Darkness Brings The Wonders Home. Smoke Fairies

Smoke Fairies drijft steeds wat verder weg van de traditionele Britse folk en combineert engelachtige vocalen dit keer met opvallend stevig gitaarwerk.

Het is iedere keer weer spannend waar het Britse duo Smoke Fairies mee komt. De twee zangeressen uit Londen begonnen ooit met een album dat dicht tegen de traditionele Britse folk aan schuurde, maar op ieder nieuw album zet het duo weer een volgende stap. Op Darkness Brings The Wonders Home worden de fraaie vocalen en prachtige harmonieën van de twee gecombineerd met vaak verrassend stevig gitaarwerk en het pakt uitstekend uit. Smoke Fairies betovert ook dit keer met meeslepende popliedjes die een net andere weg kiezen dan je had verwacht. Ik vind alle albums van het duo tot dusver goed en dat geldt ook weer voor dit nieuwe album. 

Album nummer vijf alweer voor het Britse duo Smoke Fairies. Jessica Davies en Katherine Blamire doken zo’n tien jaar geleden op met de bijzonder mooi ingekleurde folk op hun debuut Through Low Light And Trees. Het was nogal traditioneel aandoende Britse folk die, mede door de prachtige stemmen van de Britse zangeressen, herinnerde aan roemruchte bands als Fairport Convention, Pentangle en Steeleye Span.
 
Ik ben niet zo heel gek op traditionele Britse folk, maar Smoke Fairies hield haar variant spannend door een lekker volle instrumentatie met hier en daar invloeden uit de psychedelica, door mooie vaak repeterende gitaarlijnen en natuurlijk door de prachtige zang op het album.
 
Op Blood Speaks uit 2012 klonk Smoke Fairies weer net wat anders en kregen de nog steeds folky songs op het album een blues injectie, waarna het titelloze album uit 2014 wat opschoof richting pop en dreampop. In 2015 verscheen vervolgens het prachtig donker ingekleurde kerstalbum Wild Winter. Ik versleet het destijds voor een doorsnee kerstalbum, maar het is echt een heel mooi album waarop Jessica Davies en Katherine Blamire wat donkerder en soms wat steviger te werk gaan.
 
Sindsdien was het helaas stil rond het Britse duo, maar met Darkness Brings The Wonders Home is Smoke Fairies gelukkig weer terug. Iedereen die het tweetal de afgelopen tien jaar heeft gevolgd, weet dat Smoke Fairies al lang niet meer uitsluitend vasthoudt aan pastoraal klinkende Britse folk, maar toch wist het nieuwe album van Jessica Davies en Katherine Blamire me flink te verrassen.
 
Darkness Brings The Wonders Home opent met, voor Smoke Fairies begrippen, opvallend rauw gitaarwerk. De bluesy gitaarlick die de twee Britse zangeressen begeleidt zou niet misstaan op een album van The White Stripes of The Black Keys en past opvallend goed bij de prachtig bij elkaar kleurende stemmen van Jessica Davies en Katherine Blamire, die het stevigere gitaarwerk contrasteren met prachtige harmonieën.
 
De combinatie van de prachtige folky stemmen en het stevigere gitaarwerk wordt op een groot deel van het album in stand gehouden en riep bij mij associaties op met het werk van Cowboy Junkies en dat is een band die ik hoog heb zitten. De bijzondere combinatie van gitaren en zang doet op het eerste gehoor wat wonderlijk aan, maar het intrigeert ook. De stevige riffs en de engelachtige vocalen lijken elkaars tegenpolen, maar weten elkaar ook op bijzondere wijze te versterken en ook als de gitarist op het album los mag gaan in een stevige solo, valt het niet uit de toon. De stevige gitaren vallen natuurlijk het meest op in de instrumentatie, maar het is een instrumentatie die ook vol met andere instrumenten zit, wat je goed hoort wanneer je het album met de koptelefoon beluisterd.
 
Darkness Brings The Wonders Home heeft door de bijzondere combinatie van bluesy gitaren en folky zang al een bijzondere sfeer en die wordt nog eens versterkt door de teksten over magie in de meest uiteenlopende vormen. Naar verluidt is de platenmaatschappij van het Britse duo not amused met het nieuwe geluid van Jessica Davies en Katherine Blamire, maar ik vind ook de volgende stap van Smoke Fairies weer een moedige en een bijzondere. Het duo uit Londen heeft inmiddels vijf albums op haar naam staan. Ze zijn allemaal anders en allemaal goed. Ik ben daarom nu al benieuwd naar album nummers zes.

