Fruit. Nouveau Vélo

Nouveau Vélo (new bicycle) is a band from Laarbeek specialising in indie rock. It's been five years since the previous album, 'Bogland', that received a favourable reception on this blog. Let me be honest, I had all but forgotten about it since then. Five years of silence is a long time.

On Fruit Nouveau Vélo has a new band member, a C86 drum computer. The good news is that it does not affect the band's music in any way. Only when you truly focus on the drum sound you will hear it is slightly synthetic.

What is more important, is that the band  takes you on a trip through the history of modern music. The Stone Roses are honoured in 'Aboard' for example, including a longish outro. That album can be taken as a kind of starting point, as from there 90s bands are honoured, like e.g. Teenage Fanclub.

Fruit is not a happy album. The predominant mood is melancholy. Most songs are serious and reflective, dreamy even. At some point some of the songs remind me of Stefan Breuer's The World of Dust. That is a switch from the more intensive and therefore upbeat 'Bogland'. Because of it the influences of the two bands mentioned in the above paragraph shimmer through the songs, bridging even more decades, once again. The Beatles, R.E.M., West Coast bands, to name a few examples, besides falling in step with several of the colleague indie bands on its label, Excelsior Recordings.

Promo photo

It makes Fruit an album to listen to and far less to party to. Which is totally okay of course. Most music is created to listen to and take the listener away from where he actually is. Fruit will take care of this alright. Nouveau Vélo spins music around my ears to travel along with inside of my head. The clear sounds that jump up in many of the songs make for very pleasant listening. The subdued mood allows for a relaxed trip as well.

With Fruit Nouveau Vélo sets another, interesting step in its career. I only hope that we do not have to wait another five years for the next one.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can order Fruit here:

 https://excelsior-recordings.com/collections/releases/nouveau-velo

INTEIRA. Nina Maia

De Braziliaanse muzikante Nina Maia is pas 21 jaar oud, maar heeft met INTEIRA een album gemaakt dat je van je sokken blaast met de fascinerende muziek vol bijzondere invloeden en haar betoverend mooie stem.

INTEIRA, het debuutalbum van Nina Maia, had ik zonder een tipgever nooit ontdekt en wat ben ik blij met deze tip. Nina Maia komt uit het Braziliaanse São Paulo en dat hoor je in haar muziek, die subtiele invloeden uit de Braziliaanse muziek verwerkt, en in haar Portugese teksten. De jonge Braziliaanse muzikante blijft echter zeker niet hangen in de zonnige Braziliaanse klanken die we kennen uit het verleden en sleept er op haar debuutalbum van alles bij. INTEIRA is daarom niet in een hokje te duwen en is bovendien een album dat je blijft verrassen. De muziek op het album is echt prachtig, maar de stem van Nina Maia is nog wat mooier. Het levert een heel bijzonder en werkelijk wonderschoon album op.

Journalist Guuz Hoogaerts, onder andere bekend van de website Filles Sourires, tipt me met enige regelmaat interessante albums van Franse of in ieder geval Franstalige zangeressen. Deze tip gaat een andere kant op, want Nina Maia komt uit het Braziliaanse São Paulo en zingt in het Portugees.

Ik volg de Braziliaanse muziek nog een stuk minder intensief dan de Franse popmuziek en ben het afgelopen twee decennia vooral blijven hangen bij Bebel Gilberto (die New York als thuisbasis heeft) en Céu. Laatstgenoemde komt net als Nina Maia uit São Paulo en geeft op haar albums een eigen draai aan verschillende genres binnen de Braziliaanse muziek. Nina Maia doet dit op haar debuutalbum INTEIRA ook, maar blijft nog een stuk verder verwijderd van de traditionele Braziliaanse muziek.

Nina Maia, die niet alleen zangeres is maar ook muzikante en producer, maakt al sinds haar veertiende muziek en is inmiddels 21 jaar oud. Op INTEIRA maakt ze muziek die het zwoele, zonnige en verleidelijke heeft van de Braziliaanse muziek die we kennen, maar als je wat beter naar het album luistert hoor je dat ze vooral andere invloeden verwerkt.

INTEIRA klinkt met enige regelmaat aangenaam jazzy, maar Nina Maia experimenteert ook met elektronica en bijzondere ritmes en is ook niet bang voor accenten uit de neoklassieke muziek, wat haar muziek, samen met het subtiele laagje Braziliaanse muziek en de Portugese teksten, een uniek eigen karakter geeft.

