Thursday, 10 January 2013

Sugering season. Beth Orton

You can listen to 'Magpie' here.

Na Trailer Park (1996), Central Reservation (1999), Daybreaker (2002) en Comfort Of Strangers (2006) is het ruim zes jaar stil geweest rond Beth Orton. Deze week keert de uit het Britse Norwich afkomstige singer-songwriter gelukkig terug met haar vijfde plaat, Sugaring Season. Sugaring Season is direct bij eerste beluistering een feest van herkenning, maar toch is het geen logisch vervolg op de platen die Beth Orton de afgelopen 16 jaar heeft gemaakt. Het door Tucker Martine (bekend van Laura Veirs, Laura Gibson en Tift Merritt, maar ook van The Decemberists en My Morning Jacket) geproduceerde Sugaring Season werd opgenomen in het Amerikaanse Portland, maar klinkt vooral Brits. Beth Orton heeft de invloeden uit de Britse folk uit de jaren 70 altijd al een warm hart toegedragen, maar klonk nog niet eerder zo traditioneel als op haar nieuwe plaat. Dit ligt vooral aan het ontbreken van invloeden uit de elektronica; invloeden die met name op haar eerste platen een zeer voorname rol speelden. Sugaring Season valt op door een warm en organisch klinkend geluid, waarbinnen stermuzikanten als gitarist Marc Ribot en drummer Brian Blade mogen schitteren. Orton doet dit zelf ook met haar zo opvallende en herkenbare stemgeluid, dat op geheel eigen wijze zuiverheid met onzuiverheid weet te combineren. Vergeleken met haar eerste platen is Beth Orton overigens veel beter gaan zingen, mede omdat haar stem in de organische instrumentatie veel beter tot zijn recht komt dan in het door folktronica geïnspireerde geluid uit het verleden. Sugaring Season bevat voornamelijk dromerige folky songs, maar het zijn folky songs vol passie en vuur. Sugaring Season is een dynamische plaat met songs die over flink wat groeipotentie blijken te beschikken. Het zijn voornamelijk luisterliedjes die het goed zullen doen op lome zondagochtenden, maar Sugaring Season bevat ook een aantal meer uptempo songs die een lichtvoetige kant van Beth Orton laten horen die ik nog niet kende. De eerste vier platen van Beth Orton zijn me zeer dierbaar, maar desondanks durf ik na een paar luisterbeurten al wel te beweren dat Beth Orton met Sugaring Season haar beste plaat tot dusver heeft afgeleverd. Waar haar eerste platen immers wegdronken als jonge fruitige wijn, is Sugaring Season een volwassen en gerijpte wijn vol subtiliteit en passie. We hebben veel te lang moeten wachten op deze nieuwe plaat van Beth Orton, maar Sugaring Season was het gelukkig meer dan waard.

Erwin Zijleman

You can order Sugering season here


or here

Wednesday, 9 January 2013

Therapy? live in Patronaat Haarlem



Je kunt hier naar 'Screamager' luisteren.

Haarlem 20 november 2012

Als passieve meeluisteraar van die nooit weet wat er in de cd-speler zit ben ik me er inmiddels wel van bewust dat mijn oren gespitst worden bij klanken van Therapy?. (Dit is geen vraag, Therapy? heet gewoon zo.)

Een optreden van deze band in onze regio leek mij dan ook een prima tijdsbesteding. Dus 20 november op de trein naar Haarlem gestapt.

Omdat we ruim op tijd waren (heerlijke pizza gegeten) bleek het beluisteren van het voorprogramma tot de mogelijkheden te behoren. Nu is een voorprogramma niet altijd wat ik er van hoop, maar eerlijk is eerlijk, de Ieren die de heren hadden meegenomen, LaFaro, waren de moeite waard. Stevige muziek en dus een goede opwarmronde voor het binnendruppelende publiek.
Een publiek met een hoog testosterongehalte, 70% man schat ik in, waarvan nog eens zo’n 30% kaal. Ik neem aan het standaard publiek bij hun optredens.

Vanaf dat het trio Therapy? het podium betrad lag het tempo hoog alsmede de decibels van de overigens perfect afgestelde installatie, inclusief belichting, petje af.

