Mosquito. Hater

Hater can be found on this blog for nearly ten years, but I noticed that the Malmö, Sweden based band's last album was reviewed by Erwin Zijleman. Translated to English he wrote in 2023 that "'Sincere' is considerably better than the already good, yet dreamy 'Siesta'". Well, I copy his words here, as I think Mosquito is better yet again.

The band, Caroline Landahl, Måns Leonartsson, Adam Agace and Rasmus Andersson, delivers (again) with its latest album. The mix between the dreamy and indie pop-rock is just about perfect. The album opens with the poprocker 'Landslide', where the rock is supported by atmospheric sounds that pop in and out of the track. Landahl puts herself right in the middle claiming the song as hers. She shows her different voices in the harmonies, making the song sound varied, with the full support of the band. 'Landslide' is the kind of song that makes me prick up my ears straight away, moving into full listening mode.

The contrast with 'Angel Cupid' is considerable. The tempo goes down, an electronic rhythm leads the way assisted by something close to sleigh bells, without creating a Christmas vibe. The bass driven intro of 'This Guy?' creates a rock vibe that the rest of the song does not necessarily have. It is somewhere in between, with the bass and drums going for it and the rest of the band appear to be dreamy. And then the lead and rhythm guitars joins in, making the song ever tougher, while not disturbing Caroline Landahl's mood. As I wrote before in week 51 of last year, 'This Guy?' just grows and grows.

Quite often I write some more on an album. In the case of Mosquito that is not necessary. Hater continues along the line of the three songs described in the above. If you put them on and like what you are hearing, I assure you you will enjoy the rest of the album as well. Hater delivers full time, balancing between the three corners of its triangle, pop, indie and rock.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order Mosquito here:

https://hatermalmo.bandcamp.com/album/mosquito 

Breathing Techniques. Mariam The Believer

De Zweedse muzikante Mariam Wallentin heeft als Mariam The Believer een op het eerste gehoor behoorlijk experimenteel en ongrijpbaar album gemaakt, dat echter steeds mooier en fascinerender wordt.

Uiterst sobere klanken, bijzondere zang in een wat laag tempo en songs die zich met geen mogelijkheid in het keurslijf van de toegankelijke popsongs laten persen. Het zijn de belangrijkste ingrediënten van Breathing Techniques van de Zweedse muzikante Mariam Wallentin, oftewel Mariam The Believer. Het is misschien even wennen aan het tempo en aan de complexe songstructuren, maar eenmaal gewend valt er veel te genieten. Mariam Wallentin is een uitstekende zangeres, de muziek op Breathing Techniques is subtiel maar wonderschoon en de songs komen na enige gewenning steeds fraaier en fascinerender tot leven. Bijzonder album dit.

Breathing Techniques is het derde album van Mariam The Believer, maar mijn eerste kennismaking met de muziek van de Zweedse muzikante Mariam Wallentin. Althans, dat dacht ik, tot ik las dat de Zweedse muzikante in het verleden deel uit maakte of maakt van het Zweedse duo Wildbirds & Peacedrums. Van de muziek van dat duo kon ik lange tijd geen chocola maken, maar de voorlopige zwanenzang van het tweetal, het in 2014 verschenen Rhythm, wist me wel te overtuigen.

Mariam Wallentin is met name in jazzkringen een zeer gerespecteerd muzikante, die het afgelopen decennium opdook op meerdere albums, ook ver buiten de grenzen van de jazz. Het deze week verschenen Breathing Techniques wordt vergeleken met de muziek van onder andere Alice Coltrane, Meredith Monk en Stina Nordenstam, wat al suggereert dat het derde album van Mariam The Believer geen lichte kost is.

Dat is het bij eerste beluistering ook zeker niet. Breathing Techniques bevat acht songs, waarvan het merendeel boven de vijf minuten klokt. Het zijn songs waarin de muziek vaak sober is en wat experimenteel aan doet en dat geldt ook voor de zang van Marian Wallentin. Zowel de muziek als de zang zijn overigens wel erg mooi en passen goed bij de meestal complex aandoende songs.

Mariam Wallentin beschikt over een mooie en warme stem en het is een stem met een flink bereik. Het is een stem die makkelijk overeind blijft in een uiterst sober of zelfs minimalistisch ingekleurd muzikale landschap. Het is een stem die, mede door het lage tempo van de songs op het album, in eerste instantie misschien wat tegen de haren instrijkt, maar die na enige gewenning alleen maar indruk maakt.

