No Sound From The Outside. Saybia

No Sound From The Outside was one of the records that remained on that indefinite pile of albums that pass by during a year. Saybia never really was my band in the 00s, although it had a few beautiful songs to its name. Things changed when the album moved from my iPod to my cd player and got played in the room, instead of my ears.

No Sound From The Outside simply is a beautiful album, a serious album of the kind in which the flame of the joy of life seems to have been extinguished. The approach to the music has not changed so much. Saybia still excels in the kind of superior pop ballad, but there's a darkness over the music that gives the music of the band an extra texture and frankly makes it more interesting to listen to for a whole album. The music is more atmosphere than straightforward songs. Saybia has shaken off the A-Ha factor and won a world. In the last quarter of the album things change, as you'll read later.

Saybia released three albums in the 00s. In 2008 a personal tragedy struck singer Søren Huss after which the band went on hold. Although the band started performing again from 2010 onward, it took five more years before a new record was released.

The band members entered their 40s and somehow I'm able to hear that Saybia is less melancholy and more serious. The music is in full support of the lyrics that point to negative experiences. "The eye of the storm". "There's a black hole in your soul". There's resignation as well, "I found piece in my heart, with what I leave behind", as Huss sings in 'Airplanes and Submarines". Life has gone on and so have I, he tells us in an indirect way. At the same time the music expands easily from a very basic accompaniment to a multi-layered guitar extravaganza, without falling into the trap of overdoing it. In other words, Saybia has found a delicate balance in its music.

That music is soft rock or that term of old: adult oriented rock. But not of that horrid kind that came out of the U.S. in the 80s. You can hear the 'I Don't Know What Love Is' synths in 'Hollow Is Your Promise' for example. At the same time time Saybia explores where Coldplay left off for whatever pastures I do not tend to graze on. The band manages to make soft pop/rock interesting, by giving the music an extra layer. In that layer not only nice little things happen on the instruments, the melodies are as if that puppy dog looks me in the eye, as if it is telling me 'look how cute I am'. There's that delicate balance again, as this could go so terribly wrong with me. No Sound From The Outside maintains it mostly throughout the album. Sometimes through a nice lead guitar line, then a bass pops up or the keyboards do something extra that make them and the song stand out. All in one song at a time.

It is Søren Huss who is the stable factor. His voice sounds the same no matter what song. He sounds in a way that makes me wonder whether he ever smiles. Not as if he is about to bursts into tears, no, more towards emotionless observation of the things he is singing about. When he changes this just a little in the double tracked 'Ominous Mystery', it is as if the sun burst through a small hole in the dark overcast winter sky, totally unexpected. The clear guitars support the mood immediately. Just well done. In the second half of the album, the mood does lift more often, like in the up tempo 'It's About Time'. It is more fun, but also less exciting. Saybia becomes more like a regular band. O.k., but not special.

Saybia is back and with an album it has every right to be proud of. An album that begs listening and holds several songs that can be called beautiful. By the time that the downcast mood may become just too much, the band is able to change the mood as well, without losing an inch on quality. 'It's Been Way To Long' is even funny when the dog comes out. Saybia is back. Welcome!

Wo.

You can listen here to 'Black Hole':

https://www.youtube.com/watch?v=ZF1EC1IYp98

or buy on Bol.com

Coda. Led Zeppelin

This January it is two years ago that I, at the time unwittingly, started a reassessment of all Led Zeppelin's studio albums. It all started with Erwin Zijleman, who reviewed 'Houses Of The Holy' and me thinking why not match that?, having always liked that album a lot. That summer the band started to re-release its oeuvre and the rest is history.

With Coda I'm exactly there, with the album Led Zeppelin released after its demise in 1980. By then I was totally turned off the band. How far is shown in the fact that I only had one LP of Led Zeppelin, 'In ThroughThe Out Door', and never bought one of the mid price re-issues of the 1980s. The hitsingles had become a faint memory from my early youth, the albums not in my possession until the mid 1990s, on cd.

