Signed and sealed in blood. Dropkick Murphys

You can listen to 'Rose tattoo' here.

It's near twelve years ago that I was introduced to Dropkick Murphys. 'Sing loud sing proud' was a great pub-punk-rock-folk album that was so much fun to listen and to sing along to. Since then I saw the band play, watched the audience go completely crazy. But the last show I saw was lacking energy. It was obviously that the band was happy to go home and vocal chords, especially those of Al Barr, were hanging on by the last thread. When the next album was called 'Going out in style' (2011) and not their best to date, I started to fear the worst for Boston finest. And so it's always a good thing to be surprised. Signed and sealed in blood is a return to true form for Dropkick Murphys.

A good album by the band has a few characteristics that are telling all. The listener is as it were transposed to an Irish pub on sing-a-long night. He is presented with songs that lead to great enthusiasm, mixed with some melancholy for days long gone and a spattering of Irish traditionals sped up for modern consummation. Like the 'End of the night' says: "We ain't going home", although we know we have to at some point in time, but please not now. This is what a good Dropkick Murphys album does to a person.

But Signed and sealed in blood is not an average album. There are some changes to earlier work. The tempo on the whole is down, or so it feels at least, which allows for more Irish songs played in the traditional way. The bagpipe, accordion, mandoline and tin whistle are a little more in the foreground than the electric guitar. Al Barr is singing differently. He mainly sings in a low register, leaving the over enthusiastic tones to Ken Casey, who's voice seems better equipped to deal with the loud shouting variety in the long run.

There are still a few good old punk songs like 'The boys are back', 'The battle rages on' and 'Burn', but with a song like 'Prisoner's song' Dropkick Murphys shifts a little in the direction of The Pogues, but has more, unpolished energy that is unleashed on the listener.

All this makes Signed and sealed in blood a more diverse album than Dropkick Murphys ever delivered before and makes it a better band. When the songs delivered are of a high quality also, even more points are scored all around. 'Rose tattoo' is a great song, that will have many a fan singing along in a very loud way. The quality and diversity is maintained up to the final late night anthem that ought to challenge André Hazes' 'De hoogste tijd' for closing time song in all pubs, as it is sung from the pub-tigers' vantage point and not the publican's. A fine ending of a Dropkick Murphys show is predicted here. Perhaps the cover of the album is a the last sign how good a Dropkick Murphys album is. Another one with a cover worth a mural painting and if you are so inclined a tattoo, Signed and sealed in blood's is.

Sing it loud and sing it proud, gentlemen. You've delivered another great album that deserves to be listened to far and wide. Hope to see you live somewhere this year!

Wo.

You can order Signed and sealed in blood here


or


here

Don't be a stranger. Mark Eitzel

Je kunt hier naar 'I love you but you're dead' luisteren.

