Florist. Emily Alone

Het nieuwe album van Florist is feitelijk een soloalbum van Emily Sprague en het is een wonderschoon album vol emotie.

De New Yorkse band Florist maakte op mij nog geen onuitwisbare indruk, maar dat doet de band wel met haar nieuwe album Emily Alone. Het is feitelijk een soloalbum van frontvrouw Emily Sprague, die na een opeenstapeling van persoonlijk leed naar Los Angeles trok en daar in haar eigen huis dit album in elkaar sleutelde. Het is een album met mooie ingetogen folky songs, waarin een akoestische gitaar en de warme fluisterstem van Emily Sprague centraal staan. De sobere songs zijn op subtiele wijze versierd, wat de songs van Florist voorziet van nog wat extra schoonheid. Het zijn songs vol melancholie, want Emily Sprague heeft nog wel wat leed te verwerken. Het is ook in dit geval een voedingsbodem voor prachtige muziek.

Florist is een band uit Brooklyn, New York, die de afgelopen jaren bescheiden indruk maakte met twee slechts in kleine kring opgepikte albums. In de folksongs op deze albums stond de mooie en zachte stem van frontvrouw Emily Spraque centraal.
 
Deze Emily Spraque kreeg de afgelopen twee jaar te maken met een aantal tegenslagen. Haar moeder overleed en tot overmaat van ramp liep ook haar relatie nog op de klippen. Emily Spraque zag maar één uitweg en dat was haar thuisbasis in Brooklyn ontvluchten. Ze vestigde zich vervolgens in Los Angeles, maar omdat haar medebandleden in New York achterbleven was de toekomst van Florist opeens onzeker.

Onlangs verscheen echter toch een nieuw album van de band, Emily Alone. Het is een goed gekozen titel, want het nieuwe album van Florist is feitelijk een soloalbum van Emily Spraque, die geen mogelijkheid zag om er een bandalbum van te maken. De invloed hiervan op het geluid van Florist is niet eens zo groot en als ik heel eerlijk ben, vind ik het sologeluid van Emily Spraque indrukwekkender dan het bandgeluid van Florist.
 
Emily Alone bevat een dozijn zeer ingetogen songs. In de meeste van deze songs bestaat de instrumentatie uit een akoestische gitaar, terwijl hiernaast hier en daar een al even sober keyboard wordt ingezet. Het uiterst sobere geluid van de instrumentatie wordt vervolgens bijzonder fraai ingekleurd door de prachtige stem van Emily Spraque.
 
De vocalen op Emily Alone zijn fluisterzacht, maar klinken ook warm en ruimtelijk, waardoor het geluid van Florist niet zo kaal klinkt als je op basis van het bovenstaande zult verwachten. De songs die vooral worden ingekleurd met de akoestische gitaar doen wat folky aan, maar zeker wanneer Florist de akoestische klanken voorziet van subtiele accenten, doet de muziek van Emily Spraque ook wel wat denken aan die van leeftijdgenoten als Hand Habits, Frankie Cosmos, Caroline Says, Japanese Breakfast en Soccer Mommy.
 
Emily Spraque brengt nog wat meer variatie aan door een deel van haar teksten niet te zingen maar voor te dragen, wat haar teksten van een bijzondere lading voorziet. Het zijn teksten waarin het persoonlijk leed van de afgelopen twee jaar uiteraard niet onvermeld blijft.
 
Ondanks de melancholie in de teksten en in de ingetogen instrumentatie is Emily Alone een album waarbij het aangenaam wegdromen is en waarop steeds weer wat nieuws te ontdekken is.
 
Emily Spraque heeft het album thuis in Los Angeles opgenomen en tekende niet alleen voor alle instrumenten, maar ook voor de productie. Het is een knappe prestatie, want Emily Alone is een knap album. Het is bovendien een groeiplaat, want bij herhaalde beluistering zijn de intieme en indringende popsongs van de Amerikaanse singer-songwriter steeds indrukwekkender. Het levert een album op dat mee kan met de beste albums van het moment.

