Ghost In The Field. Shantell Ogden

Begin 2014 liep ik bij toeval tegen Better At Goodbye van de uit Nashville, Tennessee, afkomstige singer-songwriter Shantell Ogden aan. Het bleek een plaat die me snel heel dierbaar was.
 
Shantell Ogden maakte op Better At Goodbye indruk met lekker in het gehoor liggende songs, waarin invloeden uit de pop en rock even belangrijk waren als invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek. 
Ik was dan ook blij verrast toen ik een week of twee geleden een nieuwe plaat van Shantell Ogden in mijn mailbox vond.
 
Ghost In The Field bevat acht songs en duurt nog geen half uur. Dat is wat kort, maar uiteindelijk gaat het natuurlijk om de kwaliteit en die is ook dit keer hoog. Torenhoog.
 
Ook op Ghost In The Field laat Shantell Ogden horen dat ze in muzikaal opzicht op een breed terrein uit de voeten kan. De nieuwe plaat van de singer-songwriter uit Nashville bevat een aantal songs waarin invloeden uit de hoofdstad van de countrymuziek domineren, maar Ghost In The Field bevat ook een aantal songs met veel invloeden uit de pop.
 
Net als op de vorige plaat van Shantell Ogden springen ook dit keer de fraaie instrumentatie en de bijzonder trefzekere productie in het oor. Het is een productie die het goed zal doen op de radiostations uit Nashville en omstreken, wat overigens niet betekent dat Shantell Ogden een traditionele Nashville plaat heeft gemaakt. Ghost In The Field klinkt fris en modern, maar op hetzelfde moment zeer verzorgd en heeft ook nog eens gevoel voor traditie.

Ook de instrumentatie waarin in Nashville gangbare instrumenten als de banjo en de mandoline worden gecombineerd met flink wat elektrische gitaren valt in positieve zin op en onderscheidt zich van de meeste andere platen in dit genre.
 
De kwaliteiten van Shantell Ogden zelf zijn nog nauwelijks aan bod gekomen en ook deze mogen er zijn. De Amerikaanse singer-songwriter beschikt over een warme en krachtige stem, die in uiteenlopende songs uit de voeten kan. Shantell Ogden heeft voldoende power om de pop- en rocksongs op de plaat tot een goed einde te brengen, maar legt ook meer dan voldoende emotie in haar stem om te overtuigen in de wat meer ingetogen en van meer rootsinvloeden voorziene songs of in een heuse gospelsong.
 
In vocaal opzicht zit het allemaal wel goed, maar ook in tekstueel opzicht is Ghost In The Field een interessante plaat. Shantell Ogden beschikt tenslotte ook nog eens over het vermogen om songs te schrijven die na één keer horen in het geheugen zitten, maar ook op de wat langere termijn blijven boeien.
 
Het zijn songs die een brug slaan tussen een nieuwe generatie zangeressen in de Amerikaanse country-scene en de wat oudere garde, waarbij Shantell Ogden de nagenoeg perfecte balans vindt tussen traditionele countrymuziek en moderne popmuziek. Een Amerikaanse recensent noemt haar de ontbrekende schakel tussen Roseanne Cash en Kacey Musgraves (die nu overigens een hele goede plaat heeft gemaakt) en daar kan ik me alleen maar bij aansluiten.
 
Better At Goodbye was me anderhalf jaar horen na een paar keer horen zeer dierbaar en voor Ghost In The Field geldt precies hetzelfde. Knappe plaat van een singer-songwriter die ook buiten de Nashville scene alle aandacht verdient.

Erwin Zijleman

Je kunt hier luisteren naar 'Ghost In The Field':

https://www.youtube.com/watch?v=GU9yh1WHUio

Ghost In The Field van Shantell Ogden ligt niet in Nederland in de winkel, maar kan worden verkregen via de website van Shantell Ogden: http://shantellogden.com/album/259499/ghosts-in-the-field.

The Hague. Golden Earring

Two icons on one cover. Dutch rockers Golden Earring and that 60s to mid 70 icon before the Japanese Yamahas and Hondas took over. The moped with a high steer, every young boy's dream.

Golden Earring celebrated the fact that 50 years ago it entered the Dutch singles charts for the first time with the beat single 'Please Go', written by George and Rinus and sung by Frans Krassenburg. In many ways a totally different band than it is now. With the first member turning 70 this year, Golden Earring is still going extremely strong.

