Great Doubt. Astrid Sonne

De Deense muzikante Astrid Sonne maakte in het verleden instrumentale en behoorlijk experimentele muziek, die ze nu op fascinerende wijze combineert met haar stem en wat conventionelere songs.

Met name de alternatieve Amerikaanse muziekpers was recentelijk heel enthousiast over Great Doubt van Astrid Sonne. De tegenwoordig vanuit Londen opererende Deense muzikante heeft een verleden in wat experimentelere instrumentale muziek, waarin ze uiteenlopende invloeden verwerkte. Al die invloeden komen ook voorbij op Great Doubt, maar Astrid Sonne combineert ze dit keer met haar bijzonder mooie stem. De songs van de Deense muzikante zijn ook wel iets toegankelijker geworden, maar de songs op Great Doubt zijn nog altijd volgestopt met wonderschone klanken en bijzondere wendingen, waardoor dit zeker geen doorsnee maar wel een heel mooi singer-songwriter album is.

Astrid Sonne is een Deense muzikante die in het verleden instrumentale en over het algemeen behoorlijk experimentele muziek maakte. Het is muziek die afwisselend in de hokjes chamber pop, elektronica en neoklassiek past en die het de luisteraar wat mij betreft meestal niet makkelijk maakt. Ik heb het wel even geprobeerd met de eerste twee albums van de Deense muzikante, die volgens haar bandcamp pagina momenteel in Londen woont, maar werd er buiten een aantal hele mooie passages vooral heel onrustig van.

Op het deze week verschenen Great Doubt gooit Astrid Sonne het over een andere boeg, wat overigens zeker niet betekent dat ze alle schepen achter zich heeft verbrand. Great Doubt opent met een neoklassieke ouverture van fluit en viool, maar in de tweede track domineren in eerste instantie verrassend stevig aangezette en vooral organisch klinkende beats. Deze beats worden gecombineerd met de mooie stem van Astrid Sonne, waarna in een later stadium viool en piano worden toegevoegd.

De muziek van Astrid Sonne is op Great Doubt nog altijd behoorlijk experimenteel, maar omdat ze kiest voor zang en zich bovendien grotendeels beweegt binnen de kaders van een song met een kop en een staart, is het een stuk toegankelijker dan de muziek die de Deense muzikante in het verleden maakte. Ik hou normaal gesproken wel van lekker in het gehoor liggende singer-songwriter muziek, maar ook de wat complexere muziek van Astrid Sonne overtuigt me makkelijk.

Great Doubt is een ander album dan de twee vorige albums van de muzikante uit Londen, maar houdt op hetzelfde moment vast aan de invloeden uit de chamber pop, de elektronica en de neoklassieke muziek. Het is niet moeilijk om je voor te stellen hoe de songs van Astrid Sonne zouden klinken zonder zang, maar deze zang heeft wat mij betreft duidelijke meerwaarde.

Dat de songs van Astrid Sonne ook zonder zang overeind zouden blijven zegt wel iets over het niveau van de muziek op het album. Great Doubt combineert strijkers, blazers, piano en elektronica op prachtig wijze met beats en doet dit op een manier die de fantasie uitvoerig prikkelt. Met de term beats doe je de muziek van Astrid Sonne nog wel wat te kort, want er zit geweldig drumwerk onder.

Dit soort muziek combineren met zang zou in veel gevallen waarschijnlijk gekunsteld klinken, maar bij Astrid Sonne vallen alle puzzelstukjes op bijzondere wijze in elkaar. De muzikante uit Londen beschikt niet alleen over een hele mooie stem, maar zingt ook op bijzondere wijze, wat de muziek op Great Doubt voorziet van een ontspannen sfeer. Met een kleine 27 minuten muziek is het nieuwe album van Astrid Sonne wel wat aan de korte kant, maar in die 27 minuten gebeurt er veel meer dan op een gemiddeld singer-songwriter album.

Great Doubt is een album dat je meerdere keren moet horen, want bij eerste beluistering overheerst, in ieder geval bij mij, de verbazing. Ik was er op voorhand niet zeker van dat ik Great Doubt na een paar keer horen nog steeds mooi zou vinden, maar vooralsnog wordt het nieuwe album van Astrid Sonne alleen maar mooier. Het is razend knap hoe de totaal verschillende en in een aantal gevallen zelfs tegenstrijdige lagen in de muziek van Astrid Sonne samen komen en elkaar zelfs versterken. Lichte kost is het zeker niet, maar geef dit album de tijd en je krijgt er veel moois voor terug.

