.NoWordsNeeded.

http://www.youtube.com/watch?v=P-tjYsSf4G4&feature=relmfu


.No

La futura. ZZ Top

You can listen to 'Chartreuse' here.

A new album from the band in which the only man with the name Beard does not have one. Being around for some forty odd years and having released 14 studio albums, ZZ Top decided to grind it down and come up with some real, real dirty bluesrock on their 15th and first in nine years. If I'm honest they totally surpassed everything I ever expected. The only ZZ Top song I really, really like, is 'Tush' and to some lesser extent the three hits everybody knows from 1983's 'Eliminator' album. And now all of a sudden an album that I've listened through as a whole without any trouble and liking it. I'm really enjoying myself with La futura.

This album is a band on a mission. Coming up with the fattest groove, the dirtiest riff, deep down and in the gut. ZZ Top aims for where it came from: blues rock in its purest form and nothing aimed at the charts or pleasing anyone beyond the people who totally dig the music in this niche of the recording industry. And those are serviced beyond expectation. Bands like Dirty Sweet and The Imperial Crowns can only hope to ever aspire to these hights. Of course, the 29 years between 'Gimme all your loving' and La futura wore Billy Gibbons' voice totally out. Bob Dylan, Tom Waits, we're into that territory. Sand paper of the roughest kind, perhaps even a steel brush, seems to have worked over Gibbons' vocal chords. The roughness of the sound and voice blend. It's this simple.

The tight and in the right places extremely groovy rhythm section, Frank Beard on drums and Dusty Hill on bass, is fantastic on La futura. 'Chartreuse', which comes close to 'Tush', has this rhythm that if played right resembles horse riding to my mind. Galloping must be like this. Chartreuse is a horrible drink, but the song has a groove in all the right places and a great ascending progression that keeps continuing where all others stop. And than a slide solo kicks in. I just love it.

As such everything sounds very familiar. The fun is in the small details that ZZ Top found to fill the songs with to make them stand out and shine. It could be an unexpected break, a one note lick, an added sound or an extra guitar. La futura is full of these little pieces of ear candy. The diversity in places, like the ballads 'Over you' and 'It's too easy, mañana', give the album that little extra, also by adding piano, organ and keyboards. The mouth harp in 'Heartache in blue' is another example. Perhaps my favourite song of the album.

It seems like that producer Rick Rubin did it again. Take an icon and make it totally focussed on what they're good at. This effort led to an album which may just be ZZ Top's best to date. For me it definitely is. Being around for 43 years there may not be to much futura for ZZ Top, but Beard, Gibbons and Hill came up with something deep down and dirty, baby!

Wo.

You can order La futura here



or here

Enjoy the silence

Sunday special

Roxy Music - The Complete Studio Recordings (box-set)

You can listen to 'Love is the drug' here.

In the past months we have looked at each individual by Roxy Music. Erwin Zijleman took us through all nine albums one at a time. Yours truly did live album 'Viva!' To end all the fun, here's Erwin's introduction to the box set, where he started off with on his own blog. WoNo Magazine's blog post stops the series with this interesting overview.

Het is dit jaar precies 40 jaar geleden dat het legendarische debuut van Roxy Music verscheen. Het is de aanleiding voor de release van de in stemmig zwart uitgevoerde box-set The Complete Studio Recordings. De acht studioplaten die de band gedurende haar bestaan uitbracht heb ik allemaal op LP in de kast staan, maar met uitzondering van Avalon, de zwanenzang van de band uit 1982, had ik ze al heel lang niet meer gehoord. Ik had eerlijk gezegd niet verwacht dat The Complete Studio Recordings razendsnel uit zou groeien tot een ware schatkist, maar de platen in de box (allemaal uitgevoerd als fraai digi-pack), blijven me maar verbazen met muziek die zijn tijd heel ver vooruit was en enorm veel invloed heeft gehad op de popmuziek van de afgelopen 30 jaar. De komende week wil ik daarom uitgebreid stil staan bij deze fraaie release, die overigens voor een bijzonder gunstige prijs in de winkel ligt. Vandaag besteed ik aandacht aan de geschiedenis van Roxy Music en beschrijf ik kort de inhoud van de box. Later deze week ga ik uitvoeriger in op de eerste vijf studioplaten van de band, waarna in een tweede artikel de laatste drie platen plus het bonusmateriaal aan bod komen.

