The Great Tomorrow. Underhill Rose

Erwin Zijleman introduceerde het Amerikaanse trio Underhill Rose bij ons in 2013 (zie hier: http://wonomagazine.blogspot.nl/2013/10/something-real-underhill-rose.html). Daar blijft het niet bij.

Underhill Rose is een Amerikaans trio dat me tot dusver al twee keer wist te verrassen en overtuigen met een uitstekende plaat.
 
Eleanor Underhill (banjo), Molly Rose (gitaar) en Salley Williamson (staande bas) maakten op hun titelloze debuut uit 2011 en op Something Real uit 2013 nogal traditioneel aandoende muziek met voornamelijk invloeden uit de folk, bluegrass en de country.
 
Het drietal uit Asheville, North Carolina, maakte indruk met de nodige muzikale hoogstandjes, maar imponeerde met werkelijk geweldige stemmen, die elkaar naar grote hoogten wisten te tillen. Hiernaast slaagde Underhill Rose er ook nog eens in om alle traditionele invloeden te verwerken in songs die ook buiten de traditionele rootskringen aan zouden kunnen moeten spreken.
 
Underhill Rose wist, ondanks de twee prima platen, tot dusver helaas nog geen potten te breken in Nederland. Dat moet maar eens gaan veranderen met The Great Tomorrow; de derde plaat van het talentvolle drietal.
 
Op haar derde plaat heeft Underhill Rose de sterke wapens van haar eerste twee platen behouden. Eleanor Underhill, Molly Rose en Salley Williamson spelen ook dit keer de sterren van de hemel en zingen alsof hun leven er van af hangt. De werkelijk prachtig instrumentatie wordt verder ingekleurd met fraaie bijdragen van met name pedal steel en viool, wat de muziek van Underhill Rose nog wat meer kleur en glans geeft.
 
Vergeleken met haar vorige twee platen kiest Underhill Rose op The Great Tomorrow voor een net wat toegankelijker geluid. Het is een geluid dat het goed zal doen op de Amerikaanse countrystations, maar ook voor de liefhebber van wat alternatievere Amerikaanse rootsmuziek heeft Underhill Rose op haar derde plaat veel te bieden. De invloeden uit de 70s pop maken het mooie geluid compleet.

Na beluistering van Something Real was ik twee jaar geleden direct fan van Underhill Rose. The Great Tomorrow is me nog een stuk dierbaarder.

Erwin Zijleman

Je kunt hier luisteren naar 'Montana':

https://www.youtube.com/watch?v=Fda_q4HH0c8


The Great Tomorrow van Underhill Rose ligt nog niet in Nederland in de winkel, maar kan worden verkregen via cdbaby (http://www.cdbaby.com/cd/underhillrose4)

.NoWordsNeedeD, 9-11-2015

https://www.youtube.com/watch?v=v841E93NjwE

.No

Dark Lights Up. Eleni Mandell

De Amerikaanse singer-songwriter Eleni Mandell maakt inmiddels al ruim 15 jaar platen en heeft er inmiddels tien op haar naam staan.
 
Ondanks het feit dat al deze platen bovengemiddeld goed zijn, is de singer-songwriter uit Los Angeles helaas nog altijd vrij onbekend in Nederland en behoort ze ook daarbuiten tot de goed bewaarde geheimen van de Amerikaanse rootsmuziek.


Dat heeft Eleni Mandell voor een belangrijk deel aan zichzelf te danken, want op iedere plaat klinkt ze weer anders, waarbij ze net zo makkelijk traditionele countrymuziek als donkere rockmuziek aflevert, waardoor ze inmiddels is vergeleken met iedereen tussen PJ Harvey en Brenda Lee.
 
Ook het onlangs verschenen Dark Lights Up klinkt weer anders dan de meeste van zijn voorgangers. Eleni Mandell maakte in het verlegen een aantal behoorlijk donkere platen, maar op Dark Lights Up schijnt de zon.
 
De zonnige klanken zijn verpakt in songs die makkelijk uit de jaren 50 of nog eerder zouden kunnen stammen. Eleni Mandell gaat dit keer immers aan de haal met de tijdloze popmuziek uit de vorige eeuw en voegt er een snufje country, jazz en rock ‘n roll aan toe.
 
Dark Lights Up klinkt alsof Patsy Cline de Sun Studio’s in is gedoken met de band van Elvis om popliedjes die eigenlijk voor Doris Day bedoeld waren te vertolken. Dat klinkt misschien niet erg aantrekkelijk, maar het resultaat mag er zijn.
 
De zoete popliedjes op Dark Lights Up zijn voorzien van een prachtige, stemmige akoestische instrumentatie, die de stem van Eleni Mandell centraal stelt. Het is een stem die zich al in meerdere genres heeft bewezen, maar ook in de honingzoete pop op Dark Lights Up betovert Eleni Mandell met speels gemak.
 
Dark Lights Up is geen plaat voor alle momenten, maar wat later op de avond of op een lome zondagochtend doet de nieuwe plaat van Eleni Mandell wonderen. Voor alle andere momenten en stemmingen heb ik de rest van haar werkelijk prachtige oeuvre achter de hand.

