Pink Floyd Project. 22 september 2017. Cabrio Openluchttheater Soest.

Foto: .No

Als je iets maar lang genoeg doet, is iedereen blij als je ermee stopt. Tenminste, dat geldt voor mij.

Toen ik na 11 of 12 jaar (ik weet het niet eens meer) stopte met mijn OR-werk, kreeg ik als blijk van waardering’ twee concerttickets aangeboden. Ik mocht zelf uitzoeken wat. Er was een flink, maar niet overdreven budget. Het mocht dus wat kosten, maar niet te gek. Dat kwam goed uit. Dan hoefde ik niet uit te leggen dat ik niks geef om een concert van Bob Dylan, U2 of The Stones.

Afgaand op het enthousiaste advies van Aisha, koos ik, in overleg met mevrouw .No, voor het ‘Pink Floyd Project’. Een Nederlandse band die muziek van Pink Floyd speelt. Nu ben ik niet zo dol op covers en al helemaal niet op bands die proberen albums van legendarische bands precies na te spelen. Als ik daar behoefte aan heb, zet ik het album zelf wel op. 

Maar Pink Floyd is natuurlijk wel een dingetje in de familie .No. U moet namelijk weten, mevrouw .No was destijds de enige leuke vrouw die zich aandiende, die ook nog LP’s van Pink Floyd in huis had en –sterker nog- ze ook mooi vond. Als dit niet zo was geweest, was er nu misschien wel geen mevrouw .No geweest, maar een tweede meneer .No. Want leuke mannen met LP’s van Pink Floyd waren er genoeg. Het was een dubbeltje op zijn kant. En na 37 jaar samen is de liefde er nog steeds. Voor mevrouw .No en voor Pink Floyd. 

Dus we waren allebei enthousiast toen het concert naderde. Tegen de avond nam dat enthousiasme echter flink af. Het regende pijpenstelen en ja, dat zit niet zo lekker in een openluchttheater. Maar, de band had zijn affirmaties netjes op orde, dus toen we in Soest aankwamen was het droog en dat zou het de hele avond blijven. 

En het concert? Ja daar kan ik eigenlijk heel kort over zijn: fenomenaal! Deze band laat af en toe horen inderdaad in staat te zijn de nummers van Pink Floyd noot voor noot precies zo na te spelen als ze op de (in de studio door en door geproduceerde) albums staan. En dat doen ze nota bene aanzienlijk beter dan de echte Pink Floyd dat deden in Rotterdam in 1988. Daar waren mevrouw en meneer .No namelijk ook bij, overigens net als meneer Wo., maar die kenden wij toen nog niet. Maar dat terzijde. 

Dat naspelen van de albums ging ze dus heel goed af, maar indrukwekkender vond ik het juist als ze een beetje gingen afwijken van het ‘origineel’. Als ze er een beetje mee gingen stoeien. Dan vielen me twee dingen op: wat een geweldige nummers zijn dit toch en wat een geweldige band staat hier! En wat een feestje maakten ze ervan! 

En, beste lezer, ik kan het hier zeggen want het blijft onder ons, ik hield het niet droog. En ik was niet de enige.

De sfeer was geweldig. Er zaten veel mannen van de leeftijd van meneer en mevrouw .No. Er was veel onderling contact, alsof we elkaar al jaren kenden. Opvallend was ook dat er flink wat bij waren die zoon- of dochterlief hadden meegenomen. Zo hoort dat. Breng die jeugd eens wat cultuur bij!

En de stelling waar ik mee opende? Nee, die geldt dus inderdaad niet voor Pink Floyd. En ook niet voor het Pink Floyd Project. Alhoewel ik me de hele avond heb afgevraagd: ‘waar zou deze band verder nog toe in staat zijn?’ 

Maar ach, waarom zouden ze? Laat ze gewoon lekker doorgaan!

Een absolute aanrader!

