This Time. Ismena

Ismena maakte twee jaar geleden een geweldig album met haar gelijknamige band, maar legt solo de lat nog wat hoger op het bijzonder sfeervol ingekleurde This Time, dat imponeert met betoverend mooie vocalen.

Bij eerste beluistering was ik diep onder de indruk van This Time van Ismena en sindsdien is mijn liefde voor dit album alleen maar gegroeid. Waar de band Ismena niet vies is van rock, houdt de solomuzikante Ismena haar songs behoorlijk ingetogen. De voornamelijk akoestische klanken op This Time zijn sfeervol en kleuren mooi bij de herfst, maar ze staan volledig in dienst van de zang, die echt prachtig is. Ismena laat op This Time horen dat ze beschikt over een wonderschone stem, maar haar songs lopen ook over van gevoel, waardoor het album nog wat intenser en urgenter klinkt. This Time is een enorme verrassing en misschien wel de grootste verrassing van het muziekjaar 2023 tot nu toe.

Helemaal aan het eind van 2021 verscheen Until We Part, het debuutalbum van de Utrechtse band Ismena. Door de wat ongelukkig gekozen releasedatum kreeg het album helaas niet de aandacht die het verdiende, maar in de recensies die wel verschenen, waaronder die op de krenten uit de pop, werd het debuutalbum van Ismena volkomen terecht stevig bewierookt.

Until We Part liet zich beïnvloeden door folk, indierock, postrock en een beetje gothrock en maakte indruk met prachtige klanken en fraaie spanningsbogen. Misschien nog wel meer indruk maakte de zang van frontvrouw Ismena Goossen, die niet alleen bleek te beschikken over een wonderschone stem, maar de songs van haar band bovendien met veel gevoel vertolkte.

Ismena keerde vorige week terug met This Time, wat niet de opvolger van het bandalbum Until We Part is, maar meer een soloalbum van Ismena Goossen. De in Bosnië en Herzegovina opgegroeide muzikante bracht voor het debuutalbum van haar band al twee EP’s met solomateriaal uit en liet toen al horen dat ze uitstekend uit de voeten kan als folky singer-songwriter. Het zijn twee EP’s die ik ben gaan koesteren nadat ik het debuutalbum van Ismena had ontdekt, maar wat de Utrechtse muzikante laat horen op This Time is nog een stuk indrukwekkender. This Time zorgde bij mij direct bij eerste beluistering voor kippenvel en dat is niet meer verdwenen.

Ismena nam haar nieuwe album thuis op en tekende zelf voor gitaar, piano en zang. Die zang is van een bijna onwerkelijke schoonheid. Dat Ismena Goossen over een prachtige stem beschikt was bekend, maar op This Time klinkt haar stem nog wat mooier en komt deze bovendien nog meer binnen, wat ook te maken heeft met het persoonlijke karakter van de songs op het album. Ismena kan klinken als een roemruchte Britse folkie, maar heeft ook iets van een Scandinavische ijsprinses, wat haar album voorziet van een bijzondere sfeer. Op This Time klinkt de stem van Ismena bijna onwaarschijnlijk zuiver, maar je hoort af en toe ook de emotie op haar stembanden slaan, wat de impact van haar songs verder vergroot.

De kracht van de stem van Ismena wordt verder vergroot door de bijzondere muziek op This Time. De Utrechtse muzikante heeft haar songs behoorlijk sober ingekleurd met de akoestische gitaar of de piano, wat prachtig kleurt bij de wonderschone zang op het album. De organische en soms wat zwaar aangezette pianoklanken passen uitstekend bij de herfst, maar ze zitten de stem van Ismena nergens in de weg. De instrumentatie op het album wordt van extra spanning voorzien door subtiele baslijnen en hier en daar prachtig elektrisch gitaarwerk, dat op bijzondere wijze door de stemmige klanken heen snijdt.

De herfstklanken op This Time zijn verrassend mooi en trefzeker, maar als Ismena gaat zingen wordt This Time echt om te janken zo mooi. Ik luister een groot deel van mijn tijd naar zangeressen en heb veel stemmen die ik koester, maar ik ben al een tijdje niet zo onder de indruk geweest van een stem als van die van Ismena op This Time.

