Interview met Jan Stroomer van The Stream, deel 1

Interview: Wout de Natris

© WoNo Magazine 2021

Tussen kerst en oud en nieuw vond een ontspannen gesprek plaats over muziek maken, muziek spelen en muziek luisteren. Een gesprek dat makkelijk nog een paar uur langer had kunnen duren en dan nog waren Jan en Wout niet uitgesproken geweest. Hier volgt het eerste deel van een weergave van het gesprek.

Zelden heb ik geconverseerd met iemand die in zulke mooi afgeronde zinnen spreekt, met weinig haperingen en een heel prettige stem om naar te luisteren. Alleen daarom al is het plezierig met Jan te praten.

Jan en ik kennen elkaar inmiddels ruim zes jaar. Dat begon met een solo optreden in Scheltema in 2014, op een bill met Mieke van Veen en als ik me goed herinner een cabaretier of goochelaar. Daarna spraken we elkaar tijdens een optreden van een allang niet meer bestaande, Leidse band in Gebr. de Nobel. Een muzikaal hoogtepunt was zeker de presentatie van 'Sweet Sally, Sad Departure in 2018, weer in Scheltema, gevolgd door een huiskamerconcert van Jan en twee van de drie zangeressen van The Stream in 2019.

In 2020 bestond The Stream tien jaar en dit zou gevierd worden met iedere maand een release van een oud nummer gestoken in een nieuw jasje, met daar omheen allerlei optredens op mooie plaatsen en in verschillende settingen. Het eerste is volkomen gelukt en beluisterbaar op verschillende digitale platformen, het tweede plan werd steeds lastiger uit te voeren en raakte steeds verder uit het zicht door de Corona pandemie. Net als voor veel andere artiesten (en vele andere mensen natuurlijk) moesten plannen worden bijgesteld. En 2021 begint zo mogelijk nog donkerder. Tijd om daarom met het interview te beginnen.

Muziek "thuis"

Natuurlijk begonnen we met terug te kijken op het feestjaar, maar daar wil ik hier niet mee beginnen. Eerst gaan we terug in de tijd, naar huize Stroomer, het ouderlijk huis. Ik vroeg naar vroege muzikale herinneringen en wellicht invloeden. Zoals vrijwel ieder kind hoorde hij wat er thuis werd opgezet. Dit was klassieke muziek, altijd. Bach, Mozart. "Als ik een clavecimbel hoor, ben ik direct thuis, bij mijn ouders. Mijn wens was ook clavecimbel te gaan spelen". Hij had les in Katwijk bij een organist, die ook een spinet in huis had. Daar heeft hij een nummer op leren spelen, dat al snel iedere clavecimbelbouwer in Nederland kon horen op een festival waar hij met zijn vader naar toe ging. "Ik moet sowieso op iedere piano die ik zie even spelen. Ieder instrument is anders en heeft zijn eigen klank". Langs deze weg ontdekte Jan Scarlatti en leerde een paar sonates van hem spelen en zo werden vader en zoon Stroomer fan van Scarlatti.

Rond zijn 11e of 12e ontdekte hij popmuziek. Dat betekende voor Nederland in het algemeen zo ongeveer de doorbraak van grunge en Guns 'N' Roses. Jan ontdekte The Beatles, 'I Feel Fine', een plaatje dat zijn moeder nog had van vroeger. Met een tweedehands pick up en een cassetterecorder werd de collectie langzaam uitgebreid. Zo ontdekte hij Queen en ging er een wereld voor hem open, inclusief een clavecimbel in hun vroege werk. "Zie je, het kan zelfs in de popmuziek". Daarna ontdekte hij Tori Amos, maar las veel later in een interview dat Amos ten tijde van haar derde album met de sonates van Scarlatti bezig was. En toen viel alles soort van op zijn plaats voor hem: "ja, nu snap ik het". Dat was ongeveer vijf jaar geleden. "De popmusici waar ik veel mee heb, hebben eenzelfde soort ontwikkeling doorgemaakt als ik en net als ik zijn zij in de popmuziek verder gegaan, maar kijken regelmatig of zij iets kunnen lenen uit de klassieke muziek, want er is genoeg te vinden daar". Het grappige is dat ook thuis het niet bij klassiek gebleven is. "Ik kwam bijvoorbeeld met Paul Simon thuis, terwijl mijn vader thuis kwam met een cd uit het Central Park waarop Paul Simon met een Zuid-Afrikaanse band muziek maakt. We vragen aan elkaar wat we hier van vinden. Zo vinden we elkaar toch met zekere regelmaat".