Laat ik beginnen met de geschiedenis van de band. Roxy Music werd in 1971 opgericht door zanger Bryan Ferry en bassist Graham Simpson. In het eerste jaar zag Bryan Ferry de nodige muzikanten komen en gaan (onder wie medeoprichter Simpson, die nog wel op het debuut te horen zou zijn), maar in 1972 kreeg de band een min of meer vaste samenstelling bestaande uit zanger Bryan Ferry, gitarist Phil Manzanera, saxofonist Andy MacKay,  drummer Paul Thompson en toetsenist Brian Eno. Het leverde in 1972 een titelloos debuut op dat inmiddels in de boeken staat als een van de meest legendarische debuten uit de geschiedenis van de popmuziek. Op haar debuut maakt Roxy Music muziek die tot dat moment nog niet gemaakt was. Roxy Music (1972) laat een opvallende mix van pop, art-rock, glamrock en avant garde horen, waarin de glamoureuze Bryan Ferry continu de strijd aan gaat met de excentrieke Brian Eno, die de naar popmuziek refererende songs van Bryan Ferry voorziet van eigenzinnige elektronische accenten. Het bijzondere gitaarspel van Phil Manzanera en de warme saxofoon klanken van Andy Mackay completeren het unieke geluid van de band. Het is een geluid dat een onuitwisbare invloed zou hebben op talloze bands die in de jaren 70, 80 en 90 doorbraken naar een groot publiek. Het debuut van de band werd binnen een jaar gevolgd door het nog veel indrukwekkendere For Your Pleasure. De plaat met wederom een fotomodel op de hoes zou de laatste plaat zijn met Brian Eno, maar op For Your Pleasure tillen Eno en Ferry elkaar nog naar grote hoogten. For Your Pleasure ligt in het verlengde van het debuut, maar laat op alle terreinen groei horen. Het is volgens velen de beste plaat van de band en daar valt wel wat voor te zeggen. Op het eveneens in 1973 verschenen Stranded is Brian Eno vervangen door toetsenist en violist Eddie Jobson (die later vorm zou geven aan de band U.K.) en is vergeleken met de eerste twee platen een veel toegankelijker geluid te horen. Toch is Stranded, waarop Roxy Music hoorbaar zoekende is, een sterke plaat die niet al teveel onder doet voor de eerste twee platen van de band. Op het in 1974 verschenen Country Life steekt Roxy Music weer in een blakende vorm. De plaat, die ook flink wat stof deed opwaaien vanwege de hoes, ligt in het verlengde van Stranded en laat het inmiddels uit duizenden herkenbare Roxy Music geluid horen. De band schrijft ten tijde van Country Life haar beste songs, waardoor ook de vierde plaat van Roxy Music moet worden gerekend tot het beste dat de band gemaakt heeft. Dat geldt op zich ook voor het in 1975 verschenen Siren; een plaat waarop Bryan Ferry een succesvolle greep naar de macht doet, wat resulteert in een wat meer pop georiënteerde plaat met geweldige songs. Siren wordt in 1976 gevolgd door de fascinerende live-plaat Viva!, de enige live-plaat van de band die niet had misstaan in dit boxje, maar vervolgens raakt de klad er wat in.  De volgende studioplaat van Roxy Music verschijnt pas in 1979 en wordt neergesabeld door de critici. Manifesto klinkt als een studioplaat van Bryan Ferry en flirt opzichtig met invloeden uit de disco. Ik was zelf nooit onder de indruk van Manifesto, maar vind de plaat bij de nieuwe kennismaking helemaal niet zo slecht, al is de plaat een stuk minder dan zijn vijf voorgangers. Het in 1980 verschenen Flesh & Blood wordt gezien als de zwakste Roxy Music plaat, maar zelf heb ik altijd een zwak gehad voor de plaat met soulvolle en radiovriendelijke popmuziek. Het in 1982 verschenen Avalon wordt juist weer gerekend tot de sterkste platen van de band en dat is niet onterecht. Avalon is een prachtige sfeervolle plaat met stemmige muziek en ijzersterke songs. Het is een plaat die zeer deed uitzien naar een opvolger, maar die zou helaas nooit verschijnen, waarmee na slechts tien jaar een eind kwam aan het studio oeuvre van Roxy Music. The Complete Studio Recordings bevat als bonus nog twee cd’s met fraaie extra’s waaronder singles, B kantjes en alternatieve mixen. The Complete Studio Recordings van Roxy Music is een mooi compact boxje vol grootse muziek. Het studio oeuvre van Roxy Music bevat minimaal 5 meesterwerken, waardoor het werk van de band eigenlijk in geen enkele platenkast mag ontbreken. De afgelopen decennia was het werk van de band niet heel ruim voorradig op cd, maar met The Complete Studio Recordings haal je de schade in een keer in en doe je dit ook nog eens voor een hele gunstige prijs. Ik kan het iedere muziekliefhebber van harte aanbevelen. Nog even wachten op de uitgebreide recensies van de platen in de box kan natuurlijk ook. Deze staan later deze week online.