Dat geldt ook voor de muziek op Breathing Techniques. Mariam The Believer heeft in een aantal tracks op het album genoeg aan sobere en wat donker klinkende pianoakkoorden, die worden gecombineerd met bijzondere ritmes, die al even spaarzaam worden ingezet. Naast een hoofdrol voor de piano en percussie zijn er op Breathing Techniques spaarzame maar bijzonder mooie en trefzekere bijdragen te horen van de harp, strijkers en elektronica, wat de songs voorziet van sprookjesachtige accenten.

Het tempo in de songs ligt zoals gezegd laag, waardoor Breathing Techniques een meditatief of zelfs bezwerend karakter heeft. Het zijn songs waarin zowel de zang als de muziek zoals gezegd mooi maar ook bijzonder zijn en dat is een omschrijving die ook opgaat voor de songs zelf. Mariam The Believer beweegt zich op Breathing Techniques ver buiten de conventies van de popsong met een kop en een staart, waardoor het album, zeker bij eerste beluistering, lastig te doorgronden is.

Hier en daar wordt, voor muziekliefhebbers die minder goed thuis zijn in de experimentele jazz, de vergelijking met Kid A van Radiohead of Spirit Of Eden van Talk Talk gemaakt en ook dat zijn inderdaad albums die pas goed tot zijn recht komen wanneer je de wens om conventionele popsongs te horen hebt opgegeven.

Nu ik Breathing Techniques van Mariam The Believer meerdere keren heb gehoord, kan ik me overigens niet meer voorstellen dat ik zo geworsteld heb met het album, want inmiddels hoor ik alleen maar de bijzondere schoonheid van de zang, de muziek en de songs op dit fascinerende album.

Erwin Zijleman

Je kunt Breathing Techniques hier luisteren en bestellen:

https://mariamthebeliever.bandcamp.com/album/breathing-techniques

Three albums. Hooveriii, Liar Thief Bandit, Starry Skies

Three albums that were released either during my vacation or deserve a spot any way. You will find three very different albums but all three have a song in mind before all else. That they sound totally different is the preference of the band. Enjoy.

 A Round Of Applause. Hooveriii

Released right in my vacation, the album slipped my mind completely after everything got back on track and the new releases started coming in by the dozens. Luckily for Hooveriii the album did get my attention as it deserves it. It came with the non-biased comment "one of the best releases this year". Usually to be taken with a grain of salt, but in this case there's quite some truth in the comment.

Hooverii released its previous album in 2021 and caught my attention with it. 'Water For The Frogs' was nice alright but with A Round Of Applause Hooveriii goes next level. The band adds some prog elements to its music and classic rock. This may have to do with the fact that the band is progressing as a band and moving further and further from its one man project's beginning.

The music is a rich as the latest ... And They Will Know Us By The Trail Of Dead record, without clobbering it all in. Hooveriii allows for some of its songs to have more air and lets in a pop feel. Listen to 'Twisted and Vile' to hear what I mean. A glorious alternative vocal pop melody over a shredding guitar and burning it up band. And some surprises following it all. Hooveriii is on a roll here.

Influences come from all over the place. From bands like Deep Purple and Uriah Heep to British folk style singing over a rock song and some earlier 70s Bowie. For a L.A. band that are mostly U.K. influences, yes. There's much more but what it shows for me is how Hooveriii has incorporated all these influences to make its own great album. A Round Of Applause is called for indeed.

Diamonds. Liar Thief Bandit

On its mini 7 song album Sweden's Liar Thief Bandit does not make things more complicated than necessary. The band rocks and no little at that. Riffs and melodies fly into my ears constantly, reminding me of bands that have been with me for decades and then some. 1970s and 80s rock is abundant on Diamonds. The band is supertight and its guitarist knows every rock trick in the book. With singer Mikael Jacobson the band lays a bridge to the post-grunge bands Creed and Staind, so adds another decade to its background. Despite having a power trio line up, the guitars are everywhere. This will lead to having to make some tough choices in a live situation. All the double leads will have to go. They sound great though and every fan of a band like Cheap Trick and from there onwards into 80s rock will love these lead guitar melodies. Without Niklas Dahre on bass and William Grube on drums behind him, Jacobsen could never do what he does. The two lay down a great foundation to play off from and he does. With six originals and one cover, Graveyard's 'Ain't Fit To Live Here', Liar Thief Bandit delivers. Seven songs long.

Small Wonders. Starry Skies

Starry Skies is a band from Glasgow with members from many other places, including Australia. The band formed in 2014 around songwriter and singer Warren McIntyre. Based on my first hearing the band, I had expected the album to be all soft and listening intense. Opener 'Smile Right Through The Dark' is the song setting this expectation. The second song 'Spitfire Susie' totally upsets my expectations in a pleasant way. The song rocks, period. The eight songs that follow all fit in somewhere between these two extremes.

