Merry Christmas

 

Merry Christmas

 

Quiet Flame. Caitlin Canty

Caitlin Canty schaarde zich met haar vorige twee albums onder de smaakmakers binnen de Amerikaanse rootsmuziek en bevestigt deze status met het totaal anders klinkende maar wederom prachtige Quiet Flame.

Caitlin Canty is zeker niet de bekendste muzikante uit Nashville, Tennessee, maar met Reckless Skyline uit 2015 en Motel Bouquet uit 2018 leverde ze twee uitstekende albums af, die terecht opdoken in de nodige jaarlijstjes. Quiet Flame heeft lang op zich laten wachten, maar wat is het een goed album. Caitlin Canty heeft haar soms lekker stevige gitaargeluid van de vorige albums verruild voor een akoestisch geluid met een hoofdrol voor de viool en de snareninstrumenten van Sarah Jarosz. Quiet Flame klinkt hierdoor wat traditioneler en een stuk meer ingetogen, maar het is ook dit keer de prachtige stem van Caitlin Canty die het album naar grote hoogten tilt.

Motel Bouquet, het vorige album van de Amerikaanse singer-songwriter Caitlin Canty, verscheen ruim vijf jaar geleden, maar desondanks was ik haar zeker niet vergeten. De muzikante, die na de nodige omzwervingen in Nashville, Tennessee, terecht kwam, maakte in 2015 immers het werkelijk prachtige Reckless Skyline, dat flink wat jaarlijstjes haalde, waaronder die van mij. Reckless Skyline, dat werd opgenomen met producer en muzikant Jeffrey Foucault en een fantastische band, was het officiële debuutalbum van Caitlin Canty en behoorde tot de beste rootsalbums van 2015.

Ook het in 2018 verschenen Motel Bouquet kon binnen het genre met de besten mee en deed in kwalitatief opzicht niet onder voor Reckless Skyline. Het is dan ook niet zo gek dat ik met bijna onrealistisch hoge verwachtingen uitkeek naar het nieuwe album van Caitlin Canty, dat deze week dan eindelijk is verschenen.

Reckless Skyline en Motel Bouquet waren allebei uitstekende albums, maar het waren ook verschillende albums. Op Reckless Skyline kon de muzikante uit Nashville uit de voeten met folk, country, blues en rock en liet ze af en toe een lekker stevig gitaargeluid horen. Motel Bouquet lag deels in het verlengde van zijn voorganger, maar liet ook een wat meer ingetogen geluid horen.

Die lijn is flink doorgetrokken op het deze week verschenen Quiet Flame, want het nieuwe album van Caitlin Canty is met afstand haar meest ingetogen album. Caitlin Canty moest het ook dit keer doen met een bescheiden budget en haalde wat minder muzikanten naar de studio, waar Quiet Flame in slechts vier dagen werd opgenomen. Het album werd geproduceerd door Punch Brothers Chris Eldridge, die het stokje heeft overgenomen van de eveneens uit deze band afkomstige Noam Pikelny, die Motel Bouquet produceerde.

Waar dat album nog in het verlengde lag van Reckless Skyline, klinkt Quiet Flame flink anders. Caitlin Canty kiest dit keer voor een wat traditioneler geluid met vooral invloeden uit de folk en de country en het is een grotendeels akoestisch en bijzonder klinkend geluid. Het is een geluid dat naast akoestische gitaren en bas vooral bijdragen van viool, banjo en mandoline bevat. Voor die laatste twee instrumenten wist Caitlin Canty een muzikante van naam en faam te strikken, want niemand minder dan Sarah Jarosz is te horen op het album. Ook het vioolspel van Brittany Haas (Crooked Still) is overigens prachtig.

Quiet Flame lijkt in muzikaal opzicht nauwelijks op zijn twee voorgangers, maar één ding is gelukkig niet veranderd. Ook op nieuwe album schittert Caitlin Canty met haar prachtige stem. Ik vond de Amerikaanse muzikante op haar vorige twee albums al beschikken over een van de mooiste stemmen die Nashville rijk is, maar op Quiet Flame is de zang nog wat mooier en overtuigender.

Ik hou normaal gesproken wat meer van het gitaar georiënteerde geluid dat op Reckless Skyline en Motel Bouquet was te horen dan van het wat traditionelere geluid op Quiet Flame, maar het nieuwe album van Caitlin Canty doet zeker niet onder voor zijn voorgangers. Het siert de muzikante uit Nashville dat ze andere wegen in slaat en het pakt door het muzikale en vocale vuurwerk echt prachtig uit.

Caitlin Canty is nog niet heel erg bekend en heeft wederom flinke offers moeten brengen voor het opnemen van haar nieuwe album, maar het is een album dat liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek zeker zal bevallen. Ik schrijf ook dit album van de muzikante uit Nashville alvast op voor mijn jaarlijstje.