Vanwege mijn eerder genoemde passief luistergedrag en het feit dat ik veel te lang heb gewacht met het schrijven van deze recensie moet de lezer geen opsomming van nummers verwachten. Omdat ik wel hoopte op één van hun nieuwe nummers (ik stond al een poos te denken ‘before you….’) weet ik zeker dat dit nummer is gespeeld. 

De band die al meer dan 20 jaar bestaat en afkomstig is uit Noord Ierland, bleek dus te bestaan uit drie bandleden. Gitarist/zanger Andy Cairns, basgitarist Michael Mc Keegan en drummer Neil Cooper (lang leve Wikipedia). Even was ik in de war door een vierde man op het podium, maar dit bleek iemand te zijn speciaal voor het stemmen en aangeven van de verschillende gitaren van Andy. Ik moet zeggen dat dit eigenlijk arrogant op mij overkwam, maar inmiddels heb ik dit bijgesteld. Afgezien van het feit dat zang gecombineerd met lead gitaar spelen een pittige klus is, wist Andy mijn beeld over hem 180 graden om te draaien, waarover later meer.

De band startte met waarschijnlijk wat vrij nieuwe nummers, want de meeste kende ik niet erg goed, maar ik ben een liefhebber van hun stijl en mede door de act van Michael was het een uitermate boeiend optreden. Tijdens hun hit ‘Diane’ kreeg ik wel even kippenvel: twee dagen ervoor was er dankzij DNA verwantschaps onderzoek een verdachte opgepakt van de moord op Marianne Vaatstra. Krijgt zo’n nummer toch even nog meer lading.

Het nummer van de meest recente cd ‘A brief crack of light’ ‘Before you, with you, after you’ eindigt met ‘this is how it ends’ en leek dan ook het laatste nummer van de show te zijn. Leek, want zoals een goed publiek betaamt kregen we al klappend en joelend de band terug op het podium. En wat doet een band dan? Dan spelen ze nog een nummertje. Licht aan, afgelopen. Zo niet Therapy?. Het leek wel of ze nu pas losgingen, en plotseling herkende ik allerlei nummers van eerdere cd’s! Feest dus! Michael kreeg het publiek helemaal mee, mooi om te zien. Uiteindelijk moest het optreden dan toch afgesloten worden en dit deed Andy met het uitvoerig bedanken van zijn publiek, ‘we are here because of you’. Groots gebaar.

Nog even een dame die een stage dive aandurfde en voorbij was het…..mooie avond, genoten heren! I was there because of you!

ReginA

You can order 'A brief crack of light' here


or here

Tuesday, 8 January 2013

Interview with Stephanie Fagan



Interview with Stephanie Fagan for WoNo Magazine and WoNoBlog

by Wout de Natris



© WoNo Magazine 2013

Recently we published a review of Stephanie Fagan's latest album 'Heart thief' (click here). It sounded like there was a story behind it, so we reached out and contacted Stephanie Fagan and asked if she would like to do an interview. She did. You can read the result here. It even went one step further. We also got into contact with her producer, Missy Davis Jones. An interview with her will follow later this month. But first this.
 


As not all readers will know Stephanie Fagan, would you like to introduce yourself? 
I’m just a normal American married woman in my mid-twenties. My husband is in the military so we move all the time. Songwriting is something I can do anytime any place. I love it. Ive been writing songs for about 10 years now. 

Which musicians are/were of influence to your music? 
Gosh , too many to ever name.  I’m a real lyrics snob. So I like death cab for cutie, the Decemberists, the indigo girls, Noah and the whale, Dolly Parton, John Denver, Elvis Costello, Jim Croce, Sondre Lerche, anybody with excellently crafted lyrics. 

If you were allowed to bring one album with you to the proverbial deserted island in the Pacific, which would it be and why? 
I mixed one I made probably, BUT if I were forced to pick just one artist and one album I’d say The Black Keys “The Rubber Factory”…. It’s just really sexy. 

In your bio it says that you have travelled a lot. What made the road appeal to you? 
The road didn’t so much appeal to me as it was between me and where I wanted to go. Haha. I mean traveling is fun but it’s exhausting. I like to sleep and stay home so just thinking about being on the road makes me tired. When you’re playing music you have to travel, it’s just the way it is. I was always afraid to travel on my own to places I'd never been where I knew no one and had no place to stay but I learned quickly how generous and kind people can be. Everywhere I went people offered me a couch or a meal and people really listened to my songs and just were so great to me. It made me less afraid of the world. 