This winter WoNo Magazine exists 15 years. In one of the first issues there was an article on everybody his own Golden Earring, that many generations have their own Golden Earring moment. All those years down the road, it's time for a second post on a new record by the band, after 'Tits And Ass' in 2013.

The Hague is a five songs EP in which several aspects of Golden Earring come forward. It may well be that everything they play and sing here have been done better in the past -it may well be inevitable after 50 years. As far as I'm concerned the five songs all have the the Earring factor. 'Je Regrette' has that Earring rock vibe laced with a dark saxophone and soulful ladies singing "ooh" in the background. Add a dirty slide guitar, a fiery guitar solo, a dirty backing vocal and a high voiced 'Je Regrette' by George and there's an Earring song to like.

'That's Why I Believe In her' has a Status Quo intro and a chorus that I just have to like. Again there's a great slide guitar. The song is deliciously up tempo. The rhythm may be totally straightforward but forceful and absolute rocks. A song which I love to hear Cesar drum. There are these little, small extras on cymbals that add to the sound instead of just driving the song forward.

The song I liked the less when listening for the first time to The Hague was 'My Lips Are Sealed'. The 'Star Wars' sort of lyrics about gladiator shields and stuff, do not match the age of the band. Listening and settling into the EP, things changed. The song won in depth, especially when George starts to sing over just a piano. The variations in the song make it a winner anyway. A great riff also straight after. It's no 'She Flies On Strange Wings' but then what is? Nothing beats that song. The ending of 'My Lips Are Sealed' is grand; great playing, singing and drumming.

'Did I Make You Up' is as dreamy as the lyrics are. Again the saxes make the song stand out together with the singing melodies. Something jazzy is allowed into the dreamy rock. Care and craft come together in the song. Several options were sought for and found. They fit together beautifully.

Finally the ballad side of the Earring is allowed in with the final song 'Come On Home'. The into reminds me a little of 'Venus And Mars' of Wings. In the acoustic guitar and the lead line. After that it all changes. The lead riff is a familiar one from Golden Earring's own oeuvre. The way the song develops makes it a true Golden Earring song, with again a more serene sequence in which George excels. This band has two great singers and three great musicians.

The Hague is a nice addition to the large oeuvre of Golden Earring. Let's face it, the band is in overtime and when it comes up with five new songs that are just so much fun to listen to, we, the fans, are in luck. Enjoy it while we can and pay homage to a great band.

Wo.

You can listen to 'Je Regrette' live here:

https://www.youtube.com/watch?v=0EnzUu_ybOU

or buy on Bol.com

Thank You Lucky Stars. Beach House

Twee maanden geleden recenseerde Erwin Zijleman het na een stilte van ruim drie jaar verschenen Depression Cherry, de vijfde plaat van het Amerikaanse duo Beach House. En nu?
 
Tot ieders verbazing ligt de opvolger van Depression Cherry nu al in de winkel. Thank You Lucky Stars werd vrijwel gelijk met Depression Cherry opgenomen, maar is zeker geen verzameling restjes.
 
In muzikaal opzicht verschilt de plaat niet zo gek veel van zijn pas kort geleden verschenen voorganger. Ook Thank You Lucky Stars laat het geluid horen dat we kennen van de oudere platen van het duo en blijft over het algemeen ver verwijderd van het grootsere en meer pop georiënteerde geluid van Bloom.
 
Dit betekent dat Beach House weer heerlijk naar de eigen navel staart, betovert met dromerige klanken, intrigeert met het zeurende harmonium en verleidt met de zwoele vocalen van Victoria Legrand. Ook bij Thank You Lucky Stars is het daarom lekker wegdromen, al verstoort een wilde gitaaruithaal zo af en toe het lome gevoel dat de muziek van Beach House oproept.
 
Zijn er dan helemaal geen verschillen met Depression Cherry? Ja, die zijn er wel, al zijn ze subtiel. De songs op Thank You Lucky Stars sprankelen op een of andere manier net wat meer, waardoor je net wat vaker enthousiast opveert, zeker wanneer het ene na het andere briljante gitaarloopje opduikt.
 
Thank You Lucky Stars is ook net wat avontuurlijker dan zijn voorganger, waardoor de plaat wat mij betreft net wat meer indruk maakt dan het niet zo heel positief ontvangen Depression Cherry.