Mannelijke en vrouwelijke invloeden

"Als ik naar je muziek luister heb ik het idee dat mannen meer een inspiratiebron voor je zijn dan vrouwen. Klopt dat?" We worden het erover eens dat dat meer te maken kan hebben met de lage bromstem van Jan, dan iets anders. In zijn pianospel zit wel degelijk de invloed van Tori Amos. Hij geeft ook aan een enorme fan te zijn van Regina Spector. "Een aantal pianospelende vrouwen heb ik heel hoog zitten. Maar in interviews heeft het weinig zin om aan te geven, omdat waarschijnlijk niemand die invoeld er in terug zal horen". Terugkijkend op mijn vraag, erken ik dat dit ook meer aan mij ligt. Ik ben degene die de muziek van de vrouwen die hem hebben beïnvloed niet ken danwel waardeer. Uiteindelijk ben ik de gitarist en hij de pianist, een onderwerp waar we later op terug zullen komen. Toch vinden we elkaar weer in het feit dat we beiden mannen "makkelijker" vinden om naar te luisteren dan vrouwen. Daar staat tegenover dat ik 2020 echt een vrouwenjaar vind en heel veel vrouwen of bands geleid door vrouwen heb ontdekt die ik enorm goed vind. Jan geeft aan dat er in de popmuziek al een paar jaar een beweging is om tot een eerlijkere verdeling te komen. "Uiteindelijk zal de beste altijd boven komen, maar een eerlijkere verdeling is goed".

Photo, Wo: 16-11-2014

Sociale Media en Marketing

Merk je dat de sociale media, You Tube, Spotify, etc., het makkelijker heeft gemaakt voor artiesten en het gelijkwaardiger is geworden tussen artiesten en industrie of is het een fabel?

"Ik heb zelf de periode niet meegemaakt dat de enige manier om muziek uit te brengen was om dat via een platenmaatschappij te doen. In de afgelopen tien jaar heb ik gemerkt dat sociale media telkens meer een verdienmodel is geworden. Iedere keer als ik een manier gevonden had om mijn publiek makkelijk te bereiken, was dat een jaar later al niet meer mogelijk". Tenzij er betaald wordt natuurlijk en hoeveel kan een band uitgeven aan marketing ten opzichte van het maken en spelen van muziek? Dat is telkens een afweging die moet worden gemaakt. "Tegenwoordig moet ik betalen om een release bekend te maken aan mijn 1000 Facebookvrienden. Berichten werden een aantal jaar geleden makkelijk 1000 tot 5000 keer gelezen. Nu alleen als ik daarvoor betaal. Mijn ervaring is dat het steeds moeilijker wordt en er zijn steeds meer muzikanten, vooral door muziekopleidingen in Nederland. Wij zijn klanten geworden van sociale media en niet meer de aanbieder van een muzikaal product. De opbrengsten van streamen zijn doorgaans lager dan de advertentiekosten voor een nieuwe song. Daarvoor moet je optreden". "Maar dat is toch een trieste conclusie?" "Ja, maar ik weet niet hoe het anders zou kunnen. We kunnen als muzikant niet meer anders. Daarna moet iemand anders het doen en die is er niet. Zou het nog zonder kunnen, heb ik me afgevraagd? Het antwoord is nee, dat is commerciële zelfmoord. Het is maken van een afweging: Wat wil ik bereiken en wat kost het me?

Wordt vervolgd in deel 2.