In what way did the travelling and playing help develop your music? 
I guess once I left the comfort of the small town I grew up in I learned how similar people really are. It was amazing to be hundreds or even thousands of miles away from home and talk to a stranger who felt the same way I did about being dumped, or angry or homesick. It’s so wonderful how for all our differences people I think are fundamentally the same. We all want to be loved and appreciated, we’re all selfish and at times horrible, but nobody is all bad either. It made me less self conscious. Before I would write personal things and feel embarrassed like I was telling a dark secret about myself but really everybody has the same unflattering secrets. Nobody’s perfect so now I’m less embarrassed and write more honestly. 

Heart thief is very clear sounding. What was the influence of the producer of 'Heart thief', Missy Davis Jones, on the sound of the album? 
The sound of the record had a lot to do with Missy’s vision. I always say “I have no imagination” when it comes to instrumentation and arrangement. She’s good with that stuff. She’d say “how about horns here or strings here?”  She really fleshed things out and made it sound polished. The sound engineer was her husband Ken “Dakota” Jones. So they worked together on things. I don’t pretend to be a producer, I’m just a singer/songwriter so it’s hard for me to imagine my little songs any bigger than me playing them on my bed at home. 

How did you meet Missy and when did you know that you would work together? 
Its complete happenstance we met. I was working at a coffee shop peddling a CD I had made and started talking to Ken when he came in for coffee. A few weeks after we met he asked me to do some computer work for him. At the time I thought it was strange but wasn’t in a position to turn down work. So I went to his house and started doing odd jobs for him and his wife Missy. I instantly hit it off with them. They are really easy going and had just moved to the area. I knew them for years and then Missy started a record label and Ken opened a recording studio and it was just a natural progression that I would be the new artist. Kismet. 

The songs on your album have a few distinctive styles, from singer-songwriter and country to blues. Were the songs created that way or do they develop along the way? 
They became more distinct in the studio. I came in with the basic chords and tune but everything else was added later. 

The sound of 'Heart thief' is diverse. There are many different lead instruments. How did you decide what fits a song best? 
Haha The simple answer is that I don’t. Like I said, arrangement is more Missy’s thing. A lot of time we will have 3 or 4 instruments and we pick the one that fits the best and pull it to the front so to speak. 

Most of your songs are what I would call “bittersweet”. At the same time you can write about a happy feeling or event. From where this contrast? 
It all depends on where I’m at mentally when I’m writing it. Most of the songs on Heart Thief were written at the end of what I deemed my “wild year” . I was done with college. I had been fired from my job. I hadn’t met my husband yet. I was just completely lost. Dating a string of guys that weren’t right for me. Destitute. Moving from one friend’s house to the next every few months and traveling around playing music sleeping in my car. When I’m more settled I tend to write sweeter happier songs. 

I read that you’re living in Germany these days. Can we expect lederhosen music next? (Is living in Germany influencing your writing in a different way than the south of the US?) 
Ah yes I lived in Germany for about 2 years I’m actually in the process of moving back to the States right now. I don’t know exactly how it influenced me. I won’t know for a while probably. I really enjoyed listening to the street performers over there. Making a lot of sound with one or two instruments. Also I loved the ambient noises. The river, the cobble stone, the echo inside of a cathedral, it was all wonderful. 

In ‘Writer’s block’ you sing “This song, like all the others, is about you”. How important is your everyday life to your lyrics? 
Heart Thief was a record written primarily to or about this one guy. He didn’t like me and it broke my heart so bad I just mourned for a year… or more. Before that I was just writing fictional stories about love and heartbreak but everything changed when it happened to me. It was so much more powerful than I had imagined. The funny thing is he’s probably forgotten me completely and he’ll never hear any of these songs. It’s kind of pathetic but it made me better. 

Did you experience a writer’s block and if so what made you come out of it? 
Yes absolutely “Writers Block” was written about it. I was so frustrated because I was writing these great songs BUT they were all about this guy I didn’t want to love. I felt like he didn’t deserve songs written about him, and I was mad at myself for not being more in control over my own inspiration. 

A theme that comes back in your songs is, I would describe as, “to belong”. How important is this for you? 
It’s everything. All I’ve ever wanted is a nice home full of people I love who love me back. My early twenties was just me trying to build that over and over and it never really worked out until I met my guy. He’s good. 