Listen to Small Wonders, the band's fourth album, and you will recognise a lot. I can say a lot about Small Wonders, not that it is original. For that everyone from Roger McGuinn, The Waterboys and even Bob Dylan ('Isis') comes by. Not to forget fellow Glaswegians Belle and Sebastian. What I can say is that Small Wonders is fun to spend time with. The songs all work and McIntyre's voice is extremely pleasant to listen to. With the women singing with him, Starry Skies is unbeatable. The warm sounds filling in the extra's like a violin or organ, give some of the songs an extra lift.

If you expect folk songs with a lot of spice in it, you're at the wrong address. If you like to listen to songs that are well-worked out, with a keen ear for details and nice harmonies you are at the right one. And, let yourself be surprised by the odd ones out. Small musical wonders indeed.

Wout de Natris

You can listen to and order the albums here:

https://hooveriii.bandcamp.com/album/a-round-of-applause

https://liarthiefbandit.bandcamp.com/album/diamonds

https://starryskies2.bandcamp.com/album/small-wonders

3 EPs. Wytiki, The Vices, Hazlett

In the past weeks several EPs were released, too long for the single section, too short for a long post, too nice to ignore. So lets do a compilation of EPs this week.

U. Wytiki

Those who follow the singles post each week will have encountered Wytiki or Wieteke Wijte, an Amsterdam based singer-songwriter. She can be known through her stints as background singer for DeWolff and Eefje de Visser. Together with producer Daan Schepers she worked on her own songs. Thus it comes as no surprise that U is an EP filled with songs on the cusp of pop, electronics, dance and dreampop. Wytiki's voice has a dreamy quality that easily mesmerises. I can dream away on her singing without losing the connection with the voice and music. Behind Wytiki's voice synths play a big role but so does electronic percussion of all shapes and sizes. From my point of view this is dangerous music, as usually I do not like it. Why I like U is easily explained. Wytiki remains fully human and sings in a way that gives the electronics a warmth. Besides the songs being strong and interesting. U contains high class pop and not your everyday's. Every second is worthwhile listening to.

Strange Again EP. The Vices

The Vices debuted with a nice album in 2021, 'Looking For Faces'. The band now releases a four song EP and continues where it left off, with a different set of songs that have a base in alternative rock. A song can take a turn left towards indie and right towards pop. With the album I wondered who The Vices really were, as there were so many different, well, faces on the album. On the EP things are not so different, you will find. What combines the four songs is the obvious pleasure of playing together and presenting the songs to the wider world. The outset of the songs may be very different, the centre instrument is the guitar. Just listen how many different parts there are in 'I Had A Name'. The band obviously worked hard on the arrangement, without being content with the obvious. The pop feel has some liking to Chefs' Special. In opening song The Vices are in totally different place, alternative rock. Loud and convincing. The odd one out is song four. A ballad, a piano, an empty sound and beatlesque, as they say. It shows once again how diverse the Groningen band is. Having supported Kensington for that band's farewell shows, it's time to move up a rung. Listening to Strange Again the band is ready for it.

Oh, Downhill EP. Hazlett

Hazlett in an Australian in Stockholm and started his musical, solo career there. Preceded by a few singles earlier this year, he now releases his third EP. It is filled with dreamy songs. Songs that bring a melancholy mood to the listener. Hazlett's voice can be compared to a singer like Patrick Watson. His music is slightly more concrete than the often ethereal soundscapes of his Canadian colleague. They are there but the other instruments, whether digital or analogue are allowed to come through the mist of the soundscapes.

On Oh, Downhill Hazlett worked closely with friend and producer Freddy Alexander to create the music he hears in his head. The result is five songs that deserve intensive listening. To appreciate Hazlett's music you simply have to listen. There's nothing else for it. To do so is being rewarded with five modern day pop songs that are a little more mystical than the average singer-songwriter scoring huge hits this day, like George Ezra or Ed Sheeran. It makes Hazlett more interesting to listen to. As a bonus there's even a real hey-ho kind of song song on Oh, Downhill called 'My Skin'. After so many years, I can stomach a new one again. Five songs, five pleasures.

Wout de Natris

 

You can listen or order the EPs here:

https://wytiki.bandcamp.com/

https://www.mattanrecords.com/product-page/the-vices-strange-again-ep-vinyl

Cave World. Viagra Boys

If Viagra Boys ever had anything to do with jazz, that inclination has been chucked over board with Swedish neutrality this spring. Was 'Welfare Jazz' (2021) my introduction to the band, Cave World automatically lands on the place prepared by the previous album.

