The Lumineers. The Lumineers (2)

Je kunt hier naar 'Stubborn love' luisteren.

Recentelijk kwam ik tijdens het zappen toevallig terecht bij de show rond de uitreiking van de Grammys. Toen ik na een paar minuten verveeld weg wilde zappen, kwamen The Lumineers op het podium. Ik heb een aantal minuten met open mond gekeken en vervolgens was ik om. Het vorig jaar verschenen titelloze debuut van de band uit Denver, Colorado, kwam onmiddellijk van de stapel en is vervolgens niet meer uit de cd speler van mijn auto gekomen. The Lumineers maken op hun debuut opzwepende akoestische folkpop die is gegoten in buitengewoon aanstekelijke songs. De instrumentatie op de plaat is behoorlijk traditioneel en wordt gecombineerd met werkelijk fantastische zang. Op het eerste gehoor doet het wel wat denken aan de muziek van Mumford & Sons, maar uiteindelijk hoor ik toch vooral verschillen. Alle songs op het debuut van The Lumineers zijn samengesteld uit dezelfde bouwstenen. De basis bestaat uit ingetogen akoestische klanken waarin afwisselend gitaren, banjo’s, violen, cello’s en piano’s opduiken. De akoestische basis wordt in veel songs voorzien van een wat minder ingetogen percussie, hier en daar aangevuld met handgeklap. Deze enerverende instrumentatie wordt vervolgens gecombineerd met de prachtige vocalen van de zanger van de band, die hier en daar wordt ondersteund door zijn twee mede bandgenoten. Het bovenstaande is al genoeg voor een opvallende plaat, maar The Lumineers vallen wat mij betreft pas echt op door hun geweldige songs. Het zijn aan de ene kant songs vol humor, maar ook het leed wordt niet geschuwd, waardoor het debuut van The Lumineers je heen en weer slingert tussen zeer uiteenlopende emoties. Vooral vanwege de vocalen ligt de vergelijking met Mumford & Sons wel wat voor de hand, maar in muzikaal opzicht tappen beide bands toch uit andere vaatjes. Amerikaanse folk vormt de basis van de muziek van The Lumineers en deze wordt afwisselend op traditionele en moderne wijze ingezet. Het zijn bij eerste beluistering vooral de vrolijke uptempo songs die je hart weten te winnen, maar na enige gewenning hebben ook de uiterst ingetogen en over het algemeen melancholische songs flink wat impact en juist in deze songs valt op hoe mooi de zang op de plaat is. Het debuut van The Lumineers schaar ik inmiddels onder de betere platen van 2012. Een ieder die de plaat net als ik vorig jaar gemist heeft, adviseer ik dan ook dringend om er nog eens naar te luisteren. Grote kans dat The Lumineers ook jou weten te verleiden.

Erwin Zijleman

Je kunt The Lumineers hier


of hier bestellen

Ride your heart. Bleached

You can listen to 'Next stop' here.

Finally, after 17 years, I can put my copy of 'Eight arms to hold you' by Veruca Salt to rest. This epitome of pop-rock-punk was never surpassed to my mind (although 'Jennie bomb' by Swedish quartet Sahara Hotnights came close). Ride your heart is slightly rougher on the edges, but the overall feel is so good, that there is no doubt that Veruca Salt has met its match. This conclusion also puts a lot of pressure on the sisters Clavin as Veruca Salt never came close again to 'Eight arms to hold you' again.

Ride your heart is this magical ride. Just the first struck chords put a smile on my face. This album has an alluring quality that won me over at the first listening and only became more fun each time I put it on again. Not that anything extraordinarily is going on, on the contrary. In part Bleached offers a party of recognition. A mix of pop and rock with sometimes girl trio 60s, sometimes 70s punky attitude. Even Bowie guitars of his Berlin era fly by. All this would be inconsequential, perhaps even annoying, were it not that the songs have two unique selling points: great melodies and the slightly slacker tone of singing of Jennifer Clavin. In several songs she's just singing in a registry just below what is expected. It gives Ride your heart the right amount 'I love rock and roll' kind of snottiness. And then there is the main trump card that overshadows all else: Bleached managed to capture an intense sense of urgency on tape (probably bytes). It is this combination that makes Ride your heart this good.