Er is op deze BLOG tot dusver nog geen letter geschreven over Mark Eitzel, maar desondanks schaar ik hem onder de belangrijkste muzikanten van de afgelopen decennia. Deze status verdiende Eitzel vooral door de platen die hij maakte met zijn band American Music Club (California (1988), United Kingdom (1990), Everclear (1991), Mercury (1993), Love Songs For Patriots (2004) en The Golden Age (2008) mogen in geen enkele platenkast ontbreken), maar ook als soloartiest wist Mark Eitzel een aantal malen veel indruk te maken. Dat deed hij voor het laatst met het uit 2003 stammende The Ugly American, wat zijn afwezigheid op deze BLOG verklaart. Met het onlangs verschenen Don’t Be A Stranger heeft Eitzel echter eindelijk weer eens een echt goede soloplaat gemaakt en kan ik eindelijk eens wat schrijven over deze in mijn ogen unieke muzikant. Dat Mark Eitzel de afgelopen jaren niet veel indruk wist te maken laat zich voor een belangrijk deel verklaren uit de fysieke ongemakken (waaronder een zwaar hartinfarct) die hem troffen. Met Don’t Be A Stranger krabbelt Eitzel weer voorzichtig overeind en levert hij een plaat af die goed aansluit op de soloplaten die hij jaren geleden maakte en op het werk van de onvolprezen American Music Club. Eitzel toont zich ook op Don’t Be A Stranger een buitengewoon getalenteerd songwriter en bovendien een eigenzinnig muzikant. Ondanks zijn rijke staat van dienst in de muziek zit Eitzel nog altijd krap bij kas, wat het maken van een nieuwe plaat iedere keer weer tot een uitdaging maakt. Voor de afwisseling heeft Eitzel dit keer een producer van naam en faam in kunnen schakelen (de onder andere van Warren Zevon, Rickie Lee Jones, Ryan Adams, k.d. lang, Ron Sexsmith, Lucinda Williams, Jackson Browne, Shelby Lynne, en She & Him bekende Sheldon Gomberg) en dat heeft een bijzonder positieve invloed op de kwaliteit van de plaat. Don’t Be A Stranger is vergeleken met zijn voorgangers een verzorgd klinkende plaat met alleen maar songs van hoog niveau. Het zijn ingetogen en vaak bijna lome songs waarin invloeden uit meerdere genres (waaronder dit keer flink wat invloeden uit de soul en de jazz) worden samengesmeed tot het unieke geluid van Mark Eitzel. Eitzel klinkt, waarschijnlijke mede door al het fysieke ongemak, kwetsbaarder dan ooit, wat zijn toch altijd al melancholische muziek nog wat extra impact geeft. Waar zijn vorige platen wat rommelig klonken, valt Don’t Be A Stranger op door de warme productie en een werkelijk prachtige instrumentatie. Eitzel’s getergde en uit duizenden herkenbare stemgeluid doet de rest. Don’t Be A Stranger is geen plaat voor een feestje, maar wel een stemmige plaat die krachtig kleurt bij de donkere en koude dagen die ons te wachten staan. De afgelopen jaren was het, buiten de helaas grotendeels genegeerde comeback plaat van American Music Club, helaas wat afzien voor de fans van Mark Eitzel, maar met het bijzonder mooie Don’t Be A Stranger is hij terug waar hij hoort; op een torenhoog voetstuk.

Erwin Zijleman

Je kunt Don't be a stranger hier bestellen

of hier

Oh, Mayhem! Bettie Serveert

You can listen to 'Had 2Byou' here. (And enjoy the great video!)

Sometimes when listening to The Netherlands' indie lovers' former favourite band I have the idea that there is Bettie Serveert, the trio and Peter Visser on lead guitar. The band plays a song which Carol van Dijk sings over and Visser is off into his own private universe. Live even more so than on record. And I just love it. It makes Bettie Serveert so much more special than all the other bands in this line of indie rock. Bettie Serveert is totally at the top of this game and with Oh, Mayhem! has made one of its best records to date. 2010's 'Pharmacy of love' already was a return to form after the rather bland 'Attagirl'. (Not counting the rather nice live record 'Bare stripped naked'.) Oh, Mayhem! takes the unleashed energy one step further into muscle indie heaven.

Bettie Serveert is a modest, perhaps even a bit shy band, that does not make shy music. That may be the reason that the band never made that last jump to world fame, that may have been around the bend circa 1995. Walking through New York City in that year it was not one of the first musical posters I expected to see: 'Lamprey' and a show announced. The band became somewhat smaller with each record which is totally undeserved. With 'Pharmacy of love' and Oh, Mayhem! this trend should be reversed. The confidence with which this new album is presenting itself to the audience is astounding. There is hardly a dip in sight between the ten songs on offer.

Carol van Dijk seems to have found a new voice past the soft singer that hardly gets over the music. Listening to 'Sad dog' makes clear that there is a slightly harder edge to her voice, going a little deeper than before. She is clearly a better singer, her voice seems more supple, taking on all the guitar antics around her as if stating I'm in control her. Like in 'Had2Byou'. In this little 60s pop pearl the band serves her to shine. And shine she does.

The mood changes in 'Mayhem', the song, is fantastic. The prickly start that morphs into the sweet sung second part and even dreamy third, before we go back to phase one and the despair, followed by the effective solo of Peter Visser, who takes off at the end of the song. Another great change is from the atmospheric 'Monotonous' straight into the hard rocking intro of 'Receiver (Alt. Version)'. No pause, full out as if it's the same song. Very well done as it took me as listener straight into a different mood.

And Peter Visser? He's all over the place on Oh, Mayhem! To me it's such a pleasure listening to him play. A master in finding the relevant notes within the chords and setting the mood of songs by doing what he does to his guitar, the strings, the amp, the effect pedals and atmosphere of the recording room to get the sound he needs within songs.

