Live At Woodstock. Creedence Clearwater Revival

Het toeval wil dat gisteren door Wo. Creedence in een recensie werd aangehaald als een van de invloeden op de nieuwe plaat van Eilen Jewell, 'Gypsy'. Daarom vandaag Erwin's recensie van deze uitgave van een plaat, die eigenlijk de grote boot gemist heeft. Niet in de film en niet op de plaat. 'Wist u dat Creedence op Woodstock heeft gespeeld'? De geschiedenis is rechtgezet, lijkt het.

Bijna 50 jaar na het optreden op Woodstock geeft Creedence Clearwater Revival een in meerdere opzichten legendarische en imponerende live-set vrij.

John Fogerty heeft zelf geen goede herinneringen aan het Woodstock festival. De band stond pas na middernacht op het podium en kreeg te maken met een publiek dat door Grateful Dead in slaap was gesust. Met de nu verschenen live-registratie van het optreden van Creedence Clearwater Revival op Woodstock is echter niets mis. Integendeel zelfs. De band klinkt energiek en gedreven en levert een fantastisch optreden af. De band klinkt net wat rauwer dan gebruikelijk en imponeert met songs waar de urgentie van af spat. Je hoort de band tijdens de bijna een uur durende set beter en beter worden en zo te horen werd een steeds groter deel van het publiek wakker tijdens de weergaloze set. Het levert een live-album op waar de magie in grote hoeveelheden van af spat.

In de originele Woodstock film en op de bijbehorende en inmiddels legendarische soundtrack is geen spoor te bekennen van Creedence Clearwater Revival, maar de band stond in augustus 1969 wel degelijk op het legendarische popfestival, dat overigens niet in Woodstock, maar in het 70 kilometer verderop gelegen Bethel werd gehouden.
 
De band stond gepland voor de late avond van 16 augustus, maar verscheen door een uitgelopen en volgens de overlevering slaapverwekkend optreden van Grateful Dead pas na middernacht op het podium.
 
De set van Creedence Clearwater Revival was vanwege een rechtenkwestie lange tijd niet beschikbaar, maar is 50 jaar na dato alsnog verschenen. John Fogerty was naar verluidt zelf niet onder de indruk van de set die zijn band na te lang wachten op Woodstock speelde, maar de nu verschenen live-registratie is werkelijk fantastisch.
 
Creedence Clearwater Revival klinkt op Live At Woodstock getergd en rauw. De rauwheid is te horen in het geluid van de band, maar vooral in de zang van John Fogerty, die hoorbaar boos zijn teksten in de microfoon spuugt. Het voorziet de songs van Creedence Clearwater Revival van energie, onderhuidse spanning en urgentie.
 
Ik ken een aantal andere live-registraties van de band die in de tweede helft van de jaren 60 de hits aan elkaar reeg, maar de registratie van het optreden op Woodstock bevalt me net wat beter. De 55 minuten durende Woodstock set knalt uit de speakers en laat horen dat de band aan het eind van de jaren 60 in absolute topvorm verkeerde.
 
Met name aan het begin van de set lijken er wat problemen met het geluid, maar naarmate de set vordert gaat het beter en beter klinken en wordt het publiek hoorbaar steeds enthousiaster. John Fogerty gaf na Woodstock gefrustreerd aan dat iedereen lag te slapen toen zijn band eindelijk het podium op mocht, maar zo te horen waren er nog genoeg mensen wakker.
 
De wakkerblijvers werden vervolgens rijkelijk beloond voor hun geduld, want het optreden van Creedence Clearwater Revival op Woodstock staat als een huis. Met name de versie van de Screamin’ Jay Hawkins klassieker I Put A Spell On You is weergaloos en imponeert met fantastisch gitaarwerk en zeer gedreven zang van John Fogerty, maar ook alle andere songs van de set vallen op door een enorme hoeveelheid rauwe energie en urgentie.
 
Het levert een album op dat laat horen dat Creedence Clearwater Revival ook op het podium met de allerbesten mee kon, waarbij de band natuurlijk profiteert van de magie van het Woodstock festival, dat de band ondanks de frustratie van de late start kennelijk toch inspireerde tot grootse daden. De fans van de band hadden de al vrij snel na het festival circulerende bootleg waarschijnlijk al lang in huis, maar voor de rest van ons is er nu deze prachtig klinkende live-registratie, die absoluut iets toevoegt aan de tot een klassieker uitgegroeide Woodstock verzamelaar die in zoveel platenkasten te vinden is.

Erwin Zijleman


Listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

Gypsy. Eilen Jewell

It is husband Jason Beek who opens Gypsy. The rhythm he lays down is Creedence Clearwater Revival one. Pure swamprock, with a tip of the hat to the recently deceased Tony Joe White in there as well.

After the well received bluescover album 'Down Hearted Blues' Eilen Jewell returns with an album full of originals. Opener 'Crawl' could have been on the previous album, just so to not confuse newly fans (like me). The reverb guitar solo's sound instantly familiar, the violin solo a nice addition to the sound.