Lyrically there is a lot of love, lost and declarations of independence. Walking someone, a lover?, home, the guy gets a warning as the one walking along is "looking for a fight". At 2.10 this statement is all over. The only thing missing between 'Looking for a fight' and the brilliant single 'Next stop' is "one two three four!" and a sign reading "Gabba Gabba Hey". The distractions love brings are not welcome either: "Get out of my mind, boy". The foot is slightly of the pedal here, without lessening quality. A beautiful semi-ballad on love and despair and hope 'Outta my mind' is. Bleached has thought about the extra effects a lot. An extra guitar, harmony singing, a harmony in all the right places and a sparse keyboard moved up front in the mix. 'Outta my mind' has it all. From The Shangri-Las to Blondie and back.

Jennifer and Jessie Clavin both were in a band Mika Miko in the zeroes. It took the sisters over three years to come up with a new format. This format is Bleached. If this period was meant to be one of reflection and reinvention, it has succeeded with flying colours. I would give a lot for a refrain like the one in 'Dead in your head'. Bleached has managed to incorporate main influences from the period 1964 till 1977 and blended that into a 2013 mix that is irresistible. Ride your heart is another 2013 album that seeks the perfect pop song. Bleached seeks in the up tempo punk - (garage) pop range of songs, but nonetheless searching for it it does. Several times coming terribly close, without a single real dip.

More words are not necessary, really. Lovers of the sort of music described here should know enough. Summertime is here! Ride your heart with the top off is the advice of

Wo.

You can order Ride your heart here


or here

Samen voor Oranje. Live in Ahoy

Sommige dingen komen als een verrassing in het leven voorbij. Mijn gang naar Ahoy op de kroningsdag, 30 April 2013, was zo'n dag. Via een familielid kreeg ik twee kaartjes aangeboden. Nou, dat was niets voor mij, maar wel voor mijn vriendin, dus op de terugweg uit Noord-Brabant de auto geparkeerd bij Ahoy, dat opvallend goed bereikbaar was per auto. Mijn herinneringen aan parkeren bij Ahoy in de jaren 90, hebben mij altijd met de trein en metro doen gaan sinds die dagen, maar eigenlijk kom ik er bijna nooit meer, besefte ik mij ook. Op 30 april dus wel, maar wat zouden we mee gaan maken. (Zonder oranje franje van mijn kant. Mijn vuvezela, het enige oranje attribuut dat ik bezit, stond thuis op de vensterbank, als relikwie van een verloren finale.)  Ik had geen idee.

Als eerste wandelde Paul de Leeuw het podium op. Nee, hè! Maar ere wie ere toe komt, Paul de Leeuw kletste het programma goed aan elkaar en kondigde alle artiesten aan met, niet altijd geslaagde, kwinkslagen, maar vooruit. We oefenden samen het Koningslied voor straks, met kleine beetjes tegelijk. Ik deed nog niet erg mee. Gedurende de middag en vroege avond veranderde er wel iets. Met de meeste optredende artiesten had ik niet zo veel. Dat zal de volgers van dit blog niet helemaal verbazen. Vooral het kattengejank van Glennis Grace ging mij door merg en been. "Nee", riep ik terug, maar ze ging maar door.

Wat de sfeer er bij mij erg goed in kreeg, waren de medleys van het Metropole Orkest samen met het achtergrond koor, dat om de beurt lead mocht zingen. Allemaal jeugdsentiment en voor de tweede keer in iets meer dan een jaar tranen in mijn ogen bij het horen van 'Hey Jude' in Ahoy. Mijn eerste, zelf gekochte, single (dat is een rond schijfje met één liedje per kant dat op 45 RPM afgedraaid moest worden op iets dat een grammofoon of pick-up heet) blijft raken in een dergelijke ambiance. ABBA, Olijfje, nog meer ABBA, nog meer Beatles, disco en soulhits van ruim dertig jaar terug en Nederlandstalige dingen waarvan ik het meeste weer niet kende. Waar was "Land van Maas en Waal' of 'Venus'?, vroeg ik me wel af. Heerlijk mee staan zingen en de stemming kwam er goed in. Zeker toen Feyenoord alsnog om de hoek kwam kijken, want Robbie's 'Angels' werd heel slim, voor iemand uit 010 dan, gevolgd door 'I will survive'! Daar moet over nagedacht zijn, twee dagen nadat dit lied zes maal(!) op een zondagmiddag voorbij kwam in Rotterdam-Zuid.

