al het gevoel dat in de zang wordt gelegd.
 
By And By onderscheidt zich door de net wat rauwere klanken, de uitstekende zang en de prima songs langzaam maar zeer zeker van vergelijkbare albums in dit genre en wordt een steeds aangenamere metgezel, zeker wanneer je ontdekt dat de band haar klassiekers kent en meer dan eens buiten de lijntjes van de folkrock kleurt. By And By is een album dat makkelijk over het hoofd wordt gezien deze zomermaanden, maar het is een album dat echt alle aandacht verdient.

Erwin Zijleman

Je kunt By And By hier beluisteren en kopen:

https://caamptheband.bandcamp.com/


of luister naar onze Spotify Playlist en ontdek waar we over schrijven:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

Together Alone. Lone Wolf

Rotterdam punkers Lone Wolf releases its second album in two consecutive years. Two guitars, a bass and drums. A male and a female singer who alternate the lead vocals. It doesn't sound like much when written in this way, does it? Those enjoying a dose of excitement, fiercely played instruments and a nice melody will not be wrong though. No apocalyptic scenes set on music as on the funny and yet sad album cover to be found with Lone Wolf.

This band understands a good song. The genre of choice may be punk, this band isn't angry or lost in teenage angst. Even 'Something To Destroy' feels like the expression of a nice hobby, instead of wielding The Ramones' baseball bat that scared the hell out of parents 40 something years ago. These people know how to write a melody that is easy to sing along to and then kick it in the butt, hard. They understand that music starts and ends with a melody. Something that sticks into the head of listeners. There are several good examples of that on Together Alone, with 'Runaway' as excellent example.

What amazes me is that Lone Wolf is a band I had never heard of before this record. A band that was totally off my grid. Reading the bio it says they tour all over Europe, played festivals in the U.S. and have this record released in Japan. Undoubtedly the success will be relatively marginal, fact is Lone Wolf goes where its music can take it. And this music deserves to be heard. Take 'Tearing Me Apart'. A song that competes with several acts released on Rum Bar Records easily. It is strong, tight, fun, it simply rocks.

Together Alone may not be special, as this music has been played before and sometimes better. What Together Alone does, is stir up excitement and keeps it up for a whole album and that scores in my book.

Wo.

You can buy Together Alone here:

https://www.stardumbrecords.com/products/lone-wolf-together-alone-lp


or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

The Age Of Immunology. Vanishing Twin

Vanishing Twin betovert en verwondert met een legendarische luistertrip vol invloeden die alleen maar mooier en bezwerender wordt.

The Age Of Immunology is mijn eerste kennismaking met de muziek van het vanuit Londen opererende muzikantencollectief Vanishing Twin en het is een kennismaking die naar veel en veel meer smaakt. Vanishing Twin smeedt op haar tweede album 1001 invloeden aan elkaar, met een duidelijke voorkeur voor ruimtelijke en zweverige 60s psychedelica. Op het eerste gehoor luister je naar een 45 minuten durende jamsessie, maar het is een jamsessie waarin steeds meer puzzelstukjes in elkaar vallen. Een heerlijk album om bij weg te dromen, maar ook een album dat de fantasie genadeloos prikkelt en blijft prikkelen.

De afgelopen maanden zijn zoveel interessante nieuwe releases verschenen dat er helaas flink wat bijzondere albums op de deels fysieke en deels digitale stapel zijn beland.
 
Hieronder natuurlijk flink wat obscure parels. Een van de mooiste van het stel is wat mij betreft The Age Of Immunology (naar het baanbrekende boek van de antropoloog A. David Napier) van de Britse band Vanishing Twin. Het is het tweede album van de mij tot voor kort volslagen onbekende band, maar wat is het een bijzonder album.
 
Vanishing Twin is een project van de Britse muzikante Cathy Lucas, die eerder deel uit maakte van de bands Fanfarlo en My Sad Captains. Op The Age Of Immunology werkt de vanuit Londen opererende muzikante samen met flink wat muzikanten uit alle windstreken (België, Japan, Italië, Frankrijk, Verenigde Staten, Verenigd Koninkrijk). Het gezelschap streek voor de opnames van The Age Of Immunology neer op een Kroatisch eiland, waar een fascinerende luistertrip in elkaar werd gesleuteld.
 
