Virgin. Lorde

Lorde leverde in 2021 met Solar Power een interessant maar ook net wat minder overtuigend album af, maar revancheert zich razend knap met Virgin, dat vooralsnog met afstand het beste popalbum van 2025 is.

De Nieuw-Zeelandse muzikante Lorde is nog altijd pas 28 jaar oud, maar levert deze week met Virgin al haar vierde album af, bijna 12 jaar na het verschijnen van haar debuutalbum. Met Melodrama maakte ze in 2017 een van mijn favoriete popalbums aller tijden, maar dat niveau haalde ze niet op haar vorige album. Het is een niveau dat wel weer wordt gehaald op het deze week verschenen Virgin. Het is een album met de zo herkenbare stem van Lorde en haar al even herkenbare eigenzinnige popsongs. Virgin is ook in productioneel en muzikaal opzicht een hoogstaand album en het is een album dat vooralsnog alleen maar interessanter wordt. Wat een indrukwekkende zet weer van de Nieuw-Zeelandse popster. 

Ella Marija Lani Yelich-O'Connor was pas 16 jaar oud toen ze in 2013 haar debuutalbum Pure Heroine uitbracht onder de naam Lorde. De Nieuw-Zeelandse muzikante maakte direct indruk met een aantal geweldige en zeer aanstekelijke popsongs, maar het waren ook popsongs met een duidelijk eigen geluid. 

Ik vond Pure Heroine vooral een album met een aantal geweldige singles, maar met het in 2017 verschenen en door geweldenaar Jack Antonoff geproduceerde Melodrama leverde Lorde wat mij betreft een nagenoeg perfect popalbum af. Het is een popalbum dat ik schaar onder de beste popalbums van dit millennium en er verschenen er de afgelopen vijfentwintig jaar nogal wat. Het vervolgens in 2021 verschenen Solar Power was zeker geen slecht album, maar het wat meer ingetogen album was, zeker achteraf bezien, lang niet zo goed als Melodrama en dit ondanks een aantal geweldige muzikanten en wederom Jack Antonoff achter de knoppen. 

Sinds de aankondiging van Virgin, het vierde album van Lorde, ging het in eerste instantie alleen maar over de zogenaamd gewaagde of zelfs ongepaste cover van het album, maar ik zie nog steeds niet wat er gewaagd of ongepast is aan een röntgenfoto (de binnenhoes hadden we toen nog niet gezien, maar kom op, het is 2025). Sinds deze week kunnen we het gelukkig over de nieuwe songs van Lorde hebben en die zijn echt geweldig. Of Virgin uiteindelijk Melodrama gaat overtreffen durf ik nog niet te zeggen, maar het vierde album van Lorde komt in ieder geval akelig dicht in de buurt van het album uit 2017 en groeit nog wel even door. 

Voor de productie deed Lorde dit keer een beroep op drie producers, onder wie Jim-E Stack, die nog niet de status heeft van Jack Antonoff, maar wel een van de producers was van het briljante Desire, I Want To Turn Into You van Caroline Polachek, en Daniel Nigro, de man achter Chappel Roan en Olivia Rodrigo en ook betrokken bij het genoemde album van Caroline Polachek. Ze tekenen voor een productioneel hoogstandje.

Vergeleken met Solar Power schuift Virgin weer wat op richting elektronisch ingekleurde en soms zwaar aangezette popsongs. Toch blijft Virgin ver weg van de wat eendimensionale popalbums van het moment. Net als bijvoorbeeld Billie Eilish, met wie Lorde bijna de achternaam deelt, schakelt Lorde makkelijk tussen met veel elektronica ingekleurde en uptempo songs en wat subtieler klinkende songs waarin gas wordt teruggenomen. 