Erwin Zijleman


Luister naar onze Spotify Playlist en ontdek waar we over schrijven:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

 

Bill Withers, 1941 - 2020

It is already more than a week that Bill Withers died. I had intended to write sooner, but things and other music got in the way. As far as I'm aware Withers' death was not Corona related, but from heart failure.

When I read about his death, I realised that I know nothing of the man and that I know only three of his songs, one of them covered by someone else, 'Lean On Me', although I can't for the life of me remember by home. Another song also covered by Michael Jackson, when he was an early teen. That version is of course totally eclipsed by Bill Withers' original. The third I know best because of the remix made around 1988, 'Lovely Day'. That is all.

Coincidence has it, that I heard 'Ain't No Sunshine' and the original 'Lovely Day' in the week before he died on the radio. Now we are all contained in our homes, my girlfriend is at home much more often, meaning that the radio is on a lot more. She is very content with what a program manager presents her with, while I'm always playing my own choices and new music for this blog. An enormous difference in passive music consumption. There is a third category: songs we play in the band we are both a member of, Sweetwood. Now that is upended as well, we play a front garden show each Saturday afternoon for our neighbours in their gardens, on their balconies, in the doors or social distancing by car lenght in the street. As we try out new things every week, a lot of songs come by on repeat to learn to sing and in my case, play them on acoustic guitar. 'Ain't No Sunshine' is one of the songs we our contemplating for the coming weeks as a tribute.

That brings me back to Bill Withers and coincidence. When I heard the songs, fairly close together, let's say one a day, I was reminded to the fact that I had never heard anything else by the man. My impulse is still not to go to Spotify but to buy a chance second hand album for a few Euro's and bring it home. As that may be a while and can't remember ever chancing upon a Bill Withers album second hand, I'm going to Spotify right now and turn on Withers' first album ... 'Just As I Am' from 1971.

Spotify ranks the first five most listened to songs from all artists. The three songs I mentioned at the top are his top three. Ranking in the 200 and 100 millions clicks. Bill Withers is one of the artists who have made a little money for his pension from Spotify. That's a nice thought.

A few days after I had this thought, and forgetting about it just as fast, I have to admit, the news reached me Bill Withers had died at the age of 79. Not old, certainly not young, but forever with us. Three songs millions upon millions of people know, old and young. Three songs that never cease to impress me. Although the sanity of a man whose total happiness depends on the presence of one woman needs to be feared for, not to mention the burden placed on her, with it Bill Withers wrote one of the most beautiful, if desperate love songs.

In the meantime I'm listening to a jazzy soul song 'Grandma's Hands'. It may well be that I will like more by Bill Withers soon. And, I had totally forgotten he was the singer of Grover Washington's hit single 'Just The Two Of Us'. A nice legacy to have.

Wo.


Listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

Miss Anthropocene. Grimes

Grimes maakt op haar nieuwe album buitengewoon intrigerende muziek, die zich laat beluisteren als de elektronische popmuziek van de toekomst.

Luister naar de luxe versie van Miss Anthropocene en je wordt ruim een uur lang heen en weer geslingerd tussen uitersten. Van prachtig zweverige popliedjes vol atmosferische klanken tot zwaar aangezette elektronische popliedjes vol meedogenloze beats. Grimes maakt op haar nieuwe album popmuziek die je nog nooit gehoord hebt. Het is muziek die bestaat uit talloze lagen elektronica, waarop ook nog eens lagen van de prachtige stem van Claire Boucher zijn gestapeld. Miss Anthropocene is een behoorlijk overweldigend album, maar het is ook een album dat je iedere keer weer net wat meer betovert.

Grimes, het alter ego van de Canadese muzikante Claire Boucher, leverde in 2012 een bescheiden meesterwerk af met het bijzondere Visions, dat op fraaie wijze een brug sloeg tussen moderne elektronische popmuziek en de in artistiek opzicht interessante popmuziek uit de jaren 80.
 