Het tweede album van Vanishing Twin laat een, zeker op het eerste gehoor, behoorlijk ongrijpbare mix van 60s pop, jazz, chamber pop, filmmuziek, ambient, Krautrock, psychedelica, elektronica, dance, avant-garde, minimal music en indie-pop horen en met al deze genres heb ik waarschijnlijk nog niet eens alles te pakken. Hier en daar hoor ik flarden van bands als Broadcast en Stereolab, maar de muziek van Vanishing Twin lijkt ook zo weggelopen uit de hoogtijdagen van de zweverige en spacy 60s psychedelica.
 
Op basis van de bovenstaande mix van genres wordt mogelijk de indruk gewekt dat de muziek van Vanishing Twin behoorlijk ontoegankelijk en experimenteel is, maar dat valt, zeker na enige gewenning, best mee. De bonte groep muzikanten is goed voor bezwerende klanken, die zijn te omschrijven als soundscapes, waarna de lome vocalen van Cathy Lucas er songs van maken.
 
Zeker bij beluistering met de koptelefoon ontvouwt zich een bijna hypnotiserend en beeldend klankentapijt waarin steeds weer nieuwe dingen zijn te horen. De ene keer klinkt Vanishing Twin warm en organisch, maar een paar noten verder schakelt de band moeiteloos naar koele en elektronische klanken.
 
The Age Of Immunology klinkt af en toe als een jamsessie waarin de songs langzaam maar zeker vorm krijgen, maar klinkt minstens net zo vaak als een tot in de puntjes uitgewerkt muziekstuk, waarin alle lagen bijdragen aan het unieke eindresultaat. Wanneer Cathy Lucas zingt wordt in muzikaal opzicht gas teruggenomen en overheerst de subtiliteit, maar de geweldige muzikanten op The Age Of Immunology mogen ook een paar keer los gaan.
 
Het tweede album van Vanishing Twin laat zich geen moment in een hokje duwen, maar voert je steeds verder weg op de golven van haar zo bijzondere muziek. Het is muziek die prima past bij Franse speelfilms uit de jaren 60 en 70, maar ook in het nu verricht de muziek van dit bijzondere muzikantencollectief wonderen. 45 minuten lang betovert en verwondert Vanishing Twin en iedere keer hoor je weer nieuwe dingen. Buitengewoon fascinerend album en een prima album om de zomer nog wat langer in de kop te houden.

Erwin Zijleman

Je kunt The Age Of Immunology hier beluisteren en kopen:

https://vanishingtwinmusic.bandcamp.com/album/the-age-of-immunology


of luister naar onze Spotify Playlist en ontdek waar we over schrijven:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

The Soft Cavalry. The Soft Cavalry

The Soft Cavalry is een Brits duo met Rachel Goswell in de gelederen, dat op haar debuut verrast met een verrassende mix van invloeden en een groots en verleidelijk geluid.

Rachel Goswell heeft al veel mooie albums op haar naam staan en voegt met het debuut van het duo The Soft Cavalry, dat ze samen vormt met haar echtgenoot Steve Clarke, een nieuwe sectie toe aan haar al zo indrukwekkende CV. De muziek van het duo is een bonte mix van invloeden en valt op door een laag tempo, dromerige klanken en een opvallend uitbundige instrumentatie, waarin de inzet van flink wat strijkers en blazers niet wordt geschuwd. Het is muziek om heerlijk bij tot rust te komen, maar ondertussen gebeurt er zoveel bijzonders dat je ook op het puntje van de stoel wilt blijven zitten.

De naam The Soft Cavalry deed bij mij niet direct een belletje rinkelen, maar mijn interesse was meteen gewekt toen ik las dat Rachel Goswell deel uitmaakt van het Britse duo. Rachel Goswell vormt het duo samen met haar echtgenoot Steve Clarke, die ook al een tijd actief is in de muziek, maar een wat minder indrukwekkend CV heeft dan zijn echtgenote.
 
Rachel Goswell kennen we natuurlijk van slowcore pioniers Slowdive, maar maakte met Slowdive voorman Neil Halstead ook deel uit van Mojave 3. Hiernaast kennen we haar nog van de gelegenheidsband Minor Victories en maakte ze een jaar of vijftien geleden één prima soloalbum. Het heeft al heel veel goede albums opgeleverd en het album van The Soft Cavalry mag hier wat mij betreft best aan worden toegevoegd.
 
Rachel Goswell heeft haar sporen vooral verdiend in de slowcore en het is dan ook niet zo gek dat invloeden uit dit genre duidelijk hoorbaar zijn op het debuut van het Britse duo. Het titelloze debuut van The Soft Cavalry mag echter niet zomaar in het hokje slowcore worden geduwd. Rachel Goswell en Steve Clarke hebben nog flink wat andere invloeden toegevoegd aan het geluid van het duo dat ze samen vormen, waardoor het debuut van The Soft Cavalry zich niet zomaar in een hokje laat duwen.
 