Erwin Zijleman

Je kunt hier naar Florist luisteren en het album kopen:

https://florist.bandcamp.com/album/emily-alone


of luister naar onze Spotify Playlist en ontdek waar we over schrijven:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

Ghosteen. Nick Cave and the Bad Seeds

Slowly but surely Nick Cave tries to disappear into his music. Listening to Ghosteen it is a matter of moments before his energy is sucked inside creating a musical black hole where no music can escape from. The only thing left to do is do a Houdini and veer off into a totally different direction. I had thought 'Skeleton Tree' would be the end of the line of this Nick Cave incarnation, but it isn't. Far from even. With Ghosteen Nick Cave has created a new level of himself. Although the album is credited to the Bad Seeds as well, there isn't much for them to do on Ghosteen.

My very first impression was 'what am I listening to'? Is there anything happening on this album'? and thoughts of that kind followed soon. It wasn't until the third listen session things started to change. Having read this is a masterpiece, made me persevere. And was I right to do so (and of course those reviewers I read were)!

My second impression was different. With Ghosteen Cave has created modern church music for the non-religious and perhaps true believers as well. The paradise like scene on the cover is too serene, yet the serenity is not desecrated on the album. The music can be meditated on. When will the first track to be heard on .No's show on Concertzender. Kairos? It must be soon. 'Sun Forest' could be the first choice I'd say.

Readers of this blog know I came late to Nick Cave. One of my dorm friends and still a good friend, had either the first or second solo album and I couldn't listen to it for a second. I can't tell whether I can now, I haven't tried since. It was only 'Push The Sky Away' that brought me on board. The LP is in my home even. With Ghosteen Cave has made another impression on me. Of course this depressing music is not for every day. At the right time, like now at time of writing, being tired from a long day and a minor lack of sleep, it is just right. The songs put me in a contemplative mood, being able to oversee it all.

Nick Cave searched for and found his higher register voice, showing a frailty that has nothing to do with his tough guy, junkie image of old. Having reached his early 60s it is almost like he is trying to make his peace with everything. I read somewhere that Ghosteen will be his last album. I can almost imagine it to be true. If it is, with Ghosteen Nick Cave has created his own 'Blackstar'. The album in which all comes together. Of course Warren Ellis, again, is instrumental in making all the sounds surrounding Cave's voice and piano, it is Nick Cave who makes a lasting impression on me.

So with Ghosteen Nick Cave has created his own cathedral. Gothic like the Medieval churches adorning city centres in many European city. Dark with shards of coloured light from the painted glass. Mystical like these places were intended to be. Religious in its seriousness and contemplation. When he sings "I am beside you, Look for me, I think my friends, Well they gathered here for me, I am within you" in 'Ghosteen Sings', it is as if he already is not amongst us any more.

Whatever the future holds, Ghosteen is an album to cherish. An album worth while to learn every note from, every word and chord. This monument may be one of the most important albums of this decade. Time will tell but I'm convinced for now it is.

Wo.


Listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

Three singles. Maggie Brown

During my summer holiday an email reached me from the singer and songwriter of one of my favourite, albeit far too obscure Dutch bands, Maggie Brown. The message being that from 20 August onwards the band would release three new songs in the coming months. Yes, three new songs by Maggie Brown and that message right after a great holiday. Life could be worse, folks!

I decided not to write on each single but wait for a while and then write on all three. That time has come. Take Time, World On Paper and Commander. I'll own up here. The first time I listened to the new songs the thought "more of the same" did cross my mind, but after I started listening some more, that thought disappeared as snow before the sun. Why?

The answer to that question is so simple. Because Marcel Hulst writes and Maggie Brown plays perfect pop songs. Just listen to how subtle and soft 'Takes Time' starts. Slowly but surely the intro builds itself up to the point where things break and the song can start. Just listen how well balanced the sound is, the sound is so clear and spine tingling. With a song like this Maggie Brown is reaching for Excelsior Record's 90s heroes like Daryll Ann and The Serenes, with one major difference: the pop feel of Maggie Brown lies so much higher. The guitar solo at the end gives Takes Time an edge I kind of like and shows another side of the band.