De muziek van The Stream kun je hier beluisteren en bestellen:

https://thestream.bandcamp.com/album/sweet-sally-sad-departure

of luister naar onze Spotify Playlist om uit te vinden waar we over schrijven:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

Starting Over. Chris Stapleton

De afgelopen twee jaar was het stil rond Chris Stapleton, maar met Starting Over onderstreept de Amerikaanse muzikant nog eens de belofte van zijn eerste albums en verkent hij bovendien nieuwe wegen.

Met zijn debuut Traveler leverde Chris Stapleton in 2015 een droomdebuut af, waarna de twee albums uit 2017 zijn talent bevestigden. Ook met het deze week verschenen Starting Over maakt Chris Stapleton weer indruk. Op zijn nieuwe album is de Amerikaanse muzikant weer wat minder stijlvast, maar ook de uitstapjes buiten de country zijn zeer de moeite waard. Bijgestaan door twee leden van Tom Petty’s Heartbreakers, zijn vaste band en zijn vrouw Morgane maakt Chris Stapleton ruim 50 minuten indruk met goede songs, geweldige muzikanten, een topproducer en vooral met zijn rauwe strot. Chris Stapleton is de belofte inmiddels al lang voorbij.

Chris Stapleton debuteerde in het voorjaar van 2015 met het uitstekende Traveler, waarmee de Amerikaanse muzikant zich schaarde onder de smaakmakers binnen de Amerikaanse rootsmuziek. Twee jaar na zijn debuut leverde Chris Stapleton het uit twee delen bestaande From A Room af en bevestigde hij de belofte van zijn zo goed ontvangen debuut. 

Sindsdien was Chris Stapleton actief op meerdere terreinen, maar tot een album kwam het helaas niet, tot deze week dan eindelijk de opvolger van From A Room verscheen. Ook Starting Over is weer geproduceerd door de meest gewilde producer in Nashville, Dave Cobb, maar het nieuwe album van Chris Stapleton is zeker geen herhaling van zetten. 

Starting Over bevat twee songs van Guy Clark, een song van John Fogerty en elf songs van Chris Stapleton, deels geschreven met anderen, onder wie Mike Campbell, die we ook kennen als lid van The Heartbreakers, de band van de in 2017 overleden Tom Petty. Mike Campbell is niet het enige lid van The Heartbreakers dat is te horen op Starting Over, want ook Heartbreakers pianist en organist Benmont Tench is van de partij op het nieuwe album van Chris Stapleton. 

Het is een album dat laat horen dat Chris Stapleton binnen de Amerikaanse rootsmuziek op een breed terrein uit de voeten kan en het is bovendien een album dat laat horen dat Chris Stapleton nog altijd thuis hoort bij de smaakmakers binnen het genre. 

Chris Stapleton sloeg op zijn vorige albums een brug tussen rootsmuziek en met name countrymuziek uit het verleden en die uit het heden en dat doet hij ook weer op Starting Over. Het album bevat een aantal songs die herinneren aan de countrymuziek van een aantal decennia geleden, maar Chris Stapleton kan ook eigentijds klinken en kan bovendien makkelijk schakelen naar omliggende genres. 

Zeker in de wat traditioneler aandoende countrysongs op het album wordt hij fraai bijgestaan door zijn vrouw Morgane Stapleton, die het perfecte tegenwicht vormt voor de rauwe strot van Chris Stapleton, wat hier en daar herinnert aan de fraaie duetten van Gram Parsons en Emmylou Harris. 

Country en vooral wat traditioneel aandoende country speelt een voorname rol op Starting Over, maar Chris Stapleton kan ook uit de voeten met bluesy rock, met stevige rootsrock en countryrock of met meeslepende en soulvolle songs waarin zo nu en dan de strijkers stevig mogen aanzwellen. 

Ook in muzikaal opzicht klinkt het allemaal geweldig. Het snarenwerk van Chris Stapleton, Mike Campbell en producer Dave Cobb is prachtig en zeer veelzijdig, net als het orgel- en pianospel van meester toetsenist Benmont Tench. Een subtiel spelende ritmesectie en een af en toe opduikende pedal steel maken het over het algemeen vrij ingetogen geluid op Starting Over compleet. Het geluid is over het algemeen vrij ingetogen, maar Starting Over bevat ook een aantal wat stevigere en voller klinkende songs. 