Zeker wanneer de muziek op het album zich langzaam voortsleept zijn invloeden uit de slowcore evident, maar The Soft Cavalry combineert een laag tempo met een verrassend rijk georkestreerd geluid, dat wat dromerigs heeft, maar niet direct als dreampop is te omschrijven. Naast invloeden uit de dreampop zijn ook invloeden uit onder andere de postrock, shoegaze, indierock en hier en daar zelfs progrock hoorbaar, zonder dat het etiket van een van deze genres op dit album is te plakken.
 
Rachel Goswell was in het verleden zoals gezegd een stuk succesvoller dan haar echtgenoot, maar het is vooral Steve Clarke die zijn stempel drukt op het eerste album van The Soft Cavalry. Terwijl Rachel Goswell druk bezig was met andere projecten, schreef Steve Clarke het merendeel van de songs. Ook in vocaal opzicht neemt Steve Clarke het voortouw op het debuut van The Soft Cavalry. Dit betekent dat Rachel Goswell vooral is te horen als achtergrondzangeres, maar dat is een rol die ze op bijzonder fraaie wijze vervult.
 
Hierboven noemde ik een aantal genres die vooral in de jaren 90 floreerden, maar The Soft Cavalry heeft ook flink wat invloeden uit de jaren 80 aan haar geluid toegevoegd. Wanneer flink wordt uitgepakt in de instrumentatie en de nodige strijkers en blazers worden toegevoegd, hoor ik wel wat van China Crisis, terwijl de songs waarin de stemmen van Steve Clarke en Rachel Goswell prachtig tegen elkaar aan schuren en worden omgeven door warme en stemmige klanken wel wat hebben van Prefab Sprout.
 
Het debuut van The Soft Cavalry is het perfecte album voor het weekend na een drukke week. De muziek van het Britse duo heeft immers een rustgevend karakter en verleidt verrassend makkelijk met honingzoete klanken, die bijna een uur lang blijven boeien en vermaken. Het is het zoveelste uitstekende album waarop Rachel Goswell haar naam mag zetten, maar ook Steve Clarke laat zich in muzikaal opzicht gelden op dit uitstekende album. Een aanwinst derhalve dit Britse duo.

Erwin Zijleman

Je kunt The Soft Cavalry hier beluisteren en kopen:

https://thesoftcavalry.bandcamp.com/releases



of luister naar onze Spotify Playlist en ontdek waar we over schrijven:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

Kairos 108, July 2019 on Concertzender

Each month Wo. tunes in to .No's radio programme on Concertzender, Kairos. There no twisting the dial involved any more, no phasing of sounds, no morsecode bleeps of fishing ships on the Northsea, nor the excitement of hearing a to be hitsingle for the first time in between all the static as a young kid. The excitement .No felt when a boy was different from the excitement of Wo. .No listened to hear things beyond his own world, Wo. for little musical things that resonated within him. This has not changed, really. The only thing that has changed is that Wo. opens himself once a month to listen to this huge outside, musical world .No presents, before he runs back to his beat, loud guitars and warm Hammond organs and of course that this music is only one mouseclick away to start streaming the bits and bites and there are no longer weird sounds involved. A lot less romantic indeed. Let's see what Wo. heard and experienced in the July Kairos.

Kairos opens with clear guitar notes. It has been a while since Hans Kockelmans was on Kairos. The calm composition may not be 100% flawless, it is warm and played with feeling. If only I could play guitar like this. Just before starting on this review, I heard Robert Plant's 'Big Log' on the radio for the first time in years. That magnificent song, that simply could have been better in my opinion. Listening to '2 Pieces', my guess is that Hans Kockelmans' compositions could work quite well in a Robert Plant setting. Who's able to do the introductions?

In .No's intro I noticed I was thanked for the tips. Not that this is a grateful task, the tipping. Most of the tips get a response like "I don't like the voice' or the song. Sometimes though it does work and one of the tips is Jane Weaver's experimental album 'Loops In The Secret Society'. An album that I have a hard time stomaching on the one hand, while on the other it holds fantastic moments. Weaver has deconstructed her songs and rebuilt them electronically. 'Milk Loop' is one of the too experimental ones for me.

"'Zwitserland 2014', recording by Wino Penris". I take it that he is not playing the alphorn himself but was present when it was played, but who knows. .No never ceases to surprise me.