De Utrechtse muzikante trekt nog niet heel veel aandacht met haar muziek, maar nadat ze met haar band een album met internationale allure afleverde, doet ze dat nu met dit werkelijk wonderschone soloalbum, dat alleen maar beter lijkt te worden en echt keer op keer goed is voor 33 minuten en 9 seconden kippenvel. Bijzonder indrukwekkend.

Erwin Zijleman

Je kunt This Time hier luisteren en bestellen:

https://ismenamusic.bandcamp.com/album/this-time-album

Bobbie. Pip Blom

"Don't forget to listen to our album", was the message from @Pipblom on X, following my review of one of the singles. It took me a long time to get into the stride of Bobbie. Despite returning to the album time and again, there was something keeping me from writing and many-a-time I was about to give up. I haven't and am ready to write, finally.

Why now? One part is the pop feel of Bobbie finally catching up with me. Another part is the seduction in the voice of Pip Blom that did not come across for quite some time. The third element is the fact that several of the songs are simply so much better than I first thought.

Undeniably, Bobbie is different from the band's first two albums. They were good but not absolute favourites. Bobbie takes a right turn towards pop music. There's more electronics and happy-go-lucky melodies. This distracted me no little from what is really happening on the album. Pip Blom jumped into the 00s pop and punkfunk. The combination comes out at high level it turns out. It shows how a listener can be distracted from the precious stones that lie underneath, hiding in plain sight.

The electronics that start 'Tiger' for example. So 1980s, but the decade seldom had the swing Pip Blom manages to put into the song. This is more sex than doom, to put it plainly. Pip Blom has grown as a band and its singer as vocalist. Despite the fact the band's a trio now and translating the fact their drummer, Gini Cameron, left the band to have a baby, to a live setting without one, on record Cameron was still there. This is a band that dared to make the next step, to experiment beyond what current fans may expect. My guess is that this album will land the band more fans than it had before. Bobbie is a more mature album, that allows for partying as well. An album that combines the head, the heart and the soul.

The collaborations with Personal Trainer's. and Pip Blom's partner, Willem Smit and Franz Ferdinand's Alex Kapranos work well. The first is almost a dance track and took me a lot of time to digest. Now I have, I recognise the quality the song contains. With Kapranos Pip Blom made a modern form of a Franz Ferdinand song holding only a little back from what the Glasgow band would do itself. Both are proof of the development of Pip Blom. This very much is the real thing.

What Pip Blom dares to do, is rock, like in 'Where Did You Get My Number?' There are beats underneath it all, but this is rock alright. The band really goes for it, loud and clear. Pip Blom is so much more straight forward in its goals and achievements. It really shows what it is capable of and so is singer Pip Blom. As if she's no longer hiding herself and really takes the centre stage. Where she should be as singer and principal songwriter.

What surprises me most perhaps, at this stage in my relation with Bobbie, is that the album still has the capability to grow further. You do not find it in my favourite albums of 2023, but perhaps you should ask me again next year where I will be in hindsight.

Bobbie caught me off guard and presented me with something that I did not want to hear, at first. At this point zero the adventure started and I'm still progressing. Usually a situation an album wants to be in. To be continued...

Wout de Natris

You can listen to and order Bobbie here:

https://pipblom.bandcamp.com/album/bobbie-2

The Pleasures Of Self Deception. LIJO

De Nederlandse muzikante LIJO levert met The Pleasures Of Self Deception een buitengewoon fascinerend album af met elektronische ingekleurde popmuziek die je continu op het verkeerde been zet maar die ook continu betovert.

Dat de Nederlandse muzikante Merit Visser zeer getalenteerd is wist ik al door de albums van haar band Ilen Mer, maar als LIJO weet ze me toch weer te verrassen. Als LIJO grijpt de muzikante uit Utrecht naar een flinke bak elektronica, die ze op fascinerende wijze inzet. De songs op The Pleasures Of Self Deception lopen over van avontuur, maar LIJO beheerst ook de kunst van het schrijven van lekker in het gehoor liggende popsongs. In muzikaal opzicht klinkt het allemaal fantastisch, maar ook de expressieve zang van de Nederlandse muzikanten en haar persoonlijke en poëtische teksten dragen nadrukkelijk bij aan de magie van The Pleasures Of Self Deception, dat absoluut behoort tot de beste albums die dit jaar zijn verschenen.