'World On Paper' is the second song. The acoustic guitar sets the mood first. It is a melancholy song, but then Maggie Brown is a meister at creating a mood like this. Marcel Hulst's voice is put into this world to sing songs like these. The keyboards of Friso Schmid play a lead role. The soft keyboard notes that meander through the whole. The synth solo floors me in its modesty while being spot on. Another highlight is the soft do-do-do-do's giving the song a tremendous pop feel, the kind that blends the 60s with the 90s. The sound of World On Paper also is not of today but one from somewhere in other decades. Do I like this? Yes, I do-do-do-do.

The final song released is Commander, the toughest song of the three, in as far Maggie Brown ever becomes tough of course. Drummer Pascal van Baren and bass player Thomas Dow can be noticed most in Commander. As can the intricate guitar playing of Hulst and Frank Hurkmans. The song sort of soars into my ears. A true Maggie Brown rocker. The band rocks without showing off. The drums may be solid, in the meantime the band weaves intricate vocal melodies over well-worked out arrangements, like I have come to expect. It is easy to create expectations but to fulfil them is a totally other matter, see my first, easy response to the new music. You'll have surmised from the above where I ended up with the new songs.

They were recorded with Martijn Groeneveld, producer of Blaudzun, Kensington and Klangstof. Not the lesser known bands in our country. It is too early to really comment on the producing quality, as I'm listening to MP3s on small speakers. That will have to wait until the new cd/lp comes out, hopefully not too long from now. Noticing the spaciousness of the sound, my guess is working with Groeneveld is a step in the right direction.

I simply can't tell whether there is a market for this kind of music any more. What I do know is that the people I have introduced to Maggie Brown all fell for the band with ease. So there must be. The challenge is how to reach those 40 and 50 ups and get them out of their lazy chairs to go and listen to the band and then buy the records. These three songs all, once again, prove Maggie Brown is a great band, folks. It's time to act.

Wo.

You can buy Maggie Brown's music on its website:

https://www.maggiebrown.nl/


or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

Stranger Songs. Ingrid Michaelson

Geïnspireerd door de Netflix serie Stranger Things levert Ingrid Michaelson een in alle opzichten briljante popplaat af.

De New Yorkse singer-songwriter Ingrid Michaelson was altijd al wel iemand om in de gaten te houden, maar een briljante popplaat als Stranger Songs had ik toch niet achter haar gezocht. Stranger Songs staat vol met buitengewoon lekker in het gehoor liggende popliedjes, maar het zijn ook popliedjes die je maar blijven verbazen en waarvan je alle mysteries wilt ontrafelen. Stranger Things kon me uiteindelijk niet langer dan een paar afleveringen boeien, maar de door de serie geïnspireerde muziek van Ingrid Michaelson wordt me dierbaarder en dierbaarder. Ingrid Michaelson is in Nederland niet heel bekend, maar levert een popplaat op om je vingers bij af te likken. 

Ingrid Michaelson is in de Verenigde Staten een relatief bekende en zeer gerespecteerde muzikant. De in New York geboren en getogen singer-songwriter gaat eigenzinnig te werk en brengt al haar muziek al meer dan 15 jaar in eigen beheer uit.
 
Voor een onafhankelijke muzikant heeft Ingrid Michaelson echter een verrassend groot bereik. Dit heeft ze onder andere verkregen door haar muziek slim aan de man te brengen en er bijvoorbeeld voor te zorgen dat haar songs te horen waren in zeer populaire tv-series als Grey's Anatomy en One Tree Hill.
 
Een tv-serie vormde ook de inspiratie voor het nieuwe album van de New Yorkse muzikant, want Stranger Songs is geinspireerd door de populaire Netflix serie Stranger Things. Het is een serie die sciencefiction, horror en drama combineert en zich afspeelt in de jaren 80. Door de vele verwijzingen naar de cultuur uit de jaren 80 vond ik de Netflix serie een aantal afleveringen aardig, maar uiteindelijk kwam ik er niet doorheen.
 
Het door de serie geïnspireerde album van Ingrid Michaelson bevalt me een stuk beter en hoe vaker ik naar het album luister, hoe meer ik onder de indruk ben van het nieuwe werk van de singer-songwriter uit New York. Ingrid Michaelson heeft in Nederland de afgelopen jaren niet heel veel aandacht gekregen, maar heeft zich in deze jaren ontwikkeld van een zich nog niet heel erg onderscheidende singer-songwriter tot het brein achter een volstrekt briljante popplaat.
 