Erwin Zijleman

Je kunt Great Doubt hier luisteren en bestellen:

https://astridsonne.bandcamp.com/album/great-doubt

can't hate myself into a different shape. Brimheim

Het debuutalbum van de Deense muzikante Brimheim sneeuwde helemaal aan het begin van 2022 helaas wat onder, maar het is een interessant album dat binnen de indierock en indiepop met de besten mee kan.

Ook in 2022 verschenen weer stapels albums van jonge vrouwelijke singer-songwriters met een voorliefde voor wat melancholische indiepop en indierock. Verzadiging ligt inmiddels stevig op de loer, maar het zou zonde zijn als dit ten koste zou gaan van de muziek van de Deense muzikante Brimheim. Het debuut van de muzikante uit Kopenhagen is inmiddels al meer dan een jaar oud, maar can't hate myself into a different shape is een album dat alsnog alle aandacht verdient. Het alter ego van Helena Heinesen Rebensdorff heeft een persoonlijk en donker album gemaakt, maar haar songs kunnen verrassend toegankelijk klinken en op hetzelfde moment de fantasie stevig prikkelen. Bijzonder album.

In de onderste regionen van een wat obscuur jaarlijstje kwam ik can't hate myself into a different shape (geen hoofdletters) van Brimheim tegen. Het is een album dat verscheen in de eerste maand van 2022 en het is een album dat volgens mij compleet is ondergesneeuwd. Ik had zelf in ieder geval nog nooit van Brimheim gehoord, maar can't hate myself into a different shape is absoluut een album dat aansluit bij mijn muzieksmaak.

Achter de naam Brimheim gaat Helena Heinesen Rebensdorff schuil. De Deense muzikante werd geboren op de Faeröer eilanden, maar woont tegenwoordig in Kopenhagen. Met can't hate myself into a different shape heeft Helena Heinesen Rebensdorff een zeer persoonlijk album afgeleverd. Het is een album waarop psychische problemen centraal staan, waardoor het debuutalbum van Brimheim een donker gekleurd album is.

Brimheim is actief in een genre waarin het de afgelopen jaren dringen was en waarin het zo langzamerhand echt overvol is, maar met can't hate myself into a different shape heeft de Deense muzikante een bovengemiddeld goed album gemaakt. Brimheim maakt op haar debuutalbum in meerdere opzichten indruk.

Om te beginnen vind ik de zang op het album erg mooi. Helena Heinesen Rebensdorff zingt vooral fluisterzacht, maar brengt desondanks flink wat variatie aan in haar zang. Zeker in de wat onderkoelde passages zit de zang op can't hate myself into a different shape dicht tegen die van Phoebe Bridgers aan, maar Helena Heinesen Rebensdorff kan ook een stuk krachtiger en expressiever zingen en heeft dan een duidelijk eigen geluid.

De mooie stem van de Deense muzikante is een van de sterkste wapens van Brimheim, maar er is zoals gezegd meer. Ook in muzikaal opzicht is can't hate myself into a different shape een interessant album. De muziek van Brimheim heeft het ruimtelijke en donkere wat zoveel Scandinavische albums kenmerkt, maar het debuutalbum van de muzikante uit Kopenhagen is ook een avontuurlijk en veelzijdig album.

De muziek van Brimheim is vaak relatief sober en atmosferisch, maar een aantal tracks op het album is veel voller ingekleurd. De song van Brimheim bestrijken hierdoor het hele spectrum van Scandinavische ijsprinsessen muziek tot de uitbundigere indiepop en indierock zoals die de laatste jaren vooral in de Verenigde Staten veel wordt gemaakt.

In vocaal en muzikaal opzicht kan Brimheim in deze genres met de besten mee, maar ook als songwriter maakt de Deense muzikante makkelijk indruk. Op can't hate myself into a different shape staan zoals gezegd een aantal zeer persoonlijke songs, maar het zijn ook songs die lekker in het gehoor liggende melodieën en refreinen en combineren met avontuurlijke passages, waardoor can't hate myself into a different shape niet alleen het oor streelt, maar ook de fantasie prikkelt.

Er is het afgelopen jaar maar weinig geschreven over het debuutalbum van Brimheim, want alleen de Britse muziekwebsite The Line of Best Fit noemde het album in januari een van de beste Scandinavische albums van het jaar. Het is een voorspelling die wat mij betreft is uitgekomen, want ik schaar het debuutalbum van Brimheim inmiddels onder de allerbeste album van 2022, zeker in het genre waarin de Deense muzikante opereert.

Erwin Zijleman

Je kunt can't hate myself into a different shape hier bestellen en luisteren:

https://brimheim.bandcamp.com/album/can-t-hate-myself-into-a-different-shape