While The Moon. Naima Joris

Naima Joris levert met While The Moon een debuutalbum af dat opvalt door subtiele maar wonderschone klanken en imponeert met een stem die negen songs lang dwars door de ziel snijdt.

Op basis van haar eerste twee EP’s was al duidelijk dat de Belgische muzikante Naima Joris een enorm talent is, maar While The Moon is nog een stuk beter en indrukwekkender dan ik had verwacht. Het debuutalbum van Naima Joris is subtiel maar werkelijk prachtig ingekleurd met accenten die het album steeds licht van kleur laten verspringen. Het past allemaal prachtig bij de in alle opzichten donkere tijden van het moment, maar While The Moon verwarmt ook op aangename wijze de ruimte. De muziek op het album is prachtig, maar de zang van Naima Joris is nog veel mooier. De stem van de Belgische muzikante doet vanaf de eerste noten van alles met je en wordt echt alleen maar mooier en indringender. Wat een album!

De Belgische band Isbells blijkt een voedingsbodem voor geweldige zangeressen. Na de inmiddels terecht uitvoerig geprezen Chantal Acda heeft immers ook de Belgische zangeres Naima Joris een plekje op de achtergrond bij Isbells definitief verruild voor een plek in de spotlights.

Naima Joris, de dochter van de Belgische jazzmuzikant Chris Joris, maakte vorig jaar en eerder dit jaar diepe indruk met twee prachtige EP’s. Op de eerste eerde ze op indringende wijze haar op veel te jonge leeftijd overleden zus, op de tweede de drie jaar geleden overleden singer-songwriter Daniel Johnston.

Op haar veertigste debuteert Naima Joris deze week met het album While The Moon. Op haar debuutalbum trekt de Belgische muzikante de lijn van haar eerdere EP's door. Ook de songs op While The Moon vallen op door een sobere maar zeer smaakvolle instrumentatie, die vooral jazzy aandoet. Ook de keuze voor zich langzaam voortslepende songs is niet nieuw, maar net als op de twee EP’s is het vooral de stem van Naima Joris die opzien baart.

De Belgische muzikante beschikt over een donkere en doorleefde stem, die je binnen een paar noten bij de strot grijpt. Het is een stem die herinneringen oproept aan de grote jazz- en blueszangeressen uit het verre verleden, maar ook de vergelijking met de het afgelopen jaar terecht bejubelde Lady Blackbird snijdt hout. Zowel de zang als de instrumentatie op While The Moon zijn bijna minimalistisch van aard, maar de impact van de muziek en de zang op het debuutalbum van Naima Joris is maximaal.

De Belgische muzikante staat tot dusver vooral bekend om behoorlijk donkere songs en ook die lijn trekt ze door op haar debuutalbum. Net als op haar eerste EP speelt de dood van haar zus op While The Moon een voorname rol, al is het maar omdat haar zus de teksten schreef voor twee van de tracks op het album. Ook de teksten van Naima Joris zelf zijn aan de donkere kant, maar ze vertolkt ze zo mooi, dat While The Moon ook een positief album is.

Het is een album dat het verdient om met volledige aandacht te worden beluisterd. De muzikanten die Naima Joris omringen hebben het album voorzien van een prachtig geluid. Het is een geluid waarin subtiele klanken domineren, maar iedere noot op het album is raak. Het is een geluid dat een wat desolate sfeer creëert, die me een paar keer deed denken aan Bowie’s zwanenzang Blackstar, maar die ook herinnert aan de muziek van bijvoorbeeld Billie Holiday en Nina Simone.

Iedere song op het album is weer voorzien van net wat andere details en ze zijn stuk voor stuk schitterend, wat je nog beter hoort wanneer je While The Moon met de koptelefoon beluistert. Ook de indringende zang van Naima Joris komt dan nog beter tot zijn recht. De Belgische muzikante zingt niet alleen met veel gevoel en doorleving, maar ook met veel precisie, waardoor de bijzondere instrumentatie en de prachtige zang fraai in balans zijn.

While The Moon van Naima Joris houdt je negen songs en veertig minuten lang in een wurggreep en maakt continu indruk. Met haar veertig levensjaren mag Naima Joris best een laatbloeier worden genoemd, maar haar levenservaring en het rijpen van haar stembanden hebben absoluut bijgedragen aan de kwaliteit van haar debuutalbum, dat voor een debuutalbum echt onwaarschijnlijk goed is. Dat de stemmige klanken op het album perfect passen bij het huidige seizoen vergroot de impact van het album nog wat verder. Zeer indrukwekkend.

Erwin Zijleman

.NoWordsNeedeD, 4 May 2023

 

https://www.youtube.com/watch?v=OfGM4l1G7qk

 

.No

Black Light Poster. Answerman

How many bands are there in the world, releasing records that I will never hear (about)? Too many to count and certainly to keep up with. Until very recently Answerman was one of these bands. Coming from Boston, it is not a surprise the band has reached me. To rephrase the question to: how many bands from Boston are there, releasing records, that do reach me, I should say there can't be that many left.