Erwin Zijleman

Je kunt Quiet Flame hier luisteren en bestellen:

https://caitlincanty.bandcamp.com/album/quiet-flame

Zach Bryan. Zach Bryan

Zach Bryan heeft al een aantal prima albums op zijn naam staan, maar laat op zijn nieuwe titelloze album horen dat hij moet worden gerekend tot de grote beloften binnen de Amerikaanse rootsmuziek.

Het in augustus verschenen album van Zach Bryan is mijn eerste kennismaking met de muziek van de Amerikaanse singer-songwriter. Het is een kennismaking die hij dankt aan de bijdrage van Kacey Musgraves, maar dit is slechts één van vele hoogtepunten op het titelloze album van de muzikant uit Philadelphia. Het is een album met een serie uitstekende songs die variëren van ingetogen tot uptempo en het is een album dat in muzikaal opzicht staat als een huis, maar de meeste indruk maakt Zach Bryan wat mij betreft met zijn stem, die de songs op het album voorziet van heel veel gevoel. Ik was direct onder de indruk van dit album, dat me inmiddels echt enorm dierbaar is.

Vanwege mijn zwak voor vrouwelijke singer-songwriters en muzikanten hou ik hun mannelijke collega’s aanmerkelijk minder goed in de gaten. Mijn belangrijkste reden om te luisteren naar het titelloze nieuwe album van Zach Bryan waren dan ook de gastbijdragen van persoonlijke favorieten Sierra Ferrell en vooral Kacey Musgraves. Die bijdragen zijn prachtig, maar luisteren naar het nieuwe album van Zach Bryan maakte ook pijnlijk duidelijk dat ik door mijn gender bias fantastische albums mis.

Het titelloze album van Zach Bryan is immers niet zijn debuutalbum, maar is, een live-album niet meegerekend, al het vierde album van de muzikant die werd geboren in het Japanse Okinawa, opgroeide in Oklahoma en momenteel in Philadelphia woont. De Amerikaanse muzikant, die ruim twee jaar geleden de Amerikaanse marine definitief verruilde voor een carrière in de muziek, maakte op zijn vorige albums indruk, maar zijn nieuwe album vind ik nog een stuk beter.

Het is een album dat opvallend begint met het voordragen van een gedicht dat wordt begeleid door subtiele akkoorden op de akoestische gitaar. De tweede track opent met de eerste noten van het Amerikaanse volkslied op de elektrische gitaar, maar hierna voert Zach Bryan het tempo op met stuwende ritmes, stevige gitaren, aanzwellende Mariachi trompetten en de met veel passie gezongen teksten.

De Amerikaanse muzikant schakelt makkelijk tussen uptempo en uiterst ingetogen passages en had me direct te pakken met zijn bijzondere stem en emotionele voordracht. De zang van Zach Bryan is ook op de rest van het album zijn sterkste wapen, want de wat ruwe maar ook gevoelige stem van de Amerikaanse muzikant komt keer op keer keihard binnen.

In muzikaal opzicht tapt Zach Bryan uit meerdere vaatjes. Een aantal songs op het album beweegt zich richting ingetogen en wat traditioneel aandoende folk en country, maar Zach Bryan kan ook uit de voeten met wat voller ingekleurde en gloedvol uitgevoerde Americana. Door de zang kruipt het titelloze album van Zach Bryan makkelijk onder de huid, maar wanneer je het album vaker hoort valt steeds meer op hoe sterk en veelzijdig de songs zijn.

De al eerder genoemde bijdragen van Sierra Ferrell en Kacey Musgraves zijn prachtig, maar ook de samenwerkingen met The War And Treaty en The Lumineers pakken prachtig uit. Zach Bryan zal liefhebbers van wat traditioneler aandoende Amerikaanse rootsmuziek makkelijk aanspreken, maar zijn nieuwe album klinkt ook als een album dat Ryan Adams op de toppen van zijn kunnen vergat te maken. Zeker in de wat meer uptempo tracks komt de muziek van Zach Bryan als een wervelwind uit de speakers, maar ook de ingetogen tracks op het album hebben direct een enorme impact.

Zach Bryan, die zijn nieuwe album ook nog eens zelf produceerde, laat op dit album horen dat hij bulkt van het talent. De Amerikaanse muzikant excelleert op zijn titelloze album als songwriter en imponeert als zanger. Zonder de bijdragen van Kacey Musgraves en Sierra Ferrell was ik er waarschijnlijk niets eens toe gekomen om naar het album te luisteren, maar in dat geval had ik een van de beste albums die dit jaar in het genre zijn verschenen gemist. Dat Zach Bryan een hele grote gaat worden kan alleen maar een kwestie van tijd zijn.