.No

https://youtu.be/G-K2GgVUR-A

De Staat live. Amsterdam ArenA, Zaterdag 30 September 2017

Het kan iedereen zijn. Foto: Wo.

De Staat komt niet voor het eerst voorbij op dit blog. Sinds het begin in 2012 zijn de platen die zijn verschenen besproken en zijn diverse concerten voorbij gekomen. De stijgende lijn van de band valt in die verhalen duidelijk waar te nemen.

Toch is dit verslag wel heel speciaal. Toen ik hoorde dat De Staat in het voorprogramma van The Rolling Stones mochten spelen, dacht ik: 'wow, wat goed voor ze'! Na Muse, nu de Stones.

Niet iedereen was naar de ArenA gekomen om De Staat te zien. Zoveel was duidelijk aan de vele lege plaatsen (die zich vlak voor 20.45 uur toch vulden). En wat er zat was lang niet allemaal bekend met deze muziek. Veel zielen heeft de band om mij heen, althans waar ik zat hoog boven- en achterin, niet gewonnen.

Mij vielen een paar dingen op. De Staat speelt beter en strakker dan De Stones, maar hebben niet de hits waar die band al 50 jaar op kan bogen. De Staat heeft nog wel de frisheid en een duidelijk doel: verder groeien.

De muziek bleef moeiteloos overeind in die enorme bak. Dat moet gezegd, De Staat kreeg qua geluid ook de gelegenheid om te stralen. In ieder geval bij ons was de afstelling perfect te noemen voor deze galmbak. De enorme TVs waar de beelden op getoond werden, waren ook van onze afstand nog te klein. Als de band gebruik had mogen maken van de videowall van The Stones dan waren meer mensen onder de indruk geraakt. Torre Florim heeft een duideljke podium personality en de creatieve ideeën om visueel uiting te geven aan zijn muziek.

Als laatste zijn er de songs en dan blijkt dat in het stevige half uurtje dat de band kreeg, zij voldoende songs hebben om een enorm gedreven en energieke set neer te zetten. Muziek die volkomen overeind blijft staan in de galmbak die ArenA heet. Muziek die voor veel mensen te extreem zal zijn. In mijn geval: ik heb nieuwe helden zien spelen samen met mijn oudste helden op een avond. Het kan beslist heel veel slechter in het leven. Heel veel beter wordt het niet gauw.

De Staat heeft wat mij betreft aangetoond dat het dit podiumformaat aan kan. Nu het publiek nog vinden dat daarbij hoort. Ik gun het de band van harte, maar ze zien en horen spelen in mijn lokale poptempel is minimaal 100 maal leuker.

Wo.

Rolling Stones Amsterdam Arena 30 september 2017 (2)

Foto: HareD

En daar waren ze weer, voor de 38^e keer op Nederlandse bodem. De Stones, in de Arena. Wow, vol passie, vuur en zichtbaar een heleboel plezier. Daar kan je toch alleen maar respect voor hebben. Jagger is 74, maar sprong rond als een dertiger. Richards (73), zou niet meer moeten zingen -wat hij wel twee nummers deed- maar zijn gitaarwerk blijft fantastisch. Watts (76), Mr Cool, in een groen Polo overhemd en oranje sokken, onverstoorbaar drummend. Woods, 70, redelijk onzichtbaar, tot aan het voorstelrondje, waarin hij helemaal uit zijn dak gaat. Naast respect had ik ook gevoelens van ontroering. Vier mannen, met die cliché rock and roll-levens, met het gedoe en de drugs, de drank en de vrouwen. De ruzies, het gezeik, de rijkdom. En dan ga je gewoon weer lekker touren, gewoon omdat het kan en omdat je er zin in hebt. En dat straal je dan ook uit. Tja, dat raakte mij wel. Omdat de Rolling Stones de rock-iconen zijn en blijven.