No House of Cosy Cushions here. It is Richard Bolhuis together with Carol Anne McGowan, a singer-songwriter from Ireland with a few records to her name. The quite, soft song is dominantly present in its own way. The voice mixed very much in front, the guitar closely following. Although the composition lacks variety, the in your face of presenting it compensates adequately.

Experiment takes over again. Noises, sounds. a keyboard and a piano announce Benjamin van Esser. The sound of rain gives away the title of the composition. The experiment that takes up half of the sound sounds like someone is trying out all sort of features on an old synthesizer while the other half plays on like there is no other half. The result is a disquieting mix of music and noise, where the music becomes more restless and nervous by the minute. The result is a feeling like scratching nails on the blackboard, and yet ... Rain does have something intriguing where the fingernails definitely do not.

One of my favourite new singers of this year is Eleni Era. I sang her praises on this blog somewhere in the winter of this year. I'm glad to hear her reappear on Kairos. The way 'Big Star' comes from 'Rain' is quite superb by the way. Who hears that the two can blend effortlessly? Someone with very special ears, that is for sure. 'Big Star' is another reminder that 'Rise Love' is an album worth checking out. You have my blessing to do so, dear listener.

And we move back to 'Zwitserland 2014'. Just people talking, street sounds, all mixed together while slowly a violin and then two, three take over. 'Back Home', wasn't that the heavy riffed #1 hit of Golden Earring? It is also the title of a Laura Masotto composition. The three violins all play something different, two accompanying and one soloing in the middle. The result is an ah so sad song, played on a classical instrument, yet this could be a perfect rock ballad. I have no problem hearing a bass, the drums kick in, a guitar solo. Classic progrock this could be.

It is however a piano that kicks in, driving Ms. Masotto aside. A league of notes are played. Lybomir Melnyk returns to Kairos with a track from his 'Fallen Trees' album, the Preamble to part 1. I can't call it beautiful, it is impressive. A wall of piano notes come my way. I even wonder whether I hear just one player. I don't play piano so can't tell what is really physically possible, but my best guess is that two pianists or an overdub of course, are going at it here. Dark notes cascade while lighter ones keep up a melody at the same time. So tell me, ye connoisseurs.

A female voice and piano are interrupted by a short choir sound. Is this another private recording? Dogtert. Hoe! it reads, not bad I'd say. The voice sings clear and angelic. The impression is one of virtue and innocence. The synth that joins in later is a surprise. So harsh compared to all else going in. The variations in notes are interestingly on the edge of what is pleasant to listen to. The voice is not deterred, although electronically treated in some parts to suggest a malfunction. Again interestingly on the edge.

Lorenzo Masotto? Laura's brother or husband? The record label is the same. And what is the private recording and what is Masotto? I have no way of telling. The Hoe! and Oeh! compositions take up the most time according to the tracklist.

Jane Weaver returns with 'Majic Loop'. The experiment is more contained here, but is not unlike the Dogtert/Massoto mix we just heard. Weaver's clear voice hovers over the music, where an acoustic guitar plays the same folk chords over and over. It is the background that is estranging. Although there may be a traditional instrument hidden in there, it is a mix that makes the song different. There's just no certainty as to what the listener is presented. Instruments weave in and out of the mix, the brew of sounds, the loops. 'Loops In The Secret Society' is not such a radical move as Modern Studies' collaboration with Tommy Perman. Both Fire Records' acts will undoubtedly have surprised their fans with their latest albums.

A violin comes in accompanied by a piano. This time more traditionally played. The kind of way that has turned me off of the instrument ever since I was young. High notes, just short of screeching. Chills down my spine? Yes, but not of joy. 'Cantilena (from Sonata for violin and piano)' is just not for me.

Yes, another tip. Veecaten is a duo that has bounced music between each other for years before coming up with a mini album before the summer. It sounds like a third member was added to the band. All sorts of choirs weave in and out of 'How To Drown Without Being Found'. If I had not known the song my guess would have been: '.No's at work again. This is Veecaten's most experimental song of the five song EP. Electronics have the upper hand. Some Pink Floyd influences cannot be denied here. The background is not unlike on the 'Animals' album. More atmosphere than song.

The acoustic guitar is slowly mixed in, pushing away the electronic atmosphere of Veecaten. It is 'The Raven in A minor' by Roman Turovsky. This is serious playing in a medieval style. Almost for a funeral I'd say.

Heavy synths come in. No Subtle mix here. Jane Weaver is about to make a point here. There is a similarity here though. This is extremely serious music as well. It may be that this is a remix, but one of a kind that makes the original lost in translation. The synths pulse and digitally shake, only to be replaced by Lorenzo Masotto somewhere, but I simply can't tell what is what.

