.NoWordsNeeded.

http://www.youtube.com/watch?v=HB-VaTsVjao

.No

All or nothing. Pennywise

You can listen to 'All or nothing' here.

Pennywise or poundfoolish? Pennywise is a punkrock band that is around for quite some time. Being from 1988 that makes the celebration of its silver anniversary in 2013. For a punk band that's a very long time. But, it's getting normal, doesn't it? Punkrock has become a career and in some cases a very successful one.

Pennywise came on my radar with the album 'About time' in 1995, roughly at the time time as Green Day and The Offspring. The new wave of Californian punk. The follow-up album was so black, due to the suicide of Jason Thirsk, that I couldn't listen to it. Too extreme, too loud, too angry. So Pennywise left my radar screen.

And then in the late spring a friend said Pennywise is the leading act at Werfpop. So I decided to listen to its new album, All or nothing. Having just heard The Offspring's new album I thought All or nothing is better. Then Pennywise cancelled due to a back injury of its new singer Zoli Téglas. So I forgot the album, till the song 'Revolution' came by as my iPod switched itself to random, what happens every once in a while. What a fun song, I thought and checked the screen. Thus I came back to All or nothing.

Listening to the album I wonder how is it possible that Pennywise can come up with songs that sound so good, while at the same time so familiar? This is what California LA punk sounds like since the early 90s and still this album is so much fun. It all starts with the drumming of Byron McMackin. The pace, power, energy and tightness (real or tweaked? Sorry I must ask this question here) is in such an exciting way that not even 'The Muppet Show's' Animal could have imagined it in his wildest dreams. It propels each song forward in one big gush of energy, that the rest of the band only has to follow. And does. Randy Bradbury's fingers race over the snares of his bass, cementing the sound of Pennywise. The bricks are laid by the guitars of Fletcher Dragge. At least one, mostly more, tight rhythm and one lead guitar flying in half of the time with a squeal, as if it is some sort of common law of punk rock. The roof is Téglas' voice.

This guy can really sing. He doesn't seem to have to force his voice to sing punk as some of his colleagues have to. It seems to cost him no effort at all. His contribution to Pennywise seems to remain this one album, as he left the band to be replaced by the orginal singer Jim Lindberg, who's going along on tour to celebrate the 25th anniversary. Good news for the true fan, it remains to be seen if the quality is the same.

It doesn't make much sense to pick out individual songs. The band starts with a tight pace and ends with in a whirlwind fourteen songs down the cd, including two bonus tracks. Some are slightly better than others, but as a whole All or nothing is a great punkrock album with loads of excitement. I've decided its all, folks!

Wo.

You can order All or nothing here


or here

Octogonaal

Een muzikale eenheid, die slechts, eens in de vijf jaar een optreden ten gehore brengt.

Wederom Een Avond Om Nooit Te Kunnen Vergeten!

Het octogonaal draait in acht kleuren boven de wit geklede muzikanten. Al bij de eerste noten zwijmt het zwijgende publiek. Betoverend blaast een trompet, tikt de drummer nevelig met daardoorheen pianomuziek die seconden laat wegtikken, alsof de tijd terugdraait. En de luisteraars bij dit leven zich dood wanen en in de onverklaarbare hemelatmosfeer verkeren.

Het symbool hangend boven de bandleden, geeft bij vlagen in een spectrum van zacht licht de muzikanten een andere kleur. Tekenen van geluk en muzikale vrijheid zal nog lang die avond het aanwezige publiek doen doezelen en bij menigeen zorgen voor een vredige geest. 

 

Marcel R. van der Kwaak

Away from the bright lights. Garron Frith

You can listen to 'Rolling the dice' here.