Anita Meijer deed 'Why tell me why' nog eens en Ruth Jacott zong en Paul de Leeuw zelf en ene Nielson. Rowen Hèze deed het bier rond vliegen, ik stond gelukkig droog, tijdens 'Bestel mar' en we lulden allemaal Limburgs voor we het in de gaten hadden. Een hoogtepunt. Alain Clark zingt erg soepel, al is het mijn muziek niet. Zeker een hoogtepuntje, vooral toen "de vader van Alain Clark" (heeft de man geen naam? Ik voelde me weer aan de poort van de kleuterschool staan), mee deed. De stemming steeg alom hoger, zodat we echt aan de bak mochten: het oefenen van met HET LIED. Met de artiesten samen. Twee maal en toen zagen we onze koning, koningin en drie prinsesjes op de schermen te voorschijn komen. Ook al was het een uiting van Rotterdams minderwaardigheidscomplex om toch ook iets richting 020 te doen, dit was wel heel speciaal. Ik heb live een soort 'We are the world' of 'Band Aid' mee mogen maken. Dit was eenmalig en nooit meer met duizenden samen en een keur aan artiesten met een groot orkest een vreselijk lied zingen via een straal verbinding voor het kersverse koninklijke gezin. Het besef dat ik daar bij was, voelde ik overduidelijk en had ik niet willen missen. Dus, ja, ik heb het Koningslied heel hard mee staan zingen en mijn hand maakte ook het, voor gehoorgestoorden verkeerde, gebaar voor een "W". De "W" van Willem.

(Maar wat is dat toch met dat lied? Dit is het lied van het Nederlandse volk. Dus stop eens met zeuren. De melodie is iets anders. Vrij vlak, maar goed mee te zingen, dat wel. Om de een of andere reden had ik in de twee dagen na het feest nog steeds een nummer uit Jesus Christ Superstar in mijn hoofd zitten. Het nummer over een apostel willen zijn.... Dat mag Buma Stemra uitzoeken hoe dat zit. Dit was het lied van ons Nederlanders aan onze koning. Dan had je maar zelf mee moeten schrijven. Heb ik ook niet gedaan, dus houd ik me stil en verwonder mij over alle ophef. Waar gaat dit over?)

En zoals Lee al tegen de gulle schenkster van de twee kaartjes had aangekondigd, hij sloot het bal voor het oranje volk. Hij zong, nou, wij zongen voor een groot deel, 'You never walk alone' en iedereen ging nog eenmaal uit zijn dak met Lee Towers. En ineens was het over. Artiesten klopten elkaar op de schouders, de orkestleden stonden op. Als een nachtkaars, anders dan bij een "normaal" concert.

Met een oranje gekleurde Raket, met de complimenten van Ahoy en het Oranje Fonds stonden we weer buiten in een oranje zee, in volle zonneschijn. Verbaasd over mijn tevredenheid en over het vroege tijdstip. Het was feest geweest in Rotterdam. Uiterst tevreden reden we samen terug naar huis.

Wo.

Julien Clerc Live in de Doelen, Rotterdam

Je kunt hier luisteren naar 'Ce n'est rien' (Symphonique) luisteren.

Maandagavond 22 april was de grote zaal van De Doelen bomvol. De Franse Hartenbreker Julien Clerc was terug in Nederland voor 3 concerten: in Groningen, Amsterdam en Rotterdam. Het vorige concert vond ook plaats in De Doelen en als ik het goed heb was dat in 1974. Daar was ik trouwens ook bij. Julien Clerc is inmiddels 65. Ik gelukkig nog niet. Behalve zijn eigen piano speelde Juju samen met een pianiste en een jongeman die allerlei instrumenten bespeelde, zoals slagwerk, viool, marimba, piano en fluit. Julien zong oude hits en nummers van de nieuwe CD “Fou, peut-être”. Deze CD lag gesigneerd bij de merchandise, dus dat was een buitenkansje. De oude successen gingen erin als koek en de nieuwe nummers liggen ook prima in het gehoor.