Chris Stapleton maakte zijn album voor de coronapandemie Europa en de Verenigde Staten trof, maar zeker wanneer de Amerikaanse muzikant maatschappelijke thema’s aan snijdt is Starting Over absoluut een album van deze tijd. Zelf heb ik een voorkeur voor de net wat meer country getinte songs op het album, maar de uitstapjes buiten de gebaande paden dwingen respect af en zijn in de meeste gevallen geslaagd. Alleen jammer dat hij niet aan de cover van het album is toegekomen.

Erwin Zijleman

Luister naar onze Spotify Playlist om uit te vinden waar we over schrijven:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

 

The Last Exit. Still Corners

Except for a recent single, Still Corners has been absent from this blog since 2013. In the meantime I seem to have missed two albums and that for a band whose first two albums I liked a lot at the time but have no recollection of at all, I noticed just now. They disappeared in that digital labyrinth called external hard discs, the killer of all deepening of relationships with music.

Enter The Last Exit, Still Corner's first album in the 20s. Earlier this week I reviewed a box set of the studio albums of Chris & Carla, The Walkabouts' front duo, called 'Velvet Fog'. It is as if they have a new, slightly more dreamy album in 2021. The mood on The Last Exit is so similar and captured me from the second listening session onwards. I let myself be carried away by the music this duo produces. Whether slow and atmospheric or faster paced and atmospheric, the songs totally work for me.

With The Last Exit Tessa Murray and Greg Hughes release their fifth album together since 2011. Instrumentalist Hughes and vocalist Murray together manage to create an atmosphere that is dreamy but has side steps to Americana and folk, think Chris Isaak i.e., the sound of his lead guitarist James Calvin Wilsey. (Who died in 2018 I just found out because of writing this.) Hughes is originally from Arizona and I am quite certain that I hear the sound of the wind sweeping through a deserted mining town way down in the desert on this album.

So, it's time to ask myself the question why Still Corners now for the third time appeals to me near immediately but has been discarded somewhere on the pile of records and time? Of course that is the way of nearly all music, but in my post of 2013 I mention that the debut album, 'Creatures Of An Hour' only barely missed my top 10 for 2011. So, how can I not have a single recollection of the album? There's no answer I'm afraid. All I can say is that The Last Exit deserves to be heard more often for certain.

Getting to know the album better the Americana connection gets bigger and better. I just notice it much more than in the first sessions. In my recollection, and as you can glean from the above that may be shaky territory, Still Corners was more electronicaly inclined. On The Last Exit the guitars certainly play a large role over a mostly sober, but well-woundng rhythm section. It results in a part melancholy, part dreamy album where the music perfectly accompanies the stories Tessa Murray sings and escapes with some nice, solo lines drenched in reverb, vibrato and echo. If Chris & Carla had made an album together with Wilsey it had sounded something like this, with the exception of the absence of the beauty and the beast duets and harmonies of Chris Eckman and Carla Torgerson.

Once again I'm extremely pleasantly surprised by Still Corners. Will they surprise me again in 2023/24 or will I finally be fully prepared for an album by the duo? Only time will tell.

Wo.

You can order or listen to The Last Exit here:

https://stillcorners.bandcamp.com/album/the-last-exit

or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

Een Teken Aan De Wand. Kwartet Niek Hilkmann

Meligheid? Dat is toch het woord dat mij bij beluistering van de eerste noten van Een Teken Aan De Wand te binnenschieten en, als ik eerlijk ben, mij niet meer verlaat. Ik sluit niet uit dat de makers van de plaat, Kwartet Niek Hilkmann, het gewoon met mij eens zijn. Er klinkt gewoon een zekere verveeldheid door in de muziek die doorgaans gepaard gaat met meligheid.

