Tales of us. Goldfrapp

Mijn haat-liefde verhouding met de muziek van Allison Goldfrapp duurt inmiddels 13 jaar. Precies 13 jaar geleden verscheen haar debuut Felt Mountain; een plaat die ik direct omarmde en nog altijd schaar onder de allerbeste debuten in mijn platenkast. Op Felt Mountain ging Allison Goldfrapp op indrukwekkende wijze aan de haal met invloeden uit een aantal decennia popmuziek en voorzag ze deze samen met multi-instrumentalist Will Gregory van beeldende klanken die meer dan eens deden denken aan filmmuziek. Mijn liefde voor de muziek van Goldfrapp verdween als sneeuw voor de zon na de release van Black Cherry in 2003. Hoewel de ordinaire elektropop op de plaat uiteindelijk wel iets meer diepte bevatte dan bij eerste beluistering het geval leek en Goldfrapp Lady Gaga natuurlijk jaren voor was, kon en kan ik niets met de plaat; iets wat ook geldt voor het in 2006 verschenen Supernature dat op dezelfde leest was geschoeid en misschien nog wel wat platter en eenvormiger was. Het folky The Seventh Tree uit 2008 was opeens weer heel mooi en liet een prachtig ingetogen Allison Goldfrapp horen, waarna het in 2010 uitgebrachte Head First met goedkope synthpop en 70s disco weer zwaar teleurstelde. Op basis van de logische reeks uit het verleden had ik van Tales Of Us op voorhand geen hoge verwachtingen, maar Allison Goldfrapp heeft me voor de zoveelste keer op het verkeerde been gezet. Tales Of Us is een hele ingetogen plaat. De instrumentatie bestaat vooral uit akoestische gitaar of piano en bijzonder fraai gearrangeerde strijkers. De eenvoudige maar bijzonder fraaie instrumentatie wordt vervolgens door Allison Goldfrapp voorzien van intense en over het algemeen wonderschone vocalen. De schreeuwerige elektropop van de meeste van haar vorige platen heeft plaats gemaakt voor fluisterzachte popmuziek, die vaak wat Frans aan doet en hier en daar ook herinnert aan de filmische klanken van Felt Mountain. De instrumentatie doet hier en daar nog wel denken aan het beste werk van Goldfrapp, maar ik heb Allison Goldfrapp nog niet eerder zo mooi en intens horen zingen. Het geeft de plaat een bijzondere lading en een unieke sfeer. Tales Of Us is bij vlagen een plaat die ook door Kate Bush gemaakt had kunnen worden, maar Allison Goldfrapp verrast ook met prachtige breekbare liedjes die vol gevoel worden vertolkt. Na heel veel teleurstellende platen is dit er eindelijk weer eens een die de belofte van Felt Mountain waar maakt. Meer dan waar maakt durf ik zelfs wel te zeggen. Een prachtige plaat die doet uitzien naar de herfst, waarin Tales Of Us waarschijnlijk nog mooier, intenser en veelkleuriger is.

Erwin Zijleman

Je kunt hier luisteren naar 'Annabel'.

The bones of what you believe. Chvrches

A deliberately wrongly spelled name. Usually it heralds something forced. Sticking out with a name instead of the music. So Chvrches had to do a step extra to convince me, so I thought. Actually it was an easy push over. The bones of what you believe is a electronic pop album, that holds many a fine and fun tune. Lightheaded, with a dark cloud here and there, describes it best.

The 80s is at the basis what Chvrches does best. Depeche Mode, Erasure, Yazoo sounds. Electronic beats and synthsounds all around with metallic sounding effects for the extra effects. Treated ah ahs become part of the rhythm in 'We sink' instead of background vocals. Bleeps and blops pop up in looped sequences. Over all this Lauren Mayberry sings with a high girl voice. Iain Cook and Martin Doherty do the other stuff, mostly. Including some vocals here and there.