With Black Light Poster another great album coming out of Boston has reached me. From the very first seconds, the slowly build up 'Black Heart', the album intrigued me. What is going to happen?, I was thinking, knowing it would be something with a lot of energy. Answerman is not afraid of taking its time before Sam Pitino starts singing. First a great solo intro and all the energy that was built up in the intro is channelled into a great song.

Answerman plays rock music. Things start there. A mild form of psychedelia is let in. In Black Heart in the form of an eastern-sounding guitar solo. 1960s garage rock is there but played as solidly as became fashionable in the late 80s and early 90s. On top of that all is the pop element. Answerman presents songs like the best ones by Buffalo Tom from circa 30 years ago. If I only had a few words to write, it would be 'a perfect combination'.

Promo photo: Pat Piasecki

Black Light Poster is Answerman's debut album but looking at the band photo, these four man have a decent part of their lives behind them, so will have played in (several?) other bands before Answerman. This experience shows, as this is not music made by enthusiastic 19 year olds. They do emulate the music made by teenagers and early 20 somethings from the 1960s. Take 'Smoof'. The song starts out with reminding me of 'Everything About You", Ugly Kid Joe's hit from the early 1990s, but with a 60s vibe, including rock bands from the U.K. and our own The Outsiders. In other words, 'Smoof' is an incredibly rich song showing what Answerman is getting away with, taking all these influences and build it into its own, strong song.

'Smoof' is not even the best song on the album. I simply love the striding power of a song like 'Prophet'. The pace is great and the organ part that comes in colours the song in in a beautiful way. Answerman has a sense of urgency in several of its songs that is extremely infectious. In another world or time depending how to look at it, the band would be touring the world successfully on the back of Black Light Poster. The energy that would be shared could solve a part of our energy crisis and transition. If only we could capture it!

I doubt however if Answerman's members still dream of world domination. They do dominate my speakers for a while. Black Light Poster is a great album and that is worth a lot.

Wout de Natris

You can listen to and order Black Light Poster here:

https://answerman.bandcamp.com/album/black-light-poster

Desire, I Want To Turn Into You. Caroline Polachek

Luister oppervlakkig naar Desire, I Want To Turn Into You van Caroline Polachek en je hoort een goed gemaakte popplaat, maar luister net wat beter en je opent een schatkist vol mooie en bijzondere verrassingen.

Toen in de herfst van 2019 Pang van Caroline Polachek verscheen bleef het opvallend stil, maar op een of andere manier is de Amerikaanse muzikante sindsdien uitgegroeid tot een potentiële wereldster. Haar nieuwe album Desire, I Want To Turn Into You wordt momenteel stevig bewierookt en dat is helemaal terecht. Caroline Polachek heeft immers een hoogstaand popalbum gemaakt, dat bij vlagen net zo aanstekelijk is als de albums van gerenommeerde popprinsessen, maar wel veel dieper graaft. Zeker wanneer het tempo omlaag gaat verrast Caroline Polachek in muzikaal opzicht en imponeert ze in vocaal opzicht. Op Desire, I Want To Turn Into You laat Caroline Polachek de popmuziek van de toekomst horen en het klinkt fantastisch.

Desire, I Want To Turn Into You, het op Valentijnsdag verschenen tweede album van de Amerikaanse muzikante Caroline Polachek, werd, toch wel enigszins tot mijn verbazing, binnengehaald als een van de grote albums van 2023. De wijze waarop er al weken heel druk werd gedaan over het album, dat na verschijning definitief de hemel in werd geprezen, lijkt vooral een hype, maar het is wel een hele intrigerende hype.

Caroline Polachek is immers zeker geen nieuwkomer in de muziek. Ze maakte drie eigenzinnige popalbums als lid van het onderschatte duo Chairlift, bracht als Ramona Lisa een fraai folky en filmisch album uit en timmerde bovendien aan de weg als producer voor onder andere Charli XCX. Tenslotte was er in de herfst van 2019 met Pang het eerste soloalbum onder haar eigen naam, dat destijds niet overdreven veel deed. Ik pikte het album zelf wel op, omarmde het in eerste instantie als een ‘guilty pop pleasure’, maar raakte vervolgens snel onder de indruk van het bijzondere talent van Caroline Polachek.

Pang kreeg in 2019 veel te weinig aandacht, maar inmiddels is alles anders voor de Amerikaanse muzikante, die absoluut het momentum heeft. Dat is niet meer dan terecht, want ook Desire, I Want To Turn Into You is een geweldig album. Het is een album dat opent met drie aanstekelijke popsongs die wat mij betreft nog niet laten horen wat Caroline Polachek in huis heeft, al hoor je wel dat ze een bijzondere zangeres is met een enorm bereik (ze is niet voor niets een geschoold operazangeres).