Viagra Boys thrives on energy and adds some political incorrectness into the mix. All 'wappies' as we call them here and other conspiracy theory followers are shown a mirror that shows them for what they are according to Viagra Boys, troglodytes. The band truly does not speak mealy mouthed. The energy it puts into the music reflects the lyrics with even more urgency.

The Swedish Viagra Boys started in 2015 and broke on the Stockholm scene in 2018 with the album 'Street Worms'. The band set a standard for the energy in its music and shows. In 2022 that energy is unleashed into the world once again on record and live.

If I have to compare the band to anyone, I end up with The Hives, also from Sweden. With one difference, that in my opinion Viagra Boys is able to write songs at a consistent level. The energy is certainly on par though. On the other hand Viagra Boys is not afraid of experimenting a little or lot, just how you look at it. Take 'Creepy Crawlers'. In the lyrics the anti-vaxxers are prominent. with little creepy crawlers in the vaccines. Musically the band shoots off in all sorts of directions. Spoken word, experimental soundscapes over a stark rhythm and a saxophone that is on high alert. Just like singer Sebastian Murphy is, as the world is caving in on him fast, like his sanity obviously is.

Promo photo: Frederik Bengtson

The album opens with a burst of energy. Cave World is set to go from the get go. 'Baby Criminal' has everything that makes Viagra Boys so incredibly good. A rhythm that begs dancing, saxophone madness straight out of the Ian Dury and the Blockheads dictionary, supertight rhythm guitar playing and a dash of madness in the singing. Murphy has a rough voice and uses it in the right way. There is a little of Nick Cave in there, except that I only started listening to Cave when he had mellowed out, i.e. 'Push The Sky Away'. Cave World in that sense, although it hardly makes sense to do so, is aptly titled. The energy is so catchy. The instrumental interlude is only a short brake before 'Troglodyte' is released. Odd enough there is some disco in the rhythm of that song. A small surprise added.

The second half of the album does contain some mellower stuff. This does take some getting used to after that fantastic opening. In total Cave World has three interludes of circa 30 seconds. The slower, electronic and more percussive 'The Cognitive Trade-off Hypothesis' is really something different with its deeper-voiced and higher-voiced vocals. It all leads up to another monster called 'Ain't No Thief'. Again a disco rhythm is laid under the rock the band plays. It bares some of the extreme influences of Viagra Boys' members, is my guess. Continue down the album and you will find even more diversity.

All in all, Cave World is an album with at least three faces. I stopped counting there. When it all has been said and done, what sticks with me most is the energy. Viagra Boys has it in abundance and does not mind sharing some of it with the world. And, Viagra Boys as sooth sayers? "A murder takes place in Japan"? You tell me.

Wout de Natris

Weep The Time Away: Emily Brontë. Sofie Livebrant

De Zweedse muzikante Sofie Livebrant gaat aan de haal met de gedichten van de Engelse Emily Brontë en met zowel Britse als Amerikaanse folk, met een verbluffend mooi en spannend album als resultaat.

Ik ben meestal niet zo gek op de wat traditionele Britse folk, maar het nieuwe album van de uit Stockholm afkomstige Emily Livebrant duwde ik te makkelijk in dit hokje. Weep The Time Away: Emily Brontë van Sofie Livebrant is immers geen moment een dertien in een dozijn folkalbum. Alle songs vallen op door een prachtige en veelkleurige instrumentatie, Sofie Livebrant zingt op haar nieuwe album prachtig en slaagt er ook nog eens in om de gedichten van Emily Brontë te vangen in songs die zowel authentiek als eigentijds klinken. Ik moest er heel even aan wennen, maar dit album wordt echt alleen maar mooier en indrukwekkender. Veel te mooi om onder te laten sneeuwen dus.

Weep The Time Away: Emily Brontë van de Zweedse muzikante Sofie Livebrant verscheen afgelopen zomer al, maar heeft eindelijk een Nederlandse release gekregen. Ik was de naam van de muzikante uit Stockholm volgens mij nog niet eerder tegen gekomen, maar Weep The Time Away: Emily Brontë is al het zesde album van Sofie Livebrant. Haar vorige albums werden stuk voor stuk in het hokje folk geduwd en dat is ook het hokje waarin haar nieuwe album thuis hoort, al kan Sofie Livebrant binnen de folk op een breed terrein uit de voeten. 