Net als Billie Eilish slaagt Lorde er bovendien in om een uit duizenden herkenbaar geluid te creëren. Dat doet de Nieuw-Zeelandse muzikante met haar stem, maar ook met haar songs, die zonder uitzondering aanstekelijk zijn, maar ook overlopen van avontuur en verrassing. In muzikaal opzicht staat het allemaal als een huis en slaagt Lorde er in om iedere track weer net wat anders en vaak ook verrassend ruw te klinken, maar ook de karakteristieke zang van Lorde is fantastisch op Virgin en hetzelfde geldt voor haar persoonlijke teksten. 

We wisten natuurlijk al dat Lorde in staat is om een kwalitatief hoogstaand popalbum te maken, want dat deed ze op hele jonge leeftijd al eens met Melodrama. Toch ging ik er op voorhand niet van uit dat de Nieuw-Zeelandse muzikante het nog een keer zou flikken, maar na Virgin meerdere keren gehoord te hebben kan ik alleen maar concluderen dat Lorde voorlopig met afstand het beste popalbum van 2025 heeft gemaakt en ik denk eerlijk gezegd niet dat iemand hier in dit genre nog overheen gaat dit jaar.

Erwin Zijleman

As It Ever Was, So It Will Be Again . The Decemberists (2)

De kwaliteit van de albums van The Decemberists zakte het afgelopen decennium wel wat in, maar op het fraaie As It Ever Was, So It Will Be Again presteert de Amerikaanse band weer op de toppen van haar kunnen.

Colin Meloy schreef de afgelopen drie bijzondere boeken (verzameld als Wildwood Chronicles), maar ging vervolgens weer aan de slag met zijn band The Decemberists. Ook As It Ever Was, So It Will Be Again bevat mooie verhalen, maar ook in muzikaal opzicht is het ruim een uur durende nieuwe album van de band uit Portland, Oregon, zeer de moeite waard. Ook op haar nieuwe album is de band niet vies van Britse folk(rock), maar de songs van The Decemberists staan dit keer bol van de invloeden. Het zijn invloeden die een plek hebben gevonden in een serie zeer aansprekende songs. Het was lang stil rond The Decemberists, maar de band is gelukkig weer helemaal terug.

De Amerikaanse band The Decemberists maakte tussen 2002 en 2018 een achttal uitstekende albums. Het zijn albums waarop de band uit Portland, Oregon, in eerste instantie vooral haar liefde voor Britse folk(rock) liet horen, maar naarmate de jaren vorderden werd de muziek van de band rond voorman Colin Meloy steeds veelzijdiger. De albums van The Decemberists waren stuk voor stuk van hoog niveau, maar op een of andere manier bleef de band redelijk onbekend, al zou ik het persoonlijk geen cultband noemen. 

De afgelopen zes jaar hoorden we niet veel van The Decemberists, in de tussentijd schreef Colin Meloy wel een drietal succesvolle boeken, maar deze week keert de Amerikaanse band terug met een nieuw album. Op As It Ever Was, So It Will Be Again pakt de band meteen flink uit, want het album bevat ruim een uur muziek. In dat ruime uur passen slechts dertien tracks, waaronder het negentien minuten durende epos waarmee het album afsluit. 

Colin Meloy produceerde het nieuwe album van The Decemberists samen met de gelouterde producer Tucker Martine, met wie de band ook in het verleden werkte, en haalde verder een aantal gastmuzikanten naar de studio, onder wie James Mercer van The Shins en R.E.M.’s Mike Mills. 

As It Ever Was, So It Will Be Again opent met een rijk ingekleurde song, die direct laat horen dat The Decemberists zich al lang niet meer alleen laten beïnvloeden door Britse folkrock. De gitaarlijnen doen denken aan de muziek van R.E.M., de koortjes aan The Beach Boys en als er dan ook nog wat blazers opduiken sleept de band uit Portland er nog wat meer invloeden bij. 

As It Ever Was, So It Will Be Again klinkt als een album dat met minstens één been in het verleden staat, maar wat klinkt het ook lekker. De laatste twee albums van de Amerikaanse band vond ik persoonlijk net wat minder dan zijn voorgangers, maar op haar negende album heeft de band de goede vorm weer gevonden. 