Het op het roemruchte 4AD label uitgebrachte Visions eerde de rijke historie van het label (onder andere de thuisbasis van Cocteau Twins en This Mortal Coil), maar introduceerde op hetzelfde moment de elektronische popmuziek van de toekomst. Het in 2015 verschenen Art Angels was misschien niet zo bijzonder als Visions, maar liet wel horen dat Grimes het schrijven van hitgevoelige popliedjes in de vingers had gekregen.
 
De afgelopen vijf jaar was het wachten op een nieuw album van Claire Boucher, die een paar maanden geleden nog het nieuws haalde met het bericht dat ze een kind verwacht van de eigenzinnige Amerikaanse ondernemer Elon Musk, maar nu alvast een nieuw album heeft gebaard. Miss Anthropocene is, nog eer dan zijn twee voorgangers, een buitengewoon fascinerend album, dat meerdere luisterbeurten nodig heeft om goed te kunnen landen.
 
Miss Anthropocene is een conceptalbum met klimaatverandering als onderwerp. Het album opent donker en elektronisch met het geluid dat we kennen van Visions. Het klankentapijt is niet alleen donker, maar ook bijzonder fascinerend, zeker wanneer je de vele lagen in de muziek van Grimes probeert te ontrafelen en ook hier en daar prachtige gitaarlijnen ontwaart.
 
Grimes ontdekte op Art Angels de kunst van het schrijven van hitgevoelige popliedjes en die kunst etaleert ze ook op haar nieuwe album, dat de concurrentie met de popprinsessen van het moment aan kan gaan. Op hetzelfde moment maakt Grimes muziek die in artistiek opzicht veel interessanter en veel complexer is dan die van deze popprinsessen. De Canadese muzikante heeft een geluid in elkaar gesleuteld dat vanaf de eerste noot intrigeert en de spanning vast weet te houden tot de luxe versie van het album na ruim een uur ophoudt.
 
Miss Anthropocene bestaat uit meerdere lagen elektronica en iedere laag, van de betoverende atmosferische bovenlaag tot de diepe en indringende onderlaag is even fascinerend en intens. De elektronica wordt hier en daar versierd met al even mooie gitaarlijnen, die nog wat meer magie toevoegen aan het unieke geluid van Grimes, die ook diepe beats en experimentele uitbarstingen niet schuwt. Koptelefoon muziek, het zal duidelijk zijn.

Het is een geluid dat nog wat unieker wordt door de prachtige stem van Claire Boucher, die alle kanten op kan en dit ook doet. De Canadese muzikante imponeert met engelachtige vocalen en intrigeert met zwaar vervormde vocalen. En dan zijn er ook nog eens de songs die stuk voor stuk lijken weggelopen vanuit de toekomst. Het zijn songs die lekker in het gehoor liggen, maar het zijn ook songs die de fantasie eindeloos prikkelen en die ook na talloze keren horen nog nieuwe dingen laten horen.
 
Van de zweverige klanken van Cocteau Twins tot de electropop muziek van het moment tot experimenten met wereldmuziek om uiteindelijk uit te komen bij de popmuziek van de toekomst. Miss Anthropocene van Grimes is een album waarop zoveel gebeurt dat het je bijna continu duizelt, maar het is ook een album dat beter en beter wordt en nu alvast opgeschreven kan worden voor de jaarlijstjes.

Erwin Zijleman

Je kunt Miss Anthropocene hier beluisteren en kopen:

https://actuallygrimes.bandcamp.com/releases


of luister naar onze Spotify Playlist en ontdek waar we over schrijven:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

Chemical Reaction. Beth Wimmer

Little did I know that the chance show I saw of Beth Wimmer at the Q-Bus in Leiden in the spring of 2012 would lead to a longer lasting relation with us emailing fairly regularly and even to a show in our living room in 2017.

Come 2020 and Beth returns on these pages with a new album. To record it she returned to her friend Billy Watts and his band the Mojo Monkeys. The 2017 album 'Bookmark' was an artistic triumph, setting the standard fairly high for Chemical Reaction.

Fans can be rest assured, Beth and her backing band deliver the whole of the way. For those expecting a woman and her guitar, like at live shows, could be disappointed, as there is a full backing band accompanying Beth. This is a professional album in sound and all else.

Things Beth Wimmer begin with her full, warm voice. She is able to envelope her listeners with the warmth of that voice. She sings, giving the listeners her full attention and easily gives the impression she is singing only for you. She actively shares happiness, contemplation and introspection through her voice. I simply love listening to her sing as it changes everything in and around me a little instantly.

