Super Monster. Claud

Phoebe Bridgers is sinds kort ook platenbaas en levert met het debuut van Claud een bijzonder sterk album af, waarop de jonge muzikant uit New York zich manifesteert als grote belofte voor de toekomst.

De naam Claud zingt al even rond in de New Yorkse muziekscene en in kringen rond Phoebe Bridgers, maar een prachtdebuut als Super Monster had ik nog niet verwacht. Het is een debuut vol aanstekelijke maar ook fantasierijke popliedjes. Het zijn popliedjes die zich onmiddellijk opdringen, maar die ook over de nodige groeipotentie beschikken. Super Monster is even smaakvol als avontuurlijk ingekleurd, waarna de mooie stem van Claud de feestvreugde nog wat verder vergroot. Het is een prachtig debuut voor het label van Phoebe Bridgers, maar een nog mooier debuut voor Claud, die direct kan worden toegevoegd aan de smaakmakers van de indie-scene van het moment.

De Amerikaanse muzikante Phoebe Bridgers timmert de afgelopen vier jaar met enorm veel succes aan de weg en heeft inmiddels twee onbetwiste jaarlijstjesalbums op haar naam staan (en nog een samen met Bright Eyes voorman Conor Oberst als Better Oblivion Community Center). Met haar eigen platenlabel Saddest Factory Records biedt ze sinds kort ook collega muzikanten een platform en op dit label verscheen deze week de allereerste release. 

Die is niet van Phoebe Bridgers zelf, maar van Claud Mintz, die eerder muziek maakte als helft van het duo Toast. Claud Mintz groeide op in de buurt van Chicago, maar opereert inmiddels vanuit Brooklyn, New York. Het debuut als Claud (die zichzelf overigens ziet als non-binair persoon) werd opgenomen in de roemruchte Electric Lady Studios in New York, waar voormalig Toast maatje Josh Mehling aanschoof als een van de co-producers. 

Ik begrijp wel waarom Phoebe Bridgers Super Monster van Claud heeft uitgekozen als eerste album voor haar eigen platenlabel. De muziek van Claud is niet heel ver verwijderd van die van Phoebe Bridgers zelf (al hoor ik persoonlijk meer van de nieuwe Taylor Swift) en de jonge muzikant uit New York heeft bovendien een bijzonder sterk debuut afgeleverd. 

Zeker wanneer de gitaren domineren in het werk van Claud past Super Monster in het indie-rock hokje waarin ook platenbaas Phoebe Bridgers actief is, maar Super Monster is niet alleen een gitaaralbum. Zeker in de wat meer elektronisch ingekleurde songs schuift Claud wat meer de kant van de pop op en klinkt de muziek ook wat zonniger dan die van Phoebe Bridgers. Het waren de gitaar georiënteerde songs die me onmiddellijk overtuigden, maar ik ben blij dat Claud op dit fraaie debuut nadrukkelijk de vleugels uitslaat en niet teveel in één genre blijft hangen. 

Super Monster opent met een lichtvoetig klinkend popliedje waarin direct de zeer aangename stem van Claud en een zeer goed gevoel voor aanstekelijke popliedjes opvallen. Bijgestaan door onder andere Jake Portrait (Unknown Mortal Orchestra) en de geweldige Clairo (Claire Cottrill) verrast Claude met popsongs die zich genadeloos opdringen, maar die ook knap in elkaar steken. 

Indie-rock, indie-pop, pop en een vleugje R&B worden samengesmeed in songs die makkelijk verleiden, maar die ook het talent van Claude genadeloos bloot leggen. Super Monster is een album vol jeugdige onbevangenheid, maar het is ook een album vol diepgang. 

Het niveau van Phoebe Bridgers haalt Claud misschien nog niet, maar ik merk dat de songs op Super Monster me een voor een steeds dierbaarder worden en dat het debuut van Claud me keer op keer de volle 37 minuten weet te vermaken. Enerzijds door de goede songs en de persoonlijke noten, maar ook zeker door de veelzijdige instrumentatie en door de stem van Claud, die niet alleen mooi is maar ook vol gevoel zit. 