Coda was never a part of that, so I'm listening without prejudice. Except for the fact that Led Zeppelin surprised me. Not as in even more, no as in truly surprised. Most albums were so much better than I remembered. The one that I did not like, 'Physical Graffiti', remained just there. I think it's their worst album.

'Coda' is a bunch of leftovers and alternative versions. Is everything the band played touched by gold? Even those bits that were discarded? Time to find out.

It's John Bonham who gets to kick off Coda. The pace of 'We're Gonna Groove' is as fast as the title suggests. Some study learns that it is a live recording with some overdubs added from January 1970. The song was never used on record before. Why is a good question, as it would have fit well with  'II'. Again John Bonham picks up in the more folky 'Poor Tom', a left over from 'III'. Acoustic guitars are dominant here as started to show through by that time, circa one and a half year into the band's recording career. The third face of Led Zeppelin, English folk started to show through. They would do this a lot better over time. 'Poor Tom' does show how well folk fitted the band.

Face two, electric blues, comes up next. In a blistering live rendition of 'I Can't Quit You Baby' Led Zeppelin shows what a fantastic blues band it is. Plant wails, Plant rants, raves and wails, Jones and Bonham kick up a storm and hold back in all the right places. And there's Jimmy Page to top that all off. 'Walter's Walk' sounds like a demo, a song never truly recorded and left by the studio wayside. It is one of those pleasant Led Zeppelin rockers. With a load of Page all over the place and Bonham's 'Animal' kind of drumming. Wild, loud and explosive.

Side 2 of the original album is taken in by 'In Through The Out Door' outtakes. Now the album had more than surprised me. I found it exceptionally good and certainly to what I had expected; not much. I'm leaving out a John Bonham drum solo. Why would anyone ever want to put a drumsolo on a studio album? Sometimes it is fun to be at, as an experience, but that is all.

'Ozone Baby' is a bit of a lightweight rocker, with something of a psychedelic guitar solo/intermezzo. The second solo is more solid. It starts somewhat hesitantly, but soon after Page makes the roof come off. I notice that I like the tightness of the song. Here's a band rocking out, leaving out all that is not necessary to have a good rock song.

'Darlene' goes back to the rock and roll of Chuck Berry with a total Led Zeppelin make over. The stop-start rhythm is there. John Paul Jones comes up with a fun piano solo. Rock and roll and Led Zeppelin. Again a song that showed that the band had enough left to explore when it came to its fateful end. 'Darlene' is not the best the band ever did, but shows how good it is, including the influences that are let in in abundance here. From a Led Zeppelin song, the band starts playing and does a tour of rock and roll's history. The fun only gets bigger.

'Wearing and Tearing' was the end of the band's career until cds and re-releases became the standard, respectively in vogue. The song sounds unfinished. It could have used another take (or more). Having said that, 'Wearing and Tearing' again shows how fruitful the 'In Through The Out Door' sessions were. What happens here sounds truly inspired. Very much up tempo. Very much rock and roll. An answer to the punkrockers making fun of this old dinosaur band. I'm pretty certain of it that that is the case. And where are they now?

The conclusion has to be that also Coda surprises me. It holds a few songs that would have deserved to be on the original records that they did not make it to. What a band!

The circle is round. You can find a review of all studio albums of Led Zeppelin on this blog. No other band of old matches that. A small search finds you there. I am tempted to come up with a short best of top 10 after this. That would make it a nice ending. Keep watching.

Wo.

You can listen to 'Sugar Mama (mix)' here:

https://www.youtube.com/watch?v=RnL_usrjBoE

or buy on Bol.com

Devil On Both Shoulders. Romi Mayes

Het lijkt al weer een eeuwigheid geleden dat ik voor het laatst naar een plaat van Romi Mayes heb geluisterd.
 
Over haar debuut, Sweet Somethin Steady, was ik in 2006 best te spreken, maar vervolgens ben ik de Canadese singer-songwriter weer snel uit het oog verloren.
 
Dat is jammer, want ook op het onlangs verschenen Devil On Both Shoulders, haar eerste plaat in vier jaar tijd, laat de singer-songwriter uit Winnipeg weer horen dat ze veel te bieden heeft.
 
