Evergreen In Your Mind. Juni Habel

Iets meer dan drie jaar na het uitstekende Carvings keert de Noorse muzikante Juni Habel terug met Evergreen In Your Mind, dat net als het vorige album opvalt door de bijzondere sfeer en een zeer karakteristieke stem.

Ik ben niet altijd gek op traditionele Britse folk en toch is dat het genre waardoor Juni Habel zich het meest heeft laten beïnvloeden. De Noorse muzikante geeft echter wel een eigen draai aan invloeden uit de Britse folk en voegt Scandinavische ingrediënten toe aan haar muziek. Het is muziek die een onthaastend karakter heeft, maar vergeet niet om goed te luisteren naar en te genieten van de mooie muziek op Evergreen In Your Mind en van de bijzondere stem van Juni Habel, die de muziek van de Noorse muzikante een eigen karakter geeft. Alles wat Juni Habel doet is direct mooi, maar haar intieme en soms bijna verstilde nieuwe album beschikt ook over flink wat groeipotentie.

In de eerste maand van 2023 verscheen Carvings, het tweede album van Juni Habel. Het is een album dat zich zeker heeft laten inspireren door Britse folk, maar de muziek van de Noorse singer-songwriter klinkt ook absoluut Scandinavisch. Carvings is een album waarmee je even kunt ontsnappen aan de drukte van alle dag. Het tempo is laag, de muziek is het grootste deel van de tijd uiterst sober en ook de stem van Juni Habel heeft iets rustgevends. 

Carvings is echter ook een album dat het verdient om aandachtig beluisterd te worden. De songs van de Noorse muzikante zitten knap in elkaar, de muziek op Carvings is subtiel maar is ook versierd met subtiele accenten en er gebeurt echt van alles in de zang van Juni Habel. 

In april is de opvolger van Carvings verschenen en ook Evergreen In Your Mind is een album dat vrijwel onmiddellijk een serene rust brengt. Op de cover van het album zien we Juni Habel in een weids en wat ruw landschap, waar de stilte vast regeert. De Noorse muzikante nam ook haar nieuwe album grotendeels thuis op en heeft de rust van het Noorse platteland meegenomen naar haar muziek. 

Evergreen In Your Mind is net als Carvings een album dat het predicaat folkalbum verdient. Ook op haar derde album laat de muzikante uit het Noorse Viken zich inspireren door traditionele Britse folk, maar ook dit keer geeft ze haar muziek een Scandinavische vibe mee. 

In de basis hebben de songs van Juni Habel genoeg aan een akoestische gitaar en de stem van de Noorse muzikante, maar ook op Evergreen In Your Mind zijn fraaie versiersels toegevoegd aan het sobere geluid op het album. De accenten die zijn toegevoegd aan het akoestische gitaarspel zijn subtiel, maar zorgen er door de inzet van steeds andere instrumenten voor dat er voldoende variatie tussen de sobere songs op Evergreen In Your Mind zit. 

De schoonheid van de muziek op het album hoor je vooral wanneer je het nieuwe album van Juni Habel met de koptelefoon beluistert en ervaart hoe knap de productie van Juni Habel en Stian Skaaden is. Bij beluistering met de koptelefoon hoor je bovendien veel beter hoe mooi de stem van de Noorse muzikante is. 

Juni Habel heeft een stem die het goed doet in wat traditioneler klinkende Britse folk, maar ze verloochent ook haar afkomst niet en voegt een Scandinavische touch toe aan haar zang. Het unieke karakter van Evergreen In Your Mind zit hem deels in deze Scandinavische invloeden, maar wat ik vooral bijzonder vind aan het album is de wijze waarop Juni Habel de tijd neemt voor haar songs. 

Dat hoor je terug in haar zang die nergens gehaast klinkt en ook de muziek op het album neemt alle tijd om zich te ontwikkelen en om ieder instrument een goede plek te geven. Bij eerste beluistering van het nieuwe album van Juni Habel was ik vooral geïntrigeerd door de bijzondere sfeer op het album, maar nu ik er vaker naar heb geluisterd, hoor ik steeds meer en steeds intenser de schoonheid van de muziek van Juni Habel. 

Zeker op een zondagochtend doet Evergreen In Your Mind al snel wonderen, maar ook op de andere momenten van de dag wordt de muziek van de Noorse muzikante me steeds dierbaarder. Carvings ben ik na de indrukwekkende kennismaking helaas snel weer vergeten, maar Evergreen In Your Mind gaat zeker langer mee.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Evergreen In Your Mind hier luisteren en bestellen:

https://junihabel.bandcamp.com/album/evergreen-in-your-mind 

Sivert Høyem live. Monday 9 February 2026, Paradiso Amsterdam with King Hüsky

Photo: WdN-vdB

The man with the arguably best voice in rock music this side of any Alps in the world, is on tour and one stop was in the Paradiso, Amsterdam. With his album, 'Exiles' out for 20 years and 'Lioness' for 10 and celebrating his 50th birthday on this tour, there was a lot to commemorate. Enough to release a best of album in 2026.

For my wife, seeing Høyem live was a first. (For me it was as a solo artist.) Her question was, does he really have such a beautiful voice? Having seen Madrugada live for the first time on tour supporting the 'The Nightly Disease' album, I knew the answer of course. Believe, me she was convinced. I was looking at an adoring face for most of the concert.

Høyem played a good cross section of his oeuvre. I had to admit that I am far less familiar with it as with his band's. Madrugada's albums have simply been played far more often. There is also another thing. When younger, lyrics are memorised far easier. In the Madrugada encore singing along was far easier for me.

Photo: WdN-vdB

Høyem's solo work is more varied, in the sense that the arrangements will go in far more different directions. In general he rocks a little less loud and that is o.k. I already have a 'Blood Shot Adult Commitment'. The blues infused atmospherics are regularly there. His voice is his voice and that pulls me so smoothly into his songs.

This is exactly what happened during the show. Song by song Høyem and band pulled me in further and further. Looking around me and over the venue's hall, I wasn't the only one. Even in the very quiet songs, people were totally quiet. No Dutch disease here this evening. The audience was very well mixed in age and gender. From 20 to 70 somethings, they were all there. And, if Paradiso wasn't sold out, then it may have been able to have a few dozen persons extra before it would have become uncomfortable.

Majesty, WdN-vdB

To have a legacy like the one Sivert Høyem has to tag along, is no sinecure. His band Madrugada made a musical difference to a lot of people and with Kaizers Orchestra and Motorpsycho is the best band to have come out of Norway, in my opinion. With his solo oeuvre he has come, by comparison, a very long way. But when 'Majesty' and especially 'The Kids Are On High Street' are played, I noticed the whole audience going one step further. But wasn't Sivert Høyem as well? It looked like it.

It all ended with the big ballad of his last album, 'Dancing Headlights', 'Hollow'. To leave us with a ballad does show how certain he is of the power of his ballads. and rightly so, 'Hollow' is a beautiful song. Conclusion, a near perfect show was played, near, as the guitarist made a few noticeable mistakes and a few times was mixed too loud. It was all forgiven, as it was a memorable show.