Foto: HareD

Op internet was er veel kritiek op het optreden. Maar dat was echt overdreven. ‘Paint it black’ werd minder spannend gespeeld dan mogelijk is, dat was zo. Maar dat laat onverlet dat het een strakke, levendige aaneenschakeling was van een selectie van de grote successen. Sympathy for the Devil, It’s only Rock and Roll (but I like it), Start me up, Jumpin’ Jack Flash, Miss you, Honky Tonk Woman, Brown Sugar, etc. En ook nog drie nummers van het laatste blues album van de heren. Ik ben niet de grootste Stones fan die aanwezig is op dit blog, maar in mijn beleving, en die mijn van mijn metgezellen, was het concert goed uitgevoerd, energiek en bijna niet op routine (voor zover dat mogelijk is met een band die 55 jaar geleden is opgericht, natuurlijk).  Het dak ging er ook gewoon vanaf, ook achterop het veld, en ondanks de hoge leeftijd van het publiek

Het voorprogramma was overigens van De Staat. Dat begon een beetje stroef, maar op het eind kwam de stemming erin. Respect voor leadzanger Torre Florim, die gewoon midden in het publiek ging staan bij afsluiter Witchdoctor. In hun eigen shows doet/deed hij dat ook en dan loopt het publiek massaal rondjes om de zanger. Dat gebeurde nu natuurlijk niet, maar het was wel top dat hij er toch ging staan.

Kortom: het was een feest, petje af heren, het was ons een zeer waar genoegen. Zowel muzikaal als emotioneel.

HareD

The Rolling Stones Live. Amsterdam ArenA, 30 September 2017

All photo's by Wo.

It had been 11 years since my last The Rolling Stones show and because of all the hullabaloo around the South American tour and the great movies 'Havana Moon' and 'Ole Ole Ole' in 2016 my appetite was wetted to get myself a ticket to the ArenA show as part of the 'No Filter Tour'. And I was not disappointed. The band's 38th show in Holland and my 6th in 35 years.

There is no denying that the excitement before this show is incomparable to first two Stones shows in the 80s and 90s I went to. A tension was building up for weeks on end. There's also no denying that the band isn't as good any more as they were in 1990 which may have been the most exciting show I've ever visited. De Kuip was lifted of its moorings in an orgy of music and jointly felt enthusiasm for a band performing at its best. For the first time in nearly a decade, which added to the enthusiasm. No one had expected to see them again.

In 2017 the band members are all senior citizens accompanied by (somewhat) younger musicians who fill in the details in the background. That said, the obvious joy that especially Ronnie and Keith showed, the showmanship of Mick Jagger and the deadpan humour of Charlie Watts (an exquisite socks joke) together make for a great show. A show that was simple. The focus was on the music and not much else. The four video screens did what the name gives away, make it a video experience for the audience very far away, like me.

The sound though was great, with the exception of Keith Richards guitar, that often was far too loud. The sound quality was quite different I heard on the sides under the roof. We were lucky. No echoes or distortions and that was a first time for me in the ArenA.

Of course for decades there are hardly any changes in the setlist of The Stones. The same songs come by in a different order, mostly from 1968-1972 and 'Miss You'. Their most greatest hits and best songs. The two songs from the blues album of 2016, 'Blue And Lonesome', were this little gift. As far as I'm concerned they could have played a few more. The band really got to steaming with these songs and not with the obligatory, lesser hits 'It's Only Rock And Roll' and 'Tumbling Dice'. The joy spread on the stage between the two guitarists, who finally started their speciality: the interweaving of guitar parts, while Jagger showed how excellent harmonica player he is. Speaking of, I have to comment on how good his voice sounded, Superb singing, Mr. Jagger. And Keith? I could totally understand what he was saying and singing. What happened to his trademark slur?

Photo not by Wo.

Then there's a mystery. In the setlist published on Twitter it said the band played 'You Got Me Rocking', but did I miss something? In my recollection they played 'Shine A Light' straight away after the blues set. Does anyone have an answer to that?

