Het is een indrukwekkend en fascinerend oeuvre dat Paul Weller op zijn naam heeft staan.
De
Brit maakte zeven baanbrekende platen met The Jam (waaronder toch zeker
vier klassiekers), minstens drie hele goede platen met The Style Council
en een dozijn soloplaten.
Tussen
zijn twaalf soloplaten zitten maar heel weinig zwakke platen en
inmiddels ook een aantal klassiekers, waardoor Paul Weller absoluut
gerekend moet worden tot de grootheden uit de geschiedenis van de Britse
popmuziek.
De
afgelopen jaren is de Brit misschien iets minder productief dan in zijn
jongere jaren (Paul Weller is inmiddels 59) maar het zijn nog altijd platen van hoog niveau.
Zo
imponeerde Paul Weller in 2012 met het behoorlijk stevige en venijnige
Sonik Kicks, terwijl hij op het twee jaar geleden verschenen Saturn’s
Pattern weer wat meer opschoof richting zijn vroegere solowerk.
A Kind
Revolution is, als ik goed geteld heb, de dertiende soloplaat van Paul
Weller en het is weer een hele goede. A Kind Revolution ligt in het
verlengde van zijn voorganger en is ver verwijderd van het rauwe Sonik
Kicks. Toch is het ook weer een andere plaat dan het goed ontvangen
Saturn’s Pattern, dat een wat psychedelisch aandoend geluid liet horen.
Op A
Kind Revolution laat Paul Weller horen dat hij in meerdere genres uit de
voeten kan. De plaat opent met twee tracks die met enige fantasie in
het hokje rock passen, maar wanneer in de derde track gas wordt
teruggenomen, winnen soul en rhythm & blues verder aan terrein en
lijk je af en toe ten luisteren naar een vergeten soulklassieker uit de
jaren 70.
A Kind
Revolution is een warme en organisch klinkende plaat, die met
zevenmijlslaarzen door de geschiedenis van de Britse en zeker ook de
Amerikaanse popmuziek en door het rijke oeuvre van Paul Weller zelf heen
stapt.
Paul
Weller toont zich op zijn nieuwe plaat bijzonder veelzijdig, want naast
rock, soul en rhythm & blues, biedt de nieuwe plaat van de Brit ook
ruimte aan invloeden uit de jazz, gospel, funk, psychedelica en zelfs
Latin. Hiermee zijn we er nog niet, want wanneer tijdgenoot Boy George
opduikt voor gastvocalen, zoekt Paul Weller zelfs nadrukkelijk de
dansvloer op.
Paul
Weller dook ooit op als ‘angry young man’, maar straalt op zijn 59e rust
uit. A Kind Revolution is een heerlijk ontspannen plaat en het is een
plaat die volstrekt tijdloos klinkt. De wat meer soulvolle ballads of de
funky tracks hadden net zo makkelijk uit de jaren 70 kunnen komen, maar
wanneer Paul Weller op gloedvolle wijze New York eert of samen met Boy
George uitpakt met stuwende elektronische dansmuziek, ben je toch opeens
weer in het heden beland.
Paul
Weller is de afgelopen jaren alleen maar beter gaan zingen en maakt op A
Kind Revolution indruk met zijn soulvolle zang. Ook in muzikaal opzicht
is het genieten, want het broeierige en bij vlagen moddervette geluid
knalt uit de speakers. De luxe editie van A Kind Revolution laat alle
tracks ook nog eens zonder zang horen en ook dat klinkt verrassend
goed.
Het
moet genoeg zeggen over het vocale en muzikale vuurwerk op de nieuwe
plaat van Paul Weller, die nog maar eens een prachtplaat toevoegt aan
zijn al zo rijke en imponerende oeuvre.
Erwin Zijleman
Je kunt hier luisteren naar 'Woo Sé Mama'
https://www.youtube.com/watch?v=aElFFCXCvAQ
De uit
Nieuw-Zeeland afkomstige Ella Yelich-O'Connor is net 16 als op
Soundcloud haar eerste EP opduikt, The Love Club. Sindsdien kennen we
Ella Yelich-O'Connor als Lorde.
Nog geen jaar later is Lorde dankzij de hitsingle Royals een wereldster en imponeert ze met haar debuut Pure Heroine.
Het
debuut van Lorde viel dankzij de aanstekelijke singles in de smaak bij
een breed publiek, maar bleek dankzij de eigenzinnige onderlaag ook
interessant voor muziekliefhebbers die normaal gesproken hun neus
ophalen voor popprinsessen.
Met
Pure Heroine deed Lorde wat Lana del Rey eerder deed; schaamteloos
commerciële popmuziek maken die ook in artistiek opzicht interessant is.