Then the support act. King Hüsky is a totally new name to me and will be forgotten quite soon. I am not sure I ever saw a less inspired and inspiring artist then King Hüsky. I realise it is not easy to stand alone on a stage with a slowly filling room in front of you, where most people will not be there for you. And being only one man, his voice and an acoustic guitar. But, he had a whole room to win. People were sympathetic, but not for a second I had the idea that the man wanted to conquer anyone. There's nothing more I can tell you, as not a single thing made a lasting impression on me, except the listlessness of the man. There's just nothing more to tell, I'm afraid.

Wout de Natris - van der Borght 

Big City Life. Smerz

De Amerikaanse muziekwebsite Pitchfork maakt dit jaar hele bijzondere keuzes in haar jaarlijstje, maar met het eigenzinnige popalbum van het Noorse duo Smerz heeft de eigenzinnige website het bij het juiste eind.

Big city life van Smerz deed het afgelopen voorjaar volgens mij niet heel veel in Nederland, maar met name in de Verenigde Staten kon het Noorse duo dat bestaat uit Catharina Stoltenberg en Henriette Motzfeldt rekenen op positieve recensies. Pitchfork was haar recensie nog niet vergeten en riep het album van Smerz vorige week uit tot het popalbum van 2025. Ik hoorde het in eerste instantie niet, maar als je de tijd neemt voor de muziek van het tweetal uit Oslo valt er veel op zijn plek. Smerz maakt eigenzinnige en soms bijna minimalistische popmuziek, maar de songs van Catharina Stoltenberg en Henriette Motzfeldt hebben ook iets aanstekelijks. Ik had tot deze week nog nooit van Smerz gehoord, maar ik heb wel wat met dit album.

Het is december en dus worden we momenteel overspoeld door een vloedgolf aan jaarlijstjes. Er zijn altijd een paar jaarlijstjes waar ik met speciale belangstelling naar uitkijk en het jaarlijstje van Pitchfork is er een van. De Amerikaanse muziekwebsite heeft er dit jaar een bijzonder lijstje van gemaakt met een top 10 waarin maar liefst zeven albums staan die ik niet ken, wat enigszins oncomfortabel voelt, maar ook de fantasie prikkelt. 

Pitchfork heeft ook een lijst gemaakt met uitsluitend popalbums, maar ook hierin kom ik nogal wat onbekende albums tegen. Het is ook een wat wonderlijke lijst, want de rangorde in de lijst met popalbums is niet consistent met de lijst waarin alle genres zijn vertegenwoordigd. Het zorgt voor een, in ieder geval voor mij, hele bijzondere nummer één, want Pitchfork kiest het voor mij totaal onbekende Big city life van Smerz als beste popalbum van 2025. 

Pitchfork opent haar aanprijzing van het album met de volgende zin: “Possibility, aspiration, fantasy: These are the currencies of pop music, and Smerz are making their own mint.” Hierna volgen nog een aantal alinea’s tekst waar ik geen touw aan vast kan knopen, maar dat Smerz geen dertien in een dozijn popmuziek maakt was me vervolgens wel duidelijk. 

Smerz is een Noors duo dat bestaat uit Catharina Stoltenberg en Henriette Motzfeldt. De twee schreven de songs op Big city life en tekenden ook voor de uitvoering en de productie. Het is zo ongeveer alle info die is te vinden op de bandcamp pagina van het tweetal uit Oslo, dat naar verluidt een groot deel van de tijd in Kopenhagen doorbrengt. 

Big city life doet het goed op een aantal eigenzinnige muziekwebsites, waaronder die van Pitchfork, maar heeft verder niet heel veel aandacht gekregen. Het is dan ook geen album dat in één adem kan en zal worden genoemd met de grote popalbums van 2025. Catharina Stoltenberg en Henriette Motzfeldt maken niet de makkelijkste muziek en maken bovendien muziek die constant van kleur verandert, waardoor de muziek van Smerz weinig houvast biedt. 

Het album opent met minimalistische elektronica en de wat onderkoelde zang van de twee, waarna een piano wordt toegevoegd. In de tweede track wordt een bijzonder ritme en wat ruis op de achtergrond gecombineerd met zang en wederom klinkt het wat minimalistisch. Toch begrijp ik wel dat Pitchfork het album van Smerz als pop bestempeld, want de songs van het Noorse tweetal klinken misschien bijzonder, maar zijn zeker niet ontoegankelijk. 

Ik moest absoluut wennen aan de songs van Smerz, die deels met elektronica en deels met organische instrumenten zijn ingekleurd, maar eenmaal gewend aan de bijzondere klanken, de bijzondere songstructuren en de zang van Catharina Stoltenberg en Henriette Motzfeldt begon ik te horen wat Pitchfork hoort in Big city life. 

Het is knap hoe het tweetal met beperkte middelen maximaal effect weet te sorteren en het is minstens even knap hoe ritmes, elektronica piano een geheel vormen en prachtig samenvloeien met de zang. Catharina Stoltenberg en Henriette Motzfeldt gaan met dit album niet de wereld veroveren, maar liefhebbers van popmuziek die anders klinkt dan de mainstream popmuziek van het moment vinden veel van hun gading op dit bijzondere album. 

Luister net een keer meer dan je eigenlijk van plan bent en alles valt op zijn plek, waarna de bijzondere songs van Smerz opeens hopeloos verslavend kunnen zijn. Dat heeft Pitchfork toch weer knap gehoord, zoals zo vaak.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Big City Life hier luisteren en bestellen:

https://smerzforyou.bandcamp.com/album/big-city-life 

Iris Silver Mist. Jenny Hval

De Noorse muzikante Jenny Hval betovert op haar nieuwe album Iris Silver Mist met wonderschone klanken vol avontuur, die je meenemen op een bedwelmende en buitengewoon fascinerende luistertrip.

Ik kwam de muziek van de Noorse muzikante Jenny Hval ruim tien jaar geleden voor het eerst tegen en kon er toen nog niet goed mee uit de voeten. Sindsdien is haar muziek stapje voor stapje wat toegankelijker geworden en ben ik steeds meer onder de indruk geraakt van haar muziek. Het zorgt er voor dat ik ieder nieuw album van Jenny Hval weer net wat mooier vind dan het vorige album en dat gaat ook weer op voor haar nieuwe album Iris Silver Mist. Het is een conceptalbum dat continu de fantasie prikkelt, maar dat ook een unieke sfeer creëert. Het is een stuk minder experimenteel dan de muziek die de Noorse muzikante tien jaar geleden maakte, maar het klinkt nog altijd heel bijzonder. 

Ik heb een aantal jaren geworsteld met de muziek van de Noorse muzikante Jenny Hval. Haar eerste albums intrigeerden me absoluut en waren bij vlagen ook zeker mooi, maar het waren ook albums waar ik veel te vaak geen chocola van kon maken, waardoor ik ze uiteindelijk toch liet liggen. 