Chvrches is a relatively new band from Glasgow, which by now can call itself a true pop town. It formed in 2011 when Cook and Doherty started writing together and asked Mayberry to sing on the demos. From one thing came another and after an EP and a single the whole album is there, having been released in September. The band opted for a totally electronic album, but it did not forget is to add a human angle to it. Mayberry is certainly responsible for that, but it is also in the music. Where most electronic and new wave 80s act explored the dark side of human kind, sexless, android, depressing and void of pleasant emotions. (Sound familiar? If you read this blog earlier this week it will) Chvrches manages to sound warmer, even in a darker song like 'Tether'. The high end synths sound almost exhilarating.

What I like to be able to mention is that I recognise the Man Without Hats' 'The safety dance' in 'Lies'. It has the same halting rhythm and atmosphere. This was one of my favorite 80s singles. I never heard a single other song of that band by the way. 'Lies' has the same quality. Deep, dark rhythms combined with a certain playfulness. This word is a fairly good description of the music of Chvrches. The people behind Chvches may be influenced by the 80s, they have not forgotten to enjoy life in the meantime. Not all is doom and gloom in 2013.

The bones of what you believe is a pop album with a lot of quality. There are joyous songs to enjoy, turns and twists in the music that make it interesting to listen to. It may be electronic, but there's life in there also. Chvrches has produced a great combi.

Wo.



You can listen to 'The mother we share' here.

Lauren Mann and the Fairly Odd Folk live

This may be, well is, the shortest contribution so far. It just read in translation:

"Wow, they are even so much better live" with two pictures attached.

Son Joes reporting from Montreal, where he saw a show of Lauren and her Odd Folk earlier this week. Just wanted to share that with you, so you know this also. Let's hope the band can cross the Atlantic sometime soon.

Wo.

Lauren Mann live in Montreal, photo Joes

Lauren Mann Live in Montreal, photo Joes

Baltic Ballet Group and Depeche Mode

There are many things that I haven't done in my life up to now, but the ones relevant to my experience tonight are: 1) gone to a ballet; 2) attending a Depeche Mode concert and 3) visit a basketball stadium. Tonight I sort of did all three. I am in Vilnius, Lithuania for a European Commission conference on ICT and tonight the EU presidency Lithuania hosted a social event in a basketball arena. As socials go there is a lot of booze, food and hundreds upon hundreds of people. The surprising thing is that we did not get a lame local show of traditional music or singing or whatever, the sort of thing governments are likely to put on. The attendees got this ballet show solely on Depeche Mode songs, with helicopter, moody interludes in between. I'll attest here: I do not like ballet and I do not like Depeche Mode, except for the few obvious hits, heck, I do not even like basketball. But I did like this show. Lithuania, my complements for sticking your neck out like this. "Innovation or die"? This show proves that you'll live.

The music, once I got used to the bad sound arenas always have, was powerful. What I noticed, is that the songs of Depeche Mode, songs that I mostly ignored for the past 30 years, haven't aged at all. They are harsh, hard, shocking and, well, modern. Not that I liked all of them particularly. (Where was its biggest hit in The Netherlands, by the way?) I can hear 'Personal Jesus' and 'Enjoy the silence' anytime. They were there. 'Everything counts' wasn't. Together with the live version of 'I just can't get enough' you have my four Depeche Mode songs all together. That's it basically. Having said that, in this ambiance it worked.

As far as I've seen ballet on tv or something, the people dancing on stage tonight all had the moves and the turning around and throwing the girls up in the air. Still, I liked it. So is it the accompanying music? It seems like it. The dancing is skillful, for certain. The people doing it beyond "normal", i.e. your average person. Skinny, in control of their limbs and muscles, strong, muscular. Not attractive to me, but very graceful none the same.

Let me leave this experience as just that: an experience that I was subjected to and liked in these circumstances, surprise and all. What was it? Non-sexual, android and ???? dancing? All true, including zombie dancing. Modern I supposed, but well drafted out of an ancient tradition of dancing techniques, I'd say. The modern thing being the accompanying music. By a band that is around for more than 30 years in 2013. That is a long time by most standards. There remains one question: Will Depeche Mode record a Anton Corbijn video with the Baltic Ballet Group? That would be true recognition and deservedly so!

Wo.

If you like more information on the Baltic Ballet group, click here.