Het is vervolgens de vraag hoe het verder gaat met een muzikante die
creatief en eigenzinnig is, maar ook een potentiële goudmijn voor de
platenmaatschappij die haar onder contract heeft staan. Lana del Rey,
die 10 jaar ouder is dan Lorde, bleef verrassend overeind, maar lukt dit
een meisje dat de tienerjaren nog maar net ontgroeid is ook?
Lorde
keert iets minder dan vier jaar na haar debuut terug met Melodrama. De
studio in Auckland werd voor de tweede plaat verruild voor een studio in
New York, waar een heel legioen aan hippe producers op de
Nieuw-Zeelandse popprinses stond te wachten. Het
zijn de producers die hebben gesleuteld aan het geluid van Taylor
Swift, Rihanna, Beyonce en Justin Bieber en (helaas) ook hun sporen
hebben nagelaten op de tweede plaat van Lorde.
Melodrama
klinkt op het eerste gehoor minder spannend en minder eigenzinnig dan
Pure Heroine en lijkt gezwicht voor het grote geld. Je kunt het de
piepjonge Lorde nauwelijks kwalijk nemen, maar bij eerste beluistering
was ik toch vooral teleurgesteld.
Melodrama
kwam echter tot leven toen ik de plaat met de koptelefoon beluisterde.
Natuurlijk klonk de plaat nog steeds hitgevoelig en domineerde de pure
pop, maar dat was op Pure Heroine niet anders. Het debuut van Lorde
beschikte uiteindelijk over een dubbele bodem en dat is op de tweede
plaat van Lorde niet anders.
De
vroegrijpe tiener van vier jaar geleden is getransformeerd in een jonge
vrouw die ook de schaduwkanten van de liefde heeft ervaren en van haar
hart geen moordkuil maakt. Het geeft de lichtvoetige popliedjes van
Lorde een bijzondere lading. Ook in vocaal opzicht klinkt de
Nieuw-Zeelandse gelukkig nog steeds anders dan de meeste van haar
soortgenoten, wat ook Melodrama weer iets rauws en oorspronkelijks
geeft.
Lorde
is op haar tweede plaat in het keurslijf van de radiovriendelijke
popmuziek gedrongen, maar heeft gelukkig ook nog genoeg ruimte gekregen
om hier aan te ontsnappen. Ook de songs op Melodrama zitten nog vol
verrassende wendingen en ook dit keer is de onderlaag donker en
avontuurlijk.
In het
begin was ik nog even afgeleid door de aanstekelijke refreinen en de
dansvloer beats, maar als je daar eenmaal aan gewend bent, openbaart
zich, met name bij beluistering met de koptelefoon, een fascinerend
muzikaal landschap waarin Lorde laat horen dat ze nog steeds de
getalenteerde en heerlijk eigenzinnige muzikante van vier jaar geleden
is.
De
Nederlandse muziekpers moet er helaas niet veel van hebben, maar ik zie
inmiddels ook de nodige zeer lovende recensies opduiken. Het zijn
recensies waar ik me volledig in kan vinden. Lorde is misschien in een
keurslijf gedrongen, maar ontworstelt zich keer op keer aan dit
keurslijf als Houdini in zijn beste dagen. Hele knappe plaat.
Erwin Zijleman
Je kunt hier naar 'Green Light' luisteren:
https://www.youtube.com/watch?v=dMK_npDG12Q
De Israëlische
muzikant Oren Lavie leverde precies tien jaar geleden met The Opposite
Side Of The Sea een wonderschone, maar helaas nauwelijks opgemerkte,
plaat op.
Toen een paar maanden
geleden bijna uit het niets zijn nieuwe plaat Bedroom Crimes opdook,
ging ik er van uit dat ik een aantal platen had gemist, maar dat blijkt
niet het geval.
De via Tel Aviv,
New York en Berlijn in Los Angeles terecht gekomen muzikant heeft ook
een bloeiende carrière als schrijver (onder andere van geweldige
kinderboeken) en als (toneel)regisseur en kwam de afgelopen tien jaar
kennelijk niet toe aan het maken van muziek. Met Bedroom Crimes is Oren Lavie echter terug als muzikant en heeft hij wederom een hele mooie plaat afgeleverd.
Bedroom
Crimes opent prachtig. Mooie, klassiek aandoende, pianoklanken
begeleiden de wat hese stem van Oren Lavie, die vervolgens gezelschap
krijgt van niemand minder dan Vanessa Paradis. Het is een opener die de
lat hoog legt voor de rest van de plaat, waarop Oren Lavie het (helaas)
zonder Vanessa Paradis moet doen.
Ook
zonder de verleidelijke vocalen van de Franse zangeres blijft Oren Lavie
echter makkelijk overeind. Bedroom Crimes overtuigt met een
wonderschone en vooral stemmige instrumentatie, waarin mooie
pianoklanken en flink wat strijkers het klankentapijt domineren. Het
past prachtig bij de bijzondere stem van Oren Lavie, die in de meest
ingetogen momenten raakt aan de vocalen van David Sylvian, maar minstens
net zo vaak opschuift richting de wat toegankelijkere en minstens even
mooie vocalen van Chris Rea.