Het veranderde in 2016, toen Jenny Hval haar album Blood Bitch uitbracht. Het is een album dat ik pas ontdekte nadat het in meerdere jaarlijstjes was opgedoken, maar vervolgens liet ik me snel overtuigen door de bijzondere mix van elektronische muziek, klassieke muziek en avant-garde en de al even bijzondere zang van Jenny Hval. 

Sinds Blood Bitch zijn de albums van de Noorse muzikante steeds iets toegankelijker geworden, waardoor ik The Practice Of Love uit 2020 en Classic Objects uit 2022 nog wat makkelijker omarmde dan Blood Bitch uit 2016. Toegankelijk is in het geval van Jenny Hval overigens een zeer relatief begrip, want voor dertien in een dozijn popsongs ben je bij haar nog altijd niet aan het juiste adres. 

Het deze week verschenen Iris Silver Mist is een stuk minder experimenteel dan de vroege albums van Jenny Hval en is weer net wat toegankelijker dan Classic Objects, maar iedereen die op zoek is naar hitgevoelige popsongs die na één keer horen voorgoed in je hoofd zitten, kunnen waarschijnlijk niet overweg met het nieuwe album van Jenny Hval. 

De basis van de meeste songs op het nieuwe album van Jenny Hval kreeg vorm tijdens de coronapandemie. De muzikante uit Oslo raakte geïntrigeerd door de wijze waarop geuren verbonden kunnen zijn met herinneringen. Het levert met Iris Silver Mist een conceptalbum op over geuren en herinneringen en ik vind het een bijzonder mooi album. 

De geuren moet je er uiteraard zelf bij verzinnen, maar het nieuwe album van Jenny Hval prikkelt wel een aantal andere zintuigen. In de openingstrack hoor je fraaie atmosferische klanken, bijzondere ritmes, uiteenlopende natuurgeluiden en de opvallend mooie zang van de Noorse muzikante, die haar stem ook gebruikt als instrument. 

In de openingstrack is er ook weer direct de combinatie van ingrediënten die makkelijk het oor strelen en ingrediënten die de fantasie prikkelen. Het zijn ingrediënten die terugkeren in meerdere songs op het album, hier en daar gecombineerd met bijzondere elektronica, die varieert van nostalgisch tot futuristisch. 

Ik zal de muziek van Jenny Hval op Iris Silver Mist niet snel experimenteel noemen of in het hokje avant-garde stoppen, maar alledaags is het album geen moment. Jenny Hval klinkt echt totaal anders dan op haar vroege albums, maar haar muziek is, ondanks het wat toegankelijkere karakter, nog steeds avontuurlijk en verrassend. 

Ik moest nog wel even wennen aan haar vorige albums, maar Iris Silver Mist vond ik eigenlijk direct mooi. Het is een album met een duidelijk Scandinavische sfeer, maar het op het legendarische 4AD label verschenen album herinnert ook aan een aantal in het verleden op dit label verschenen albums, zeker wanneer wat ambient achtige klanken domineren. 

Iris Silver Mist is soms bedwelmend of sprookjesachtig mooi, maar soms ook vervreemdend en ongrijpbaar. Ik heb lang moeten wennen aan de muziek van Jenny Hval, maar hetgeen dat ze laat horen op haar nieuwe album is bijzonder indrukwekkend en echt wonderschoon.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Iris Silver Mist hier luisteren en bestellen:

https://jennyhval.bandcamp.com/album/iris-silver-mist 

Silver Bead Eyes. Resa Saffa Park

De Noorse muzikante Theresa Frostad Eggesbø bracht eerder dit jaar onder de naam Resa Saffa Park het prachtige Silver Bead Eyes uit en dat is een album dat me echt in alle opzichten zeer aangenaam heeft verrast.

Luister naar Silver Bead Eyes, het eerder dit jaar verschenen album van Resa Saffa Park, en een aantal dingen vallen op. Het is een album dat subtiel en wat jazzy maar ook zeer smaakvol is ingekleurd en dat verandert van ingetogen naar beeldend wanneer de strijkers aanzwellen. Het is een album met songs die makkelijk blijven hangen, maar die ook diepgang laten horen. Het zijn songs die het laat op de avond uitstekend doen, maar ook de rest van de dag dringen ze zich steeds meer op. En Silver Bead Eyes is een album van een uitstekende zangeres, die niet alleen beschikt over een hele mooie stem, maar ook over een stem die meerdere kanten op kan. Wat een verrassing dit album.

De meeste albums die ik op zondagavond bespreek zijn vele decennia oud en meestal gaat het om albums die ik echt noot voor noot ken. Het is goed om zo af en toe ook stil te staan bij vergeten albums uit een veel recenter verleden, want door het grote aanbod aan nieuwe muziek vallen er momenteel met enige regelmaat prachtige albums tussen wal en schip. Silver Bead Eyes van Resa Saffa Park kwam ik bij toeval op het spoor en is zo’n album. 

Tussen de kattenfilmpjes op Instagram kwam ik een filmpje tegen waarop deze Resa Saffa Park het vinyl van haar in februari verschenen album uitpakt. Toen ik het album vervolgens opzocht op Spotify was ik direct aangenaam verrast door het niveau van Silver Bead Eyes, dat tot mijn verbazing al het derde album van Resa Saffa Park is, al kunnen Spaces uit 2022 en Madness. Let Me In! uit 2023 gezien hun speelduur ook best worden gezien als EP’s of mini-albums. Silver Bead Eyes is met dertien tracks en bijna veertig minuten in ieder geval wel een volwaardig album en ik vind het een heel mooi album. 

Resa Saffa Park is de opvallende artiestennaam van de Noorse actrice Theresa Frostad Eggesbø, die werd geboren in Dubai en voor de start van haar carrière aan het Liverpool Institute for Performing Arts studeerde. Resa Saffa Park heeft momenteel weer Oslo als thuisbasis, maar schreef de songs op Silver Bead Eyes naar eigen zeggen in Florence, Oslo, London en Wenen. Een echte wereldburger dus, maar in Nederland is de Noorse muzikante vooralsnog helaas volslagen onbekend. 

Albums van actrices die gaan zingen zijn meestal niet heel geslaagd, maar het album van Resa Saffa Park is een uitzondering. De Noorse muzikante beschikt over een hele mooie stem en het is bovendien een stem die meerdere kanten op kan. In de wat meer ingetogen passages en zeker in de wat donker getinte passages in de songs op Silver Bead Eyes hoor ik flink wat van Lana Del Rey in de stem van Resa Saffa Park, maar de muzikante uit Oslo kan ook meer uitgesproken en ook wat soulvoller of jazzier klinken. 