In the second song, 'Miles To Go', Eilen Jewell takes a country turn into the territory where she has worked for most of her career, the edge of singer-songwriter - country - blues. For me this is dangerous territory. The inhibitions of my youth have never truly left me. When country used to be Pussycat, Tammy Wynette and men from the U.S. with hats and a drawl. For parts of Gypsy Eilen Jewell leads her listeners into music from that era. In others she leads her band into more solid territory. So parts of Gypsy are touch and go for me. My mood sometimes tolerates a song like 'You Cared Enough To Lie'. Where 'C'est La Vie', Emmylou Harris' Chuck Berry cover, does work for me, this song doesn't on an average day.

'79 Cents (The Meow Song)' doesn't leave much to comment on. A very witty response to a privately made comment by an at the time certain well-known celebrity cum businessman, now called to the highest station in the U.S. Funny, committed and nothing left to guess.

Promo photo: Joanna Chattman

The choice of music is diverse. From swamprockers to country ballads and an empty atmospheric song like the title song takes flexibility of the listener. I am happy because of it, because it allows me to listen to Gypsy as a whole. No, I am not happy with the country flavoured songs, but I know that things I do like are coming and I can always skip what is in between on the wrong days. So give me 'Working Hard For Your Love' any day and moment before 'These Blues'.

What remains is that I like Eilen Jewell's voice. Something that helps me with Karen Jonas e.g. as well. Where I like Jonas' voice even better, the result is identical. They help me get through the true country songs to enjoy the album.

Summing up, Gypsy is an album made with love for these songs. It's just that not all them are meant for me. I can live with that thanks to the others that certainly are.

Wo.

You can listen to and buy Gypsy here:

https://eilenjewell.bandcamp.com/


or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

Rise Above It All. Jane Willow

Artwork: Dave Keegan

After her breathtaking show in Haarlem, where she played her to be released single, release day is here and it is time to point you to this nice piece of music.

Rise Above It All is a song that shows another side of Jane Willow. The song is a little more direct, soulful and swinging than her other songs released to date. The organ provides a level of warmth that endears immediately.

I am not a Joni Mitchell connoisseur but if anything there are faint traces of her music in here. This single is a serious song. It also could be seen as a motto. "I want to rise above it all", something every artist should aspire to in order to have a chance at being heard before others. Jane Willow is on that brink of being heard more.

Rise Above It All is a song that deserves to be heard. It has that modesty that surrounds the singer, while at the same time it is a statement. The musicians accompanying her give the song a boost. The drums are prominent, the organ, as said, warm, the bass subtle yet present. It is the guitars that purely serve the rhythm. Together they produce a solid bed. Not loud, no, subtle but straightforward with little variations that make me prick up my ears. Over it all Jane Willow sings with her warm voice, ever more confident. She should be as this song is another pearl. It won't be long before she can fill a necklace.

You can buy and listen Jane Willow's music here on Bandcamp:

https://janewillowmusic.bandcamp.com/


or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

Hey Are You OK. Marike Jager

Marike Jager is an artist that faintly rings a bell, but is also associated by me with a 'should I listen to this'? message in my mind. So when I received the music to her new album, it was not on the top of my to do list, not even in the middle. So when my iPod accidentally switched in shuffle mode, I always let myself be surprised for a short while on those occasions, a song came by that I did not know but instantly liked. Time to look at what it was, 'Another River' by Marike Jager. The record was played as a whole next and here we are.

'Another River' is an alternative rock-pop song with an urgent drive, yet one that sets itself apart by the way the music defines the song or rather the emptiness of the whole. The basis is a fast, dry way of guitar playing providing the urgency. Other instruments move in and out of the song. Marike Jager sings over the whole in a fairly relaxed way. Denying the urgency to touch her delivery of the lyrics.

In the music the album holds a mix of alternative music and even a little weirdness, in a most positive way. Experimenting led to psychedelic sequences that led to an open mind and ears on my end. The result is songs going off into unexpected directions, to become so much more interesting. The ending of the title song and the middle sequence in Marakaka attest to imagination and inspiration.

Promo photo: Martijn VD Griendt

On top of all that Hey Are You OK shows the fun Marike Jager seems to have had making her new album. The album holds a lust for life and all that comes with and from that. She's not afraid to kick in a modern dance beat ('Under The Trees') to change the course of the song and the album. What at the start is a singer-songwriter song with a faint hint of an exotic rhythm and a femme fatale sort of singing, is put upside down by the beat. In front of it all remains the indie guitar sound that is at the basis of the whole album. In 'The Seeker' the same happens but then as a full out indie rocker (and then some).

It is surprises like this that make Hey Are You OK a fun album to listen to. Some songs are more appreciated by me than others but overall the album scores very well. It is adventurous. The top song 'San Diego' is The Kinks flavoured yet fits totally into the whole of Hey Are You OK. The contrast by the beautiful vocal melody and the staccato playing behind the voice again provides this contrast defining most songs on the album. Intriguing and convincing Marike Jager's new album is.

Wo.


Listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

Purple Mountains. Purple Mountains

David Berman maakte een stapeltje prachtplaten met Silver Jews en levert na tien jaar stilte een al even mooi album af met zijn nieuwe band Purple Mountains. 