Phoebe Bridgers is de belofte inmiddels al lang ontgroeid en behoort tot de smaakmakers van de Amerikaanse indie-scene. Met het debuut van Claud bewijst ze dat ze ook als aanjager en promotor van nieuw talent over een uitstekende smaak beschikt, al gaan alle mooie woorden voor het fraaie Super Monster toch vooral naar de jonge muzikant Claud, die zich met dit prachtdebuut onder de grote beloften voor de toekomst schaart en een debuut aflevert dat behoort tot de hoogtepunten van het prille muziekjaar 2021.

Erwin Zijleman

Je kunt Super Monster hier luisteren en bestellen:

https://toastmp3.bandcamp.com/album/super-monster

 

of luister naar onze Spotify Playlist om uit te vinden waar we over schrijven:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

 

.NoWordsNeedeD, 04-05-2021

 https://www.youtube.com/watch?v=4acrGU13wq0

 

.No

Half Drunk Under The Full Moon. The Fratellis

It's been written before. Also on this blog. The Fratellis are extremely lucky and cursed having scored a monster hit, 'Chelsea Dagger' in the mid 00s. Forever a one-hit wonder. The alternative would have been a no-hit-nothing, as hardly anyone would have remembered the band without it. After a hiatus of some years in the 10s, the band is active again for some years, although I have to admit to have missed most albums after their second and best album.

Writing reviews for a mostly one person blog, comes down to making choices and The Fratellis did not make it to the cut. Not even because I did not like Half Drunk Under A Full Moon. There were simply other albums I wanted to write about. So what changed?, I hear you asking. Well, what triggered me was the review in my newspaper, NRC. The reviewer of duty only gave a 1 to the album and that is something that hardly ever happens. It equals a total failure and when I listened to the album, I couldn't remember listening to a total failure. So, I decided to listen again while cycling to the local supermarket to do the shopping.

Again I noticed the pleasant pop coming by in my ears. There wasn't a lot amiss on The Fratelli's latest album. What I will adhere to, is that the album is without any danger. This music does not have an edge to it. The Fratelli's are in search of perfectly harmless pop songs and succeeded in finding them. In the 60s you had The Yardbirds or The Rolling Stones and there were The Fortunes and The Tremeloes. The 70s David Bowie played 'Oh, You Pretty Things' while The Rubettes sang 'Sugar Baby Love', etc. They all played pop in their ways. So in 2021 The Fratellis going for the influence of the latter examples. Surprising but why not? Just listen to 'The Last Songbird' and then think of 'You've Got Troubles'. The Fortunes scored a huge hit with a song like that. I can't help liking 'The Last Songbird' for very nostalgic memories of songs I got to know as a little boy, like 'My Little Lady' or 'You've Got Troubles' a few years later when it became a hit once again.

Looking at it from that angle, Half Drunk Under The Full Moon certainly works. It doesn't when judged by 2021 musical standards and not even by their own monster hit. The Fratellis may have drawn the conclusion that whatever they do, there will be no other 'Chelsea Dagger' for them, even if they could copy it somehow. There's only one novelty hit, the repeat usually flops or close to it. So why not make the album the band wants to make?

Jon Fratelli knows how to write a nice pop song and has a hang for pop songs from long ago. He is able to come close to those bands that have slowly disappeared from the public ear, as only the very best from the 60s and early 70s remain on public radio. The Searchers, The Fortunes, The Tremeloes have all but been forgotten.

So it comes to pass that a reviewer scores an album extremely badly as too easy, uninspired pop. A one for the effort it was called in high school and perhaps still is. A lack in musical education it seems to me. You won't find me claiming Half Drunk Under The Full Moon is a brilliant album but certainly a nice and well-made one, with a dip here and there like 'Action Replay', oddly enough coming close to the last album of Arctic Monkeys. Now what does that tell me? For the rest it's smooth listening and that is nice every once in a while.

Wout de Natris

You can listen to and order Half Drunk Under The Full Moon here:

https://thefratellis.bandcamp.com/album/half-drunk-under-a-full-moon

or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

.NoWordsNeedeD, 02-05-2021

 https://www.youtube.com/watch?v=Cnb__eEZEXA

 

.No

Love Lives Where Rules Die. Suzanne Vallie

De Amerikaanse singer-songwriter Suzanne Vallie heeft met Love Lives Where Rules Die een geweldig rootsalbum afgeleverd, dat zomaar kan uitgroeien tot een klassieker in het genre.