Romi Mayes beschikt over een stem vol soul en blues en deze benut ze op Devil On Both Shoulders optimaal.
 
Romi Mayes laat zich op haar nieuwe plaat begeleiden door muzikanten die een lekker donker en broeierig geluid neer kunnen zetten. Het is een geluid waarin de gitaar en het orgel domineren, maar de uitstekend spelende ritmesectie verdient minstens net zo veel lof. Het is een geluid waarin de stem van Romi Mayes uitstekend gedijt.
 
Het is een stem met gelijke delen soul en blues, die af en toe wel wat doet denken aan die van Bonnie Raitt, maar als Romi Mayes gas geeft hoor je af en toe ook wel wat van Janis Joplin (al is het maar een klein beetje).
 
De geweldige zang van Romi Mayes tilt Devil On Both Shoulders makkelijker naar een hoger plan, maar ook de instrumentatie, de productie (van de van Corb Lund bekende Grant Siemens) en de songs op de plaat smaken naar veel meer.
 
Romi Mayes maakt makkelijk indruk met aangenaam klinkende uptempo songs vol heerlijk bluesy gitaarwerk (dat opvallend veelkleurig is), maar juist de, overigens prachtig gespeelde, meer ingetogen songs die je langzaam maar sterker bij de strot grijpen, maken uiteindelijk de meeste indruk.

Erwin Zijleman

Je kunt hier luisteren naar 'Devil On Both Shoulders':

https://www.youtube.com/watch?v=bIDdLy9bO4w

of kopen op Bol.Com

O. De Staat

Album number four O is. For De Staat it is an important album. With its previous effort 'I-Con' it seemed to have reached the pinnacle of its sound. The influences were integrated in a most organic way, creating a form of hip-hop rhythms infused industrial rock that could upset every place it was played into involuntary and voluntary movements called dancing. The sound was blown up into humongous proportions, as big as it was organic. That was what made 'I-Con' so good.

With the in between mini album 'Vinticious Versions' the band showed that it could alter its own songs into someone else's. As if The Beastie Boys played De Staat e.g.. So where is De Staat early in 2016?

That question is easy to answer. At the top of its game, but different. The band has let in some pop elements, without losing a centimetre of its own identity. The first listening session is extremely pleasant. O is certainly less confronting, so pleases more instantly. There's no need for me to go looking for the beauty in a thorny bush first.

The second thing that catches my ear is that the sound is certainly more down-sized. The rhythms are there, the keyboard sounds are there, the guitars are there and still it is different. The studio the band built for itself in Nijmegen has a quieting influence on De Staat.

What I'm still deliberating is whether the band simply plays less instruments or softer or that the sound is mixed in a more spacious way creating a wider sound. The effect is that O is less directly in my face than 'I-Con' was (and those albums that went before). 'Make The Call, Leave It All' certainly falls into the latter category. It is poppy, sung high-voiced in the choruses. The typical De Staat elements are all there and yet it is so different. Like a prickly pear trying to please, that comes close as a description. Admire the plant without touching. In the same way I enjoy being exposed to this music tremendously.

Where De Staat excels in, is to play what does not seem obvious to play. Usually that tends to dissonance, but not here. The riffs are not standard but remain organic. The album is full of songs holding stranger rhythms, notes on the keyboard that are not aimed to please in a direct way, but together can make a crowd go mad. Like a typical Carnaval hit of the 70s infused with a load of red peppers in darker, nether regions. Where melody was somewhat neglected on the first two albums, it has risen to prominence since and the mix is what makes De Staat exceptional.

It is a step too far to write that De Staat has reinvented itself. Far from. On O the band manages to achieve the same maximum effect without having to go all out. Over the past now seven years I've followed De Staat with interest, reported on it, albums and live, and can let you all know that the band has released another fine album.

Wo.

You can listen to 'Peptalk' here:

https://www.youtube.com/watch?v=o_Rpr-uMg14

or buy on Bol.com

Interview met Gerrit Van Dyck van The LVE

Gerrit Van Dyck. Foto verzorgd door The LVE

Interview met Gerrit Van Dyck van The LVE

Door Wout de Natris


© WoNo Magazine 2016

Niet alle lezers zullen bekend zijn met The LVE. Hoe wil je jezelf voorstellen?