In muzikaal opzicht is INTEIRA een bijzonder mooi klinkend album, maar het is ook een interessant album, dat steeds weer verrast met bijzondere klanken en onverwachte wendingen. Die klanken komen aan de ene kant van de piano van Nina Maia en van akoestische gitaren, maar worden ook verrijkt met bijdragen van zowel strijkers als elektronica en met percussie.

In een aantal tracks schuift Nina Maia zelfs wat op richting de eigenzinnige indiepop van het moment, maar dan wel overgoten met een subtiel Braziliaans sausje. De muziek op INTEIRA, die ook verrassend subtiel en akoestisch kan klinken, houdt je op het puntje van je stoel, maar in vocaal opzicht vind ik het debuutalbum van Nina Maia misschien nog wel indrukwekkender.

De jonge Braziliaanse muzikante beschikt over een heldere en zuivere stem en het is een stem die ouder klinkt dan de 21 lentes die Nina Maia telt. De Braziliaanse muzikante zingt met veel gevoel, maar kan haar stem ook atmosferischer en zweveriger laten klinken, want fraai combineert met de wonderschone muziek op INTEIRA.

Zeker als Nina Maia het experiment opzoekt in haar songs, en dat doet ze met grote regelmaat, is INTEIRA een razend spannend album, dat op hetzelfde moment ook uitnodigt tot wegdromen in de Braziliaanse zon. Ik volg de Braziliaanse popmuziek zoals gezegd niet op de voet, maar als er meer albums als het debuutalbum van Nina Maia worden gemaakt, missen we in Europa en de Verenigde Staten echt heel veel.

Het enige dat ik heb aan te merken op het album is dat INTEIRA met acht tracks en een klein half uur muziek eigenlijk meer een mini-album is. Het is er gelukkig wel een waarop zoveel gebeurt dat je niet het idee hebt dat je naar een kort album luistert, maar het is er ook zeker een een die echt naar heel veel meer smaakt.

Erwin Zijleman

 

Je kunt INTEIRA hier luisteren en bestellen:

https://selokirecords.bandcamp.com/album/inteira

Motorpsycho. Motorpsycho

If I remember correctly, 2024 was Motorpsycho-less year. I caught the Motorpsycho train once again in 2017 and from then on there was an album every single year. Many of them better than the other, starting with 'The Tower' and now there is an album called simply Motorpsycho.

Listening to the album for the first time, I got the feeling that I had reached my Motorpsycho overdose once again. Something that happened to me for the first time circa 2010. I skipped a few albums, until I read the urgency in the review of 'The Tower'.

The Trondheim based Norwegian band is around since the late 80s and has a prolific output. This reviewer caught on in the year 2001, well one album earlier, 'Let Them Eat Cake', which didn't make an impression on me. 'Phanerothyme' did though and off Motorpsycho and I went on the ride until 'Little Lucid Moments' in 2008.

Now Motorpsycho is known for re-creating music from the past and that it's pretty good at it. Besides creating long(er) compositions that take many a turn and allow for experimentations and improvisations in the studio and later on on stage, it plays songs that seem to come from the songbook of another artist, but is a Motorpsycho song nonetheless. You find a few of both categories on 'Motorpsycho'.

The longest song is 'Neotzar (The Second Coming)' spanning over 21 minutes and with two 10 plus minutes songs also, you will understand that the band released another double LP. The more I listen, the more I understand that 'Motorspsycho' is another must have album. Although the opening track is familiar in sound and based around an elementary riff, the energy is there from the get go and Hans Magnus "Snah" Ryan explores the options with notes that are endlessly repeated but also change at some point. Minimal progrock? Not when the singing is there and 'Lucifer, Bringer Of Light' is in full swing. Classic Motorpsycho.

Not so classic, is where the band goes off exploring the folk and worldmusic side of Led Zeppelin. A mix of 'Gallows Pole', 'Nobody's Fault But Mine' and 'Kashmir' 'Laird Of Heimly' is. The acoustic guitar and the strings are dead giveaways here, as is the style of singing. It is a nice rest area between the rocking 'Lucifer, Bringer Of Light' and the exuberant 'Stanley (Tonight's The Night)'. It comes across as a song where the band is dancing on a rumbling volcano. There is a West Coast connotation but also rocking out with abandon.

After that Motorpsycho winds up and down many a path, surprising you, pleasing you, perhaps even a little shock here and there. It was, is and wil remain a band that excels in what it is good in already but also is not afraid to explore something new. It is all present here.