Ik heb helaas maar heel weinig informatie over het album, maar weet dat het album is geproduceerd door Bård Berg en dat muzikanten Eirik Grove er Daragh Wearen tekenen voor een groot deel van de muziek op het album, buiten de strijkers, waarvoor het Turkse Istanbul String Quartet werd ingeschakeld. Het zijn allemaal namen die me niets zeggen, maar Silver Bead Eyes is echt een prachtig klinkend album. 

De muziek op het album is subtiel, maar ook zeer sfeervol. De basis klinkt jazzy en folky, maar je hoort ook een vleugje soul en wanneer de strijkers aanzwellen krijgt de muziek op Silver Bead Eyes ook een beeldend of zelfs filmisch karakter. Ik heb meer dan eens associaties met Lana Del Rey, maar een enkele keer komt ook Fiona Apple voorbij en zo kan ik nog wel wat namen noemen. Het zijn allemaal namen van persoonlijke favorieten, waarom het niet zo gek ik dat het album van Resa Saffa Park me zo goed bevalt. 

Het is grappig hoe je soms door puur toeval interessante nieuwe muziek tegen kunt komen, maar het overkomt me maar zelden dat ik door toeval een album van het kaliber van Silver Bead Eyes van Resa Saffa Park tegen kom. Ik ga de Noorse muzikante vanaf nu nauwlettend in de gaten houden en koester haar prachtige album steeds wat meer.

Erwin Zijleman

Motorpsycho. Motorpsycho

If I remember correctly, 2024 was Motorpsycho-less year. I caught the Motorpsycho train once again in 2017 and from then on there was an album every single year. Many of them better than the other, starting with 'The Tower' and now there is an album called simply Motorpsycho.

Listening to the album for the first time, I got the feeling that I had reached my Motorpsycho overdose once again. Something that happened to me for the first time circa 2010. I skipped a few albums, until I read the urgency in the review of 'The Tower'.

The Trondheim based Norwegian band is around since the late 80s and has a prolific output. This reviewer caught on in the year 2001, well one album earlier, 'Let Them Eat Cake', which didn't make an impression on me. 'Phanerothyme' did though and off Motorpsycho and I went on the ride until 'Little Lucid Moments' in 2008.

Now Motorpsycho is known for re-creating music from the past and that it's pretty good at it. Besides creating long(er) compositions that take many a turn and allow for experimentations and improvisations in the studio and later on on stage, it plays songs that seem to come from the songbook of another artist, but is a Motorpsycho song nonetheless. You find a few of both categories on 'Motorpsycho'.

The longest song is 'Neotzar (The Second Coming)' spanning over 21 minutes and with two 10 plus minutes songs also, you will understand that the band released another double LP. The more I listen, the more I understand that 'Motorspsycho' is another must have album. Although the opening track is familiar in sound and based around an elementary riff, the energy is there from the get go and Hans Magnus "Snah" Ryan explores the options with notes that are endlessly repeated but also change at some point. Minimal progrock? Not when the singing is there and 'Lucifer, Bringer Of Light' is in full swing. Classic Motorpsycho.

Not so classic, is where the band goes off exploring the folk and worldmusic side of Led Zeppelin. A mix of 'Gallows Pole', 'Nobody's Fault But Mine' and 'Kashmir' 'Laird Of Heimly' is. The acoustic guitar and the strings are dead giveaways here, as is the style of singing. It is a nice rest area between the rocking 'Lucifer, Bringer Of Light' and the exuberant 'Stanley (Tonight's The Night)'. It comes across as a song where the band is dancing on a rumbling volcano. There is a West Coast connotation but also rocking out with abandon.

After that Motorpsycho winds up and down many a path, surprising you, pleasing you, perhaps even a little shock here and there. It was, is and wil remain a band that excels in what it is good in already but also is not afraid to explore something new. It is all present here.

In the end it is the energy level that sold 'Motorpsycho' to me. Motorpsycho is not a band that I play often but when I do, it is always with pleasure. Something happens as the band is very present and affects my mood positively immediately. It's just not for every moment. 'Motorpsycho' has found its place alright. And now I find that in NL we have to wait until 23 March for the physical product. Patience, in other words, is asked for.

Wout de Natris - van der Borght

 

Those who do not want to wait, can go here:

https://motorpsycho.bandcamp.com/album/motorpsycho

 

Dancing Headlights. Sivert Høyem

And so it has come to pass that Sivert Høyem's voice and music are a quarter of a century in my life. Ever since 'Industrial Silence' by his band Madrugada was released in The Netherlands in 2000 (1999 in Norway), I have followed him and here is another solo album, within a year of 'On An Island'.

With his warm, deep voice Høyem is special in the pop world. He has one of the best voices in the business. It has the right level of deepness and resonates in the most pleasant of ways. A voice that excels in dark ballads but, in contrast with many deep-voiced singers, keeps his own in rockers as well. And it shows on Dancing Headlights.

The album opens with a typical Sivert Høyem ballad. Slow, warm and impressive. 'Love Vs. The World', an uptempo more rocking song, rocks the tranquil boat, allows for some pop on the album as well. 'The Great Upsetter' is once again a ballad but also rocks. The album delves deeper and starts to open up and blossom because of it. "Play that record one more time" Høyem sings and it seems like his request will be met. With a song like 'The Great Upsetter' on board it becomes easy to do put Dancing Headlights on repeat. As far as I'm concerned Sivert Høyem has added another pearl to his oeuvre.

At this point in time I do not have any information on the album, so I have to point you to the album itself for that. It will not be long before I have it, so maybe I'll add a P.S. later. What is clear to me, is that Dancing Headlights is a more solid album and more varied, in the way the Madrugada albums were. Something I've often missed on his solo albums. Dancing Headlights is a varied album that touches on different moods that are rather wide apart. From 'Hurdle' to 'Hollow' is quite the musical stretch. From a rock guitar and speed, to strings and meandering. But then listen to that voice in both songs.

In 'Summer Rain' the two approaches are combined. The song goes from small to ever larger. The speed is there from the beginning but it's some time before the band really starts going for it. The song builds up the tensions by adding a little by the verse, until the beast is unleashed and starts running unrestrained. I simply love how this song plays out.

When all is said and done Dancing Headlights rocks more than it is at rest. It may be that Sivert Høyem saved several rock songs that did not fit on his previous album 'On An Island' and kept them for an in between album. In the end, it is only an eight song album, including one live track. If so, I'm not complaining. Dancing Headlights is a more than fine album, that as far as I'm concerned can grow into one of my favourite Sivert Høyem solo albums. I totally like the mix of ballads and rockers, just like I did in the 00s, when I heard him sing first. Dancing Headlights is a fine album and I will have it here very soon.

Wout de Natris - van der Borght

Poppin' Up Again. The Yum Yums

How long does a review need to be? A good question. I like to use words to express what an album does to me and can be quite lengthy about certain passages I particularly like. For an album like Poppin' Up Again I could be very brief: Perfect pop-rock? Check.