When an acoustic guitar comes in followed by a female voice I assume that I've reached the next song, 'You Are Not An Island', by Vanishing Twin. Thanks to John Donne we know that "No man is an island entire of itself". Listening to the basis of the song, I believe singer Cathy Lucas. Here "we are side by side" sounds convincing. It is the out of space sounds going on in the background that make me wonder whether this is not a detached entity sending sounds from far far away. In the song I hear faint traces from the time Grace Slick and Paul Kantner were living their space fantasy in between the Jeffersons Airplane and Starship. The folk traces can be found in the music that has moved a long, long way off in other directions.

What am I hearing next? Experiment once again. A female voice speaking what, Italian? To be replaced by a hesitatingly singing male singer. It is Logout, who's album 'N91º' made it to these pages earlier this year as well. The soft, delicate, childlike song softly reverberates in my ears. This is musical fragility in optima forma. Yes, one can add a church organ like sound, the whole remains brittle. It is interesting to hear what happens to the organ sound, just by twisting another knob on a synthesizer.

Where does Logout move into Lorenzo Masotto? Good question. Fact is I finally get to hear him for 100%. In the first two excerpts I had no idea. The clear piano suggest that I have heard him before. In fact is Laura just a typo, .No? (It isn't. I googled out of curiosity.) The piano is supported by a host of other keyboard sounds, all electronic and slow moving. Pictures move into my head but I am too lazy to follow them up. I like too much what I'm hearing to be distracted by my mind's eye. Again I notice that this could be a rock song as well. This does not go for all the compositions on this Kairos, for me it is this months theme though. Where Jane Weaver moved her music out of the folk(rock) corner into electronics, some others could easily collaborate with a band like Soup, to name just one and come up with monster compositions that would still contain all the delicacy I heard today. The mind is a nice thing to have. We have different ears, .No and I, but imagination takes both of us a long way.

Wo.



You can listen to this Kairos here:

https://www.concertzender.nl/programma/kairos_513330/



Playlist 20190704 2300 Kairos 108
00:11  Hans Kockelmans. 2 Pieces. Hans Kockelmans, guitar. Private recording.
02:15  Jane Weaver. Milk Loop. Album ‘Loops in the Secret Society’. Fire records.
03:24  ‘Zwitserland 2014’, sound clips (fragment). Private recording Wino Penris.
03:55  ‘Zwitserland 2014’, sound clips (fragment). Private recording Wino Penris.
04:40  Carol Anne McGowan & Richard Bolhuis. Eve. Single. Outcast Cats Records.
08:00  Benjamin van Esser. Rain. Album ‘I am Error’. LAK Unlimited.
12:38  Eleni Era. Big star. Album ‘Rise Love’. Louvana Records.
15:23  ‘Zwitserland 2014’, sound clips (fragment). Private recording Wino Penris.
16:09  Laura Masotto. Back home. Album ‘Fireflies’. Lady Blunt records.
18:54  Lubomyr Melnyk. Fallen Trees part I Preamble.
Album ‘Fallen Trees’. Erased Tapes Records ERATP 116PR.
18:55  Dogtert. Hoe! Private recording Wino Penris.
22:53  Lorenzo Masotto. Reverbs. Album ‘Frames’. Lady Blunt Records.
23:16  Dogtert. Oeh! Private recording Wino Penris.
28:09  Jane Weaver. Majic Milk (Loops Variation).
Album ‘Loops in the Secret Society’. Fire records.
32:12  Radamés Gnattali. Cantilena (from Sonata for violin and piano). Luis Rabello, piano; Floor Braam, violin. Challenge Classics CC72805.
34:08  Veecaten. How to drown without being found. Album ‘Shoals’. Self-released.
39:50  Roman Turovsky. Ballad “The Raven” in A Minor.
Album ‘De Temporum Fine Postludia’. Polyhymnion CD002. 
41:48  Jane Weaver. Battle ropes. Album ‘Loops in the Secret Society’. Fire records.
43:29  Lorenzo Masotto. Reverbes (manipulated fragment).
Album ‘Frames’. Lady Blunt Records.
43:55 Vanishing Twin. You are not an island.
Album ‘The Age of Immunology. Fire records.
51:14  Logout. Kite Waltz. Album ‘N91º’. Tiny Room Records.
53:58  Lorenzo Masotto. September Air. Album ‘Frames’. Lady Blunt Records.