Als
liefhebber van vrouwenstemmen, vind ik de openingstrack van Bedroom
Crimes het mooist, maar ook de rest van de plaat houdt mijn aandacht
moeiteloos vast. Ondanks het feit dat Oren Lavie vaak hetzelfde recept
gebruikt voor zijn songs, dringt Bedroom Crimes zich genadeloos op. De
instrumentatie op de plaat is buitengewoon smaakvol en ook de stem van
de Israëlische muzikant houdt je nadrukkelijk bij de les.
Bedroom
Crimes is een plaat die het uitstekend doet op lome zondagochtend of
late avonden en betovert met prachtige klanken en een stem vol warmte en
gevoel. Het inzetten van een klassiek aandoende orkestratie is zeker
niet nieuw in de popmuziek, maar toch klinkt de muziek van Oren Lavie
net weer wat anders dan die van de meeste van zijn soortgenoten.
Bedroom
Crimes is een plaat vol beeldende klanken, die verder worden opgetild
door de verhalen die Oren Lavie vertelt. Het zijn klassiek aandoende
klanken die zijn verrijkt met invloeden uit de chamber pop en de
(Franse) filmmuziek en hier en daar verder worden opgetuigd met veel
moderner klinkende elektronica of een snufje jazz.
In
eerste instantie is Bedroom Crimes vooral een plaat die de ruimte
voorziet van bijzonder aangename, gloedvolle en wonderschone klanken,
maar de songs van Oren Lavie winnen snel aan kracht en laten steeds meer
kleuren en diepgang horen.
De
plaat die in eerste instantie vooral mijn aandacht trok vanwege de
bijdrage van Vanessa Paradis, is de afgelopen weken snel uitgegroeid tot
een van mijn favorieten van het moment en de rek is er echt nog lang
niet uit. Prachtplaat.
Erwin Zijleman
Je kunt hier naar Bedroom Crimes luisteren en het album kopen:
https://orenlavie.bandcamp.com/
Garland
Jeffreys kende ik lange tijd alleen maar van de twee redelijk
succesvolle singles die hij in de jaren 70 (Matador) en jaren 90 (Hail
Hail Rock & Roll) uitbracht.
Inmiddels
ken ik de Amerikaanse singer-songwriter van een prachtig oeuvre, dat in
eerste instantie in de jaren 70, 80 en 90 een aantal hele mooie platen
heeft opgeleverd (met Ghost Writer uit 1977 als mijn persoonlijke
favoriet).
Het
oeuvre van de singer-songwriter uit New York stopte lange tijd in 1997,
maar sinds Garland Jeffreys in 2011 begon aan zijn tweede jeugd
presteert hij gelukkig weer op de toppen van zijn kunnen en is hij
misschien nog wel productiever dan in zijn jonge jaren.
Na
The King Of In Between uit 2011 en Truth Serum uit 2013, is 14 Steps To
Harlem al weer het derde album uit de tweede jeugd van Garland
Jeffreys. Het is wederom een hele sterke plaat, die laat horen dat de
inmiddels 72 jaar oude muzikant nog lang niet versleten is.
14
Steps To Harlem volgt in grote lijnen vrijwel hetzelfde recept als alle
vorige platen van de Amerikaan. De muziek van Garland Jeffreys is
verankerd in de rock ’n roll uit de jaren 50, maar sleept er vervolgens
van alles bij.
De
muzikant uit New York is niet vies van soul en blues, maar verloochent
ook zijn deels Puerto Ricaanse wortels niet. Wanneer invloeden uit de
rhythm & blues domineren schuurt ook 14 Steps To Harlem weer dicht
tegen de platen van Van Morrison aan, maar Garland Jeffreys zaagt ook op
zijn nieuwe plaat weer nadrukkelijk aan de stoelpoten van de Rolling
Stones, raakt af en toe aan de muziek van Springsteen en Southside
Johnny, doet wel wat denken aan de geweldige platen van Ian Hunter en
heeft, zoals altijd, ook een zonnig klinkend reggae deuntje in de
aanbieding.
Ook
14 Steps To Harlem is daarom weer een heerlijke muzikale smeltkroes met
invloeden uit uiteenlopende genres, maar de songs van Garland Jeffreys
vallen ook op door al het gevoel dat de Amerikaan in zijn vocalen legt
en door de bijzondere verhalen die hij vertelt.
