Southeastern. Jason Isbell

In deze recensie ga ik het eens niet hebben over de fantastische band waarvan Jason Isbell in het verleden deel uit maakte.  Allereerst omdat het inmiddels al zes jaar geleden is dat Jason Isbell deze band verliet en hiernaast omdat het solowerk van Jason Isbell zo goed en vooral ook zo anders is, dat het noemen van de naam van zijn oude band nauwelijks relevant is. Jason Isbell liet zich in de eerste jaren van zijn solocarrière bijstaan door zijn band 400 Unit, maar op Southeastern prijkt voor de afwisseling alleen de naam van Isbell zelf op de cover.  Southeastern is (mede hierdoor) de meest ingetogen plaat die Jason Isbell tot dusver heeft gemaakt en het is als je het mij vraagt ook zijn beste. Direct op zijn eerste soloplaat verruilde Jason Isbell de southern rock waarmee hij in het verleden furore maakte al voor een meer singer-songwriter georiënteerd geluid en deze lijn wordt verder doorgetrokken op Southeastern, waarop slechts spaarzaam wordt gerockt en tracks met vooral invloeden uit de folk en country overheersen. Net als op zijn vorige platen vertelt Jason Isbell ook op Southeastern weer mooie en indringende verhalen. Isbell is de 35 nog niet gepasseerd, maar is inmiddels flink wat pieken en dalen tegengekomen in zijn leven, waarbij zijn haat/liefde verhouding met de alcohol een belangrijke rol heeft gespeeld. Isbell weet de dalen uit zijn leven prachtig te verwoorden, maar hij verpakt deze woorden ook nog eens in geweldige songs. In deze songs wordt heel af en toe nog wat steviger uitgepakt (waarbij Isbell refereert aan zowel Springsteen als Neil Young & The Crazy Horse), maar in de meeste tracks overheersen ingetogen klanken. Isbell lijkt zijn gevecht met de fles voorlopig gewonnen te hebben en laat op Southeastern horen wat hij echt kan. Southeastern doet qua intensiteit, maar ook qua muziek wel wat denken aan Heartbreaker van Ryan Adams, ook een muzikant die lang werd geassocieerd met zijn vorige band, maar zich hier uiteindelijk compleet aan ontworstelde. Op Southeastern snijdt ook Jason Isbell de band met het verleden definitief door en manifesteert hij zich nadrukkelijk als een van de betere songwriters in het rootssegment. Invloeden uit het diepe zuiden van de VS (Isbell werd geboren in Alabama) zijn niet helemaal verdwenen uit het geluid van Jason Isbell (hier en daar duikt nog wel wat zuidelijke blues op), maar zijn met name in de akoestische tracks wel flink naar de achtergrond gedrongen. Op Southeastern domineren de bijzonder fraaie stem van Jason Isbell en zijn geweldige gitaarwerk, al mogen ook het prachtige vioolspel van Amanda Shires en de bijzonder mooie vrouwenstemmen (waaronder die van Kim Richey en wederom vrouwlief Amanda Shires) niet onvermeld blijven.  Het resultaat is een kwetsbare en hartverscheurend mooie plaat. Southeastern is uiteindelijk niet alleen de beste soloplaat van Jason Isbell tot dusver, maar ook een plaat die in het genre dit jaar maar heel weinig platen voor zich zal dulden. Jaarlijstjesmateriaal dus.

Erwin Zijleman

Je kunt hier luisteren naar 'Traveling alone'.

Phosphene. Taymir

AAAAHHHHHHHHHHHHHHH!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Everyone following this blog already had the chance to meet Taymir. A few weeks back the single of this new band full of youngsters featured here and fast became the best read blogpost this month. Since I've been listening to the debut album Phosphene. The first impressions I had, were confirmed with each new spin. Phosphese is a winner.

Youthful enthusiasm is coupled to a keen sense of melody and harmonies. Taymir is stepping into a tradition, giving its own flavour. The harmonies of The Beatles are matched with the early punky singles of The Kinks, the aahs and oohs of punk and Kaiser Chiefs are all over the place. The attack of Go Back to the Zoo is matched with the singing of Sunday Sun, to remain in the polder. If you listen to 'Afternoon', you'll know exactly what I mean. The hard driven guitar stops and starts. The rhythm has a strong pace. The singing is all melody, harmony and finding the perfect pitch between the voices and succeeding. The comparisons made here are quite accurate. 'I do I do' is a The Beatles emulation, with a few modern features around the "ooh" that every The Beatles fan recognises immediately, "from me to you"? Just another small hint Taymir drops here.