'Shine A Light' was a treat though. A beautiful gospelsong from the 'Exile On Main Street' album, chosen by the Dutch audience. By far the best choice possible (also because I've seen 'Let It Bleed' live a few times).

The show played itself out with the monster hits, one by one, towards the oldest and inevitable hit '(I Can't Get No) Satisfaction. And yes, they were all good. No one could complain about the songs on offer, but a surprise here and there would have been nice.

Children, youngsters, fathers, mothers and grandparents. All generations were there, passing on a legacy while it is still possible. The Rolling Stones keep up the appearance of unbreakability with its closing message: "tot ziens". Let's hope it is the case for all of us.

Wo.

Tot ziens!

Death Express. Little Barrie

Little Barrie? Ik moest eerlijk gezegd heel diep graven in het geheugen en in de platenkast, maar uiteindelijk kwam ik het uit 2005 stammende titelloze debuut van de band uit Londen weer tegen.
 
Op dit, door Edwyn Collins geproduceerde debuut, ging Little Barrie op voortvarende wijze aan de haal met een aantal decennia muziekindustrie, maar had het een duidelijke voorkeur voor bluesrock en psychedelica uit de jaren 60.
 
De band leek op basis van het prima debuut klaar voor een mooie toekomst, maar dat viel helaas tegen. In mijn platenkast kwam ik ook de (toch wat mindere) tweede plaat van de Britse band nog tegen, maar hierna ben ik Little Barrie uit het oog verloren (de band bracht ook in 2011 en 2014 nog platen uit) en ik ben vast niet de enige. Onlangs vond ik echter de nieuwe plaat van de band uit Londen in de mailbox en wat is Death Express en geweldige plaat.
 
Alleen de hele goede luisteraar of de enkeling die op Netflix de credits helemaal uit zit, zal gehoord of gezien hebben dat Little Barrie de prima Netflix serie Better Call Saul (een Breaking Bad prequel) heeft voorzien van flarden muziek, maar op Death Express gaat de band helemaal los.
 
De nieuwe plaat van Little Barrie bevat 20 tracks en ruim een uur muziek en het is muziek die je onmiddellijk mee terug neemt naar de jaren 60 en 70. Little Barrie eert op Death Express de grote platen van het roemruchte Cream en imponeert met een bedwelmende mix van blues, hardrock en psychedelica.
 
Het is muziek die de sfeer van een ver verleden ademt en die hiervoor ruim de tijd neemt. Het levert uiteraard heerlijke gitaarsolo’s op, maar ook flink wat lang uitgesponnen passages waarin de spanning prachtig wordt opgebouwd.
 
Het bijzondere van Death Express is dat Little Barrie, meer dan in het verleden, teruggrijpt op de psychedelische bluesrock uit de late jaren 60 (met naast invloeden van Cream ook hier en daar een vleugje Traffic), maar hier en daar toch ook doet denken aan 90s bands als Primal Scream en Oasis en de uit dezelfde tijd stammende blues explosie van Jon Spencer en zijn band.
 
Op haar debuut was Little Barrie ook niet vies van wat overbodige uitstapjes richting Britpop, maar op Death Express blijft de band uit Londen gefocust op de drie-eenheid blues, rock en psychedelica en dat pakt geweldig uit.
 
Natuurlijk is een uur muziek een hele zit, maar zeker als je je overgeeft aan de bijzondere muzikale trip van Little Barrie op Death Express slaat de verveling niet snel toe. Death Express is geworteld in het verleden, maar is niet direct inwisselbaar tegen een klassieker in de platenkast, waardoor de neiging om weer eens een klassieker uit de kast te trekken makkelijk onderdrukt kan worden. Little Barrie was het spoor na haar zo veelbelovende debuut lang bijster, maar met het geweldige Death Express zet de band zichzelf weer nadrukkelijk op de kaart.

Erwin Zijleman

Je kunt hiernaar 'Produkt' luisteren:

https://www.youtube.com/watch?v=tzyrIjORL4Q