‘Prodigal’ really stands out as a song on the album. I described it as ‘Paris, Texas’ with lyrics. How did this song come about? 
Ironically it was the song that was the least work on the whole record. I had this song with no music. And my friend John Bazen came in with a dobro. We rehearsed 10 minutes and did 2 takes and that was it. It was simple and we liked it but didn’t know if anyone else would, so the response has been surprising. 

In your song 'You are the devil' you sing “You are the angel on my shoulder, you are the devil”. Is this a song about the good and bad that is within every (wo)man? 
Yeah kinda of. It’s about loving someone you know is bad. Wanting someone who doesn’t want you and treats you badly. It’s a strange feeling to objectively know someone is bad but to love them like they’re good. To love them even though they don’t deserve it and its killing you. To just lay there and let someone ruin you. 

Heart Thief is from 2011. What can we expect from you in the near future? 
I’ve been writing a lot. We recorded a little but we’re not sure what it will turn out to be yet, a whole album or maybe a 5 song EP, it’s all wide open. The new songs are happier. I’m in love and my life is really comfortable right now so everything is sweet and mellow. 

Are there plans to tour in The Netherlands? 
Yes! Nothing in stone yet but it’s definitely at the top of my list. I’ve never been there but I’m really eager to visit.

You can listen to 'Heart thief' (and it is highly recommended that you do so) here. From there you'll find it a small step to order the album directly.

Monday, 7 January 2013

De reflectie van onze geest

De lucht als ruit naar de eeuwige duisternis. Zo zag Tommy Cley het door zijn telescoop. Al in zijn vroegste jeugd was Tommy geobsedeerd door de vuurtoren. Elke keer als hij met zijn ouders naar het strand ging, moest hij vlakbij de vuurtoren zitten. Op een dag vlak voor zijn vertrek uit zijn ouderlijk huis las hij een advertentie dat de vuurtoren te koop stond. Een jeugddroom ontwaakte in werkelijkheid. Al tientallen jaren is het zijn domicilie, de vuurtoren. Vanuit hier werkt hij als filosoof en bestudeert hij het immense universum. Het dorp waar hij woont, is inmiddels volledig ontrokken aan de mens. Onbewoonde huizen in een voormalige woonwijk en braakliggend land waar een winkelcentrum was gelegen. Wat voordelen had, de natuurlijke rust is er voor teruggekomen. Voor boodschappen en allerlei andere benodigdheden moest Tommy naar de stad. Lange wandelingen maakt hij geregeld langs de vloedlijn als hij nog een laatste ronde doet, voordat hij bovenin de vuurtoren, achter het raam zijn warme maaltijd nuttigt en in de verte enkele schepen voorbij ziet komen. Zijn onderzoek, De Reflectie Van Onze Geest, was voor hem een lastig vraagstuk. Voorheen had hij wel een gedachtegang hoe de menselijke geest zich vertoonde tegenover de gehele schepping. Maar sinds hij enkele jaren terug, vier weken in coma was geraakt, had hij visioenen ontvangen die hij nooit zonder deze comateuze toestand de zichtbare werkelijkheid zou kunnen begrijpen. Zijn onderzoek begon met dartpijlen die hij op een sterrenkaart gooide. Als dan alle drie de pijlen een hemellichaam hadden getroffen ging hij die met zijn sterrenkijker nader bestuderen. Immers wist hij dat toeval niet kon bestaan. Dat dit uitsluitend te maken heeft met ernstige tekortkomingen in de verhouding tot ons denk gedrag en verwachtingspatroon. Inmiddels is zijn werk in een laatste fase. Over enkele dagen de voltooiing van zijn onderzoek en zou de Nobelprijs hem niet kunnen ontgaan, wist hij. Deze nacht zou er iets opmerkelijks en volkomen onverwacht in het leven van deze onderzoeker verschijnen. Tommy Cley, is deze avond vermoeid. Na lange dagen achtereen gewerkt te hebben zonder geslapen te hebben, is hij vroeg naar bed gegaan. Zelfs het bord en bestek en de lege drinkbeker is ongewassen op de eettafel achtergelaten. Door het openstaande raam, bladert de wind het boek met zijn onderzoek door. Een slagregen zorgt dat de nog vochtige inkt van de kroontjespen het laatste hoofdstuk met alle conclusies in zwarte bladzijdes inkleurt. Tommy Cley droomt ondertussen van een ontvangst van de Nobelprijs.