Norway's The Yum Yums' band name sounds like song title 'Chewy Chewy', Ohio Express' 1969 hit single. Musically the band fonds itself somewhere between The Monkees and 1980s powerpop. The blend is simply perfect. I can't help but asking myself, how is it possible to write such perfect pop songs in 2024 in a genre where everything was said and done already decades ago. Three chords and perfect pop. This is what The Ym Yums deliver for 17 songs. Okay, it may be a bit much seventeen songs but who cares when they are this good.

Do you need references? The Monkees were already presented. I would look at fellow Rum Bar Records bands like Watts and The Shang Hi Los or Muck and the Mires, where the anecdotal way of making music of the latter band is missing here. From there we move to bands like The Knack or The Outfield. The Yum Yums have it all down to a t and then come in the harmony vocals. Like the best bands from the 60s, the Norwegians sing together like there's no tomorrow. Like the Dutch band The Maureens, the harmonies are mastered superbly by The Yum Yums.

I will not write more, as hearing is believing. Poppin' Up Again is a fun album that deserves being listened to. Fun music executed totally serious to ensure the best album possible. Both done? Check.

Wout de Natris - van der Borght

You can listen to and order Poppin' Up Again here:

https://rumbarrecords.bandcamp.com/album/poppin-up-again

Kaizers Orchestra live. Paradiso Amsterdam, Saturday 16 March 2024

Photo: Wout de Natris

Ompa til du dør alright. Eleven years older and finally, finally we were able to go and see a Kaizers Orchestra show once again. I had missed the last one due to illness. Had I know, I would have elevated myself alright.

In 2024, the podium looked familiar. Two oildrums, the old-fashioned pump organ (shape) with all the draperies and props around it. An old-fashioned garbage bin as part of the drum kit, an old upright bass. It was all there and of course the logo with the gasmask hanging in the back.

An instrumental track started playing in the typical Kaizers style, like a loop, repeating and repeating. Keyboardist Helge Risa walked on stage, his gasmask on and a suitcase in his hand. A man going to his desk job in the city, sharply dressed in suit and tie. Except that in his theatrical way, his desk job is behind this pump organ, where he sets in motion the Kaizers' set with an atypical rhythm played on his organ.

What other song should Kaizers Orchestra return to the stage in Amsterdam with than this one: 'Ompa til du dør'. This is the band's declaration of intent. In the second song the signature rhythm section comes across in a fantastic way. Nearly all bandmembers get at it in ''Bøn Fra Helvete, when' they all start ramming on the oil drums with big sticks and car wheels are hit with a crowbar. All are in full swing in the song. All have different accents rhythmically. I honestly do not know how they do it. It sounds fantastic though but is also hard work.

The band did not tour after a new album. There is a "greatest hits" out, but like singer Janove Ottensen siad, "we are a no-bit wonder", until 2011 when they scored a hit in Norway with 'Hjerteknuser'. It turned the band into a one-hit wonder. Not for us in NL. Paradiso was packed with "Scandis". For them every song was a hit, as all were sung along loudly around me. The weight of the show was on the debut album for certain. 'Umpa Til Du Dør' allows for so much audience participation with all its hallelujahs, umpas, oohs and ahhs, that it only makes sense it did.

e

Yes, caught the moment! Wout de Natris

I don't speak Norwegian, and only understand rudimentary words here and there. It doesn't matter. The music tells it all. The title of the song and the first album of the same name, are the blue print for what this band does. It mixes polka, umpa, (surf)rock, Tom Waits and the Netherlands' own De Kift into music that is totally charged, inimitable. In all ways the most original band I know, with De Kift that is. Despite how complex the music is, the melodies are always superior. Had I known Norwegian, I would be able to sing along to all the songs. They are that kind of songs. Totally pop but not for the average pop fan.

The return to the stage can only be called glorious. The band is so good, the music so exceptional. The big stage antics of singer Janove Ottensen finishes it off. With his greying hair, shaven to the skin, he even looks like Ferry Heijne of De Kift nowadays. The two could be brothers from a distance and certainly totally have the same presence on stage. Ottensen is able to lay down his will on the audience. The fans completely do what he wants them to do. "We would like to sing with you", when we got the encore's encore, not on the setlist. It ended that we sang "Polizei" for the band. It became our song with the band listening to us. And then we were sent off into the dark. In the hope of getting new music by the band in the near future and a new tour in 2025.

Photo: Wout de Natris

Was there nothing to complain? Yes, a little. I would have expected something like three or four songs more and not playing 'Mr. Kaizer' is near unforgivable. The only song I can sing along to in part in Norwegian, as I have accompanied my son several times during Covid when we performed it for our neighbours in our front and back garden. (And will do again coming Saturday to celebrate the four year lockdown reunion.)

Kaizers Orchestra is the best band of Norway. Sorry Madrugada, Sivert, Motorpsycho and Soup. Maybe it's a consolation that Kaizers Orchestra is better than most bands from anywhere. There's just no denying here. Man, have I missed this band. 'Live At Vega' is probably the DVD I have watched most over the years and now I'm reminded why. The real thing is back, thank you!

Wout de Natris

On An Island. Sivert Høyem

Sivert Høyem has a voice like a very nice sun tan, golden brown and smooth. Ever since I encountered 'Industrial Silence' in the very early 2000s, I have followed his career and after the surprise of the first Madrugada album in well over a decade in 2022, in early 2024 he present a new solo album, On An Island. I hear that Høyem knows exactly how to make his voice shine but this does not alter in any way my pleasure of listening to it. Some things are too beautiful to ignore.

On On An Island his music is exactly how I want it to be. Slow, silent, with an eruption here or there, mysterious and that closed up feeling one has in heavy snowfall, when everything sounds different. Sivert Høyem delivers once again, is the short version of this review.

With a voice that is so distinctive, it is hard to distinguish between his solo work and that band. It is possible to make some. His solo music is at the same time less as it is more dramatic. Less, because the guitar work is somewhat less prominent and more because he lays the emotions on a a far more subtle inway. Of course, you will hear a lead guitar drenched in reverb, the slowest surf rock you've ever heard. The cooled down, Norwegian winter emotions are all in his voice.

The album opens with the title song. If there ever was an album where a feeling of relaxation was shared, it is in this opening track. Høyem may want to go to an island, the invitation seems to stand only when there's a will to hand-peddle there, certainly no motorised travel involved here. The music is almost anecdotal, so isolated and slow, with huge silences, apart from this a bit annoying drone that is quite prominent in those silences (unless this is a Spotify extra, which seems more likely). It is the voice, reaching for higher notes, that stands central.

Next, a dark guitar and drums and bass come. Still slow, a real ballad, over which Sivert sings just over the rhythm section in the first verse. 'Two Green Feathers' is a highlight of On An Island. When I close my eyes, the band is in my living room. The sound so clear. Again the distinction is clear. The band is accompanying the singer and not playing with the singer. The accompaniment is of enormous beauty by the way. The ocean he sings about, is one to drown in gladly. 'Two Green Feathers' is a song to disappear in to never return. I am simply in awe.