In
het verleden waarin dit vaak verhalen waarin misstanden in de
Amerikaanse samenleving (en met name racisme) meedogenloos aan de kaak
werden gesteld. Op zijn nieuwe plaat blikt Garland Jeffreys vooral terug
op zijn leven in New York, op zijn bijzondere muzikale carrière en op
alle collega muzikanten die ons inmiddels ontvallen zijn, waaronder Lou
Reed, wiens Waiting For The Man een fraaie vertolking krijgt (de beste
van de wat overbodige covers op de plaat).
Hopelijk
kan Garland Jeffreys nog een tijdje mee, want ook 14 Steps To Harlem is
weer een plaat die makkelijk overtuigt met tijdloze popsongs vol emotie
en urgentie en een instrumentatie vol vakmanschap, die zowel in de wat
stevigere songs als in de sfeervolle ballads goed tot zijn recht komt.
Garland
Jeffreys is zeker niet de enige ouwe rot die nog uitstekende platen
maakt, maar vergeleken met de meeste van zijn leeftijdsgenoten is hij
nog verrassend goed bij stem. Het geeft 14 Steps To Heaven hopelijk het
zetje in de rug dat nodig is om deze plaat de aandacht te geven die de
muziek van Garland Jeffreys zo verdient, want ook 14 Steps To Heaven is
weer een grootse plaat.
Erwin Zijleman
Je kunt hier naar '14 Steps To Harlem' luisteren:
https://www.youtube.com/watch?v=4HGNM45L63A
Bij
Melbourne denk ik niet direct aan broeierige Amerikaanse soul, maar dat
is wel precies het soort muziek dat de uit deze Australische stad
afkomstige band The Meltdown maakt.
Het
titelloze debuut van The Meltdown neemt je mee terug naar de
hoogtijdagen van de Amerikaanse soulmuziek en imponeert met een gloedvol
geluid vol passie, beleving en natuurlijk soul.
The
Meltdown zet voor haar soulmuziek geen bescheiden middelen in. De
Australische band kiest voor een groots en meeslepend geluid waarin
gitaren, orgels en blazers afwisselend de hoofdrol opeisen.
Het is
een imposant geluid dat vraagt om een nog imposantere stem en daarover
beschikt voorman Simon Burke, die op het debuut van The Meltdown met
grote regelmaat de sterren van de hemel zingt. Om de feestvreugde
compleet te maken is het debuut van The Meltdown ook nog eens voorzien
van al even overtuigende vrouwenstemmen, die garant staan voor zeer
effectieve koortjes.
Natuurlijk
zijn er al heel veel bands die proberen om de soul van weleer te doen
herleven, maar zo goed als op het debuut van The Meltdown hoor je het
echt maar zelden.
Dat
heeft voor een deel te maken met het instrumentarium dat groots en
meeslepend klinkt, maar ook opvallend open en verrassend subtiel klinkt.
De ene keer krijgen de heerlijke bluesy gitaren, die soms rauw mogen
uithalen, net wat meer ruimte, de volgende keer zijn het de stuwende
orgels die alle aandacht opeisen of mogen de blazers (met een hoofdrol
voor de saxofoon en de trompet) een deel van de ontstane ruimte
opvullen.
Hoewel
de verleiding bij dit soort muziek groot is om enorm uit te pakken, is
de instrumentatie op het debuut van The Meltdown ondanks het grootste
totaalgeluid opvallend subtiel. De gitaarlijnen op de plaat zijn
werkelijk wonderschoon en ook de orgels en de blazers spelen geen noot
te veel. De oerdegelijk maar ook swingend spelende ritmesectie breidt
alles razendknap aan elkaar en zorgt er bovendien voor dat stil zitten
onmogelijk is bij beluistering van het debuut van de Australische band.
Dat
alle onderdelen van het totaalgeluid van The Meltdown zo prachtig zijn
te horen is overigens ook een compliment voor de producer van de plaat,
die een waar kunststukje heeft afgeleverd.
The
Meltdown laat zich vooral inspireren door vintage soul, maar verwerkt
ook invloeden uit de country, blues, gospel, jazz, rock en rhythm &
blues in haar muziek, waardoor het debuut van de band veelzijdiger is
dan de gemiddelde plaat in het genre.
Bij
een goede soulplaat gaat het uiteindelijk om de zang en ook die is op
het debuut van The Meltdown van hoog niveau. Simon Burke kan fantastisch
uithalen, maar zingt ook prachtig ingetogen. De stem van de Australiër
roept herinneringen op aan de grote soulzangers uit de jaren 60, maar
heeft ook een mooi eigen geluid met een onweerstaanbaar rauw randje.
En zo
maken een stel Australiërs in het momenteel overvolle genre van de
retro-soul een plaat waar geen enkele soulliefhebber omheen kan en die
het predicaat retro aan alle kanten overstijgt. Het debuut van The
Meltdown is in alle opzichten een fantastische plaat. Mis hem niet!
Erwin Zijleman
Je kunt The Meltdown hier beluisteren en kopen:
https://themeltdownmusic.bandcamp.com
Posts