Het zijn subtiele verschillen, want ook op deze plaat klinken Victoria Legrand en Alex Scally weer vooral als Beach House. Daar moet je van houden, maar als je er van houdt is Thank You Lucky Stars de tweede aangename verrassing in nog geen twee maanden tijd. Een verrassing die nog net wat aangenamer is dan de vorige en dat zegt wat.

Erwin Zijleman

Je kunt hier luisteren naar het album:

https://www.youtube.com/watch?v=FQyiZiwklgw

of kopen op Bol.com

De Wereld Draait Door, 05-01-2016: The Analogues

Photo: Wo.

Mijn vriendin kreeg een verjaardagscadeau van haar zonen en ik mocht mee. Mee naar een programma dat ik zelden bekijk, gewoon omdat ik niet veel tv kijk. Er zijn zoveel andere dingen te doen, zoals bijvoorbeeld een muziekblog onderhouden en al die andere dingen die het leven zo leuk maken. Natuurlijk heb ik het door de jaren wel eens gezien en zag het enthousiasme bij presentator Matthijs Van Nieuwkerk en zijn gasten.

Op tijd van huis en de rit naar het westen van Amsterdam gemaakt. We lopen de trap van de parkeergarage af, waar een wildvreemde mevrouw ons veel plezier bij DWDD wenst. Dank u wel?! Een wandeling door de motregen op weg naar een van die vele oude gebouwen. Prachtig overigens hoe dit industriële erfgoed er bij staat anno 2016. Het deed me denken aan het trendy wijkje Gazi in Athene.

Wij mochten om 18.15 uur de studio in. Daar liepen we tegen een bak met gitaren aan en een extreem vol, druk podium. Wie heeft zoveel nodig voor 1 minuut?, vroeg ik mij af. Nou, ik had de avond van mijn leven (een van de avonden dan, vooruit) en zat bij de aflevering der afleveringen. Als band had DWDD The Analogues. Achteraf heb ik er iets over gelezen, maar dat heeft, geen of de verkeerde indruk gewekt, want hier was ik niet klaar voor.

Photo: Wo.

Matthijs van Nieuwkerk heette ons welkom met een uitgebreid verhaal, dat hij vast, ongeveer zo, vijf keer per week verteld, maar met een enthousiasme, dat mij me enorm welkom deed voelen. Dit staat je te wachten, dit gaan we doen, wat spelregels en de gasten en tafelheer werden aangekondigd. Na de live aankondiging, mocht de band vier (!) nummers spelen.

The Analogues spelen The Beatles. Niet die vier jongens met strakke 1963 pakjes aan en pruiken op en veel yeah, yeah, yeah zingen, nee, gewoon heren van een zekere leeftijd die tot in de finesses de nummers naspelen met de originele instrumenten. Als in alle instrumenten. Met vier blazers en drie strijkers. Leo Blokhuis heeft al een compliment uitgedeeld, dat ik niet hoef te herhalen. Laat ik het er op houden dat hij niets te veel heeft gezegd. Ik heb Paul McCartney in 2012, eindelijk, live gezien. Daar heb ik met tranen in mijn ogen geluisterd naar de muziek uit mijn vroegste, bewuste jeugd. Gisteravond gebeurde dat mirakel weer. De muziek van The Beatles zit zo diep in mij, ook al speel ik het bijna nooit meer. Kun je één zijn met muziek? Het heeft er alle schijn van, maar toch vooral met die muziek die tot mij kwam toen ik veel jonger was. Daarna is het niet meer hetzelfde. Hoe mooi of goed iets ook is, daar zit onmiskenbaar een verschil.

Photo: Wo.

The Analogues gaat uitgebreid onder de titel 'Magical Mystery Tour' door de theaters heen gedurende dit jaar en ik moet mij sterk vergissen als ze hier niet de wereld mee rond kunnen in de komende jaren. Duitsland is al rond vertelden ze gisteren. Er gaat vast meer volgen.

Juist de nummers uit de studio jaren staan centraal. De nummers die The Beatles zelf dus nooit live gespeeld hebben, waarschijnlijk niet konden spelen in die tijd. Nu kan dat wel, tot in de hele kleine finesses. Een loopje op een derde gitaar? Een deurbel? Een fluitje? Een extra snare drum? Etc., etc. Het is er allemaal. Hearing and seeing is believing. Ik heb gehoord en mocht er bij zijn. Geen 1 minuut, maar vier nummers en drie delen van nummers tijdens de show en prachtige verhalen aan tafel over hoe een en andere tot stand is gekomen. Vast al een boekje waard op zichzelf.