On An Island manages to keep that level of quality and engagement. One song may be more present than the next, softer or a little louder or more intense, they all have that Høyem touch. And yet, and I have few of his solo albums, On An Island is the closest a solo album has come to the mothership so far. Maybe because of 'Chimes At Midnight' Sivert Høyem has set aside his Madrugada inhibitions and does what he is best at: creating dark, brooding, yet extremely beautiful melancholy music. I offer you to listen to how 'In The Beginning' plays out.

Over the album there are several musical surprises within the well-known context. There are things that only time can tell, but I am of the opinion that On An Island surpasses 'Chimes At Midnight' and may grow into my favourite Sivert Høyem album over time. Pretty soon I will have it in the home for sure and start my true relationship with it.

Wout de Natris

Rêverie. Les Imprimés

De Noorse muzikant Morten Martens levert als Les Imprimés met Rêverie een zwoel soulalbum af dat zo lijkt weggelopen uit de jaren 60 of 70 en dat het heel goed doet bij de zomerse temperaturen van het moment.

Bij Noorwegen denk ik niet direct aan soulmuziek en zeker niet aan het soort soulmuziek op het debuutalbum van Les Imprimés. Het project van de Noorse muzikant Morton Martens kreeg vorm tijdens de coronapandemie en alle uren in de studio hebben een prachtig klinkend album opgeleverd. Het is een album dat je een aantal decennia terugwerpt in de tijd, maar de gelikte soulklanken op Rêverie doen het ook in de zomer van 2023 uitstekend. Ik ging er even van uit dat de zwoele verleiding van Les Imprimés hooguit enkele keren zou werken, maar dit album wordt alleen maar verleidelijker en verslavender. Een heerlijke soulverrassing uit het Noorse Kristiansand.

De zomer keerde de afgelopen dagen gelukkig terug in Nederland en bracht flink wat zonnestralen en hogere temperaturen. Ook binnenshuis is het opeens een stuk broeieriger, maar dat is zeker niet alleen de verdienste van het weer. Sinds een paar dagen heb ik immers Rêverie van Les Imprimés in huis en wat is dit een heerlijk album. Les Imprimés klinkt Frans en dat geldt ook voor de titel van het album, maar er is niets Frans aan Les Imprimés.

Les Imprimés is namelijk een project van de Noorse muzikant Morten Martens. Dat is een naam die bij mij geen belletje deed rinkelen, maar de muzikant uit Kristiansand timmert in eigen land al flink wat jaren met veel succes aan de weg als muzikant en producer. De coronapandemie zorgde ervoor dat Morton Martens van de ene op de andere dag veel tijd door kon brengen in zijn studio en tijdens al deze uren kreeg het debuutalbum van Les Imprimés vorm.

Bij Noorwegen denk ik vooral aan stemmige en vaak wat sombere muziek, maar Morton Martens pakt stevig uit met zwoele klanken en een flinke dosis soul. De Noorse muzikant bespeelt bijna alle instrumenten op Rêverie, tekent voor de vocalen, schreef de songs en nam ook de productie voor zijn rekening. Het album klinkt echter zeker niet als huisvlijt van één muzikant, wat Rêverie is voorzien van een rijk georkestreerd geluid en klinkt alsof het flink dringen was in de Noorse studio.

Het debuutalbum van Les Imprimés verruilt Kristiansand voor een Amerikaanse soulstudio en de jaren van de coronapandemie voor de jaren 60 of 70. Morton Martens is er op het debuutalbum van zijn project in geslaagd om een heerlijk authentiek klinkend soulgeluid te creëren. Het is een zwoel en broeierig soulgeluid waarin keyboards een voorname rol spelen, maar Rêverie klinkt ook oorspronkelijk en organisch, zeker wanneer gitaren tijdelijk de hoofdrol opeisen.

Het is soul van het zoete of zelfs mierzoete soort, maar de Noorse muzikant voert het perfect uit. Het debuutalbum van Les Imprimés lijkt gemaakt met een uit de kluiten gewassen orkest en met een flink achtergrondkoor, maar als ik de informatie die ik over het album heb moet geloven zit Morton Martens achter bijna alles dat op het album is te horen en dat terwijl hij op zich niet beschikt over een karakteristieke soulstem.

Het is knap hoe de Noorse muzikant het zwoele en wat gladde soulgeluid van lang geleden weet te reproduceren, maar het is nog knapper hoe hij er in slaagt om twaalf songs lang te verleiden met songs die er stuk voor stuk voor zorgen dat je in katzwijm ligt. Les Imprimés levert met Rêverie een heerlijke soundtrack af voor de teruggekeerde zomer, maar ik heb het idee dat de lome en zwoele klanken van de Noorse muzikant veel langer mee gaan.

Als ik moet kiezen uit de overvolle archieven van de soulmuziek kies ik maar zelden voor het soort muziek dat Morton Martens maakt, maar ik kan het debuutalbum van zijn project maar lastig weerstaan. Rêverie lijkt in bijna niets op de muziek van Prince, maar op een of andere manier kan ik me voorstellen dat het muzikale genie uit Minneapolis een album als dit gemaakt zou kunnen hebben en dat het een geweldig album zou zijn geweest.

Op voorhand had ik nog wel wat twijfels over de houdbaarheid van dit album, want Morton Martens smeert wel heel uitbundig met stroop, maar vooralsnog vind ik het debuutalbum van Les Imprimés alleen maar aangenamer worden, zeker zolang de zon zo lekker schijnt als tijdens de afgelopen dagen.

Erwin Zijleman

Je kunt Rêverie hier luisteren en bestellen:

https://lesimprimes.bandcamp.com/track/falling-away

Yay! Motorpsycho

Since 2017 Motorpsycho has delivered an album a year, the one better than the other, all full of huge sounds and riffs, a few individual songs as exceptions allowed for. Time for a change the band must have thought. After the interlude 'Ancient Astronautes' of last year, with music from recent projects, Yay! truly is different, with a step back to songs that are inspired by songs from the mid 60s and early 70s. The acoustic guitar is the first instrument of choice and Traffic like percussion added.

The result is an album filled with psychedelic pop songs and folk songs like they used to be made a long time ago. Harmony singing with influences from the first incarnation of Bee Gees, The Who and CSN. Just some names as I could mention many others. My first Motorpsycho album was 'Phanerothyne' from 2001. This album contained a few songs in this style. Yay! is not a total new experience in that sense. Only a huge break from where the band now came from.

This style also comes with the news that drummer Tomas Järmyr left the band this year and that is a loss. The man is a powerhouse, really making the band better. Agreed, his role on Yay! in that sense would have been small(er). There's so much subtlety involved on this album.

As if it costs Motorpsycho no effort at all, the band rises to great heights on its new album. Listen to 'Patterns' and take in all that happens here. As if Mike Oldfield plays a starring role as lead guitarist, while playing in the best song he never wrote himself. Closest comes 'To France', I guess. The song sounds like flying without ever having to touch the ground. This sound was created together with two Swedish producers, Reine Fiske and Lars Fredrik Swahn.