Op Weep The Time Away: Emily Brontë gaat Sofie Livebrant aan de slag met de gedichten van de Engelse schrijfster Emily Brontë. De telg uit de schrijversfamilie Brontë is vooral bekend van haar roman Wuthering Heights, maar voor ze op slechts 30-jarige leeftijd overleed aan tuberculose schreef ze ook een flink aantal gedichten. Sofie Livebrant draagt de gedichten van Emily Brontë (gelukkig) niet voor, maar heeft ze verwerkt in haar songs. 

Het zijn songs die niet alleen fraai maar ook bijzonder zijn ingekleurd. De akoestische gitaar legt in de meeste songs op het album de basis, maar strijkers zorgen steeds voor bijzondere accenten. Het zijn accenten die de muziek van Sofie Livebrant voorzien van vooral donkere tinten, maar die ook zorgen voor een bijzondere onderhuidse spanning. Door hier en daar gebruik te maken van bijzondere percussie wordt vervolgens voldoende variatie aangebracht in de over het algemeen genomen toch redelijk sobere instrumentatie. 

Met de bijzonder sfeervolle maar ook altijd bijzondere klanken op het album onderscheidt Sofie Livebrant zich eenvoudig van de meeste Britse folkalbums van het moment, al klinkt het album door de gedichten van Emily Brontë behoorlijk Brits. Brits met een bijzondere twist, dat wel. 

De mooie maar ook spannende instrumentatie, met hier en daar weergaloos akoestisch gitaarspel, was voor mij de eerste reden om te blijven luisteren naar Weep The Time Away: Emily Brontë, maar langzaam maar zeker werd ik steeds meer gegrepen door de stem van Sofie Livebrant. 

De Zweedse muzikante beschikt over een wat hoge stem, die af en toe herinnert aan de grootse vocale daden van Sandy Denny. Wanneer Sofie Livebrant wat opschuift van Britse naar Laurel Canyon folk, hoor ik ook wel wat van Joni Mitchell, waarmee we zeer indrukwekkend vergelijkingsmateriaal te pakken hebben. De combinatie van de fraaie instrumentatie en de mooie vocalen doet me ook wel wat denken aan de vroege albums van de Britse singer-songwriter Kathryn Williams, maar Sofie Livebrant heeft ook een bijzonder eigen geluid. 

Weep The Time Away: Emily Brontë is een album dat waarschijnlijk niet overdreven veel aandacht gaat krijgen, maar het is in alle opzichten een bescheiden meesterwerk. De fraaie instrumentatie en arrangementen strelen meedogenloos het oor, maar weten je ook steeds weer te verrassen, de stem van Sofie Livebrant is prachtig en het is knap hoe ze de meer dan tweehonderd jaar oude gedichten* van Emily Brontë het heden in sleept en deze opneemt in songs die geen moment te pretentieus klinken, wat vaak wel het geval is op albums met dit soort ambities. 

Ik vind pure Britse folkalbums meestal net wat te traditioneel, te plechtig of pastoraal, of zelfs te saai, maar Weep The Time Away: Emily Brontë van Sofie Livebrant is een album waar ik alleen maar ademloos naar kan luisteren. En de groei is er, ook na vele keren horen, nog niet uit.

Erwin Zijleman

* Als historicus moet ik hier toch aangeven dat de gedichten iets minder oud zijn. Circa 185-175 jaar. Emily Brontë overleed in 1848.

Je kunt het album hier beluisteren en bestellen:

 

https://sofielivebrant.bandcamp.com/album/weep-the-time-away-emily-bront

 

Roots. Children of the Sün

There's a time to rock and a time to roll. With Sweden's Children of the Sün it is time to rock. With its second album, Roots, following up on 2019's 'Flowers', the band sets a decisive step. Grabbing influences as far and wide as Within Temptation and Led Zeppelin, with just about everything in between, Children of the Sün always rocks out, while never forgetting about a strong vocal melody.

From the very start with 'Reflection' Roots had grabbed me and simply did not let go. Singer Josefina Berglund Ekholm is all over the place, but always in taste and never overdoing it. She has the kind of voice that is able to caress and scream out all ghost and demons in a pure form of exorcism. Such tremendous power comes through her larynx that my first instinct is to take cover and only then realise I have to enjoy what I'm hearing. As it is fantastic what she does. Ann Wilson, Anneke van Giersbergen, Sharon den Adel, just a few names to give you an idea.

The band behind her, as in the band sound's mix, is able to follow the mood and atmosphere swings of Berglund Ekholm. This band knows how to utalise dynamics in songs. The six piece is gender unbalanced, with the ladies winning. This does not prevent the band to rock. At the same time Children of the Sün shows sensitivity as well, if only because of the female voices leading up front.