Na drie goed gemaakte popsongs, die met een beetje fantasie ook door Grimes of Taylor Swift gemaakt hadden kunnen worden, en een opvallend zonnig popliedje met een beetje flamenco, begint Desire, I Want To Turn Into You pas echt met het maken van diepe indruk in de vijfde track. Het tempo gaat in deze track wat omlaag, de elektronica en de ritmes worden spannender en de zang van Caroline Polachek wordt pas echt indrukwekkend. Ook in de tracks die volgen stopt de Amerikaanse muzikante heel veel avontuur in haar vooral maar zeker niet elektronisch ingekleurde songs en overtuigt ze bijzonder makkelijk als zangeres.

Caroline Polachek maakt op Desire, I Want To Turn Into You pop met een hoofdletter P, maar ze graaft een stuk dieper dan de gemiddelde popprinses. De muziek van de al even eigenzinnige Grimes is goed vergelijkingsmateriaal, maar ook de namen van St. Vincent en Hyd moeten worden genoemd. Zeker wanneer je wat beter luistert naar het album hoor je hoe knap de muziek van Caroline Polachek in elkaar zit, wat af en toe zelfs associaties oplevert met de muziek van Kate Bush, vooral wanneer het gaat om het gebruik van klanken en haar stem.

Caroline Polachek laat, nog meer dan op haar eerdere werk, horen dat ze een geweldige zangeres is met een bereik om bang van te worden, maar ook in muzikaal opzicht is Desire, I Want To Turn Into You een bijzonder fascinerend album. Wat bij oppervlakkige beluistering hooguit een serie moderne popsongs is, komt volledig tot leven bij beluistering met de koptelefoon. Dan pas hoor je hoeveel bijzonders Caroline Polachek heeft verstopt in haar muziek en hoe ze op onnavolgbare wijze op de hak van de tak springt en steeds weer dingen doet die je niet verwacht, onder andere met verrassende invloeden en muzikale en productionele hoogstandjes.

Desire, I Want To Turn Into You wordt, zoals gezegd tot mijn verbazing, binnengehaald als een van de grote albums van 2023. Dat verbaast me vooral omdat het in 2019 zo stil bleef rond het debuut van Caroline Polachek, want dat Desire, I Want To Turn Into You een van de grote albums van 2023 is staat ook voor mij vast en ik ben nog lang niet klaar met het ontdekken van dit bijzondere album.

Erwin Zijleman

Je kunt Desire, I Want To Turn Into You hier luisteren en bestellen:

https://carolinepolachek.bandcamp.com/album/desire-i-want-to-turn-into-you

Bored. Mood Bored

In March Mood Bored debuted on this blog and here is the seven song EP of the band. The trio met in school and formed a band, with obvious success. In fact, if this music is the result of the band members being bored, share a bit of that boredom with me, please.

Mood Bored plays the kind of alternative pop that is a mix of dreamy singing, a good rhythm and music that balances between the light and dark with the former often winning. Singer and bassist Myrthe Driesenaar takes her listeners along in her mood swings. Her voice is perfectly able to take the listeners into different situation and feelings. Her dreamy voice can all of a sudden take on an unsuspected urgency, like in 'Vibe Like Edie', to immediately sooth you to sleep in the final song 'Join The Ride'.

That is all at the end of Bored. It starts with the fun and upbeat song 'Ladadee Ladada', with its almost floating chorus. The band, Daan Stuyven on guitar and Timo de Wit on drums, play a stop-start rhythm that is interrupted by the ultimately dreamy chorus and then it is all released for a great ending. 'Ladadee Ladada' has three faces in one song, the light, the dark and the explosion. Almost like very expensive fireworks the song is.

'Easy Going' has a sixties vibe, as in a Nancy Sinatra hit mixed with French girl pop singers from those days or Lana del Rey with a rock band behind her for people listening to music from the here and now. 'Easy Going' is not that easy going. The band is hard at work to keep up with singer Myrthe. She's as relaxed as can be, the band has to work hard to play the beat and create the vibe.

Mood Bored falls into a nice range of female fronted bands that are gaining/have gained popularity. Pip Blom, Pom, Wolf Alice, Blood Red Shoes, all different, yet with this pop feel that Mood Bored has in abundance. This is a debut EP holding so much promise. Mood Bored knows how to make a song work. The school of music arts in Tilburg can be proud of its new graduates. This is a band that has set a great first step and undoubtedly has more points to score in the future.

There's only one snag. This is music for 20somethings, so the bio tells me I now see. So, I shouldn't be listening and better stop here before someone tells me to stop.

Ha, I don't care. This is fun music and I intend to keep listening to it for some time to come. Bored is a very nice debut EP. Congratulations!

Wout de Natris

You can listen to and order Bored here:

https://moodboredband.bandcamp.com/album/bored-ep