In the end it is the energy level that sold 'Motorpsycho' to me. Motorpsycho is not a band that I play often but when I do, it is always with pleasure. Something happens as the band is very present and affects my mood positively immediately. It's just not for every moment. 'Motorpsycho' has found its place alright. And now I find that in NL we have to wait until 23 March for the physical product. Patience, in other words, is asked for.

Wout de Natris - van der Borght

 

Those who do not want to wait, can go here:

https://motorpsycho.bandcamp.com/album/motorpsycho

 

2025, week 9. 10 singles

The meteorological spring started yesterday and the days are slowly getting warmer as the sun is getting stronger by the day and the light is there already for hours longer. Some songs this week reflect that optimistic feeling coming with warmth and light, so enjoy our selection.

Yummy Yummy Yummy. Gene Champagne

Yummy Yummy Yummy, that spells a cover to me. When I was a very young boy a band called Ohio Express scored two hits over here of which this one was the first, the second 'Chewy Chewy'. (On checking, I found a third top 40 hitsingle, 'Pinch Me'). It turns out Ohio Express was a producers' vehicle (Kasenetz - Katz) and a live band, that still tours, believe it or not, with the original drummer still behind his kit. Gene Champagne returns to this blog with a cover version of 'Yummu x3'. It gives some oomph to the original with a tougher guitar sound and drums. While still allowing for the bubblegum poprock original to shine through. As that is what the song was at the time. Gene Champagne captures this nicely, tipping his hat to the 1968 original with respect.

Dumb Feeling. Mei Semones

You have found Mei Semones on this blog before and just like you are about to read, she surprises with her song by the second almost. Last week I reviewed a song by Black Road New Country that drove me crazy as I couldn't find my hold on the song. It kept changing. So does Dumb Feeling but if BRNC wants to learn how to convince me, it better starts listening to Dumb Feeling. You have to pay attention for the whole time, because this single is in another place if you kept your mind somewhere else for even a few seconds. The bossa nova morphs into a rock piece for about three seconds, to change into a 1950s Doris Day style string part and so on. For now I think Dumb Feeling is more surprising than utterly good. The comment after that has to be that Mei Semones' imagination and arrangement skills border on the unbelievable and is well deserved. Dumb Feeling is almost beyond comprehension and yet fully registers.

Sit Down. Chris Church

What an upbeat, clear sounding song Sit Down is. North Carolina indie-rocker Chris Church returns to the blog with his latest single announcing his upcoming album 'Obsolete Path' (28 March). It is a song that I can place in the rock side of R.E.M. with some hints at (Brit)pop for good measure. The clear guitar notes are what set Sit Down apart. They are sprinkled all over the song. In fact there are layers of guitars that Church recorded for us to enjoy. Supported by drummer Brian Beaver he plays everything else himself. As an extra is the voice of Lindsay Murray, who is sitting down constantly in the video. As an aside, my wife would so much enjoy the number of records shown in the video. Unfortunately for her I have a few (ahem) more than that. Sit Down is an extremely pleasant rock song. It doesn't alter my world but I can easily listen to it quite often. Sit Down is well made, in other words.

Te Echt. Nieuwe Gezichten

In september vorig jaar, 22 om precies te zijn, debuteerde Nieuwe Gezichten op dit blog. Zie daar voor de uitleg over dit muzikale project. De zanger van dienst is ditmaal Bo Menning. Het gejaagde van 'Ter Aarde' is heel ver naar de achtergrond geduwd. Je kunt het er bij denken als het ware. Te Echt is dromerig, met veel uitwaaierende geluiden, maar ook een banjo. Dit is een uitzonderlijk gelaagde single. Van overal en nergens komen geluiden, die het nummer een onderhuidse spanning geven, die uiteindelijk op de luisteraar wordt los gelaten. Het een solo noemen voert te ver. Een instrumentaal intermezzo is beter, ware het niet dat het uiteindelijk ook naar het einde van het nummer voert. Onderweg verliest Nieuwe Gezichten wat instrumenten hier en daar, instrumenten die er overigens ook aan het begin van het nummer niet zijn. Kortom, er valt muzikaal veel te ontdekken in dit nummer.

Haunting. The Awakening

There are more South Africans who moved to the U.S.A. then the one who is constantly in the news in the past months. Luckily we also have Ashton Nyte, once dubbed "the Johannesburg Bowie". The singer can be found a while back on this blog both as a contributor to the Beauty in Chaos project as with The Awakening. Here he lends his deep voice to his own band, The Awakening, operating from the U.S. these days. Dark wave melts with heavy guitars and goth rock, this describes Haunting quite well. The single actually combines several subgenres within it, making it almost a musical pubquiz. Upfront it is the dark rock sound that paves the way, with Nyte singing not like Bowie but more like 80s singers from bands like Killing Joke and The Sister of Mercy. Darkness envelopes the listener, as undoubtedly other songs on the album, 'The Awakening', will. It is out there already for you to check out.