Marcel R. van der Kwaak

Sunday, 6 January 2013

Woef Side Story door het Ro Theater

De West Side story is zo lang als ik me het kan herinneren die elpee met een rode hoes met donkere ladders er op. Een elpee in de kast bij mijn oom Ben en later bij vrienden van mijn ouders. Eigenlijk voor mijn tijd dus. Pas jaren later leerde ik dat het ook een film was, een musical en dat die ladders hoorden bij de zogenaamde "brown stones" in New York City, waar de brandtrappen aan de buitenkant voor het huis hangen. Een aantal van de nummers, zoals 'Maria' en 'America', zijn nummers die ik mijn leven lang meeneem en zal waarderen.

Toen ons werd gevraagd om aan te sluiten bij een aantal gezinnen die samen naar het theater gingen, hebben we ons aangesloten, maar waar we naar toe gingen, is mij een tijd lang ontgaan. Het opzoekend kwam ik erachter dat Arjen Ederveen een van de hoofdrollen speelde en dat het een musical over "het verhaal van Romeo en Julia", maar dan met honden betrof. Het spijt me te moeten zeggen, dat ik nog nooit een programma heb gezien met Ederveen waar ik langer dan een paar minuten naar kon kijken. Ik zal nu al verklappen, dat daar verandering in is gekomen. Woef Side story? Romeo en Julia? West Side story?, dacht mijn brein.

Het werd een bijzonder leuke, muzikale, onderhoudend en (soms hilarisch) grappige avond. Verschillende toneelvormen liepen door elkaar. Zelfs de klucht ontbrak niet. Als ware het John Lanting's "Theater van lach", was er zelfs een deurenscene, waar mensen iedere keer net op tijd uit tevoorschijn komen of door verdwijnen. Het verhaal werd opgezet in de traditionele rei vorm, alhoewel er met de serieusheid ervan heerlijk werd gespot. De vondst van de vlooien, prachtig hoe de vier armen werkten, die alles aankondigen, tussendoor bezingen en becommentariëren werkte heel goed. Ook om de kinderen in de zaal mee te krijgen. In een enkel geval leek het een traditionele poppenkast als uit de zaal iets werd geroepen naar het toneel.

Wel was het even wennen om mensen in hondenpoppen -geen kostuums! (kijk naar de poster om het je voor te stellen)- rond te zien lopen, maar die slag was gauw gemaakt, omdat het gezelschap mij het verhaal in kreeg. De straathonden versus de rashonden voor de hondenshows, stoere machohonden (de reactie van de dames toen "Beluga" opkwam!) tegenover gaydogs en mooie "blondines". Ederveen en Alex Klaasen stelen een deel van de show als Dr Prick en burgemeester Slap. De laatste is ronduit hilarisch en waarschijnlijk de leukste om te spelen. Wellicht ook de gevaarlijkste voor lijf en leden. En Klaasen als "Sniffer" is ook heel bijzonder om te zien. "Puppy" is ronduit cute.

Het verhaal volgt grofweg Romeo en Julia, op zijn hondjes, met alle dramatische, maar ook seksuele verhandelingen van dien. Hoogmoed en de val, leven en dood, ware liefde en villeiniteit, niets is het verhaal vreemd.

De choreografie rond de honden/mensenpoppen, tot in kleine details wordt fantastisch neergezet. Af en toe lijken het echt honden. De mens, ja, want er spelen ook echte mensen mee, hond verhouding vervaagt soms, als niet alleen de pop, maar ook de mens in de pop wordt geaaid in een sterfscène. Of als ze samen zingen.

Verder is het stuk in meerdere wijzen inspannend. De mens stuurt de hondenpop aan vanuit oncomfortabele houdingen, de bek gaat steeds open en dicht als er gesproken of geblaft wordt. Er wordt telkens van rol verwisseld, dus heel veel omkleden. Pas tegen het einde lukt dat niet meer volledig, omdat meerdere personages samen komen in een situatie.

En de liedjes? Ja, die klinken overbekend op een nieuwe, Nederlandse tekst. "All you need is blaf"! Nee, niet van de West Side story, toch zeer toepasselijk. Conclusie? Een heel erg leuke avond uit voor het hele gezin.

Wo.

Hier kunt u zien waar Woef Side story bij u in de buurt speelt.