LIJO is het alter ego van de Nederlandse muzikante Merit Visser, die inmiddels al een tijdje aan de weg timmert. Dat deed ze in eerste instantie als zangeres van de band Ilen Mer, die in 2015 en 2017 met The Things That Sleep In The Woods en Öar twee uitstekende albums afleverde. Het zijn albums waarop de Nederlandse band invloeden uit de Britse folk uit de jaren 70 vermengde met veel moderner klinkende indiepop, waarna Merit Visser met haar expressieve zang nog een vleugje Kate Bush toevoegde.

Ik was zelf heel erg onder de indruk van de muziek van Ilen Mer en reserveerde voor Öar zelfs een plekje in de top tien in mijn jaarlijstje over 2017, maar beide albums van de band kregen uiteindelijk niet de waardering die ze zo hadden verdiend. Merit Visser maakt inmiddels al een aantal jaren muziek als LIJO, wat tot dusver een aantal singles en een EP opleverde. De songs van LIJO laten horen dat Merit Visser solo totaal andere muziek maakt dan met haar band. Waar de songs van Ilen Mer vooral warm en organisch zijn ingekleurd, koos LIJO op haar eerste tracks voor een voornamelijk elektronisch en vaak wat onderkoeld geluid.

Het is een lijn die wordt doorgetrokken op LIJO’s debuutalbum The Pleasures Of Self Deception, dat deze week is verschenen. Eindelijk verschenen mogen we wel zeggen, want Merit Visser nam haar debuutalbum al in 2020 op. De Nederlandse muzikante begon vervolgens te twijfelen over het album, maar gelukkig keerde de liefde voor de songs op The Pleasures Of Self Deception terug en kunnen we nu genieten van het debuutalbum van LIJO.

En genieten is het, want Merit Visser laat ook als LIJO horen dat ze een groot talent is. Het door Erwin Tuijl geproduceerde album imponeert elf songs lang met eigenzinnige maar ook zeer aantrekkelijke songs, die zowel tijdloos als futuristisch kunnen klinken. Erwin Tuijl kennen we overigens van het Nederlandse duo Pocket Knife Army, dat ten tijde van de albums van Ilen Mer twee geweldige albums afleverde, maar sindsdien helaas geen muziek meer heeft uitgebracht.

Op The Pleasures Of Self Deception kiest LIJO zoals gezegd voor een met flink wat elektronica ingekleurd geluid. Het is een geluid dat varieert van zeer aanstekelijk tot behoorlijk experimenteel, maar in alle songs van de Nederlandse muzikante gebeurt er van alles. Het ene moment komen er dwingende beats door de speaker, het volgende moment ingetogen pianoklanken of vervreemdende elektronische klanken, waardoor je ruim veertig minuten op het puntje van je stoel zit. Zet een goede koptelefoon op en je hoort nog veel meer fraaie details in de song van LIJO.

Ik vergeleek Merit Visser eerder met Kate Bush en dat is vergelijkingsmateriaal dat er nog steeds toe doet. In muzikaal en vocaal opzicht lijkt The Pleasures Of Self Deception niet of nauwelijks op Kate Bush, maar net als de Britse muzikante verlegt Merit Visser als LIJO continu de muzikale grenzen en maakt ze muziek die de fantasie eindeloos prikkelt. Als ik het debuutalbum van LIJO moet vergelijken met de muziek van anderen kom ik uit bij MASSEDUCTION van St. Vincent, maar ook dit is vergelijkingsmateriaal dat maar in beperkte mate relevant is.

LIJO creëert op haar debuutalbum haar eigen muzikale universum en het is een universum dat overloopt van schoonheid en creativiteit. Dat geldt voor de bijzondere klanken op en de trefzekere productie van The Pleasures Of Self Deception, maar het geldt zeker ook voor de expressieve zang van Merit Visser, die met veel passie zingt en ook nog eens prachtige teksten heeft geschreven. De songs van de Utrechtse muzikante worden tenslotte alleen maar mooier en indrukwekkender en dringen zich hierdoor steeds genadelozer op.

Ik ben al sinds de uitstekende albums van Ilen Mer behoorlijk onder de indruk van de talenten van Merit Visser, maar als LIJO zet ze nog een flinke stap vooruit, wat een fascinerend en hoogstand debuutalbum oplevert, dat echt alle aandacht verdient, nationaal en internationaal.