Toch is dit maar een deel van het verhaal. Wie doorzet, merkt al gauw dat Een Teken Aan De Wand ook iets aanstekelijks heeft en dat dat ouderwets klinkende orgeltje onder de huid weet te kruipen.

Ouderwets is een tweede woord dat genoemd mag worden. De liedjes op de plaat klinken voor een deel alsof ze in de late jaren 60 zijn opgenomen. Ieder liedje had op de Nederlandse 'Nuggets' verzamelaar, 'Nederlandse Beat, Bluf en Branie' kunnen staan. De atmosfeer is totaal 60s, Armand, Het, om maar twee acts te noemen. Vooral ook omdat in de teksten ook van die vondsten staan als in de teksten van Armand en Bob Bouber. Het is niet alleen de spacey muziek. Dan kom ik in de moderne tijd ook bij The Kik uit, maar die band is poppier dan Kwartet Niek Hilkmann, melodieuzer ook, minder confronterend.

Een modernere naam, maar van een artiest wiens roots in de muziekscene van de jaren 80 liggen, is Spinvis. In de kleinere liedjes op deze cd schiet die naam wel bij mij binnen. Luister naar albumafsluiter 'Zaamslag' en je weet genoeg.

Promo photo: Els Kuijt

Het verschil is een band die steviger doordreunt, meedogenlozer is in zijn keuzes. Er zit een element van circa 1980 in de muziek, die niet voor optimale melodie gaat, maar het effect. Juist doordat Kwartet Niek Hilkmann die combinatie tussen jaren 60 pop, psychedelica en new wave weet te leggen, is de muziek in 2021 in mijn oren uitermate geslaagd. Hoor hoe The Velvet Underground ritmes 'Turbo Polyp' voortjagen. 'What Goes On' in een volledig nieuw jasje. Een feest voor de oren kan ik wel stellen. Over lekkere nummers gesproken, dan staat deze dit jaar wel vooraan wat mij betreft.

Tot vandaag had ik nog nooit van Kwartet Niek Hilkmann gehoord. Het is een Rotterdamse band die eerder twee singles uitbracht en nu aan de eerste cd toe is. Niek Hilkmann zingt en speelt gitaar, Arie van Vliet bas, Ruud Hilkmann toetsen en Joris Frowein drums en percussie. Ik ben behoorlijk blij dat daar verandering is gekomen.

Van de meligheid die mij te binnenschoot, is niet veel over nu ik vaker naar het album heb geluisterd. Het is gewoon heerlijk om naar Een Teken Aan De Wand te luisteren, inclusief de wat aparte, soms absurdistische teksten. Soms is het goed om even voorbij de eerste indruk te gaan. In dit geval meer dan goed. Een Teken Aan De Wand is een poppareltje.

Wo.

Je kunt Een Teken Aan De Wand hier bestellen:

https://shop.excelsior-recordings.com/products/kwartet-niek-hilkmann-een-teken-aan-de-wand

of luister naar onze Spotify Playlist om uit te vinden waar we over schrijven:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

Ten Singles

Another week, another bunch of singles on WoNoBlog. Singles that most likely will not find their way into the charts. I almost see no collaborations of x, feat. y, with z. Nowadays that is a dead giveaway for non-charting it seems. That does not imply that some of these songs do not deserve to be hits. In fact there's one song, and this is in no way degrading the nine other singles, that ought to be a worldwide number 1 hit. See if you can spot which one I mean. Click on the link below and follow these roundup of singles one by one. Let us now in the chat what your favourite is!

Action Replay. The Fratellis

The Fratellis will forever be the band of just one song, 'Chelsea Dagger'. A one-hit wonder. I liked the second album so much more as a whole than the first though. After that the band broke up to come back together somewhere in the 10s, without even coming close to coming to the success of that one single. Come the 2020. We are all three decades older. Action Replay is a sensitive ballad and as such not even a bad one. It's just not what I want to hear from The Fratellis, is what my preconceptions are telling me. At the same time a lot of thought and work went into the song. Action Replay is far from a one dimensional ballad. In fact there's more than enough to enjoy in the song. Listening more often to the song I even get the impression that the music underscores the title in a formidable way. The Fratellis in action replay. Add a truckload of Beatlesque elements in the singing and I'm about to conclude that I will give Action Replay the benefit of the doubt.