De release van het debuutalbum van Suzanne Vallie is me vorig jaar ontgaan, maar direct bij eerste beluistering werd ik gegrepen door de bijzondere sfeer op het album. De instrumentatie, vol verwijzingen naar Californische rootsmuziek uit het verleden, is loom en broeierig, maar zit ook vol mooie details. Het kleurt allemaal prachtig bij de bijzondere zang van Suzanne Vallie, die de teksten op haar breakup album vol gevoel en doorleving vertolkt. Direct bij eerste beluistering heb je het idee dat je naar iets bijzonders aan het luisteren bent en dat gevoel wordt alleen maar sterker. Alle reden om dit album uit 2020 alsnog de aandacht te geven die het verdient.

Op MusicMeter.nl (een aanrader overigens) wees iemand me op Love Lives Where Rules Die van Suzanne Vallie. Nu krijg ik dagelijks meerdere muziektips en deze zijn lang niet allemaal even trefzeker, maar de aanbeveling van het album van Suzanne Vallie was een schot in de roos. 

Love Lives Where Rules Die (mooie titel overigens) is, voor zover ik kan zien, het debuutalbum van de singer-songwriter uit Big Sur, California. Het is een debuutalbum dat wat mij betreft zomaar zou kunnen uitgroeien tot een klassieker binnen de Amerikaanse rootsmuziek, al is daar natuurlijk meer voor nodig dan alleen een goed album. 

Bij eerste beluistering van het debuutalbum van Suzanne Vallie had ik associaties met Car Wheels On A Gravel Road van Lucinda Williams en Drag Queens In Limousines van Mary Gauthier en dat zijn rootsalbums die de jaren 90 kleur gaven. Niet eens omdat Love Lives Where Rules Die van Suzanne Vallie erg lijkt op deze albums, maar wel omdat het album een enorme urgentie uitstraalt en een bijzondere sfeer oproept. 

Het debuut van Suzanne Vallie klinkt als een album van een singer-songwriter die haar sporen in de rootsmuziek al ruimschoots verdiend heeft, wat Love Lives Where Rules Die voorziet van extra glans. 

Suzanne Vallie maakt behoorlijk ingetogen maar wel vol klinkende muziek en het is muziek die geen geheim maakt van de afkomst van de Amerikaanse singer-songwriter. In vrijwel alle songs op het album hoor je Californische zonnestralen, wat overigens bijzonder is, omdat Love Lives Where Rules moet worden gezien als een breakup album. Het is overigens een breakup album dat ook vooruit kijkt, wat verklaart dat er af en toe een regenboog verschijnt tussen alle donkere wolken. 

De genoemde Californische zonnestralen putten voor een belangrijk deel uit de archieven van de jaren 60 en 70, waarbij een terugkeer naar de Summer Of Love niet uit de weg wordt gegaan. In vrijwel alle songs op het album domineren lome gitaarklanken, waarna het wat broeierige geluid op het album verder wordt ingekleurd met onder andere toetsen, percussie en viool. 

Het is een vol, maar op hetzelfde moment ook subtiel geluid, dat de ruimte prachtig vult, maar ook genoeg ruimte open laat voor de zang van Suzanne Vallie. Ook deze zang is over het algemeen ingetogen en vaak wat loom, maar de vocalen op Love Lives Where Rules Die klinken ook emotievol en doorleefd, wat de teksten voorziet van de juiste lading. 

Bovendien weten de zang en de instrumentatie elkaar steeds weer te versterken, wat het debuutalbum van Suzanne Vallie voorziet van een bijzondere sfeer, deels ontstaan door het gezamenlijk opnemen tijdens de nachtelijke uren. 

De singer-songwriter uit California heeft songs geschreven die de tijd nodig hebben om te groeien, maar desondanks dringt het album zich direct bij eerste beluistering genadeloos op. Luister naar Love Lives Where Rules Die van Suzanne Vallie en de klok loopt opeens een stuk minder snel en de winteravond wordt verruild voor een zomeravond (en een zonder avondklok). 

En iedere keer als ik naar dit album luister, vind ik het weer wat mooier. Het is een album dat wat mij betreft zomaar zou kunnen uitgroeien tot een klassieker in het genre, maar dat zal de tijd moeten leren. Liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek raad ik echter aan om hier nu alvast naar te luisteren.

Erwin Zijleman

Je kunt Love Lives Where Rules Die hier beluisteren en bestellen:

https://suzannevallie.bandcamp.com/

 

of luister naar onze Spotify Playlist om uit te vinden waar we over schrijven:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g