Wij spelen ingetogen en melancholische popmuziek in een dromerige en intieme sfeer, die regelmatig elegant en zweverig open bloeit. Referenties die genoemd worden zijn Eels, Devendra Banhart, lo-fi indie en dreampop. Ik denk – dat als je die bijeengooit – je wel ongeveer bij iets als onze muziek komt

Verder zijn wij 5 jongens en 1 meisje, wij brengen veel samenzang bovenop de al goed gelaagde sound, wij kunnen ons goed relativeren (zie onze clips) en amuseren (zie onze clips) maar tegelijk zijn wij ambitieus en leggen we de lat hoog!

De band is begonnen als een eenmansproject, maar is nu een band. Hoe hebben jullie elkaar gevonden?
Een jaar of vijf geleden vond ik dat het tijd was om de kleine, zweverige liedjes die ik al een tijdje in mijn eentje opnam eens deftig vast te leggen. Die nummers pasten niet in de set van de groepen waar ik toen bij speelde, maar waren wel mijn eerlijkste songs en het meest ‘ik’.

Sara had ik al een paar keer gevraagd om op die lo-fi demo’s mee in zin te zingen, en ook Thomas had al eens slide gitaar en keys ingespeeld op zo’n demootje.

Ik kwam terecht bij Joes en zijn SputnikStudio en wij begrepen elkaar meteen, hadden daar amper woorden voor nodig.

Op korte tijd namen we de eerste EP op, Joes speelde bas en drums in, percussie en synths. Thomas kwam een nummer meezingen en keys inspelen, Sara kwam zingen en Bert een solo inspelen.  Rienk maakte de hoes en toen zat ik met een probleem: hoe ga ik die plaat live spelen?
Met de druk van een eerste optreden in zicht viel de puzzel in mekaar: die puzzel was eigenlijk niet moeilijk te leggen. Iedereen die aan de EP mee werkte kwam in de groep terecht en we waren vertrokken! 

Foto verzorgd door The LVE

Is er echt een moment aan te wijzen als omslagpunt?
Zeker. Toen we samen begonnen spelen waren we nog niet echt een band. De mannen en vrouw van de groep zijn allemaal super getalenteerd, maar speelden in’t begin gewoon de plaat na – zonder daarin echt heel veel van zichzelf te steken.

Na een 20-tal optredens begonnen we nieuwe nummers te maken en dat ging op een nieuwe manier: ik neem een crappy demo op, daarna maken we daar met zijn allen een nummer van. Het eerste nummer dat we zo echt als band maakten was Milky Sea, kort daarna namen we Love When You Don’t Want It samen op. De groep groeide mooi synchroon muzikaal en interpersoonlijk – het klinkt en klikt echt prachtig goed tussen ons. Dat is echt niet vanzelfsprekend en maakt me echt blij.

Als je een voorbeeld mag noemen wat de invloed van een band om je heen hebben is op een nummer t.o.v. alleen werken, wat zou je dan noemen en waarom?
Ik werk graag alleen, maar vooral in beginfase. Ik speel heel graag met muziek – experimenteren en prulletjes maken. Ik doe dat in mijn ‘kajuit’, dat is mijn mancave – mijn torenkamertje waar ik me goed voel en ver weg van alles dingen maak.

Ik heb al in veel groepen gespeeld, maar bij The LVE heb ik een droomgroep om me heen: in eerste instantie denk ik omdat iedereen heel goed weet (of net niet) wat we doen – we delen een visie en ego’s staan niet in de weg. Er zijn geen secret agenda’s.

Dat we zo nummers kunnen maken en spelen zorgt voor een meerwaarde – de groep werkt backings mee uit, arrangementen, ieder gooit zijn magic op het geheel … En dat alles samen maakt The LVE. Ook Joes, onze producer, is een man bij wie ik me van in’t begin heel goed voelde en met wie ik de visie over platen maken en opnemen deel. Wij zijn niet bang om een nummer express slecht op te nemen met een cassetterecorder, of om iets totaal anders te doen dan we in’t begin van plan waren. Eigenlijk zou je een eerste demo eens moeten vergelijken met een eindresultaat en dan heb je het antwoord op je vraag: als je de demo’s door de groepsfilter en de producerfilter haalt – dan krijg je pas echt The LVE!