Erwin Zijleman

Je kunt The Pleasures Of Self Deception hier luisteren en bestellen:

https://thisislijo.bandcamp.com/album/the-pleasures-of-self-deception

De Toegift met Puntjudith live. Patronaat, Haarlem, donderdag 14 december 2023

Foto: Wout de Natris

Vier jonge mannen en een vrouw beklimmen het podium van het Patronaat café, dat er anders uit ziet dan mijn herinnering me zegt. Onmiddellijk legt een sfeer beslag op de zaal die De Toegift verdient. De stiltes die de band durft te laten / laat vallen, wordt volkomen gematcht door de stilte die het publiek ze teruggeeft. "Jullie hebben zo lief geluisterd", kregen we terug aan het einde van het concert. Verdient is verdient, twee kanten op.

In, ik denk 2007, was ik in Washington D.C. voor een conferentie. In het weekend daarna zag ik in het Smithsonian zowel een Turner als Hopper tentoonstelling. Van de laatste zag ik zijn misschien beroemdste schilderij 'Nighthawks At The Diner' met tot mijn initiële verbazing geen Bogart, Monroe, Presley noch Dean, maar onbekenden in de kroeg. Die nieuwere, jaren 80 versie heet 'Boulevard Of Broken Dreams' en is van Gottfried Helnwein. Het origineel uit 1942 heet alleen 'Nighthawks', lees ik nu.

De muziek van De Toegift moet de muziek geweest zijn die in deze lokale kroeg gespeeld werd, net uit het zicht van Edward Hopper, terwijl de gasten, "klaar om te gaan", hun laatste bourbon neat drinken en hun laatste sigaret wegroken. Nou, vooruit nog een dan, omdat er zo mooi gespeeld wordt. Rook kringelt in de eenzame spot boven het imaginaire podium.

De Toegift speelt hun muziek zo lang uitgerekt, dat ze precies past bij dit late tijdstip, maar ook in een plaats als het Patronaat café waar de mensen doen alsof het zo laat is. Met bewondering kijk ik toe en probeer mee te tellen, zonder dat het me lukt, omdat er teveel stiltes door elkaar vallen. Iedere muzikant moet voor zichzelf tellen, omdat er echt continue een (toets)aanslag, tik of oeh klinkt op een andere plek in het liedje. Net zoals het onvoorspelbaar was hoe lang de band een stilte zou laten aanhouden. Het publiek durfde niet eens een speld te laten vallen en hield de adem in.

Echo en reverb zijn zeer belangrijke elementen in de muziek van De Toegift. Zelfs op de snare drum zit echo. Tegelijkertijd valt het me op hoe helder alles klinkt, hoe mooi ieder instrument, ieder onderdeel van de drums apart perfect doorklinkt. Hoe de dwarsfluit er doorheen komt. Het is van een weergaloze schoonheid. De Toegift pakt mij volkomen in. Het is gewoon nog vele malen mooier dan op plaat.

Foto: Wout de Natris

In het voorprogramma speelt Puntjudith, een jonge zangeres uit Amsterdam die met hulp van veel elektronica, synths en een trompet moderne muziek maakt, die enorm sfeervol is. Judith Rijsenbrij staat er heel relaxt bij, zo van een afstand bekeken. Haar liedjes treffen meteen doel.

Wat het aantoont, is hoe gewend ik ben geraakt aan liedjes met elektronische beats. Vroeger liep ik direct weg of stopte met luisteren. Nu pakte ik de positieve vibe van Puntjudith onmiddelijk op. Dit was gewoon heel lekkere en zeer loom swingende muziek. Ja, beats, maar allemaal zo relaxt en ondersteunend, niet bepalend. Heerlijke basssynthnoten die onder alles doorkropen, om even extra body te geven aan een song. Het verbaasde dan ook helemaal niet, dat de zanger van De Toegift op het podium klom voor een duet, een nieuw nummer gemaakt door beide acts. Ze vormden qua sfeer een perfecte match, ondanks het verschil in aanpak.

Heel verfrissend is, dat ik een jonge Nederlandstalige zangeres hoorde die niet in de stijl van Froukje muziek maakt. Iemand die een eigen iets najaagt. En, daarin volkomen slaagt. Van nooit van gehoord naar uitchecken in een half uur. Zo snel kan het gaan in het leven. Dit klonk echt heel lekker.