Na de Amerikaans aandoende openingstrack duiken invloeden uit de Britse folkrock op in de tweede track, al geven de wat exotische ritmes en blazers een bijzondere draai aan de song. De sfeer zit er direct goed in, de zon schijnt uitbundig eigenlijk laat alleen de buitentemperatuur het nog even afweten. 

Colin Meloy liet op de vorige albums van zijn band al horen dat hij een uitstekend verhalenverteller is en ook As It Ever Was, So It Will Be Again staat vol prachtige verhalen. Het zijn verhalen die zijn verpakt in uitstekende songs. Het zijn songs die citeren uit de folkrock en Westcoast pop van weleer, maar de meeste songs op het album hebben ook een zeer aangename R.E.M. vibe en zo sleept de band er nog wel wat invloeden bij, om uiteindelijk toch weer vooral als The Decemberists te klinken. 

Ruim een uur muziek is meestal te veel van het goede, maar door de kwaliteit van de songs, de verschillende invloeden en het veelkleurige geluid houdt het album makkelijk de aandacht vast. As It Ever Was, So It Will Be Again is op vinyl een album met vier plaatkanten en die klinken allemaal wat anders. De ene keer wat uitbundiger, de volgende keer grotendeels akoestisch en meer folky, dan weer wat veelzijdiger, om te eindigen met een prachtig, indrukwekkend en bijna proggy epos over Jeanne d’Arc. Sterk album weer van de Amerikaanse band.

Erwin Zijleman 

Silver Bead Eyes. Resa Saffa Park

De Noorse muzikante Theresa Frostad Eggesbø bracht eerder dit jaar onder de naam Resa Saffa Park het prachtige Silver Bead Eyes uit en dat is een album dat me echt in alle opzichten zeer aangenaam heeft verrast.

Luister naar Silver Bead Eyes, het eerder dit jaar verschenen album van Resa Saffa Park, en een aantal dingen vallen op. Het is een album dat subtiel en wat jazzy maar ook zeer smaakvol is ingekleurd en dat verandert van ingetogen naar beeldend wanneer de strijkers aanzwellen. Het is een album met songs die makkelijk blijven hangen, maar die ook diepgang laten horen. Het zijn songs die het laat op de avond uitstekend doen, maar ook de rest van de dag dringen ze zich steeds meer op. En Silver Bead Eyes is een album van een uitstekende zangeres, die niet alleen beschikt over een hele mooie stem, maar ook over een stem die meerdere kanten op kan. Wat een verrassing dit album.

De meeste albums die ik op zondagavond bespreek zijn vele decennia oud en meestal gaat het om albums die ik echt noot voor noot ken. Het is goed om zo af en toe ook stil te staan bij vergeten albums uit een veel recenter verleden, want door het grote aanbod aan nieuwe muziek vallen er momenteel met enige regelmaat prachtige albums tussen wal en schip. Silver Bead Eyes van Resa Saffa Park kwam ik bij toeval op het spoor en is zo’n album. 

Tussen de kattenfilmpjes op Instagram kwam ik een filmpje tegen waarop deze Resa Saffa Park het vinyl van haar in februari verschenen album uitpakt. Toen ik het album vervolgens opzocht op Spotify was ik direct aangenaam verrast door het niveau van Silver Bead Eyes, dat tot mijn verbazing al het derde album van Resa Saffa Park is, al kunnen Spaces uit 2022 en Madness. Let Me In! uit 2023 gezien hun speelduur ook best worden gezien als EP’s of mini-albums. Silver Bead Eyes is met dertien tracks en bijna veertig minuten in ieder geval wel een volwaardig album en ik vind het een heel mooi album. 