Ditmaal aandacht voor een wat minder bekende muzikant in het rootssegment en iemand die heel wat in zijn mars heeft. Away From The Bright Lights van Garron Frith is een plaat die met een beetje geluk wordt binnengehaald als één van de smaakmakers van 2012. De Britse singer-songwriter, die in eigen land gelukkig steeds meer aandacht weet te trekken, doet dit met uiterst ingetogen maar bijzonder smaakvolle songs. Het zijn songs die je vrijwel onmiddellijk mee weten te sleuren naar een droomwereld waarin het tempo een flink stuk lager ligt en helemaal niets hoeft. Away From The Bright Lights is een ontspannende plaat met een tiental bloedmooie liedjes met voornamelijk invloeden uit de folk, blues, country en gospel. Het zijn zoals gezegd voornamelijk ingetogen luisterliedjes die worden gedragen door een akoestische gitaar en het mooie, emotievolle en soulvolle stemgeluid van Garron Frith. Ook aan de rest van de instrumentatie is veel aandacht besteed, wat smaakvolle accenten van onder andere strijkers, blazers, lap steel, mondharmonica en piano oplevert. De fraaie achtergrondzang en trefzeker voetgestamp vormen de kers op de taart. Away From The Bright Lights voelt aan als een plaat die je al heel lang kent, maar desondanks vallen iedere keer weer nieuwe dingen op. De muziek van Garron Frith doet op zich geen bijzondere dingen en is voor een belangrijk deel geworteld in de jaren 70, maar op één of andere manier spat de urgentie van deze plaat af. Samen met een stel gelouterde muzikanten en producer Simon J. Alpin (bekend van onder andere Willard Grant Conspiracy, Grand Drive en als soloartiest) heeft Garron Frith een plaat gemaakt die je vrijwel onmiddellijk dierbaar is, maar dan nog moet beginnen met groeien. Als ik Away From The Bright Lights met iets moet vergeleken kom ik waarschijnlijk bij Ray LaMontagne uit, maar hiermee doe ik het eigen geluid van Garron Frith te kort. Ook de vergelijking met Heartbreaker van Ryan Adams is met een beetje fantasie te maken, maar houdt evenmin lang stand. Laten we het er maar op houden dat Garron Frith met Away From The Bright Lights een plaat heeft gemaakt die niet alleen bol staat van de belofte, maar ook behoort tot het mooiste dat dit jaar in het genre is gemaakt. Ik heb de perfecte soundtrack voor donkere herfstdagen inmiddels gevonden, maar weet nu al zeker dat deze wonderschone plaat van Garron Frith veel en veel langer mee gaat.

Erwin Zijleman

You can order Away from the bright lights here.

Here. Edward Sharpe and the Magnetic Zeros

You can listen to 'Man on fire' here.

Edward Sharpe and compadres are known of course because of their hit single 'Home', that still can be heard multiple times each day in the commercial of a well-known Swedish company. Most people may not even realise what the name of the song and band is. They just hum along, unconsciously. In this way the then two year old song became a belated hit single. In 2012 the band released its second album. So let's have a listen, whether the band is more than just a one-hit wonder thanks to the advertising industry.

Let me start that I'm certainly not disappointed listening to Here. There is a hippyish, folk flavour over the whole album. Decades of influences seep through the sound. It even makes me think of long forgotten acts like Les Humphries Singers and Mouth & MacNeal. Very European, where Edward Sharpe is a very US collective from sunny California. A collective is a good description of this band. If you look at Wikipedia you'll find about 20 persons being associated with the band.

There is no Edward Sharpe. He's a fictional person in a still to be finished novel that was started by Alex Elbert before he started the band. The moment he was joined with singer Jane Castrinos things took off and the music was given shape and definition.

Here is a strange mix of folk, modern gospel, hippie, psychedelia and songs. 'Mayla' could have been a part of 'Jesus Christ Superstar' with a different text, but also holds a 'Penny Lane' like trumpet solo. The music is laidback, but also a free for all, anything is possible if it fits the song. There seem to be no rules and this is what is very attractive and to a lesser extend annoying as at times there seems to be no purpose, like at the end of the at heart beautiful 'Mayla'. 'Dear believer' is a modern day version of Fred Neal's (and Nilsson's) 'Everybody's talking' with this beautiful chorus in which the band does its wonderful harmony trick. The individual voices are mixed in this uniquely way.

Edward Sharpe at its basis is a man with guitar, usually assisted by one woman. Then they have all these beautifully decorated building blocks scattered around the studio. From there the accompaniment of a song is constructed, but always relaxed. Never the need to hurry. 'Child' shows that the band can desist temptation and let lay the toys in their corners. At these moments the strength of the composition shines through. Where 'I don't wanna pray' and 'From one love to another' are fun, but a little to pastiche like, songs like 'Child' show the true strength of Edward Sharpe.

Let me end this review with mentioning 'Fiya wata'. In this hippie song Jane Castrinos comes forward the strongest. She adds another song that has not been made since the 60s. Totally out there, folky, bluesy with a Jefferson Airplane sauce over it, that is very appealing.

Here surprised me. Edward Sharpe and the Magnectic Zeros is much more than just one hyped song. Although they may never score another hit single again, it does deserve to be heard, here, now and later.

Wo.


You can order Here here


or here