In tegenstelling tot de tv-serie Stranger Things is Stranger Songs niet geworteld in de jaren 80. Ingrid Michaelson heeft een moderne popplaat gemaakt, waar alle popprinsessen van het moment stikjaloers op zullen zijn. De tegenwoordig in Brooklyn woonachtige muzikant heeft zich slechts losjes laten beïnvloeden door de popmuziek uit de jaren 80, maar is er wel in geslaagd om het mystieke aspect van de Netflix tv-serie te verwerken in haar muziek.
 
Stranger Songs is zoals gezegd een perfecte popplaat, maar het is ook een popplaat vol onverwachte wendingen en dubbele bodems. Incidenteel duikt een vleugje 80s synthpop op, maar het vloeit moeiteloos samen met de popmuziek uit het heden. Stranger Songs is een album dat het oor streelt met popliedjes die je na één keer horen nooit meer gaat vergeten, maar het is ook een album vol popliedjes die je laag voor laag wilt ontdekken en ontrafelen.
 
Ingrid Michaelson deed in het verleden bijna alles zelf, maar trok voor Stranger Songs wel degelijk een blik topproducers open en dat hoor je. Daar moet je van houden, maar voor liefhebbers van groots geproduceerde popmuziek is het smullen van de eerste tot de laatste noot.
 
Op basis van haar verleden zou ik Ingrid Michaelson niet snel geschaard hebben onder de betere indie popprinsessen van het moment, maar met het ijzersterke Stranger Songs dwingt ze haar plekje in de spotlights nadrukkelijk af, naast bijvoorbeeld Lorde, Robyn, Carly Rae Jepsen en de eerder dit jaar opgedoken Sigrid. Hoogste tijd dus om deze bijzondere muzikant ook in Europa eens te ontdekken. Voor mij is Stranger Songs in ieder geval met afstand de beste popplaat die ik dit jaar gehoord heb.

Erwin Zijleman


Luister naar onze Spotify Playlist en ontdek waar we over schrijven:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

Zoveel Te Geven. FELIZ

FELIZ debuteerde op dit blog met hun eerste EP. In de herfst van 2019 volgt het eerste nieuwe nummer. De bladeren vallen langzaam van van de bomen en de zacht melancholieke muziek van FELIZ dwarrelt mijn oren in. O zo subtiel, maar direct trefzeker.

Opgebouwd uit een elektrische piano en stevig ronkende synthezisers pulseert Zoveel Te Geven mijn universum binnen. Zoveel synths doen mij automatisch denken aan de 80s, maar daarmee doe ik dit nummer direct te kort. Daarvoor is de pop feel zoveel beter verzorgd. Tegelijkertijd durft FELIZ met de dynamiek binnen het nummer te spelen. De stevige beat die het nummer ook heeft, wordt gerust even weggelaten om de naakte essentie te benadrukken. Als het mij echt aan een ander nummer doet denken, dan is het 'Zoutelande' van Bløf. Beide nummers hebben een intrensiek verlangen in zich. Het een naar wat is (geweest), het ander naar wat kan zijn.

De conclusie kan rustig zijn dat FELIZ veel te geven heeft. Na een alleraardigste EP komt de band terug met een nummer dat zelfverzekerd is zonder arrogant te worden. Zoveel Te Geven treft precies de juiste toon. Vanaf het piano intro, dat op geen enkele manier de elektronica verraadt die vervolgens snel invalt, staat Zoveel Te Geven als een sympatiek, geliefd huis. Precies zoals het huis in de begeleidende video lijkt uit te stralen.

In de tekst kruist Lise Reyners het diep persoonlijke, "ik heb zoveel te geven", met een 'Pastorale' achtige grootsheid, de zon, maan en sterren die zij gaat schenken aan haar geliefde. Het zijn dit soort kleine regels die mij de oren doen spitsen.

Opgenomen door producer Joes Brands, ook drummer van The LVE, omvat dit nummer veel. Het slaat een brug van decennia, zonder het eigene te verliezen. FELIZ lijkt de goede weg ingeslagen met dit nieuwe nummer dat benieuwd maakt naar wat er nog meer in het vat zit.

Wo.


luister naar onze Spotify Playlist en ontdek waar we over schrijven:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g