Erwin Zijleman


You can order The complete studio recordings here

Kairos

Als jongetje van een jaar of drie, vier zat ik op regenachtige dagen al vaak urenlang voor de radio. Ik wist al heel jong hoe ik het apparaat moest bedienen en hoe ik op die enorme afstemschaal mijn favoriete muziek kon vinden. Dankzij FM, middengolf, lange golf èn korte golf kon ik muziek horen van over de hele wereld. Popmuziek was nog maar in opkomst en Hilversum 3 bestond nog niet. Muziek was muziek. Ik vond het allemaal mooi, vooral oosterse muziek en romantiek (zeg maar klassiek van de eind 19e en begin 20e eeuw. Met mijn vingers op de afstemknop 'surfte' ik de wereld over. Ik vond het fantastisch om radio te luisteren en 'later, als ik groot ben' zou ik bij de radio gaan werken. Maar het kon ook zijn dat ik timmerman zou worden.

Timmerman ben ik nooit geworden. Radiomaker wel. Sinds ruim drie jaar verzorg ik maandelijks een uur radio voor de Concertzender. In het programma Kairos breng ik mijn liefde voor muziek, mijn liefde voor taal en de kracht van stilte en meditatie bij elkaar. Omdat ik bij de redactie 'nieuwe muziek' zit, gebruik ik voornamelijk twintigste- en eenentwintigste-eeuwse muziek, maar ik smokkel er van alles tussen.

Kairos is een oud-Grieks woord dat zoiets betekent als 'de stilstaande tijd'. Dit in tegenstelling tot 'kronos', de voortrazende tijd, de tijd die tussen je vingers doorglipt. Kairos ontstaat volgens de oude Grieken in het korte moment, vlak voordat er gehandeld moet worden. Een fractie van een seconde, waarin je alles nog een rustig kunt bekijken, alvorens tot actie over te gaan. Oosterse vechtsporters werken hier veel mee. Ze brengen zichzelf in een speciale staat van concentratie, waardoor ze hun tijdsbeleving kunnen vertragen en hun tegenstander als het ware in slow motion zien bewegen. Alle tijd om de situatie rustig te overzien en dan weloverwogen tot handelen over te gaan. Dit gevoel van de stilstaande tijd kan ook worden opgeroepen door meditatie. Ik vind het een heerlijk gevoel. Ik ervaar het zelf als het gevoel dat ik als kind had midden in de grote schoolvakantie: al drie weken vakantie achter de rug en nog drie weken te gaan. niets hoeft nu. Niets hoeft. Volkomen vrij. Los van de tijd. Dit gevoel proberen we met Kairos op te roepen bij de luisteraars. Een moment aan het eind van de dag om stil te staan bij wat je bezighoudt. Niet nadenken, niet proberen te begrijpen, maar stil staan bij wat er is. Om daarna weer verder te kunnen of lekker in slaap te vallen.

'We', dat zijn Erna Speek, die de gedichten en gedichtjes schrijft, Marcel R. van der Kwaak, welbekend van WoNo, die de verhalen schrijft en ik, die de muziek en de techniek voor mijn rekening neem. En niet te vergeten de presentatoren van de afdeling Presentatie van de Concertzender, die het helemaal af maken.

Luister eens een keer en laat weten wat je ervan vindt. www.concertzender.nl. Kairos wordt 'live' uitgezonden op de eerste donderdag van de maand om 23.00 u. Daarna is het onbeperkt terug te luisteren.

Wino Penris