Musically, it is not 100% easy to pin down Children of the Sün. The (classic) rock elements, going back up to over five decades, are easy to discern. There is a little grunge in there as well, as there is a mild psychedelia. At the same time this band is not afraid to add some ballads in the best Heart tradition, so a little folk is in there as well, just like there is goth, as I'm remembered of The Gathering and Within Temptation. All together it makes Roots a surprising album, as the listener does not get a one size fits all kind of music for his money.

Promo photo

Take 'Eden'. A piano driven ballad showing how good Josefina Berglund Ekholm can sing. Recorded with a lot of strength but without huge guitar and drums explosions. This is a beautiful and calm ballad, worked out and arranged beautifully from beginning to end. Anyone expecting 'Reflection', the opening song of Roots, to be the standard, may even find himself fooled. The incredibly strong song, with Josefina Berglund Ekholm at her top performance vocally, is almost the odd one out, because Children of the Sün is much and much more than a hard-rockin' grungy band. Take the ride Roots is and just follow its directions.

Another band in 2022 took me totally by surprise. A new name to me and a joy to add to my collection. With enough in it to stimulate me to listen to old favourites once again, while having enough steam and power of itself to want to get to know Roots, a lot better. This album contains more than enough to cater to the desires of any (classic) rock fan. And what a voice. Allow me to stress that once again, without taking anything away from the band, as it plays beautifully and at times crystal clear. Roots, get yourself acquainted with it.

Wout de Natris

The Opiates Revisited. Thomas Feiner & Anywhen

De Zweedse muzikant Thomas Feiner maakte in 2001 een nauwelijks opgemerkt meesterwerk, schopte het in 2008 met dit album tot de cultstatus, maar is nu klaar voor alle lof die dit fraaie album verdient.

In 2001 is de muziek van de Zweedse muzikant Thomas Feiner me volledig ontgaan en ook toen David Sylvian het album in 2008 oppikte en een nieuwe kans gaf, was ik niet bij de les. Dankzij een gouden tip heb ik de derde kans die The Opiates heeft gekregen wel opgemerkt en wat is het een indrukwekkende luisterervaring gebleken. Thomas Feiner maakt ruim een uur lang diepe indruk met stemmige muziek die varieert van uiterst ingetogen tot bijna bombastisch. De bijna neoklassieke inkleuring van veel songs op het album voorziet de muziek op The Opiates Revisited van een beeldend karakter, maar door de indringende zang van de Zweedse muzikant sta je ook steeds weer met beide benen op de grond. Indrukwekkend.

Een lezer van Krenten Uit De Pop zette me op het spoor van The Opiates Revisited van Thomas Feiner & Anywhen. Het is een geweldige tip, want wat is dit een mooi en bijzonder album. Echt nieuw is het album overigens niet, want de Zweedse muzikant Thomas Feiner bracht The Opiates in 2001 al eens uit met zijn band Anywhen. Het album deed weinig tot niets, tot het in 2008 werd opgepikt door het album van David Sylvian, die zich over The Opiates ontfermde en het album opnieuw uitbracht als The Opiates Revised. 

In 2008 schopte Thomas Feiner het met album tot de cultstatus, onder andere met een onwaarschijnlijk hoge score op het muziekplatform MusicMeter. Het is me destijds helaas ontgaan, maar gelukkig is er nu The Opiates Revisited, waarmee het album voor het eerst ook op vinyl en op de streaming media diensten beschikbaar is. The Opiates Revisited bevat alle songs van de twee eerdere versies van het album, twee nieuwe tracks en één remake. Het is goed voor dertien songs en ruim een uur muziek. 

Het is muziek die het uitstekend zal doen bij lage temperaturen en het is bovendien muziek die troost biedt in deze donkere tijden. Thomas Feiner & Anywhen maken op The Opiates Revisited zeer stemmige muziek. Het is muziek die wordt gedomineerd door warme en organische klanken, waaraan hier en daar flink wat strijkers en blazers zijn toegevoegd. Het combineert prachtig met de veelzijdige stem van Thomas Feiner, die zowel in de hoge als de lage regionen uit de voeten kan en altijd wat weemoedig zingt, wat de muziek op The Opiates Revisited voorziet van nog wat extra melancholie. 

De muziek van de Zweedse muzikant zal zeker in de smaak vallen bij liefhebbers van onder andere Nick Cave en Tindersticks, om twee namen te noemen, maar zeker ook bij een ieder die de muziek van David Sylvian hoog heeft zitten. De voormalig Japan zanger heeft The Opiates dertien jaar geleden niet voor niets omarmd, want The Opiates Revisited klinkt meer dan eens als een album dat David Sylvian zelf ook gemaakt zou kunnen hebben. 