Veel gesproken werd er niet tussen de nummers door. Waarschijnlijk ging de artiest ervan uit dat wij Nederlanders toch niet alles zouden kunnen volgen. Maar een brede glimlach kon er regelmatig vanaf. Er werd trouwens volop meegezongen. Het is een feit dat Clerc duidelijk articuleert in vrij simpele zinnen, dus voor de Franse les zijn de teksten heel geschikt. Een voorprogramma was er niet maar ook geen pauze. Al gauw kwam er een fan bloemen aanbieden. Later werden er nog twee grote enveloppen naar het podium gebracht en een volgende vrouw bood ook haar boeket aan. Halverwege rukte een stuk of twintig dames op naar het podium en was daar niet meer weg te slaan. Tot ergernis van mensen op de eerste rij. Geruime tijd voor het einde ging het gehele publiek staan en werd het een groot feest. Nog een toegift van een tweetal nummers waarvan de laatste Ma préférence. Evenals de rest volop meegezongen. Wat een fijne avond was dit.

Tineke G. 

Je kunt 'Symphonique' hier kopen.

Elba. Laura Jansen

Je kunt hier luisteren naar 'Queen of Elba' luisteren.

Laura Jansen, dochter van een Amerikaanse moeder en een Nederlandse vader, brak een paar jaar geleden door met haar debuut Bells. Bells werd in opvallend brede kring de hemel in geprezen en daar was wel wat voor te zeggen. Bells viel op door lekker dromerige songs, een bijzonder fraaie, door piano gedomineerde, instrumentatie en vooral door de prachtige stem van Laura Jansen. Ondanks mijn begrip voor de lof die Laura Jansen met Bells wist te oogsten, had ik zelf niet zo heel veel en al snel helemaal niets meer met de plaat. Bells was de eerste paar keer nog wel aangenaam, maar vervolgens vond ik het al heel snel veel te gewoontjes en dat wist zelfs de prachtige stem van Laura Jansen niet te compenseren. Ik had daarom geen hoge verwachtingen van de nieuwe plaat van Laura Jansen, maar nu ik Elba een aantal keren heb gehoord durf ik het best een sensationele plaat te noemen. Wat Elba zo bijzonder maakt is dat Laura Jansen ook met haar tweede plaat vol inzet op de verovering van de wereld, maar tegelijkertijd heeft ze ook een plaat gemaakt die sprankelt en continu weet te verrassen. In de eerste tracks op de plaat weet Laura Jansen dit te realiseren door de stemmige pianoklanken van haar debuut te vervangen door een flinke batterij elektronica. Dat is al snel goedkoop effectbejag, maar de instrumentatie en productie van Elba zijn zo smaakvol en zo trefzeker dat de plaat zelfs de grootste criticus snel de mond zal snoeren. Elba is in muzikaal opzicht een grootse plaat en dat was niet zonder risico. De prachtstem van Laura Jansen, die op het debuut nog in de watten werd gelegd met voortkabbelende pianoklanken, moet opeens de strijd aan met een imposant elektronisch klankentapijt. Heel wat zangeressen zouden het loodje hebben gelegd, maar Laura Jansen komt alleen maar sterker uit de strijd. Op Bells vond ik haar zang mooi maar ronduit saai; op Elba doet Laura Jansen in vocaal opzicht spannende dingen en het resultaat is op zijn minst wonderschoon. Na een aantal tracks waarin Laura Jansen nadrukkelijk de grenzen opzoekt kruipt ze ook nog wel een paar keer achter de piano, maar ook hier horen we opeens een andere Laura Jansen: zelfverzekerder, dynamischer en avontuurlijker. Laura Jansen is van een mainstream zangeres opeens een serieuze concurrent geworden voor de meer eigenzinnige zangeressen met een piano (Fiona Apple, Tori Amos). Dit onderstreept ze vervolgens in een aantal songs waarin de elektronica net wat subtieler wordt ingezet en de twee gedaantes van Laura Jansen samensmelten. Net als op Bells kiest Laura Jansen ook dit keer voor de vertolking van een song van anderen. Waar ik haar versie van Use Somebody persoonlijk zouteloos en slaapverwekkend vond, verrast Laura Jansen dit keer met een geheel eigen versie van Smalltown Boy van Bronski Beat en sluit ze in deze versie ook nog eens een paar keer naadloos aan bij Johnny Come Home van de Fine Young Cannibals. Elba is al met al een indrukwekkende plaat van een zangeres die haar status als wereldster weet te consolideren, maar in artistiek opzicht een sprong maakt die waarschijnlijk bijna niemand voor mogelijk had gehouden. Bells wist me niet te verleiden een paar jaar geleden, maar mijn liefde voor Elba is nu al grenzeloos. Prachtplaat!

Erwin Zijleman

Je kunt Elba hier bestellen


of hier