Voor de release van het debuut album is er besloten tot een naamswijziging. Was er een speciale reden voor?

Lightning Vishwa Experience, die naam stamt uit de MySpace-tijd. Of van nog vroeger: Lightning Vishwa was mijn bijnaam op de middelbare school. Ik gebruikte die naam als alter ego op MySpace voor wazige experimentjes. Toen de eerste EP opgenomen werd twijfelde ik tussen Vishwas of Lightning Vishwa Experience, we gingen toen voor de laatste optie.

Ondertussen waren we het toch wat beu dat mensen al afhaakten voor ze heel de naam hoorden, altijd verkeerd uitspraken (op tv, op de radio), en we vonden ook niet meer dat die naam de lading goed dekte. Wel jammer voor diegenen die de naam onder de knie kregen: respect aan jullie allemaal!
We maakten een lijst met 3000 alternatieven, om te eindigen bij Vishwas of The LVE. Het werd The LVE – vooral omdat Rienk daar het mooiste logo voor maakte. Klinkt iets catchier en past mooi bij wat we doen denk ik. Al blijkt het nog moeilijk om uit te spreken – raar maar waar :-). The Love, The Live, The LVA … :-)

Foto verzorgd door The LVE

Op het album zitten twee verwijzingen naar ‘Here Comes The Sun’ van The Beatles. Wat betekent dit nummer voor je?

Het is een van mijn lievelingsnummers en ik zit er vaak mee in mijn hoofd. In jazz solo’s worden wel eens quotes gespeeld van andere nummers, dat vind ik altijd leuk. Op de repetitie vinden vooral Sara , Rienk en Bert het heel leuk om telkens als ik een nieuw nummer heb daar iets van Anouk, Eagle Eye Cherry of Alanis Morisette over te zingen, alsof het gepikt is. Tel die factoren samen en dan leek het mij wel leuk en gepermitteerd om af en toe een hint naar dat prachtig nummer te geven!

Wat zijn andere invloeden met betrekking tot de muziek op deze plaat?

Joes is zeker een invloed. Joes is onze drummer en producer, hij runt Sputnik Studio’s. Hij heeft een heel fijn beeld van platen maken: heel deskundig, maar met heel veel gevoel en steeds met een link naar echt zijn, naar amuseren, naar voorzichtig experimenteren. Hij heeft dus zeker invloed gehad op de sound van deze plaat.

Iedereen van de groep heeft er ook wel zijn of haar eigen stempel op gedrukt, dat heeft zeker ook de muziek mee gemaakt

De muziek die ik of wij veel hoorden in de periode dat we de plaat opnamen speelt ook altijd wel een rol denk ik. Dat gaat dan van Beach House over The Beatles, van Devendra Banhart via Little Joy naar Youth Lagoon, van Eels tot Paul Simon en van Motown en Soul weer naar echte popklassiekers!

Hoe komt een “gemiddeld” The LVE nummer tot stand?
Ik schrijf een nummer thuis, op mijn gitaar en neem dat op via mijn tascam 8-sporen opnamebak. Ik voeg soms al ideeën toe voor backings, keys, tweede gitaar en bas – vooral om de gewenste sfeer al een beetje duidelijk te kunnen maken. Het is moeilijk om een sound die in je hoofd zit uit te leggen, dus een eerste ‘sfeer’ maken helpt wel om sneller te kunnen werken.

Dan neem ik die demo mee naar de training (zo noemen wij onze repetities), laat het horen en meestal doet ieder dan toch een beetje zijn zin :-). Omdat ik mijn groep echt vertrouw en bewonder en wij heel goed weten wat ons gemeenschappelijk doel is, gaat niemand voor een egotrip en wordt het nummer er enkel beter van.

Soms gaat het heel snel: milky sea was op twee uur klaar. Soms duurt het jaren: Little Sunny heeft een 10-tal arrangementen gekregen voor we tevreden waren.