Photo: Terje Visnes Espen Haslene

Of course, at some point Motorpsycho can't restrain itself and goes off into a far longer song. Which stands out more because of the great, more pop oriented songs on Yay!, but not before Motorpsycho explored many sides of the music Hans Magnus Ryan and Bengt Saether seem to love best. It is for you to hear when a little The Beatles creeps in or psychedelia or singer-songwriters and folk and when it leans more on the U.K and when on the U.S. from over 50 years ago. You will find it all. 

In 'Hotel Daedalus', the eighth song, the drums kick in, as does a sting section or synthesizer riff and the electric guitar and bass come out. The band may come out in earnest, the music remains inspired by the past. Moody Blues, even some Zappa can be heard in the style of the solo, as can David Gilmour in the sound. Yay! is good already and is lifted even higher with 'Hotel Daedalus'. The song is huge with the classical arrangement all through it.

With 'Scaredcrow' the mood is brought down completely. An acoustic guitar and a soft toned solo on, I'd guess a mellotron or synth, set the tone for a short, instrumental interlude. Yay! ends with an ode to the acoustic side of Led Zeppelin. Jimmy Page was well listened to and the vocal melodies of Robert Plant as well. A nice ending to a welcome album. If Yay! shows anything, it is that one can be positively inspired by the past and create something entirely new and good.

Wout de Natris

You can listen to and order Yay! here:

https://motorpsycho.bandcamp.com/album/yay

or order here:

https://www.stickman-records.com/shop/motorpsycho-yay/

Carvings. Juni Habel

Singer-songwriter Juni Habel bracht begin 2023 het indrukwekkende en werkelijk wonderschone Carvings uit, dat betovert met mooie klanken en imponeert met de geweldige stem van de Noorse muzikante.

Het debuut van Juni Habel heb ik ruim twee jaar geleden gemist, maar met haar tweede album maakt de Noorse singer-songwriter diepe indruk. Dat doet Juni Habel vooral met haar mooie en bijzondere stem, maar ook de klanken op haar tweede album zijn prachtig. Carvings bevat invloeden uit de Britse folk en de muziek van de Scandinavische ijsprinsessen, maar Juni Habel heeft ook een duidelijk eigen geluid. Het is een geluid dat zoals gezegd direct betovert, maar Carvings is ook een album dat de tijd moet krijgen om te groeien en doet dit vervolgens tot indrukwekkende hoogten. Het album is een grote grote verrassing.

All Ears, het debuutalbum van de Noorse singer-songwriter Juni Habel, viel aan het eind van 2020, mede door de corona lockdowns, helaas wat tussen wal en schip. Het eerherstel komt met het deze week verschenen Carvings, want wat is dit een prachtig album. De Noorse muzikante heeft op haar tweede album maar een paar noten nodig om een onuitwisbare indruk te maken. Dat is niet zozeer de verdienste van de wat unheimische klanken of het akoestische gitaarspel waarmee het album opent, want het kippenvel wordt vooral veroorzaakt door de betoverend mooie stem van Juni Habel.

Dat betekent overigens niet dat Carvings niet mooi of bijzonder is ingekleurd, want dat is het album zeker. Het grotendeels akoestische geluid op Carvings is bijzonder sfeervol en past prachtig in het huidige seizoen, al zou een flink pak sneeuw en een dikke laag ijs niet misstaan bij de fraaie klanken op het album. Subtiel akoestisch gitaarspel vormt de basis van de muziek op Carvings, maar door subtiele accenten van strijkers, piano en wat minder goed thuis te brengen instrumenten en hier en daar bijzondere achtergrondgeluiden, wordt de muziek van Juni Habel voorzien van een bijzondere onderhuidse spanning.

Die spanning wordt versterkt door de indringende zang van de Noorse muzikante, die af en toe in meerdere lagen uit de speakers komt in mooie en trefzekere koortjes. Het is een stem die, in ieder geval bij mij, stevig binnenkomt en die bij herhaalde beluistering van het tweede album van Juni Habel alleen maar mooier en indrukwekkender wordt. Juni Habel beschikt over een stem die is gemaakt voor pastorale folky songs, maar ze klinkt toch anders dan de roemruchte Britse folkies. Carvings is onmiskenbaar een album uit het hoge Noorden, al is Juni Habel ook zeker geen typische Scandinavische ijsprinses.

Het tweede album van de Noorse muzikante, die samen met haar oma in een oud schoolgebouw op het Noorse platteland woont, doet me af en toe wel wat denken aan het briljante Little Black Numbers van de Britse folky Kathryn Williams, maar Carvings heeft ook een duidelijk eigen geluid. Het tweede album van Juni Habel bevat slechts acht songs, maar bevat desondanks bijna veertig minuten muziek. Zeker in de wat langere tracks op het album neemt Juni Habel de tijd om de spanning op te bouwen of om eindeloos af te dwalen, maar Carvings is desondanks een album dat de aandacht moeiteloos vast houdt, wat ook haast niet anders kan met zang als die van Juni Habel.

Carvings is in vocaal opzicht een van de meest indrukwekkende albums die ik de laatste tijd heb gehoord, maar ook in muzikaal opzicht maakt het album steeds meer indruk, zeker als je de tijd neemt om te verdwalen in de bijzondere songs van de Noorse muzikante. Ook ik heb het debuutalbum van Juni Habel eind 2020 niet opgemerkt, maar Carvings wist me zoals gezegd al na een paar noten te betoveren en is hierna begonnen aan een indrukwekkend groeiproces.

De muziek van Juni Habel is absoluut muziek waarvoor je in de stemming moet zijn, maar als je er voor in de stemming bent is Carvings bijna veertig minuten lang van een bijna onwerkelijke schoonheid en intensiteit. Wat mij betreft, is Carvings van Juni Habel een van de hoogtepunten van het jaar tot dusverre.

Erwin Zijleman

Je kunt Carvings hier luisteren en bestellen:

https://junihabel.bandcamp.com/album/carvings

Gardening. Siv Jakobsen

This is Siv Jakobson's third album on this blog. In 2017 you will find 'The Nordic Mellow' and in 2020 'A Temporary Soothing'. Being honest, I do not have a lot of recollections here. More mood than songs. Reading backwards, I notice that my introduction to Gardening is exactly the same as with Jakobsen's previous albums. They have a tendency to just pass by, nearly unnoticed, yet leaving something behind that demands another listening session.

There is a remedy: turn up the record. At this moment the depth of Gardening reveals itself more and more. The mood and atmosphere laid into the production comes forward. The result is me being sucked into the record more and more. The slow rhythm, the strings, the dreamy singing, they become a reality and hard to ignore. Like a loud bang. Not, of the mean ear-splitting kind. No, simply that the music becomes present, opens itself as it were for the listener, revealing the beauty of this album called Gardening.