Thomas Feiner heeft de afgelopen decennia ook de nodige filmscores gemaakt en dat hoor je op The Opiates Revisited. Met name de wat neoklassiek aandoende songs op het album hebben een beeldend karakter en doen het ongetwijfeld uitstekend bij beelden van weidse landschappen. 

Het knappe van The Opiates Revisited is dat het album alle kanten op kan. Het ene moment zwellen de strijkers en blazers bijna pompeus aan, maar Thomas Feiner kan zijn muziek ook heel klein houden of toch heel voorzichtig laten ontsporen. De sfeervolle klanken op het album brengen je makkelijk in een wat dromerige stemming, maar de indringende stem van de Zweedse muzikant voorziet de songs op The Opiates Revisited steeds weer van urgentie. 

Ik kan me heel goed voorstellen dat er in 2008 in kleine kring flink wat ophef was over dit fascinerende album en ik ga er van uit dat deze ophef ook nu kan ontstaan, al is de timing van deze release natuurlijk ongelukkig. Zelf ben ik in ieder geval heel blij met dit album dat de avonden keer op keer prachtig inkleurt en dat iedere keer weer net wat meer indruk maakt. In kleine kring is al lang bekend dat Thomas Feiner twintig jaar geleden een meesterwerk heeft afgeleverd, maar dit album moet eigenlijk iedereen horen.

Erwin Zijleman

Rewind. Tiny Fighter

In this new decade I have written a few times on the Swedish-Australian duo Tiny Fighter operating out of Sweden. Listening to the first songs on its new album, Rewind, I had to look again. Did I file another album in Tiny Fighter's name? I even went back to the band's previous release. Yes, Tiny Fighter definitely played far poppier tunes. Undoubtedly written in happier times when it dreamed of going out into the world with its debut album. If so, Rewind is the reflection of the past year, far more serious, a bit sadder. "To be able, to be free", Therese Karlsson sings in the opening song, 'You Said To Me'. It may well be my theory is substantiated by this line.

Rewind is a giant leap forward. Away from the poppy sound of 'Going Home'. Away from light-heartedness. Away from what Tiny Fighter stood for. Towards a band that wants to be taken even more seriously. Reading that a metal producer, Thomas 'Plec' Johansson, co-produced Rewind, makes it even more incredulous. The music on Rewind has absolutely nothing to do with metal. The sound is of a dreamy quality and is so spaciously mixed. It feels as if I could park my car between the individual instruments, without feeling for a second that anything is not in its right place. It gives Karlsson all the room in the world to sing with ease and suppleness.

On several songs the piano takes total precedence as the instrument leading the song. This changes when a more pop oriented tune, if sad and melancholy, takes over, like 'If I Could See'. Here the electric guitar does come in. It certainly is an exception on this album. Tiny Fighter focuses on ballads, somewhere in between the soft-voiced ballads of old and classic rock ballads. Though closer to the former in sound, it has nothing to do with the oochie-smoochie topics these ballads are about. The lyrics give some spike to the softer songs that certainly move into dreampop territory.

Promo photo: Marco Engman

Looking closer at the tracklist of Rewind you will notice it is not a fully new album. Some songs are an "acoustic version", 'Happier' is sung in another language, Therese Karlsson's mother tongue Swedish. True connoisseurs will recognise another song as well. 'Sprinter' is an acoustic cover of Mackenzie Scott's (Torres) 'Sprinter'. All this doesn't take anything away from the strength of Rewind. Tiny Fighter has created a fully new work that has a total feel all on its own. This feel includes a modesty based on strength. The band knows it has the songs to completely convince, maybe even more so then with 'Going Home'.

By working with a host of instruments, e.g. horns, strings and woodwinds, besides the already mentioned piano, a rich musical world is created in which Theresa Karlsson's voice is a like a fish in water. All the nuances she can put in her voice come out in the strongest possible ways.

I am listening to another album that never would have been there without Covid, and yes, writing just before the next total lockdown, who knows it is there when this post is published in a few days, I would trade it all in without a second of hesitation, Rewind is one of the beautiful things the world has won because of Covid. Unfortunately this is the truth as well. It brings the best out in some people and Therese Karlsson and Tim Spelman are definitely among these.

Wout de Natris

I've Felt All These Things. Anna Leone

De Zweedse muzikante Anna Leone levert met I’ve Felt All These Things een bijzonder fraai debuutalbum af, dat opvalt door een betoverend mooie instrumentatie, maar vooral door een stem vol gevoel en souplesse.