Whole Lotta Stars. Shane Alexander

On route to the release of his new album, 'Forever Songs' on 4 April, Los Angeles singer-songwriter-producer Shane Alexander releases a new single. Expect to hear his beautiful voice, but less so his familiar sounding singer-songwriter/folk/americana. Whole Lotta Stars may have a country tinge with the pedal steel guitar in the background, the flavour of the song is more pop oriented than ever before. The rhythm is very prominent and that makes this single different, for Shane Alexander. It is in the accents of the production. It may well be the result of writing with Clayton Joseph Scott, who he recently produced. Writing with someone else gives a different perspective. In the previous song he worked with Dutch singer-songwriter Judy Blank. What will the album bring? If more collaborations, we may actually be very surprised. 4 April is getting closer luckily.

Drunk In Ojai.  Ashleigh Flynn & The Riveters

Ojai is pronounced as o-high. I would never have guessed as Dutchman. To be certain, Ashleigh Flynn is not singing about me :-). Drunk In Ojai is a country rocker that kicks off with a great guitar lick, played by Nancy Luca, who also produced the song. Ms Flynn says that the song wrote itself and is based on an experience she's had. Well, she's not telling all, but in the meantime, the song is quite nice. Yes, it all sounds very familiar but isn't that the charme of a good country rocker? The Riverters play nice and tight, to allow for the lead guitar to escape with a great lick or accent here and there and then a great solo, just like it should be. Ashleigh Flynn has a nice edge to her voice, finishing off Drunk In Ojai just nicely.

Eddy Derecho.  Evidence of a Struggle

With 'Alan's Song' Evidence of a Struggle debuted on this blog about two years ago, an instrumental track. Eddy Derecho isn't. The Rev. Billy Simmons is taking us for a sermon with this rough, a little dirty sounding voice. The single rocks, not unlike a Smashing Pumpkins alternative rock song from the 1990s. Matt Walker who joins Simmons on drums, bass and synths has played with the Pumpkins somewhere after the band's heyday. Eddy Derecho moves around a riff that is repeated over and offer. Distorted, dirty, loud and in your face. It's the mainstay of the song and the sound from which all else grows. Don't expect much subtlety here. Evidence of a Struggle rocks and keeps doing it until the almost unpleasant alarm sound at the end. Before that end, anyone who took and takes a liking to 90s rock, check it out.

Daria Featuring Kenny Beats. Toro Y Moi

Toro Y Moi is Chaz Bear and has eight albums to his name but you won't find the name here. Whether from not knowing or not liking, I can't tell. There are too many artists and bands to recollect all. Daria reminds me of a genre that was popular for just one or two years in the early 90s before Britpop broke big and wiped out bands like EMF and Jesus Jones. I certainly liked a single like 'Unbelievable' but never bought an album. Daria has that kind of upbeat rhythm, yet so undercooled in the way Toro Y Moi presents it that it is not unlike The Stone Roses' debut singles and album as well. Sure, I can dance to it but I'm not sure whether I'm allowed, it all sounds so cool and strict. But who is Chaz Bear to tell what to do to his song? In the background there are some rap elements, see EMF shouting "unbelievable" the whole time. If that is Kenny Beats' contribution, I don't know, then it is all far more restrained. In fact, the singing is an undercooled version of Fontaines DC's Grian Chatten. Daria ties together about 35 five years of music this way.

Nirvana. Glazyhaze

We end the week with a dreamy indierock track from Venice, Italy.  Irene (vocals and guitar), Lorenzo (lead guitar), Francesco (drums) and Vsevolod (bass) form the band Glazyhaze that is working towards the release of its second album, Sonic (21 March). Part of the attraction is the differences between the double tracked male voice and the female voice, creating a beauty and the beast vibe. The music is more bare when you hear the male voice. The pop side of Glazyhaze comes forth when Irene starts singing. It immediately drops away for the more indie rock side of the band when Seva takes over again. There are worse ways to make your debut on this blog than with Nirvana.

Wout de Natris - van der Borght

Arrow, Four. Bobbi Lu

De vanuit Brugge opererende Lucy Ryan heeft als Bobbi Lu met Arrow, Four een mooi, bijzonder en heel spannend album gemaakt, dat het al zo mooie Belgische muziekjaar 2024 nog wat meer glans geeft.