Next to that she is able to write songs that make a difference as well. The genre is singer-songwriter and Americana that is spruced up by the Mojo Monkeys. This makes her music a lot tougher than when she plays on her own (of course). Especially in the more rocking songs. Just as easily she switches to a delicate song or a song with a more Caribbean flavour. Her voice carries them over just as convincingly. The band follows her with ease, making Beth and her songs grow and glow.

The American artist but for years a Swiss resident works primarily with the Los Angeles based Mojo Monkeys on this album but guest appearances from Swiss musicians on instruments like keyboards and viola are present as well. What stands out immediately is the clear sound. This is a neat production that underscores the songs and Beth Wimmer's voice in all the right ways. The music makes her shine. The nice and clear sounding drums, a soft bass playing elementary but soothing notes, allow for Billy Watts to excel on guitar. He easily plays many different styles built through the years as a studio and live musician for various artists. I remember many-a story being told by him at our dinner table in 2017.

Chemical Reaction is an album that from the first notes makes me believe it is going to be a sunny day. The day may disappoint after all, Chemical Reaction does not. Around me that sun holds up with ease. While writing this line, a new song starts and Beth sings "Now I really need some sunshine"; coincidences do not exist folks. The song is called 'Cold Rain'. The moment you start playing the song, the 'Cold Rain' remains firmly locked out. It is another example of the beautiful, graceful accompaniment of Beth's songs on this album. It all just fits so beautifully.

All artists have a rough time with not being able to perform. Releasing a new album takes a lot of investment, not only in writing but in recording, hiring musicians, pressing cds, and a lot more. So take my word, folks, this is a beautiful album. Support this Swiss-American singer-songwriter and order her cd below. You won't be disappointed.

Wo.

https://bethwimmer.com/music


or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

Amputate Corporate Art. The K.

The K. is not your average band name. It has something Kafkaësque because of the lone K. The music is much more direct. Big fat (stoner)rock with smears of alternative rock like Canshaker Pi, the absolute frontrunner of this genre in The Netherlands.

The opening song, such a cheerful title in these surreal days of Corona, 'The Future Is Bright' is a very direct rock song with heavy riffing on powerchords. It's nice, but to my ears the band becomes truly interesting with the second song, 'Shit Day'. Singer Seb sounds like a madman spinning totally out of control. His vocal chords lie bleeding on the studio floor, seriously wondering how to ever reproduce this successfully on stage multiple times. Respite thanks to Corona. 'Shit Day' is a great, dark song. The band name Canshaker Pi has already been mentioned. This is classic Canshaker Pi and successfully so. The band can adopt the song easily, if they ever come back together that is.

Amputate Corporate Art continues in this exciting vein. Despite working on the heavy side of alternative rock, the band does not forget the melodies, while allowing for some breathing space in the music as well.

The K. is a trio van Liège in north-eastern Belgium, a classic rock trio of guitars-bass-drums. This is the band's third album, but first after 4 and a half years. There's a new bass player with the nice name of Danger Mertz. The two original members Seb von Landau and Siegfried Burroughs are responsible for the lyrics. Most songs are credited to the whole band, but four credited to drummer Burroughs. It's not every day the drummer comes up with songs in a band. It includes 'Shit Day', which is my favourite actually.

Promo photo: Michael Roemers

'Keep My Nightmares Cold' is a good example of the quality The K. possesses in arranging its songs. Subtlety is not the first word that comes to mind while listening, and yet. There is this dreamy passage where the guitar is moved to the background and the song opens itself up. Instant satisfaction for the listener, making the whole song so much more interesting. The light and the shade as I remember Tommy Iommi of Black Sabbath calling it. The K. certainly knows the secrets of his work, used successfully over time by The Police, Nirvana and many others since.

All through Amputate Corporate Art (why?, I ask) The K. rocks out. Sometimes as hard as it can, like in 'Swim It Better' and yet again, air is let in, making the song so nice to listen to. Madness comes tumbling in in the final song '(Un)fortunate Youth'. Hints of System of a Down and The Fudge enter the whole. The K. makes it its own easily.

Summing up, Amputate Corporate Rock is a nice alternative rock record with all sorts of influences woven into its sound. Live it may be an eardrum blistering experience.

Wo.

You can listen to and buy Amputate Corporate Art here:

https://theknoise.bandcamp.com/


or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g