When the lockdowns hit late winter 2020, Siv Jakobson found herself back in what she calls home, Oslo. After years of touring and working mostly abroad, her memories visited her as well. The start of Gardening they turned out to be. A reckoning that still needed to take place. By 2021 she had the songs ready but travelling was not allowed. (My own son lived in Tromsø and Oslo for almost a year in the same period, talking of walks in the woods nearby for hours on end, just like Jakobsen does in the bio.) She recorded in Norway for he first time with local artists and producer.

Can I hear a difference? No, there's no telling whether the album would have sounded totally different. It is full of atmosphere and so subdued. Everything is kept small, is my overall impression with Siv Jakobsen's voice as a part of the whole. Singer and music are often one. The music is somewhere between a modern kind of singer-songwriter, folk music and dreampop. In the end being neither as everything keeps changing and  other elements are added, making Gardening its unique self. Not unlike fellow Norwegian singers Ane Brun or Susanna do on their recent albums.

Some songs come with a nice surprise. I will let you discover them yourself. Siv Jakobsen manages to give most songs an extra texture, making the album far more varied that a superficial, i.e. too softly played, listening session lets on. You can even expect a jazzy outing. Beauty caught on record gardening is.

I will not promise to be listening to Gardening two years from now. In the meantime the album certainly is worthwhile to give several spins.

Wout de Natris

You can listen to and order Gardening here:

https://sivjakobsen.bandcamp.com/album/gardening

Ancient Astronauts. Motorpsycho

With the artwork of its new album, Motorpsycho clearly draws a line with the previous three. Here's something new the Norwegian prog, psych and what not rockers seem to want to convey to the world. Don't expect something new musically though. Motorpsycho does what it does best and adds some extra muscle to the mix it seems. Not just 'newby" drummer Thomas Järmyr is flexing his, the whole band does. Despite slowly moving into their mid-50s founding members Saether and Ryan go all the way as well.

The new music, in part, was created during a collaboration between two dancers and the band. Due to Covid not many people were able to see this performance. This may change, due to another project the band was involved in, making a movie instead of an online performance like most bands did. This remains to be determined though.

Somewhere in the mid 1970s I heard an album called 'In Search Of Ancient Gods' by a band called Absolute Elsewhere. I have a strong feeling Ancient Astronauts has been influenced by this album. The slowly developing instrumental pieces that work towards giant eruptions of sound. Musically there are many, many differences between the two albums, in spirit and outset they are similar. This gives this album something doubly familiar: The Motorpsycho sound that is obviously present and the Absolute Elsewhere vibe that shines through loud and clear.

Take the fourth and final song, with an impossible title, 'Chariot Of The Sun To Phaeton On The Occasion Of Sunrise (Theme From An Imagined Movie)'. After a storm of instrumental fireworks in the previous song, the mood goes all the way down for what could be a film soundtrack. Here it is an imagined movie, with Absolute Elsewhere it was inspiration by the books of Erich von Däniken. The cosmos and its mysteries is never far off here. The song is as mysterious as the suggestion of forest ghosts depicted on the sun-laden cover photograph of the album. Or, are they ancient astronauts? and here we're back with Von Däniken's theories set to music by Absolute Elsewhere.

Promo photo: Terje Visnes

All this aside, is Ancient Astronauts good? That answer, again I can add, has to be yes. Motorpsycho delivers once again. For long time fans there may not be enough to call it new. The four new songs are strong and add significantly to what came before though. For people who are new to Motorpsycho, there's nothing to be ashamed of here. Ancient Astronauts is an as good as any album to step in and meet the band for the first time.

The album offers a long jam, that is clearly structured around agreed upon points and three somewhat shorter songs that show the louder side of the band. It's all here and instead of what happened to me with the band's albums from around 2010, this time each new album comes to me as a pleasant present from Norway.

Wout de Natris

Chimes At Midnight. Madrugada

The return of a giant band, with a sound so welcome. Fans know why the band became silent after its farewell tour following 'Madrugada'. A reunion tour celebrating 20 years 'Industrial Silence' wetted the surviving members' appetite and in the beginning of 2022 I am treated to one of the greatest musical gifts possible: a new Madrugada album. An album containing the full majesty of the band. Seldom has there been a song more deserving to be called 'Majesty' as the single of the 'Grit' album. Enter 'Help Yourself To Me', the third song on Chimes At Midnight. Man, it brings tears to one's eyes. Majesty, indeed.

Madrugada was the ideal mix of that voice, enormously inventive guitar playing and that overall atmosphere. Between the three a giant sound was built. No matter how delicate the song, the sound was always huge. Between the four of them the musicians had caught beauty in their net after casting it into some Norwegian fjord and never let go of it. Beauty was always an integral piece of their musicianship, the bond binding the band. This led to monumental songs spread over all five the band's album releases between 1999 and 2008. I caught on somewhere in 2000, I think, and saw the band live for the first time in 2001 or 2002 after the release of 'The Nightly Disease'. The last time was during the farewell tour 2009 or 2010. The idea that a new show is now a possibility is so exciting.

With Chimes At Midnight Madrugada does everything right it seems. It is a partly different band. There is a lesser role for the guitar. The huge sound is there though and that voice of course. I do not know another singer with an impressive voice like Sivert Høyem has. It starts right at the very beginning of the album with 'Nobody Loves You Like I Do'. That majesty is all over the album. It speaks to me in volumes. Of course there are guitars. What I mean with my comment is that Madrugada shows that it is a trio now. The guitar is complementary and not a driving force like it was often in the days of old.

This also means that some of the fire has gone out of Madrugada. It was Robert Burås who stoked it mainly with his slide playing. On the other side, we are all fifteen years older and so much older than we were then. In that sense Chimes At Midnight is more a solo album by singer Sivert Høyem. In hindsight his last EP, 'Roses Of Neurosis', was, in part, an exercise for the new Madrugada. Except, this is even bigger in sound. Madrugada has a fullness of sound that is nearly incomparable to anything else in the world, including Høyem solo. And it is all here.

The more I listen to Chimes At Midnight the more I'm impressed by it. Slowly but surely I'm swept of my feet. The band mainly presents me with mid-tempo ballads. With the average U.S. band I'm gone in about 30 seconds, bored out of my skull. With Madrugada I'm just sucked deeper into the album, by the song. As I wrote, that trio is majesty and magical. Even when a song starts out so-so, like 'Call My Name', it explodes later on and everything is alright.

Reunions of favourite bands are not always a pleasure. Madrugada's is. It is everything I would want from the band and that includes a host of new songs that settle easily among my favourites of old. Because of the unexpected gift I was given, it can almost compete with the surprise 'Industrial Silence' was at the time. The only difference is the level of expectation and even that was side-lined as I was not expecting anything.

Chimes At Midnight is fabulous. An album to play loud and totally emerge under, to enjoy with every fibre in my body. "Through the darkness and the pleasure, I love you beyond measure", sings Sivert Høyem in 'Help Yourself To Me'. Something like that indeed is how I'm enjoying this album.

Wout de Natris