Arrow, Four van Bobbi Lu is een album dat niet is te vergelijken met de meeste andere albums van het moment. Het is een album dat keer op keer het experiment zoekt, maar dat op een of andere manier toch ook toegankelijk klinkt. Het is een album waarop flink wordt uitgepakt met elektronica, maar dat ook organisch kan klinken. Het is een behoorlijk donker album, maar het geluid van Bobbi Lu is ook heel sfeervol. De Britse muzikante uit Brugge fascineert op Arrow, Four tien songs lang en betovert je ook nog eens met haar bijzonder mooie stem. Ik had dit bijzondere album bijna gemist, maar dit album zou zomaar op kunnen duiken in mijn jaarlijstje over ruim een week.

Ik had Arrow, Four van Bobbi Lu al een tijdje op mijn lijstje met te beluisteren albums staan, maar op een of andere manier kwam het album steeds weer onderaan de stapel terecht. Deze week kwam Arrow, Four dan eindelijk van de stapel af en begreep ik direct waarom het debuutalbum van Bobbi Lu op mijn lijstje was terecht gekomen.

Bobbi Lu is het alter ego van de van oorsprong Britse muzikante Lucy Ryan, die al een tijdje het Belgische Brugge als thuisbasis heeft. Met Arrow, Four heeft Bobbi Lu een bijzonder fascinerend album gemaakt. Het is een album dat op het eerste gehoor klinkt als een behoorlijk donker of zelfs aardedonker album, dat vooral is gevuld met elektronica. Deze elektronica wordt gecombineerd met de stem van Lucy Ryan, die op haar debuutalbum als Bobbi Lu laat horen dat ze een uitstekende zangeres is.

Elektronica speelt absoluut een voorname rol op het album, maar de songs van Bobbi Lu bestaan uit meerdere lagen en combineren elektronische klanken met een meer organische onderlaag, die met enige regelmaat zonder de elektronische versiersels uit de spiegel komt.

In muzikaal opzicht doet het album me, zeker wanneer de elektronica domineert, meer dan eens denken aan het briljante album van Zaho de Sagazan, maar waar de Franse muzikante zich laat beïnvloeden door het Franse chanson, is de Britse popsong de basis van de songs op Arrow, Four.

Het is een album dat vooral goed tot zijn recht komt wanneer de zon onder is, want Bobbi Lu maakt donkere muziek, die het zonlicht maar lastig kan verdragen. Het is muziek die zoals gezegd bestaat uit meerdere lagen, waardoor er van alles valt te ontdekken in het klankentapijt op Arrow, Four.

Zwaar aangezette elektronica vloeit prachtig samen met organische klanken van met name de piano en de akoestische gitaar, waarna samples het geluid op Arrow, Four hier en daar verder verrijken. De songs van Bobbi Lu klinken door alle lagen behoorlijk vol, maar de muzikante uit Brugge heeft ook een ruimtelijk klinkend geluid, dat zowel vol als subtiel kan klinken en waarin ook open ruimte een kans krijgt.

Het is een donker, maar ook zeer sfeervol album, dat ondanks het gebruik van hier en daar flink wat elektronica aangenaam warm klinkt. In muzikaal opzicht is Arrow, Four een spannend album en ook de songs van Bobbi Lu zijn spannend. De Britse muzikante kan uit de voeten met behoorlijk conventioneel klinkende songs, zeker wanneer de elektronica een stapje terug doet, maar Arrow, Four is ook een avontuurlijk album, waarop steeds weer wat nieuws valt te ontdekken en waarop steeds weer dingen gebeuren die je niet had verwacht.

Het zijn songs die verder worden opgetild door de prachtige stem van Lucy Ryan, die een extra dimensie toevoegt aan de songs op haar debuutalbum. De Britse muzikante kan prachtig fluisterzacht zingen, maar kan ook krachtiger uithalen. Zelfs als haar stem elektronisch wordt vervormd vind ik hem mooi en dat heb ik niet vaak.

Heel af en toe doet het me ook wel wat denken aan de muziek van Billie Eilish, zeker wanneer haar geluid wat dof of zompig klinkt, maar Arrow, Four heeft een duidelijke Europese vibe. België heeft de afgelopen twee maanden een flinke eindsprint ingezet, wat met de albums van Sylvie Kreush, Isaac Roux en Warhaus al een aantal jaarlijstjesalbums heeft opgeleverd. Arrow, Four van Bobbi Lu kan aan dit lijstje worden toegevoegd.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Arrow, Four hier luisteren en bestellen:

https://bobbilu.bandcamp.com/album/arrow-four