Erwin Zijleman

Hollow. The Handsome Family

Brett en Rennie Sparks keren bijna zeven jaar na hun laatste levensteken terug met het uitstekende Hollow, dat het inmiddels uit duizenden herkenbare geluid van The Handsome Family laat horen.

In september verscheen Hollow, het elfde studioalbum van het Amerikaanse duo The Handsome Family en het eerste album in zeven jaar tijd. Brett en Rennie Sparks creëerden halverwege de jaren 90 een uniek eigen geluid en hebben dat steeds verder geperfectioneerd. Het is een geluid dat wordt gedomineerd door wat traditionelere Amerikaanse rootsmuziek en dat de bijzondere stem van Brett Sparks en de geweldige teksten van Rennie Sparks als bepalende ingrediënten heeft. Het komt allemaal weer samen op Hollow, dat in alle opzichten een typisch The Handsome Family album is, maar dat ook opvalt door een wat voller ingekleurd geluid.

Het is bijna zeven jaar stil geweest rond het Amerikaanse duo The Handsome Family. Het echtpaar Brett en Rennie Sparks dook halverwege de jaren 90 op vanuit Chicago en wist met hun derde en vierde album, Through The Trees uit 1998 en In The Air uit 2000, de aandacht te trekken van gerenommeerde Britse muziektijdschriften als Mojo en Uncut, die de albums van The Handsome Family stevig bewierookten en een ereplaats gaven in hun jaarlijstjes.

Brett en Rennie Sparks verruilden Chicago aan het begin van het huidige millennium voor Albuquerque, New Mexico, en bleven geweldige albums maken, met Singing Bones uit 2003 als mijn persoonlijke favoriet. Het is ook een van hun meest succesvolle albums, mede omdat Far From Any Road de titeltrack werd van de populaire en duistere tv-serie True Detective. Na Unseen uit de herfst van 2016 werd het helaas stil rond The Handsome Family, maar nu duikt het duo uit Albuquerque op met een nieuw album, waaraan werd begonnen toen de coronapandemie het leven eindeloos lam leek te leggen.

Hollow is in alle opzichten een typisch The Handsome Family album. Brett Sparks tekende ook dit keer voor de muziek en bepaalt met zijn donkere stem voor een belangrijk deel het geluid van het echtpaar. Rennie Sparks schreef ook voor de songs op Hollow de teksten en het zijn teksten die de wereld zeker niet door een roze bril bekijken.

Ook op Hollow bezingt The Handsome Family vooral de donkere kant van het leven, al zijn de teksten van Rennie Sparks niet altijd even ernstig. Zo is de openingstrack Joseph gebaseerd op de woorden “Come into the circle Joseph! There’s no moon tonight”, die ze in haar slaap gilde en die direct werden genoteerd door Brett, die er een geweldige song in hoorde.

In muzikaal opzicht laat The Handsome Family zich nog altijd vooral beïnvloeden door wat traditionelere countrymuziek van een aantal decennia geleden, maar Brett en Rennie Sparks hebben, mede door de bariton van Brett en de messcherpe teksten van Rennie, een uniek eigen geluid. Het is een geluid dat, onder andere door de bijdragen van gastmuzikanten Alex McMahon, Jason Toth en Dave Gutierrez, wat voller klinkt dan de vroege albums van het tweetal, maar de muziek staat nog steeds in dienst van de zang van Brett Sparks.

Vanwege de lange stilte rond The Handsome Family waren mijn verwachtingen met betrekking tot Hollow bijna onrealistisch hooggespannen, maar het album heeft me zeker niet teleurgesteld. Het nieuwe album van The Handsome Family voldoet aan de ene kant precies aan de verwachtingen, want het klinkt vanaf de eerste noten als vintage The Handsome Family, maar wanneer het gaat om de songs van de band lag de lat ontzettend hoog. Hollow moet nog even de tijd krijgen om te groeien, maar ik heb toch al weer een aantal potentiële The Handsome Family klassiekers gehoord op het nieuwe album van het duo.

Het is mijn ervaring dat je de muziek van het echtpaar uit Albuquerque geweldig vindt of totaal niet trekt en daar zal Hollow waarschijnlijk niets aan veranderen. Ik had direct vanaf de eerste noten van het nieuwe album een glimlach op mijn gezicht en die werd tijdens het beluisteren van de elf tracks van Hollow alleen maar breder. The Handsome Family is terug met een uitstekend album en dat is echt geweldig nieuws. 

Erwin Zijleman

Je kunt Hollow hier luisteren en bestellen:

https://thehandsomefamily.bandcamp.com/album/hollow