Cinematic Coltrane

WoNoBloG is happy to announce a new contributor to the blog. You will find that his contributions make the postings more divers. Welcome, OMK!

The Cinematic Orchestra is a band that I started to appreciate over the last few years. They appear on the Ninja Tunes label, a label that features a number of cool bands that are in the cross-over between jazz, lounge and dance. That label has quite a few bands that I appreciate. I do not know much about the background of the Cinematic orchestra, except that what is written on Wikipedia. The dedicated lemma describes their style as:

"The Cinematic Orchestra's sound, in both live and studio contexts, employs a live band which improvises along with a turntablist and electronic elements such as samples provided by Swinscoe. In their studio releases Swinscoe will often remix the live source material to produce a combination of live jazz improvisation with electronica, such that it is difficult to tell where the improvisation ends and the production begins."

And produced it is, their music. It's very slick but I find that they are still on the safe side of overproducing and have not lost the guts that are so essential to good music.

One of my most favorite tunes is the recording of "Man with a Movie Camera" [1] from the album with the same title. The tune starts with a soprano sax solo accompanied by a quarter beat drum-and-base rythm, the congas enter and around 2 minutes into the song the turntables are spun. That is where the synth kick in and the rythm changes, it sound weirdly syncopated while in fact the beat has changed to something that I still haven't maneged to figure out completely (3:4 followed by 4:4th?), then the composition turns back to the sax solo accompanied with warm melodic chords.

For some reason I associated towards Man with a Movie Camera when I got blown away by John Coltrane's India on volume 1 of the Village Vanguard compilations.[2]

I have listened to Coltrane so now and then but I find his music difficult to approach. His compositions are deep and complex. That said, I am starting to appreciate that if you take your time there is a beautiful rock-and-roll type rawness that combines with melodic melody lines. Coltrane is worth an investment and I am prety sure that Swinscoe invested and drew inspiration. Fortunatelly there is a big Coltrane legacy to invest in.

OMK

Gare du Nord 5 November 2011 Patronaat Haarlem

Op 5 November ben ik met vrienden meegegaan naar een band waarvan ik alleen de naam kende: Gare du Nord. Een dag tevoren even wat filmpjes op Youtube bekeken zodat ik een beetje wist wat me te wachten stond.  Beloofde wel iets goeds…dus we installeerden ons vlak voor het podium.

Wat een fantastisch concert! Holy moly wat een strot heeft die dame! En een wulps lichaam, heet dat zo? Alsof ik naar een levend en zingend venusbeeld zat te kijken: vrouwelijk!! Inmiddels moeder van een baby van 5 maanden, dat verklaard wellicht de weelderige rondingen die haar niet misstaan. Na een aantal nummers verdween deze dame van het podium, wat mij deed opmerken: wat moeten die mannen nou zonder haar? Nou dat werd snel duidelijk. De chemie tussen de bandleden spat van het podium. Na dit intermezzo verscheen onze diva in een prachtige knalrode jurk opnieuw op het podium, waauw

Hoewel ik de nummers dus niet kende, op een enkele cover na, was het zeker genieten en swingen. Te beginnen met bluesy nummer Marvin and Miles. Dat ik zowaar herkende van de youtube filmpjes die ik had bekeken. Het is me dan nooit helemaal duidelijk of dit een teken is dat het snel zal gaan vervelen, dat moet de toekomst uitwijzen. De uitvoering van Summertime was zeker charmant en meeslepend met een iets andere tekst dan mij voor de geest stond, maar niets vergeleken met de tekst van een nummer van de cd Sex ‘n’Jazz. Waar ik verstond: ‘I‘ve got something in my mind’, bleek dit ‘in my mouth ‘ te zijn, zodat in dit geval ‘a dirty mind is a joy forever’ maar weer gedemonstreerd werd

Kennelijk was het een mix van oud werk en nummers van de nieuwe cd Lilywhite Soul, die uiteraard verkrijgbaar was na het optreden, met het aanbod te signeren, hetgeen niet noodzakelijkerwijs op de cd hoefde te gebeuren.

Er werd een stevig potje sax geblazen, behoorlijk tekeer gegaan op diverse gitaren, lekker gebast. Het swingt, is aanstekelijk en de zaal ging moeiteloos mee. Dish of the day: bring a little laughter, shine a little light on everyone who ‘s coming your way, daar word je toch gewoon vrolijk van?

Give me more of these surprises! It was a beautiful day zal ik maar zeggen! Sax soloooo! Ik ga Billy Holiday zoeken op Youtube

ReginA