Fanfare (2). Jonathan Wilson

Jonathan Wilson mislukte in eerste instantie als singer-songwriter, maar bleek uiteindelijk zeer succesvol als sessiemuzikant en producer. Twee jaar geleden deed Wilson nog één ultieme poging om als singer songwriter aan de bak te komen, wat in de vorm van Gentle Spirit een heuse jaarlijstjesplaat opleverde. Gentle Spirit liet zich beluisteren als één groot eerbetoon aan de muziek die in de vroege jaren 70 in de Laurel Canyon aan de rand van Los Angeles werd gemaakt. Daarmee was Jonathan Wilson zeker niet uniek, maar in tegenstelling tot zijn vele soortgenoten slaagde Wilson er wel in om muziek te maken die na al het moois uit de rijke historie van het genre niet achterhaald en overbodig klonk. Door gebruik te maken van antieke opnameapparatuur klonk Gentle Spirit als een psychedelisch singer-songwriter meesterwerk uit vervlogen tijden; in eerste instantie vooral geschikt voor een trip down Memory Lane, maar uiteindelijk één van de onbetwiste hoogtepunten van het mooie muziekjaar 2011. Voor Gentle Spirit wist Jonathan Wilson flink wat muzikanten van naam en faam te strikken en dat is hem ook voor de opvolger van de plaat gelukt. Fanfare bevat gastbijdragen van onder andere Jackson Browne, Graham Nash en David Crosby. Dat suggereert dat ook Fanfare weer naadloos aansluit op de muziek uit de hoogtijdagen van de Laurel Canyon scene, maar dat is maar ten dele het geval. Jonathan Wilson bestrijkt dit keer een net iets bredere periode en staat bovendien open voor meer invloeden. De jaren 70 staan nog altijd centraal op Fanfare, maar naast invloeden uit de Laurel Canyon en heel veel psychedelica horen we dit keer ook Westcoast pop, invloeden van een aantal grote singer-songwriters uit de jaren 70 (Bob Dylan, John Lennon, Neil Young), Beatlesque invloeden en zelfs flarden uit de funk, jazz en progrock. Fanfare is net als Gentle Spirit een opvallend lange plaat. De klok stop ook dit keer pas na een kleine twee uur muziek en net als op Gentle Spirit is het muziek van grote schoonheid. Fanfare is, net als zijn voorganger, geen plaat die je onmiddellijk kunt doorgronden. Jonathan Wilson is geen muzikant die eindeloos schaaft aan zijn songs en deze vervolgens pas opneemt wanneer ieder detail is uitgewerkt. Een aantal songs op Fanfare lijkt pas op het moment van de opname vorm te krijgen, waardoor het je niet eens zou verbazen ze bij hernieuwde beluistering van de plaat opeens totaal anders zouden klinken. De meeste tracks op de plaat zijn lang (6 minuten of meer), maar van verveling is geen sprake. Waar het beluisteren van Gentle Spirit hooguit een handvol namen opleverde, is het aantal hoorbare invloeden nu niet meer op de vingers van twee handen bij te houden. Neil Young, Crosby, Stills & Nash en vooral Pink Floyd zullen het meest genoemd worden, maar hier kunnen talloze smaakmakers uit de 70s aan worden toegevoegd, wat van de beluistering van Fanfare een even aangename als fascinerende luistertrip maakt. Vergeleken met het debuut kiest Jonathan Wilson dit keer voor een rijker georkestreerd geluid waarin piano en strijkers de gitaren zo nu en dan naar de achtergrond dringen, maar een aantal songs ligt zeker in het verlengde van die op Gentle Spirit. Ik heb Fanfare nu een paar keer gehoord en blijf maar nieuwe dingen horen. Een ding weet ik na die paar keer horen al zeker: Fanfare is één van de hoogtepunten van het muziekjaar 2013. Het predicaat meesterwerk durf ik inmiddels al wel uit de kast te halen, maar Fanfare is nog niet uitgegroeid. Nog lang niet.

Erwin Zijleman

Je kunt hier luisteren naar 'Dear Friend'.