Foto verzorgd door The LVE

‘Closer’ is de nieuwste single. Daarvoor zit ‘Bags’, die volgde op ‘Love When You Don’t Want It’. Dat lijkt een mogelijke, misschien zelfs onvermijdelijke  volgorde. In hoeverre zijn je songs autobiografisch?

Mijn nummers beginnen heel vaak autobiografisch. De volgorde die je nu aanhaalt klopt trouwens ook wel :-).

Maar ik moet dat autobiografische wel nuanceren. Mijn eerste teksten zijn vaak heel hard, direct en persoonlijk. In de beginfase schrijf ik meestal enkel een eerste strofe en een refrein. Als ik dan achteraf dat nummer ga afwerken, trek ik het thema vaak open en leef ik me in in verschillende personages die dat thema op hun manier kunnen meemaken. Ik maak de nummers vaak ook iets minder persoonlijk, de eerste teksten zijn soms echt wel heel hard.

Ik vind het wel grappig en interessant dat mensen zich in de teksten herkennen en mij dat vertellen, maar dat het vaak heel andere verhalen zijn dan het verhaal dat ik in gedachten had. En dan is het opzet van de tekst open te trekken wel zeker gelukt.

‘Bags’ gaat niet alleen over gemis en opnieuw beginnen, maar ook over een definitief gemis. Verwerk je grote gevoelens in je teksten en muziek?
Eigenlijk wel. Niet altijd, maar wel vaak. Mijn nummers kunnen ook over dromen gaan, maar ze gaan vooral over gevoelens. Ik ben door een diep dal gegaan en veel en diep verlies moeten meemaken, dat heeft lang invloed gehad op mijn gevoel en veel nummers op de plaat gaan dan ook over het verliezen van mijn vader of ander verlies dat daarmee gepaard ging. Ik ben toen zelf een beetje gestorven en heb mezelf opnieuw moeten vinden en opbouwen.

Daarover schrijven is louterend: zeker als ik blij ben met het nummer. Ten eerste ben ik dan blij omdat ik iets moois gemaakt heb, ten tweede is er dan toch iets weg uit mijn vaak chaotisch hoofd.

De opener ‘Hello’ wijkt totaal af van de rest van het album. Wat is het verhaal achter deze collageachtige song?
Axis / Bold As Love van Jimi Hendrix vind ik een topplaat. Die plaat heeft een heel coole, korte intro die toch al iets lost over de plaat. Met deze intro wou ik extra in de verf zetten dat wij met The LVE vrij zijn en doen wat we willen. Onze plaat is een mix van tradionele popsongs, lo-fi indie, breed uitgesponnen arrangementen en heel directe nummers.

Ik wou ook onze fantastische zangeres Sara laten spelen: zij heeft – buiten de bas – alle lijnen in die intro gezongen. Daar zitten veel quotes in van nummers die achteraf op de plaat volgen. Joes, onze producer en drummer, houdt van goeie grooves en dat zit er ook mee in. En los daar van vind ik zo’n spielerei leuk om een plaat mee te beginnen. Maar intro’s: er zijn lovers en haters :-).

Wat zijn de Milky Seas?
Milky Sea is zo’n nummer dat echt vanzelf tot stand kwam. Ik zat al 2 dagen met een tokkeltje in mijn hoofd en elke keer ik voorbij mijn gitaar liep begon ik dat te spelen. De derde dag kwam ik na mijn werk thuis en de tv stond op National Geographic. Een oude Schotse kapitein vertelde over de mooiste herinnering in zijn leven: varen op een Milky Sea. Als je ’s nachts op de oceaan vaart is er een heel kleine kans dat bepaalde algen door de stand en het licht van de maan appelblauw zeegroen gaan kleuren en die belichten van onder uit de oceaan. Dat is nooit gefilmd geweest of op foto vastgelegd, zo zeldzaam is dat. Die kapitein vertelde dat hij daar vaarde, onder de sterrenhemel, op een magisch verlichte oceaan.

Ik vond dat echt mooi en nam een blad papier, schreef de tekst neer in 5 minuten.