Resa Saffa Park is de opvallende artiestennaam van de Noorse actrice Theresa Frostad Eggesbø, die werd geboren in Dubai en voor de start van haar carrière aan het Liverpool Institute for Performing Arts studeerde. Resa Saffa Park heeft momenteel weer Oslo als thuisbasis, maar schreef de songs op Silver Bead Eyes naar eigen zeggen in Florence, Oslo, London en Wenen. Een echte wereldburger dus, maar in Nederland is de Noorse muzikante vooralsnog helaas volslagen onbekend. 

Albums van actrices die gaan zingen zijn meestal niet heel geslaagd, maar het album van Resa Saffa Park is een uitzondering. De Noorse muzikante beschikt over een hele mooie stem en het is bovendien een stem die meerdere kanten op kan. In de wat meer ingetogen passages en zeker in de wat donker getinte passages in de songs op Silver Bead Eyes hoor ik flink wat van Lana Del Rey in de stem van Resa Saffa Park, maar de muzikante uit Oslo kan ook meer uitgesproken en ook wat soulvoller of jazzier klinken. 

Ik heb helaas maar heel weinig informatie over het album, maar weet dat het album is geproduceerd door Bård Berg en dat muzikanten Eirik Grove er Daragh Wearen tekenen voor een groot deel van de muziek op het album, buiten de strijkers, waarvoor het Turkse Istanbul String Quartet werd ingeschakeld. Het zijn allemaal namen die me niets zeggen, maar Silver Bead Eyes is echt een prachtig klinkend album. 

De muziek op het album is subtiel, maar ook zeer sfeervol. De basis klinkt jazzy en folky, maar je hoort ook een vleugje soul en wanneer de strijkers aanzwellen krijgt de muziek op Silver Bead Eyes ook een beeldend of zelfs filmisch karakter. Ik heb meer dan eens associaties met Lana Del Rey, maar een enkele keer komt ook Fiona Apple voorbij en zo kan ik nog wel wat namen noemen. Het zijn allemaal namen van persoonlijke favorieten, waarom het niet zo gek ik dat het album van Resa Saffa Park me zo goed bevalt. 

Het is grappig hoe je soms door puur toeval interessante nieuwe muziek tegen kunt komen, maar het overkomt me maar zelden dat ik door toeval een album van het kaliber van Silver Bead Eyes van Resa Saffa Park tegen kom. Ik ga de Noorse muzikante vanaf nu nauwlettend in de gaten houden en koester haar prachtige album steeds wat meer.

Erwin Zijleman

Forest House. Jenny Mitchell

Jenny Mitchell debuteerde op haar zestiende en is inmiddels alweer toe aan haar vierde album, dat net als zijn drie voorgangers een grote liefde voor folk en country en een werkelijk weergaloze zangeres laat horen.

Voor iedereen die de Nieuw-Zeelandse muziekscene een beetje volgt is Jenny Mitchell al lang geen onbekende meer. Haar tweede en derde album deden het in Nieuw-Zeeland uitstekend en trokken ook ver daarbuiten de aandacht. Dat is ook niet zo gek, want Jenny Mitchell is een groot talent. Het is ook weer te horen op haar nieuwe album Forest House, waarop de muzikante uit Wellington wederom indruk maakt met fraai klinkende folk en country en met zeer persoonlijke songs en waarop de nog altijd jonge Nieuw-Zeelandse muzikante imponeert als zangeres. Forest House is in eigen land weer warm ontvangen en verdient hetzelfde in Europa en de Verenigde Staten.

De Nieuw-Zeelandse muzikante Jenny Mitchell debuteerde op haar zestiende met het album The Old Oak. Het is een album waarop de muzikante, die opgroeide op het Zuidereiland maar zich uiteindelijk vestigde in Wellington, laat horen dat ze een geweldige zangeres is. The Old Oak is een album dat ook in het diepe zuiden van de Verenigde Staten gemaakt had kunnen zijn, want op haar debuutalbum omarmt Jenny Mitchell liefdevol de Amerikaanse countrymuziek. 