Niets ten nadele van de sterke, (gespeelde?) emotionele woorden van Prem naar aanleiding van het boek van Charb en ons recht op vrije meningsuiting (komt snel in huis), het enthousiasme van de twee jonge, Belgische regisseurs van Marokaanse afkomst over Tarentino (kaartjes in Eye geboekt), de muziek van The Analogues was het summum. Wel drie onderwerpen die, wat mij betreft, helemaal raak waren.

Ik zal nog steeds niet vaak naar DWDD kijken. Teveel andere dingen te doen. Maar 100% genoten gisteren van de hele show en entourage. Top was het, team DWDD!

Er is slechts een nadeel aan dit verhaal. Die tweede plaat van Royal Parks gaat er in 2016 niet komen. Mijn vriendin stootte mij aan toen de band op kwam, "maar die man kennen we toch"? Inderdaad. Diederik, je zit in een prachtige band met een prachtig verhaal, die geweldige muziek op een fantastiche manier uitvoert. Daar mag je, met alle collega's, enorm trots op zijn.

Wordt vervolgd in mei.......

Wo.

Klik hier voor de (meer dan een) minuut bij DWDD

http://dewerelddraaitdoor.vara.nl/media/351753

Ik ben een keer in beeld. Nou, mijn handen en mijn mobiel tijdens 'Lady Madonna', dat vooraf werd gespeeld en dat leverde deze foto op:

Photo: Wo.

De handen zie je hier:

http://dewerelddraaitdoor.vara.nl/media/351763

Leave Me Alone. Hinds

"Let's go back, way back", was the way a novelty hit in the early 1970s of the Jimmy Castor Bunch started. Looking at the sleeve photo Hinds are all under 20, but the music is the kind that was made long before these girls were born.

Hinds is a four piece band from Madrid, Spain that started under the name Deer, but were forced by lawyers to change it to Hinds, female deer. Friends Ana Garcia Perrote and Carlotta Cosials started the band in 2011, soon joined by Ade Martin (bass) and Amber Grimbergen (drums). After a few singles that created quite a stir in the review section of the music world, it is time for a debut album of this lo fi, garage rocking ladies.

Rammelpop that's the Dutch word for what Hinds produces. "Ramshackle" what they call it themselves. I've found my term for this kind of music! The guitars are played in that jangly way, with a 60s feel and the singing is all but extremely tight, while the harmonies are with us since the first half of the 60s. The Shangri-Las come to mind foremost. Music the girls' grandparents may have sung along with. Even their parents were too young or not born at the time. That combination of harmony singing with alternative rock songs with a The Velvet Underground flavor comes with a punky attitude. The music is distinctly older than punk though. It holds elements of The Beatles at their most alternative, The Byrds in the guitar sound and every garage rock band from the U.S. from around 1966. The playing is all but extremely proficient. It is adequate for what is going on at Leave Me Alone. The makes the jangly, almost slacker atmosphere stand out. The slowly played lead notes come out with an ease that at the same time seems like the outer reach of the current potential.

Promo foto Hinds

All is drenched in an echo as if the music comes to us from a long time ago. The sound is somewhat muddied, as it should be. Any production would have killed the effect of Leave Me Alone. Hinds is the alternative reincarnation of The Bangles where the effect has to come from the music solely. In my opinion this music and this sound is what Hinds wants us to hear. Someone speaking bad of the album could say that this band left the rehearsal room two years to early, but I am certain that this is not the case. The jangly sound is just right and the harmony battles between Cosials and Perrote are fun to listen to.

Though revivalist Hinds may be, the band adds something to what went before and has come up with an alternative 60s rock album that is more than just fun. Leave Me Alone is dirty with a hint of class, like a countess in the gutter after a party that went on for too long and everyone left her behind/or like that girl I saw years ago. Early morning on my way to work I ran into this girl in her gala dress, passed out, legs spread wide in the shopping trolley she was set into pushed by two disheveled boys in destroyed tuxedos. The nations future glory down in dregs. Hinds brings to mind this kind of pictures and adds its own. Dirt, grime, dust of the past transposed in the present. Well done ladies.

Wo.

You can listen to 'Chile Town' here:

https://www.youtube.com/watch?v=UV84BS_DiYw

or buy on Bol.Com