Kleine Lettertjes. De Breek

Amsterdam-Noord trio De Breek is langzamerhand geen gelegenheidstrio meer te noemen. Met zekere regelmaat komen er nieuwe nummers uit, die stuk voor stuk de moeite van het luisteren waard zijn. Kleine Lettertjes is een ingetogen nummer, waarin de zang als het ware een gevecht aangaat met de achtergrond vokalen. Naar het einde toe wordt steeds minder duidelijk welke lijn de hoofdlijn is. Alleen de stemkleur verraadt het nog. Daarnaast eist de muzikale begeleiding een steeds grotere rol op. De interactie zorgt voor een zeer interessante ontwikkeling. Het liedje begint als een soort Spinvis nummer om langzaam maar zeker iets volkomen eigens te krijgen. Allerlei breaks zetten de luisteraar op een verkeerd been om telkens sterker terug te komen. Met Kleine Lettertjes voegt De Breek een echt prachtig nummer toe aan het al niet misselijke oeuvre. Het wachten is op de eerste volledige plaat.

I Who Have Nothing. Genya Ravan feat. Nile Rodgers

What a powerful single this is! I Who Have Nothing is of course a famous song in itself. Type in the song and you will find versions from Shirley Bassey to Tom Jones and Ben E. King. It is nearly impossible to imagine that this is the same song as the mellow 60s classic. The rough and well-worn voice of Genya Ravan tears the lyrics in two and stomps on the halves for a while coming up with a deep groove. Nile Rodgers is so impressed that he left his trademark funky disco style guitarplaying style at home and plays in the full service of this groove. The result is one of the most swinging songs that I've heard for years. Whatever you may think of the remnants of Ms. Ravan's voice, there's no denying that she masters this song in a superb way. Let me say this once more? What a powerful single this is! A cover that outshines the original in a million ways. Oh, do I love rock and roll (to mention another cover outshining the original.)

Deathwatch Beetle Party. Storm Seeker

Now answer yourself honestly. What do you expect to hear with a song title like Deathwatch Beetle Party? I simply was not certain. Metal? Thrashrock?, but that's only the case because of the band name. I had braced myself for many things but not a mix of metal and Irish folk. Nor German lyrics and a System of a Down delivery. Fact is, this single is all over the place and shows several sides of the band within three minutes. Not as extreme as 'Chop Suey' did, but certainly in this vein. Of course, Dropkick Murphies come to mind, were it not that the guitars are far more prominent and metal sounding. Storm Seeker is a band from Düsseldorf in Germany, explaining the German language a little more. Singer Marius 'Olaf' Bornfleth certainly listened to Dropkick Murphies' singer Al Barr. Hopefully his vocal chords will  serve him a bit better. In short, hearing is believing with Deathwatch Beetle Party, but fun it is.

Aren't You Glad. Found Instruments

In 2021 it is still possible to make a synthpop song like it is 1984. As if Nik Kershaw never went out of fashion within a few years. Found Instruments is a musical project of Jack Joseph. Aren't You Glad is the third single released. What appeals to me is the soft way the song meanders in combination with the dreamy single and synths creating the backbone and lead melody. Joseph's voice is soft tinged and warm. I can become totally melancholy with this music. It brings me down without becoming sad, as the music caresses me as well. As it were I can feel it around me. Anyone who likes this music should check out Antwerp artist Low Hill as well. You'll find something of your liking with him as well. Just like Kershaw's 'Wouldn't It Be Good', Aren't You Glad' agrees with me. If no 'The Riddle' follows we may even get on a permanent footing, who knows? Commercially, a 'The Riddle' may be a wiser decision though.