Silver Jews had zomaar een hele grote band kunnen zijn als Stephen Malkmus zich niet volledig had gericht op Pavement, maar het liep anders. Pavement schreef muziekgeschiedenis terwijl Silver Jews het moest doen met een cultstatus. Het leven van voorman David Berman ging de afgelopen decennia door diepe dalen, maar gelukkig is hij het schrijven van briljante songs nog niet verleerd. Zijn nieuwe band Purple Mountains, een samenwerking met Woods, klinkt in muzikaal opzicht opgewekt, maar de donkere stem van David Berman stort toch weer een bak melancholie over je heen. Voor mij weer een onbetwiste prachtplaat van deze cultheld.

De Amerikaanse muzikant David Berman formeert in 1989 in New York samen met Stephen Malkmus en drummer Bob Nastanovich de band Silver Jews. Nog voor de band een platencontract heeft bemachtigd, formeert Stephen Malkmus ook een tweede band, Pavement, waarin later ook Bob Nastanovich opduikt.

Pavement weet met haar debuut Slanted And Enchanted direct een groot publiek te bereiken, waardoor Silver Jews wat naar de achtergrond verdwijnt. Het succes van Pavement helpt de band van David Berman echter ook aan een platencontract, waardoor in 1994 het debuut van de band verschijnt.

Op het uitstekende, maar helaas niet heel breed opgepakte Starlite Walker zijn Stephen Malkmus en Bob Nastanovich nog van de partij, maar het tweede album van Silver Jews wordt uiteindelijk zonder de twee Pavement leden gemaakt. Malkmus duikt weer op op het in 1998 verschenen en eveneens geweldige American Water, maar op de laatste drie albums die Silver Jews maakt (in 2001, 2005 en 2008, waarvan met name Tanglewood Numbers uit 2005 zeer de moeite waard is) staat David Berman er alleen voor.

In 2009 kondigt David Berman het einde van Silver Jews aan en gaat hij verder als schrijver. Tien jaar later keert de Amerikaanse muzikant gelukkig terug in de muziek met een nieuwe band, Purple Mountains.

Het is vrijwel onvermijdelijk om het debuut van Purple Mountains te vergelijken met de prachtige albums van Silver Jews, maar toch is het beter om dat niet te doen. Ook het debuut van Purple Mountains wordt gedragen door de songwriting skills en de melancholische vocalen van David Berman, maar Purple Mountains klinkt zeker niet als een kopie van Silver Jews.

Dat is deels de verdienste van de band Woods, die op het titelloze debuut van Purple Mountains fungeert als de begeleidingsband van David Berman. Woods zorgt voor een lekker los en bij vlagen zelfs zonnig geluid, wat verrassend goed kleurt bij de donkere vocalen van David Berman.

Op Purple Mountains klinkt de Amerikaanse muzikant als herboren en hoor je nog altijd goed wat een geweldig songwriter hij is. De criticus zal beweren dat Purple Mountains op haar debuut geen hele opzienbarende dingen laat horen, maar ik ben blij met de nieuwe serie songs van de muzikant die best een cultheld mag worden genoemd.

Het zijn songs die deels voortborduren op de donkere Americana en gitaarpop van Silver Jews, maar Purple Mountains experimenteert ook met wat rijker ingekleurde songs en met een geluid dat bijna zonnig te noemen is, zeker wanneer de Mexicaans aandoende blazers invallen. Aan de andere kant is het ook een geluid vol melancholie, waarin de pedal steel weer eens wonderen verricht.

Het zorgt voor een album vol lekker in het gehoor liggende gitaarmuziek, met de zo herkenbare zang en de aardedonkere teksten van David Berman als onderscheidende elementen. David Berman leek het afgelopen decennium niet meer in staat om een goed album te maken, maar het debuut van Purple Mountains laat horen dat hij nog steeds met de besten mee kan.

Erwin Zijleman


P.S. Sinds Erwin deze post op zijn eigen blog 'Krenten uit de pop' publiceerde in juli is David Berman overleden. Lees hier Erwin's woorden:

David Berman maakte een aantal prachtplaten met zijn helaas altijd wat ondergewaardeerde band Silver Jews en verdween vervolgens lange tijd uit beeld. De kans op een wederopstanding van de Amerikaanse muzikant leek niet al te groot, maar een paar weken geleden was er opeens het debuut van Purple Mountains, de nieuwe band van David Berman. Op het album kwam Berman akelig dicht in de buurt van het niveau van zijn vorige band en leek de grote muzikant eindelijk weer terug. Aan de vooravond van de Amerikaanse tour van Purple Mountains overleed hij gisteren echter plotseling op slechts 52-jarige leeftijd. Volgens de eerste berichten maakte Berman zelf een eind aan zijn leven. Het maakt zijn levensverhaal nog wat triester, maar de muziek die David Berman ons heeft nagelaten is prachtig. RIP David Berman.

Je kunt Purple Mountains hier beluisteren en kopen:

https://purplemountains.bandcamp.com/album/purple-mountains


or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g