The role of Joppe Molenaar, the drummer who joined the band for 'Pharmacy ..' must be the injector of loads of abundant energy. Bettie Serveert was presented with a second life. The way Molenaar attacks his drums propels the rest of the band forward. And Herman Bunskoeke is the main stay on bass who keeps everything together in the background. The jell in the mix.

It's simple, Oh, Mayhem! is 2013 first super record. And again by a Dutch band. Either I've become a nationalistic snob or the level of records produced in this country has increased significantly. Either way congratulations to Bettie Serveert for a great record.

You can order Oh, Mayhem! here


or here

Where are we now? David Bowie

A still from the video

You can listen to 'Where are we now?' here.

As my birthday is close to David Bowie's, I always say somewhere on that day "and soon it's David Bowie's birthday (and would have been Elvis'"). This year over dinner and I followed this up by this remark: "and we are never going to hear from him again". David Bowie is in retirement for whatever reason, I reckoned.

So who measured my surprise when in a retweeted tweet I was alerted to a new David Bowie song on the 8th of January. I was #373 listening to the video on You Tube. Listening to a new song from someone I heard the first song from in 1969 and still one of my favourite songs ever, 'Space oddity' of course. 'John, I'm only dancing' is the oldest record I own of Bowie that is not second hand. 1972!

Listening to Where are we now? for the first time was not a total pleasure. The song is slow, laden and Bowie sounds very fragile. But then, almost no new song by an old hero of mine falls right the first time. Too much competition to fight itself into. But a few days later, I'm already changing my opinion. 'Where are we now?' may well prove his best song in more than two decades. Just like in the video, Bowie is not trying to be anyone but himself. There's is no forced sign of the times (dance) influences in the song. Just this beautiful music. This sound that slowly swells like a wave reaching the beach and slowly fades out like the water retreating back into the sea.

So I did change my opinion listening again after the initial surprise and yes, I am looking forward to hear the new album, something I had not expected ever to do again.

What was really telling about Bowie's stature in rock music, is that all newspapers my eyes fell on on 8 and 9 January had an item on Bowie's first single in 10 years. (It can't be that long I thought, but who knows.) At 66 he's still making news.

What do you think of David Bowie's come back?

Wo.

Nog een keertje

“Nog een keertje”, hoorde ik haar enigszins smekend zeggen toen ik de platenzaak in liep. Achterin de hoek zat een vrouw diep weggedoken in het oude luisterhoekje dat nog steeds bestond. Daar werden de oude grammofoonplaten beluisterd. Diep weggedoken, maar ze zag er ook best gelukkig uit. Een opvallende combinatie.

Nu ik beter keek was ze rond de vijftig en zag er goed uit voor haar leeftijd. Een beetje nieuwsgierig liep ik naar de draaitafel om te kijken wat ze aan het luisteren was. Tullio de Piscopo met ‘Stop Bajon’. Ik had er nog nooit van gehoord. Hoewel ze volledig opging in de muziek en me niet aan leek te kijken, kon ik in haar ogen kijken. Ik zakte er langzaam in weg ………. en stond in een discotheek. Aan de kleren te zien waren de zeventiger jaren voorbij.

Ik hoorde en voelde de muziek. Een heerlijk zomers vakantiegevoel. Ik keek om me heen en zag haar aan de bar met een man. Ze lieten juist hun glazen voor wat ze waren en gingen dansen. Haar wijde zomerse rok bewoog alle kanten op, alsof er een wind waaide die er in wekelijkheid niet was. Haar energie was enorm. Ze genoot, minutenlang. Het couplet werd herhaald: ‘Primavera, primavera, primavera……’.

Met het weinige Italiaans dat ik ken begreep ik dat het over de lente ging. En ineens, vlak voor mijn gezicht, leek de man op de dansvloer op te lossen. Langzamerhand verwaaide hij in haar lentebries. En toen stond ze alleen. De muziek hield op.

Ik kwam weer tot mezelf en ontdekte dat de vrouw rechtop was gaan staan. Ze zuchtte en liep de zaak uit. De verkoper kwam naast me staan en zei dat ze de plaat nooit kocht en alleen maar nu en dan kwam luisteren.

Iets in mij begreep dat, iets dat droefheid en geluk bij elkaar bracht. Ik ging in het platenhoekje zitten, liet ‘Een beetje verliefd’ opzetten en zakte in mijn eigen herinneringen weg.

WoNoVice

Tullio de Piscopo: Stop Bajon

André Hazes: Een beetje verliefd