Mijn eerste kennismaking met de muziek van de Nieuw-Zeelandse muzikant stamt uit 2018, toen haar album Wildfires werd aangeprezen door de op deze site al vaak geroemde nieuwsbrief van de Nieuw-Zeelandse muziekwinkel Flying Out. Op Wildfires klonk de stem van Jenny Mitchell, nog altijd pas negentien jaar oud, nog wat mooier en indrukwekkender. 

Bij beluistering van het album had ik echt geen moment het idee dat ik naar een singer-songwriter van onder de twintig aan het luisteren was, want alles op Wildfires klonk even volwassen. Het tweede album van Jenny Mitchell was ook in muzikaal opzicht zeer aansprekend en nog wat beter dan haar debuutalbum uit 2015. Ook op Wildfires speelde de Amerikaanse countrymuziek waarmee Jenny Mitchell opgroeide een voorname rol, maar ook invloeden uit de folk en de Keltische muziek hadden hun weg gevonden naar het album. 

Jenny Mitchell vervolgde haar carrière met het in 2022 verschenen Tug Of War. Het is een album dat werd opgenomen tijdens de coronapandemie, een periode die voor Jenny Mitchell samenviel met een aantal andere dalen in haar leven. Het leverde een prachtig ‘coming of age’ album op, dat wat mij betreft nog wat mooier was dan voorganger Wildfires. 

De stem van Jenny Mitchell klonk op Tug Of War nog wat mooier en doorleefder en ook in muzikaal opzicht sprak het album nog net wat meer tot de verbeelding. Ook op Tug Of War domineerden invloeden uit de folk en de country en het geluid op het album stak de betere producties uit Nashville naar de kroon, met de achtergrondzang van de zussen van Jenny Mitchell als kers op de taart. 

Jenny Mitchell keert deze week terug met Forest House, dat me uiteraard weer werd aangeraden door Flying Out. Na Tug Of War lag de lat bijzonder hoog, maar direct vanaf de eerste noten wist het vierde album van Jenny Mitchell me weer te betoveren. Dat doet Jenny Mitchell ook dit keer met haar stem, die alleen maar mooier en rijker wordt. Het is een stem die ook op Forest House fraai wordt ondersteund door de stemmen van haar jongere zussen, die ook zijn gezegend met prachtige stemmen. 

In muzikaal opzicht is er niet zo heel veel veranderd. Ook op Forest House maakt Jenny Mitchell muziek met vooral invloeden uit de folk en de country en klinkt ze als een gelouterde muzikante uit Nashville. Ik denk dat heel wat gelouterde muzikanten uit de Amerikaanse muziekhoofdstad met enige jaloezie naar Forest House zullen luisteren, want Jenny Mitchell maakt op haar nieuwe album echt in alle opzichten indruk en levert een rootsalbum af dat niet onder doet voor de betere albums in het genre. 

Dat is mede de verdienste van de songs, die de zeer persoonlijke thema's niet schuwen, maar eigenlijk klopt op Forest House alles. Voor iedereen die de vorige twee albums van Jenny Mitchell kent is dat geen verrassing, maar iedereen die de muziek van de Nieuw-Zeelandse muzikante niet kent loopt inmiddels een paar geweldige albums achter.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Forest House hier luisteren en bestellen:

https://jennymitchell.bandcamp.com/album/forest-house 

Deep Feeler. Liv Green

Liv Greene schaar ik na beluistering van het prachtige Deep Feeler per direct onder de grote beloften binnen de Amerikaanse rootsmuziek, want wat is dit een mooi album en wat is Liv Greene en goede zangeres.

Het debuutalbum van Liv Greene was aardig maar wat mij betreft ook niet meer dan dat. Het is ongelooflijk wat voor stap de muzikante uit Nashville heeft gezet op haar tweede album. Het is deels de verdienste van de subtiele instrumentatie en de fraaie productie van het album, dat werd opgenomen in de studio van Gillian Welch en David Rawlings, maar Liv Greene is ook enorm gegroeid als zangeres en als songwriter. Deep Feeler is een veelzijdig rootsalbum dat meerdere hoeken van de Amerikaanse rootsmuziek bestrijkt en dat varieert van uiterst ingetogen tot en met voorzichtig uptempo. De prachtige stem van Liv Greene is in alle tracks de kers op de taart.