Wout de Natris

Je kunt de muziek van Puntjudith hier luisteren en bestellen:

https://puntjudith.bandcamp.com/

en De Toegift:

https://snowstar.bandcamp.com/album/de-toegift

2023 week 50, 10 singles

From West-Flanders to Portland, Oregon and who knows what in between. This week you can find artists that far and wide apart, in a geographical and language sense. Also from a softer than soft, to wild rock and from a contemplative to wild abandon perspective on music. You will find it all in there this week, so enjoy!

De Zaden Van Morgen. Het Zesde Metaal

Met hun nieuwe single staat Het Zesde Metaal voor de tweede maal op dit blog. Het album 'Skepsels' dateert alweer van 2019 en inspireerde mij tot enkele mooie vergelijkingen. De Zaden Van Morgen voldoet volledig aan dezelfde, toen geschetste lijnen. Wannes Cappelle en band roepen opnieuw prachtige vergezichten op met de muziek die rustig lijkt weg te kabbelen. De stem trekt alle aandacht in eerste instantie. De West-Vlaamse tongval goed verstaanbaar, maar heel anders dan het Nederlands dat ik hier hoor. De muziek komt later. In wat inderdaad in eerste instantie een zacht, doch stevig geheel lijkt, is een vijver vol wervelende schrijvertjes, die kleine rimpelingen in het water creëren die zacht tegen elkaar aanbotsen, om samen een kleine golf te maken. Dit prachtige nummer heeft dat allemaal.

World Brand New. Mouth of Babes

When did I see Girlyman perform in Leiden with Ingrid Elizabeth present as driver and guest musician? That fatal tour that spelled the end of the combo? Looking it up, it was in the first months of this blog, May 2012. Since singer-guitarist Ty Greenstein forms a duo with Ingrid Elizabeth called Mouth of Babesm that makes its debut on WoNoBlog. This is exactly the kind of song I remember from the Girlyman show. A tremendously pleasant pop song with a folk influence graced by beautiful harmonies. Greenstein - Elizabeth sing together in a beautiful way. Greenstein lead and Elizabeth in all the places where an extra vocal creates instant power. The lyrics are about a situation we all desire after a day's hard work, a stable and loving home. The two obviously have it together. I'm happy to tell you that so have I and this song underscores it all.

Guilty Of That. Tony Marsico

Let's face it. Tony Marsico not only sounds like he was a members of The Searchers at the time of 'Needles And Pins', he looks it too. Add a The Byrds sounding Rickenbacker guitar and everyone listening to this song, and has some musical "education" when younger than 68 years old, is catapulted back to the golden pop era from before the summer of love, so 1964-1966. When The Beatles still held hands, The Byrds electrified Dylan and The Searchers scored a few hitsingles. Guilty Of That is not that good a song, sorry. What it is, is a very pleasant song, pulling so much together that it is as if I have known this song for decades already, instead of past few minutes. A modern and younger band like The Maureens does the same, but sounds modern as well. Tony Marsico goes for the authentic sound and succeeds as this could be a good outtake from the latter two mentioned bands. In other words, well done.

Water Underground. Real Estate

This review can only be started with the comment that Water Underground sounds so familiar that it is almost as if the song has always existed, in one form or another played by a host of bands from the past two decades. Whether they be called Beach Fossils, or Real Estate. Fact is, Water Underground is a beautiful song in the indie and dreampop segments of pop music. The sound is so soft, the guitars meander slowly like a brook through a dense forest. The water trickling everywhere from rocks and sticks, softly cascading towards the river downstream. There's absolutely no danger in this song, that adds a little R.E.M. along the way. It's just a simple song but one that puts a smile on anybody's face immediately.

The Frost. The Pineapple Thief

Somewhere in this song a symphonic rock band is hiding. I'm not a connoisseur of the genre but can recognise a Fish-era Marillion influence when I hear it. The Frost starts for me with the drumming of Gavin Harrison. His accents, double, triple bassdrum riffs and intricate hi-hat fills over all the "regular" drumming jump out to me. Without exerting power on his instrument, he's totally present, driving The Frost, while standing out immediately. Like Harrison is holding back, the band is for most of the time as well. Except in an instrumental piece that keeps returning, like a wordless second chorus, in which they all go full out, to return for a final time in the short outro. Over the very present drums, the bass plays short accents, underscoring the drums. The guitars and keyboards can provide the melodies, following the vocal melody. All together The Pineapple Thief presents a great, almost six minute long single, that keeps up the suspense for the whole of the time.