I’ve Felt All These Things, het debuutalbum van de Zweedse muzikante Anna Leone, opent wat bijzonder, maar vervolgens maakt de singer-songwriter uit Stockholm diepe indruk met een debuutalbum dat alleen maar mooier wordt. Het is deels de verdienste van de fraaie productie van Paul Butler en een instrumentatie waarin een sobere akoestische basis wordt uitgebreid met sprookjesachtige klanken, maar de grootste kracht van het debuut van Anna Leone schuilt in haar prachtige stem. Het is een stem vol gevoel en emotie en het is er een van het soort die onmiddellijk onder de huid kruipt. Direct bij eerste beluistering was ik om, maar inmiddels wil ik dit album eindeloos koesteren.

Ik lees, buiten een hele positieve recensie in het Britse muziektijdschrift Mojo, helaas nog maar heel weinig over I’ve Felt All These Things van de Zweedse muzikante Anna Leone. Ik was na het lezen van deze recensie zelf direct nieuwsgierig naar het debuut van de muzikante uit Stockholm en de positieve woorden van een van de betere Britse muziektijdschriften zijn wat mij betreft niet overdreven. Integendeel zelfs, want persoonlijk ben ik nog wat enthousiaster over het album. 

Het debuut van Anna Leone opent wat pompeus met zwaar georkestreerde klanken en meerdere lagen van haar stem. Het is niet helemaal representatief voor de rest van het album, al is I’ve Felt All These Things zeker geen sober folkalbum. Het is wat mij betreft wel een album met folksongs. 

In de tweede track moeten we het in eerste instantie vooral doen met een akoestische gitaar en de stem van de Zweedse muzikante, maar naarmate de track vordert wordt de instrumentatie verrijkt met piano, elektronica, strijkers en extra lagen vocalen. Het voorziet de track van een bijzondere lading en spanning, maar het blijft ook een betrekkelijk ingetogen folksong. 

Dit geldt voor veel songs op het album, die min of meer hetzelfde recept volgen. Anna Leone gebruikt als basis vaak de warme klanken van de akoestische gitaar of de piano, die fraai contrasteren met haar karakteristieke en emotievolle stem. In vrijwel alle tracks op het album wordt de redelijk sobere basis vervolgens verder ingekleurd met flink wat instrumenten, wat fraaie maar altijd functionele klankentapijten oplevert. 

Het zorgt er voor dat de muziek van Anna Leone in eerste instantie herinnert aan de grote folkzangeressen uit een ver verleden (denk aan de Amerikaanse folkzangeressen uit de late jaren 60), maar langzaam maar zeker schuiven vrijwel alle songs op richting het heden. 

Zeker bij beluistering met de koptelefoon hoor je uit hoeveel lagen de instrumentatie bestaat en hoor je hoe knap het album geproduceerd is. Voor deze productie tekende de Britse muzikant en producer Paul Butler, die eerder mooie dingen deed voor Michael Kiwanuka, Devendra Banhart en The Bees. 

De bijzondere instrumentatie inspireerde Mojo tot het noemen van de namen van Kate Bush en Brian Eno als inspiratiebronnen. Beiden hoor ik af en toe terug in de bijzondere ambient achtige klanken op de achtergrond of in de wijze waarop meerdere lagen vocalen zijn opgestapeld, maar echt lang gaat het niet mee als relevant vergelijkingsmateriaal. 

Persoonlijk vind ik I’ve Felt All These Things van Anna Leone eerder klinken als het folkalbum dat Lana Del Rey nog voor ons in petto heeft of het album dat Vashti Bunyan zou hebben gemaakt als ze 55 jaar later zou zijn geboren. 

Ik heb het nog niet veel gehad over de stem van Anna Leone, maar ondanks de fraaie productie en de sprookjesachtige klanken op het album, is het deze stem die van I’ve Felt All These Things zo’n mooi en bijzonder album maakt. Anna Leone is nog jong, maar ze heeft een stem vol emotie en doorleving. Het is een stem die meerdere kanten op kan, wat haar songs voorziet van gevoel en avontuur. 

Het levert een debuutalbum op dat aan de ene kant vol staat met ingetogen en intieme songs, maar diezelfde songs vallen steeds weer op door bijzondere klanken die je meevoeren naar prachtige landschappen. Zeker wat later op de avond doet I’ve Felt All These Things wonderen en stijgt Anne Leone tot grote hoogten. Prachtalbum.

Erwin Zijleman