To be honest, I am just about as enthusiastic about Phosphene as I was last year when the first two EPs of Sunday Sun were released. Taymir is a little louder, but is just as deeply immersed in the 60s. It is here that the musical trip of Taymir starts and ends circa 50 years later. Irish band The Strypes do the same, a little more in the garage rock direction. It must be something in the water lately. Taymir managed to find some interesting guitar lines supporting verses of songs, before using dynamics in the choruses. Listen how they let it go while singing "now" in 'Taymir'. In very different ways, but each time maximizing the notes involved. 'Taymir' is the longest song on the album and worth it all the way. The chorus in 'All we know' is nearing heaven. There's no other description. A little Cream influence in 'What would you say'? Why not.

What the band really managed well, is creating a sense of urgency. About half of the songs clock in at just over 2.00 minutes. A point is made, the recording button on the console pushed in to stop the tape/digits.

Taymir is not there yet. This is a beginning for a couple of young guys from The Hague. A first test, the first bunch of songs. A first album that contains a few great songs, some fine ones. I'm definitely interested to hear more later. But first, I plan to see the band live later this year. Can't wait to be a part of that. So I better stop typing here. Point made I guess.

Wo.

You can listen to 'AAAH' here.

The Pretzel logic concert. Steely Dan

This week I laid my hands on a dvd that I wasn't aware that existed: Steely Dan in concert it says on the sleeve. The pretzel logic concert on the content itself. Whichever it is, we hear and see a band in top form. A band that plays so good, that I asked myself regularly is it worthwhile to go to a show? Shouldn't someone just sit in his chair at home with the best possible audio, close his or her eyes and just enjoy? Nothing happens on stage that warrants looking, just uncanny good and skilful playing of instruments. Just like on record the notes blend so well, the songs are so enormously rich in arrangement, the way the notes and instruments blend and gel. At the same time the songs mostly swing. The rhythm section, of which specifically the drums are very prominent in the mix, always makes a body move. The bass plays these spare, well-placed notes. I just love to follow the lines played. Together with the rhythm guitar, which is extremely funky at times, the accents on the Fender Rhodes, this allows all else in the band to take off when allowed. Whether voices, i.e. three backing vocalists and Donald Fagen, horns or lead guitar, they are always intricately supported by rhythm. This is a main secret behind Steely Dan's success.

Donald Fagen and Walter Brecker are a duo for over 40 years in 2013. With a giant production, for such complex music, in the 1970s, and large hiatuses after. I was lucky to see them play live somewhere in the first half of the 00s. The music is hard to describe. It has the complexity of jazz, the free flowing melody, at times, of a great pop song, the soul of rhythm and blues and at times the fierceness of rock. The combination of all these elements make Steely Dan a unique band. Also a wonder to see this performed live. Flawless, perhaps except for the most human element in the mix: the singing of Donald Fagen. He seems out of wind at times and just a little bit too hoarse. Without it doing any damage to the performance in any way. His timing is fantastic and the interplay with the background singers just delicious. Still, Fagen seems the one mostly less at home on stage from the 13 people on stage.

Walter Brecker does duties and rhythm and lead guitarist and does both without being disturbed. Concentrated to the max, doing his thing. Most on stage get their solo moment, just like a real jazz band, but per song not within the song. Solos remain functional to the song, not improvisation. This show is 100% prepared and nothing left to surprise, nor to desire. This is Steely Dan all the way. Perhaps better than ever before, although I can't compare not having been around in round one in the 70s. The songs on offer are a selection of everything from 'Can't buy a thrill' (1972) to 'Two against nature (2000), the comeback cd.

The music on offer on this dvd is in a league of its own. Perhaps too good to be true. Just sit back, watch, listen and enjoy. It doesn't come much better in this niche of pop.

Wo.