Divine Is The Illusion. The Devils

That the devil lives in Naples is not that strange. With a huge volcano at the doorstep and a very active volcanic field around the corner, fire and brimstone are available in abundance. For the devil the divine is nothing but an illusion provided by a mighty adversary. I don't believe in either. That devil is inside of us all. It is societal rules and the love for people close to one, that assist in containing it. The Devils have had enough of Humanity, it's video starts with proclaiming. I tend to disagree but listening to a song like Divine Is The Illusion is no punishment. The heavily distorted guitar and bass and the loud pounding on the drums spell rock and roll to me. The White Stripes variety of rock and roll is, when played right, exciting and The Devils play it. Singer and drummer Erika Switchblade has the voice to support this kind of rock and roll and guitarist Gianni Blacula's riffs to do the rest. The drums do the rest. In Erika Switchblade Meg White has a worthy successor.

A Small Universe. Melle Kromhout

And now for something completely different, to quote a famous tv show from over 50 years ago. Melle Kromhout has released his new album, 'Most of the Light Passes Through', this week. 'A Small Universe'  is one of the singles. The instrumental piece is not the easiest to get attached to, in the beginning. A rhythm that seemingly comes to the listener from the other side of the city opens the composition. A little, two-note melody is added before more comes in later moving around that melody. The sound of the lead instrument, my guess is a synth perhaps organ, gives the song a hint of Irish folk music and when the rhythm really comes in, that feeling is confirmed. By then I have been drawn into A Small Universe. Kromhout's single is intriguing because it is never fully clear what will happen next. Will there be another change? You can find out for yourself....

Ruined. Adrianne Lenker

When several years ago an album of Adriann Lenker, 'Abysskiss', laid in my mailbox, I had no idea who she was and had never heard of her band Big Thief. Today, it's the other way around, Adrianne Lenker releases a new solo album following huge successes with her band. Ruined is a bare song. Piano and atmospheric sounds are the basis of this song, with Lenker really taking the lead with her soft and meandering vocals. The result is impressive. The feeling she shares with all listening, "when you come around, I'm ruined", comes across more than double because of the mysterious sounds surrounding voice and piano. The video accompanying is the absolute antithesis of the song, despite the ambiguity. It shows the happiness of two people being together, but also a lot of loneliness, so there is some explaining to do as well. It doesn't take anything away from the intricate and delicate beauty of Ruined. Adrianne Lenker is in absolute top form here.

To Art Bell. Canyons and Locusts

In the late 90s Art Bell had, from what I'm reading from a quote here, a rather esoteric midnight show. The man is no longer alive, hence the title of this fresh-sounding rock song by Boston-Phoenix duo Canyons and Locusts. The song starts in a way that sets it apart from most others. It's like an old steam train getting into its stride before it gets into its rhythm. As it were, you can hear the pistons starting to churn in the first 30 seconds of this song, that clocks at only 134 of them. I love the way the rhythm changes from the stop-start to the seemingly ever faster rhythm before the singing starts. The rock song that unfolds fits in well with the legacy of Boston rock bands from the 1990s. The video is something to watch as well. It's a piece of art in its own right.

White Trucks. Lions of the Interstate

In a way White Trucks reminds me of 'Water Underground' by Real Estate, see above. Both songs have that soft voice singing. Lions of the Interstate is a lot less subtle when it comes to playing though and I might add, a tad more frivolous in the arrangement. While the song has that dreamy quality thanks to the singing, the band comes in quite soon to shake everyone awake to pay attention. Lions of the Interstate is a band that grew its members over a few years. It started in 2019 when two friends started a new band together and from there asked others to join, including two they played with in a The Smiths cover band. There is an album out, 'Strange Empires', and White Trucks is a great add for it. The mysterious radio or 27MC talking snippets, the trumpet that comes in at the end, the level of rock the band is able to conjure up, it is all spot on.

Wout de Natris