Déjà Vu. Austin Meade

In November 'Happier Alone' made it to a single roundup, in January Déjà Vu does. Meade plays a U.S. form of rock again. Not my first rock of choice, still I'm writing. Austin Meade manages to stretch a well-worn style of rock a little and makes it more interesting. The verses are very traditional and nice but not interesting enough to return to. In the chorus the tempo is changed, while in the solo all traditions are left behind. The result is a hybrid that goes well beyond the Bryan Adams and other 80s rockers from North-America. Next to that the guitar work on Déjà Vu is clear and interesting, making the songs have many layers to follow. The mix of tradition and more modern sounds make the single interesting enough to play several times in a row, like a decent single has to. It seems Austin Meade has fully succeeded here.

Song Of Co-Aklan. Cathal Coughlan

Song Of Co-Aklan is a strong single. It has a fiery rhythm and aims to ignite venues. There's a bit traditional David Bowie in the song, hidden in more modern sound than Bowie produced around 1980 in a song like 'Scary Monsters'. Cathal Coughlan who until recently was unknown to me, has had a whole career in the 80s and 90s in bands like Microdisney and The Fatima Mansions. He skipped the whole 10s and returns with this fantastic, powerful single, recorded with Luke Haines and members from his past bands. Listening more closely the song gives away a little more of its secrets. The tight rhythm is only half of the story. In the keyboard sounds hides a little mystery that is added, while the lead guitar adds playfulness. It results in a multi-layered song by the Cork based artist, who returns to pop with a very successful song that in a different time and age might have been a hitsingle. Song Of Co-Aklan is a successful return to music alright.

Mechthild. Nero Kane

In October Nero Kane released his second album, 'Tales Of Faith And Lunacy'. It did not come to a review, on this blog I should add. It all was far too dark and gloomy for me to listen to for a long time. Is it so different with the new single of the album, Mechthild? No, it is exactly the same actually. Nero Kane or Marco Mezzadri as his parents know him, together with singer and filmmaker Samantha Stella creates a song so dark that German songstress Nico might have turned away in fright. Yes, you can hear Nick Cave in this song as well. The dark, brooding song is like the cauldron of a witch boiling over. Not knowing what the fumes and liquid can do is too scary to behold. The kind to steer away from, at least the more fainthearted listener. Mechthild is the 13th century mystic Mechtild von Magdeburg, whose writings can be heard on the album. This song is an experience  and not a song in the traditional way. More impressive than good, but memorable none the same.

Francine. People Club

The difference can't be larger when the first sounds of Francine enter my ears. Think a Fleetwood Mac kind of song from the 'Tango In The Night' era. With a singer whose voice is younger that Stevie Nicks' at the time, so doesn't have that edge (yet?). Francine has more than enough of its own. The sounds is more poppy and slightly more electronic. The song is a mix of electronic keyboards and traditional band instruments. People Club is a band from Germany and is praised for its Detroit 70s style. For the life of me, I can't hear anything resembling Marvin Gaye in the song. I'll admit to some faint traces of U.S. soul of the 70s, like Philly Soul or Barry White, but like I said before, this is more 'Little Lies'  and 'Everywhere' than anything else. The song is not as light as I thought in the first seconds. Only in comparison with 'Mechthild'. In fact, Francine is rather dark for a pop song. In short , interesting and the kind of invitation a single ought to present towards an upcoming album. So far on Spotify you can find a string of singles, since 2019. So who knows what 2021 has in store for the world.

A Million Miles Away. Arrows To Fire

Is there a more unlikely story than two bio-medical persons who meet at a conference on biomedical equipment and discover a shared fashion for playing and making rock music? Still, this is the story that Arrows To Fire tells the world. The two, John Joyo and Chris Lavigne, started to create music together and released their first album in 2016. With A Million Miles Away the duo makes a statement straight away. The drums kicks the song alive in no subtle way. All the band has to do is kick the ball in the net. There's little problem in doing so. The result is a fine melodic rocksong that will get people listening, dancing and singing. In between all the deft rocking out there's room for more subtle sounds of keyboards and some atmospheric sounds and even little bells if I'm hearing correctly. The easy to sing along to melody makes it clear that Arrows To Fire has released a nice, melodic rocker that is quite memorable.

Wo.

Listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g