Erwin Zijleman

Je kunt hier luisteren naar 'I'm Old-fashioned':

https://www.youtube.com/watch?v=-Z3mPR_JE58&list=PL_BI3VcTLlUyxha0ubL10JxZoThogm4NJ

of kopen op Bol.Com

Mothers. Swim Deep

Not my everyday album Mothers of Swim Deep is. This almost weird hybrid of psychedelia and 80s synths dives off a cliff, bounces off many ledges and sticking out stones on the way down and after landing takes a corner or three along the way before climbing back up to start things all over again. Swim Deep even pretends to be a hey-ho band in 'Heavenly Moments' without any new folk in sight. Intriguing, isn't it?

What to make of a band that has a singer like Damon Albarn, who likes a Blur and a Bowie melody every once in a while, has a pop feel, but does a lot of its music synthetically? It seems the answer is to enjoy it while it lasts. Swim Deep doesn't make the sort of music that I would start my day with nor end it with. And still it is quite alright.

'One Great Song And I Could Change The World'. The title of the first song of the album has some pretensions. I recognize some Smash Mouth disco pop, some Stone Roses in the flatness of the singing and the mellow rhythm. A whole truckload of other references comes by and all in this one song. But, what does 'One Great Song And I Could Change The World' really do with me? For one it puts me in a mellow mood. How long ago is it that Bros scored its few hits or EMF? All songs that are somewhere between love and hate, hate and love. The music of Swim Deep is somewhere up there too, although the music is mostly more soft and relaxed. When the guitar(?) does go off in the end of 'To My Brother' the soothing "ssshh" is quite telling. Only to start 'Green Conduit' as a folk song. Why not? Swim Deep, not even three full songs into Mothers, doesn't surprise any more. I am beyond surprise by then as anything goes within its own context.

Swim Deep is a five piece band from Birmingham in the U.K. and Mothers is the band's second album after 'Where The Heaven Are We' (2013). The high voice of singer Austin Williams is what is the common factor in all songs. Further it becomes clear that the band has two faces. One is a more regular band with a guitar, bass an drums, the other is that all band members do things on keyboards and synthesizers. Several songs are totally driven by synths, although a drum may kick in at some point to create some weight against the fleeting sounds.

Single 'Namaste' is a disco driven song that I do not mind skipping. The late 80s pop from the U.K. comes forward in a too slick way to my taste, that keyboard: taa  taaa. The drums are so straight and to the point that I'm totally turned off here. Rick Astley? Even he most have a new generation of followers by now. Compare that to the Air sounding, bass driven 'Imagination', which is a great song. The end of the album is an all out floor stomper. 'Fueiho Boogie' puts on a full tempo and can be changed into a dance song with ease, which happens at the end of the song. "We're In The House Of Fun" indeed.

Swim Deep skates on very thin ice. Some of its songs has a depth that make me take the chance to go under without a worry in the world, while a song like 'Is There anybody Out There' will never ever make me want to come close. 80s pop all over again.

Wo.

You can listen to 'Grand affection' here:

https://www.youtube.com/watch?v=RSr3qG-PMx4

or buy on Bol.com

Beautiful You. The Waifs

The Waifs is een van oorsprong Australische band rond de zussen Donna en Vicki Simpson, die in hun jongere jaren de kost verdienden met het vertolken van songs van Bob Dylan.
 
Inmiddels opereert de band al een tijdje vanuit de Verenigde Staten en zijn The Waifs al weer toe aan hun zevende plaat.
 
Het zijn platen waarvan de eerste zes me volledig zijn ontgaan, zodat Beautiful You mijn eerste kennismaking is met de muziek van de band.
 
Het is een kennismaking die naar veel meer smaakt, want sinds de eerste noten van de plaat uit de speakers kwamen heb ik een zwak voor muziek van The Waifs.
 
Beautiful You is een plaat met mooi verzorgde Amerikaanse rootsmuziek, die het goed zal doen op de Amerikaanse radiostations die zich concentreren op rootsmuziek.
 
Het is rootsmuziek die voor een belangrijk deel vertrouwt op de mooie stemmen van Donna en Vicky Simpson en de minstens even mooie stem van mede bandleider Josh Cunningham, al valt ook op de verzorgde en afwisselende instrumentatie niets aan te merken.
 
Beautiful You volgt op een pauze van ruim vier jaar, waarin alle leden van de band vochten met hun eigen demonen. Deze zijn allemaal meegesleept naar de nieuwe plaat van de band, die de grote persoonlijk verhalen niet schuwt, waarbij het niet zoveel uitmaakt of het gaat om heimwee en liefdesverdriet, om zware verslavingen of om gevonden geloof.
 
Vanwege mijn liefde voor vrouwenstemmen zal het niemand verbazen dat ik een duidelijke voorkeur heb voor de songs waarin de prachtige doorleefde stemmen van de zussen Simpson domineren, maar ook de songs met Josh Cunningham achter de microfoon mogen er zijn.
 
Liefhebbers van puurdere vormen van Amerikaanse rootsmuziek zullen het misschien net wat te glad en te braaf vinden, maar vergeleken met een band als Lady Antebellum blijven The Waifs toch vrij makkelijk aan de juiste kant van de streep. Ik kan er in ieder geval geen genoeg van krijgen. Heerlijke plaat.

Erwin Zijleman

Je kunt hier naar 'Black Dirt Track' luisteren:

https://www.youtube.com/watch?v=QbUxCuq-PhQ

of kopen op Bol.Com