Wat is het verhaal achter de enorm leuke videoclip van ‘Love When You Don’t Want It’?
Wij zijn geen fans van de U2-achtige clips. Er zijn al genoeg bands die zicht iets te serieus nemen, wij gaan niet ons best doen om er om ter coolst uit te zien. Wij zijn ook DIY-mensen – wij maken al onze clips volledig zelf: concept bedenken, locatie vinden, danspasjes uitzoeken, kledij scoren, monteren … Voor deze clip was de inspiratie de Motown-clips en acts van groepen als The Temptations. Die hebben prachtige choreografieën en geven echte shows – wij gingen dat eens naspelen.

Onze kledij zijn we gaan halen in H&M – die kan je de dag erna terugbrengen en je krijgt je geld terug :-). De choreo heb ik verzonnen in mijn living, gefilmd en aan de band geleerd. Die is grotendeels mislukt in het eindresultaat – dat maakt de clip weer extra leuk! Rienk, onze bassist heeft leuke achtergrondjes gemaakt en de algemene sfeer hebben we bedacht door wat foto’s en filmpjes te bekijken van Motown artiesten.

Los daarvan is dat iets wat we goed kunnen, clipjes maken. Zijn altijd heerlijke avonden. We lachen ons kapot en gaan altijd super goed gezind naar huis. :-) Soms denken we op voorhand ‘my god … wat gaat dit worden’, maar na montage door Rienk is het resultaat altijd wat we hoopten dat het zou worden of nog beter. :-) 

‘The LVE’ is gemaakt tussen wat ik gemakshalve het leven noem. Was het moeilijk om de plaat te maken tussen alles door?
Dat vind ik een goede vraag :-). Evident is dat niet. Maar als je iets echt heel graag doet maak je daar tijd voor. Ik ben door heel harde en heel mooie zware tijden gegaan. Maar ik hou zoveel van muziek en onze groep dat ik daar altijd tijd voor maak. Ik laat daar slaap en een sociaal leven voor vallen :-). 
 
Wij werken ook zonder management en ik heb heel veel tijd gestoken in het promoten van het album of met praktische zaken. Dat is minder leuk, maar als je een album maakt waar je in gelooft en veel uit wil halen moet je ook die investering doen. 

Het album is gemaakt over een lange periode. Wat voelde je toen hij er echt lag?
De plaat was grotendeels opgenomen en plots had ik het gevoel dat de nummers té goed waren: te goed uitgewerkt en opgenomen, te groots. Ik voelde me een beetje verdwaald van wat ik als groep wil doen: een soort wereld creëren waar veel kan, daar horen ook lo-fi songs en experimenten bij.
Ik zei dat tegen Joes en we besloten om een paar nummers op cassetterecorder op te nemen (hi on love, dance dance dance) en om de intro ineen te prutsen.  Heel leuk om die nummers op een andere manier op te nemen. En bijvoorbeeld express te kiezen voor weinig sporen, voor crappy klinkende instrumenten, voor de basis. En plots begon de plaat wel te kloppen. Rienk maakt de prachtige hoes en plots klopte alles.

Wat ik toen voelde? Groot geluk, trots, onzekerheid (wat gaan de mensen er nu van vinden), ambitie en drive :-).

Wat zijn de plannen voor de komende periode?

Ik ben juist bezig met mijn jaarplan :-).

We willen nu veel spelen om onze plaat ‘The LVE’ maximaal te promoten. Ook in Nederland, trouwens! We plannen nog twee singles (februari en april) en gaan proberen airplay te krijgen en zo nog meer optredens te versieren. In de zomer graag een paar festivals, in het najaar willen we nog eens een LVE & Friends avond organiseren (we nodigen dan bevriende bands uit om met ons mee te spelen, vorig jaar voor ’t eerst gedaan en was super).

Wij zullen zeker nog voor een paar verrassingen zorgen dit jaar, dat is zeker. Hou ons goed in de gaten op onze Facebookpagina!

En in het najaar volgt een nieuwe single, de song of songs, zeg ik dan graag – hij zit in mijn hoofd maar is er nog niet helemaal uit! :-)