Truth serum. Garland Jeffreys

Vorig jaar was ik nog bijzonder aangenaam verrast door een nieuwe plaat van Garland Jeffreys; de Amerikaanse singer-songwriter die ik eigenlijk alleen maar kende van twee platen uit een inmiddels redelijk ver verleden (American Boy & Girl uit 1979 en Don’t Call Me Buckwheat uit 1992). Sinds de release van The King Of In Between vorig jaar heb ik me flink verdiept in het oeuvre van Garland Jeffreys, dat meestal de hitsingles (als Matador en Hail Hail Rock ’n Roll van de hierboven genoemde twee platen) moet ontberen, maar verder toch van een bijzonder hoge kwaliteit is. Ik keek daarom zeer uit naar de man’s nieuwe plaat en het onlangs verschenen Truth Serum heeft me zeker niet teleurgesteld. Ook op Truth Serum gaat Garland Jeffreys weer aan de haal met een breed palet aan stijlen. De plaat opent met rauwe blues waarvoor de bijna even oude Rolling Stones een moord zouden doen, maar schakelt vervolgens net zo makkelijk over op intieme folk, doorleefde soul, stevige rock, broeierige reggae of aanstekelijke pop. Het klinkt allemaal gedreven en energiek en wat steeds weer opvalt is hoe goed Garland Jeffreys zingt. Jeffreys wordt volgend jaar 70, maar de tand des tijd heeft nog total geen vat op zijn stembanden, waardoor Jeffreys in alle genres die hij aanpakt weet te overtuigen. Dat overtuigen doet hij ook als songwriter, want de serie songs op Truth Serum is buitengewoon sterk. Garland Jeffreys heeft zijn nieuwe plaat kunnen maken dankzij de gulle giften van zijn fans en ook zij zullen niet teleurgesteld zijn in Truth Serum. Het is een typische Garland Jeffreys plaat geworden met veel invloeden, goede songs, prima muzikanten en zang waar de meeste collega’s van Garland Jeffreys, en zeker die van zijn leeftijd, een puntje kunnen zuigen. Zo aangenaam verrast als vorig jaar bij beluistering van The King Of In Between was ik natuurlijk niet, maar dat heeft meer te maken met de lange tijd dat ik niets van Garland Jeffreys had gehoord voor de release van The King Of In Between dan met de kwaliteit van Truth Serum. Garland Jeffreys maakt nog altijd platen die je na één keer horen dierbaar zijn. Het is niet eens zo makkelijk om uit te leggen wat nu precies zo goed is aan de muziek van de Amerikaan, maar stop Truth Serum in de cd speler en je weet genoeg. Truth Serum van Garland Jeffreys bevat tien songs die het bloed sneller laten stromen en doen verlangen naar veel en veel meer. Dat meer is beschikbaar, want Garland Jeffreys heeft inmiddels een dozijn platen op zijn naam staan en ze zijn eigenlijk allemaal goed. Dat Garland Jeffreys voor het opnemen van een nieuwe plaat totaal afhankelijk is van giften is eigenlijk schandalig, maar het houdt hem wel scherp. Vlijmscherp zelfs.

Erwin Zijleman

Je kunt hier luisteren naar 'Any rain'.

June gloom. Big Deal

June gloom is graced with a colourful, fantastic cover. A fantasy world with connections to the real one. I recognise everything, but not much is as it is supposed to be. The colours, the girl on the hood. They do not belong. The letters forming the band's name, seem to slowly run away with the icicles in the green cloud. The cover of the cd intrigues, an invitation to get behind the cover. Quite rightly so. June gloom, Big Deal's second album is certainly worth checking out.

Big Deal is originally a duo from London. Try and google them and I got six bands from around the world in different genres and a Dutch cover band to boot. This Big Deal consists of Alice Costelloe & Kacey Underwood and June gloom is its second album. Indie rock and dream pop come closest to describing the music of Big Deal. Right at the start of the album Blood Red Shoes comes straight to mind. The harmonising of Costelloe and Underwood remind me of Laura-May and Stephen a lot. The music is also in line, but played less punky or loud, and far more orchestrated and divers. Big Deal does not play a duo necessarily and release the tension regularly. 'Call and I'll come' is far less intense than any Blood Red Shoes song. There are layers of guitars, bass and drums. So everything from Cloud Control to REM come to mind, in a pleasant way.

June gloom is an album that shows that Big Deal dares to go for extremes. 'Teradactol' rocks out 100%, except for the very little pieces in between, taking opposites to the max. The singing remains subdued, dreampop like, while the guitars and drums go full out. That makes an inner contrast within a song twice. 'Pristine', that follows 'Teradactol', is an acoustic guitar, one voice, all drenched in echo, song, making a huge contrast again. This way Big Deal keeps setting the listener on the wrong foot, forcing him to listen more intensely. At the end of June gloom the band relaxes again and shows more of the indie singer-songwriter side of Big Deal. Slow, just an acoustic guitar and the two voices of Alice and Kasey. Both sides of the band convinced me as being authentic and true. Not completely original, but certainly an addition to what currently is on offer. Cloud Control's latest, 'Dream cave', is up one notch, but June gloom is just a fine album, with not much missing in quality of songs, diversity and intriguing duo singing.

Is all well? Well, no. 'Pillow' starts off very exciting. The guitar line and the chord progression in the background are well chosen. A little spooky, there's a definite tension building up. Unfortunately 'Pillow' does not deliver. The moment of release does not really come. It just sort of fizzles out. There's one attempt to build the tension further, but not fierceful enough. It can't save the song. The good side is, there's a great beginning!

On the whole, June gloom is an indie album that is worthwhile checking out. Costelloe & Underwood are a duo that are obviously comfortable in singing together. They find ways to wrap their voices around each other and lift songs up. A perfect album for some of the darker, rainy days of November. It underscores the weather just perfectly.

Wo.

You can listen to 'In your car' here.