De Amerikaanse singer-songwriter Liv Greene debuteerde in het voorjaar van 2020 met Every Bright Penny. Het is een album dat me wel nieuwsgierig maakte naar de muziek van Liv Greene, maar dat me ook niet volledig overtuigde. De muzikante uit Nashville, Tennessee, combineerde op haar debuutalbum op knappe en bijzondere wijze nogal traditioneel aandoende bluegrass met een net wat steviger gitaargeluid en ik hoorde ook wel wat in de stem van de Amerikaanse muzikante. 

Het was uiteindelijk vooral een wat schel geluid dat er voor zorgde dat ik Every Bright Penny liet liggen. Dat matige geluid is Liv Greene mogelijk zelf ook opgevallen, want haar deze week verschenen tweede album klinkt echt prachtig. De openingstrack en titeltrack van Deep Feeler combineert warme akoestische gitaarakkoorden, met de bedwelmende klanken van de pedal steel en wat fantasierijke percussie en dat klinkt fantastisch. 

Het is een combinatie van klanken die vaker terugkeert op Deep Feeler, dat anders klinkt dan het debuutalbum van Liv Greene. Dit debuutalbum zou ik hebben omschreven als Alison Krauss met een rootsy gitaarband en dat is een omschrijving die op geen enkele manier past bij het tweede album van Liv Greene. 

Deep Feeler deed me in eerste instantie wel wat denken aan de muziek van Gillian Welch. Dat is mogelijk geen toeval, wat het tweede album van Liv Greene werd opgenomen in de Woodland Sound Studios van Gillian Welch en David Rawlings in Nashville, waar de Amerikaanse muzikante werd bijgestaan door Matt Andrews, die eerder werkte met de eigenaars van de befaamde studio. 

Liv Greene wist vervolgens ook nog eens een stel uitstekende muzikanten naar de studio te krijgen, met Sarah Jarosz als meest aansprekende naam. Het zorgt er voor dat Deep Feeler in muzikaal en productioneel opzicht staat als een huis. Het door gitaren gedomineerde en door andere instrumenten, waaronder de pedal steel en de viool, fraai verrijkte geluid bevat vooral invloeden uit de country en de folk en is door het steeds leggen van net wat andere accenten voldoende gevarieerd. 

Ik heb het vorige album van Liv Greene ook nog eens beluisterd en hoewel ik de belofte nog steeds hoor, is het belang van een mooi geluid me nog eens heel goed duidelijk geworden. Op haar debuutalbum vond ik Liv Greene wel een interessante zangeres en dat is ze ook op Deep Feeler waarop haar zang nog wat expressiever is maar ook beter wordt gedoseerd. 

De muzikante uit Nashville heeft af en toe een bijzondere snik in haar stem, wat de zang op Deep Feeler onderscheidend maakt, maar het is ook zang die goed past bij de genres die zijn te horen op het album. Liv Greene kan overigens ook prachtig zuiver zingen, waardoor ik af en toe toch weer iets hoor van Alison Krauss, maar ook Emmylou Harris komt voorbij in de veelzijdige zang op het album. 

Ik zeg het vaker, maar het valt tegenwoordig echt niet mee om de aandacht te trekken als beginnend muzikant binnen de Amerikaanse rootsmuziek. Het zal ook voor Liv Greene niet meevallen om op te vallen, maar iedereen die luistert naar Deep Feeler zal horen dat ze dit met haar muziek zeker doet. Ik ben zelf zo onder de indruk van het album dat ik het schaar onder de betere of zelfs de allerbeste rootsalbums van 2024 en dat had ik op basis van haar debuutalbum uit 2022 echt niet verwacht.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Deep Feeler hier luisteren en bestellen:

https://livgreene.bandcamp.com/album/deep-feeler