Shelter. Alice Phoebe Lou

Alice Phoebe Lou leverde zeven jaar geleden met Orbit een waar droomdebuut af, maar ook al haar volgende albums zijn prachtig, wat ook weer geldt voor het mooie, zwoele en warmbloedige Shelter.

De Zuid-Afrikaanse muzikante Alice Phoebe Lou bestookt ons vanuit Berlijn inmiddels al een jaar of zeven met prachtige albums. Ook haar vijfde album, Shelter, heeft niet veel tijd nodig om te overtuigen, want zeker voor liefhebbers van de muziek van Alice Phoebe Lou voelt het album direct bij de eerste noten aan als een warm bad. Ook op Shelter betovert de Zuid-Afrikaanse muzikante met een zwoele mix van folk, jazz en 70s singer-songwriter pop en imponeert ze met haar prachtige stem. De albums van Alice Phoebe Lou trekken helaas maar weinig aandacht, maar ook haar vijfde album staat weer vol met diamanten, die in de zon van het moment nog net wat feller schitteren.

De van oorsprong Zuid-Afrikaanse muzikante Alice Phoebe Lou timmerde stevig aan de weg als straatmuzikant in Berlijn toen in 2016 haar debuutalbum Orbit verscheen. Het is een album waar ik direct bij eerste beluistering smoorverliefd op werd en het was voor mij dan ook geen verrassing dat Orbit later dat jaar de top 10 van mijn jaarlijstje haalde. Orbit werd in veel bredere kring geprezen en had over aandacht niet te klagen, maar desondanks is Alice Phoebe Lou de cultstatus zeven jaar later helaas nog altijd niet ontstegen.

Aan de kwaliteit van haar albums ligt dat zeker niet, want ook op Paper Castles uit 2019 en op Glow en Child’s Play uit 2021 liet Alice Phoebe Lou horen dat ze geweldige songs schrijft en beschikt over een prachtige stem. Het tweede, derde en vierde album van de Zuid-Afrikaanse muzikante waren misschien wat minder verrassend dan het sensationele debuut, dat ik achteraf bezien helemaal bovenaan mijn jaarlijstje over 2016 zou zetten, maar deden qua niveau zeker niet onder voor Orbit.

Deze week verscheen het vijfde album van Alice Phoebe Lou en ook Shelter had maar heel weinig tijd over om mij te overtuigen. Direct van de eerste noten is er immers de bijzonder mooie stem van de muzikante uit Berlijn. Het is een stem die warm en zwoel klinkt, maar Alice Phoebe Lou zingt ook met veel precisie en legt ook veel gevoel in haar zang. De fraaie zang van Alice Phoebe Lou wordt ook op Shelter weer gecombineerd met aangenaam warme klanken.

Ik heb niet veel informatie over de muzikanten die zijn te horen op het album, maar net als op de vorige albums van Alice Phoebe Lou spelen pianoklanken een belangrijke rol in haar muziek. Het gloedvolle geluid op Shelter wordt verder verrijkt met een subtiel spelende ritmesectie, met lome wolken synths, met warmbloedige gitaarlijnen en volgens mij duikt er hier en daar ook nog een pedal steel op.

Ook op haar nieuwe album slaagt de Zuid-Afrikaanse muzikante er in om haar zang prachtig samen te laten vloeien met de instrumentatie en ook dit keer levert dit tijdloze klanken op. De vorige albums van Alice Phoebe Lou waren niet ver verwijderd van de tijdloze singer-songwriter albums uit de jaren 70 en ook Shelter heeft weer een aangename jaren 70 vibe met extra vleugjes folk en jazz. Aan de andere kant is Alice Phoebe Lou op al haar albums ook een kind van deze tijd en dat is op Shelter zeker niet anders.

Als groot fan van haar muziek is ook Shelter een album dat bijzonder makkelijk verleidt, want wat klinkt het allemaal weer lekker, wat zingt Alice Phoebe Lou prachtig en wat vermaken haar songs geweldig, zeker wanneer de zon ook nog eens schijnt. De kracht van Shelter is misschien ook de zwakte van het album, want ik kan me ook voorstellen dat wanneer je de muziek van Alice Phoebe Lou niet kent, makkelijk blijft hangen bij de conclusie dat dit het zoveelste album is met een aangename jaren 70 vibe. Zelf vind ik de muziek van Alice Phoebe Lou veel beter dan de meeste andere albums in het genre.

Sinds Orbit heb ik een ongelooflijk zwak voor haar muziek en dat wordt bij ieder nieuw album alleen maar sterker. Shelter had van mij wel wat langer mogen duren dan het half uur dat we nu voorgeschoteld krijgen, maar ook het vijfde album van Alice Phoebe Lou is weer prachtig. Met een beetje geluk zie je haar live bij het metrostation Warschauer Straße in Berlijn, maar ook door de speakers thuis is het prachtig.

Erwin Zijleman

Je kunt Shelter hier luisteren en bestellen:

https://alicephoebelou.bandcamp.com/album/shelter

Girl With Fish. feeble little fish

De Amerikaanse band feeble little horse verwerkt op Girl With Fish een aantal bekende invloeden uit met name de jaren 90, maar slaagt er desondanks in om opvallend fris en eigenzinnig te klinken.

Het tweede album van feeble little horse uit Pittsburgh kan met name in de Verenigde Staten rekenen op uitstekende recensies. Dat is volkomen terecht, want op Girl With Fish maakt de Amerikaanse band indruk met een eigenzinnig geluid vol echo’s uit de jaren 90. Het is een geluid waarin gruizige gitaren worden gecombineerd met een aangename vrouwenstem. Dat is een beproefd recept, maar feeble little horse experimenteert er ook flink op los en voegt nog een aantal bijzondere invloeden toe aan de mix van shoegaze en indierock. Girl With Fish bevat slechts 26 minuten muziek, maar het album is ook 26 minuten leuk en interessant. Dit smaakt naar veel meer.

Girl With Fish van de Amerikaanse band feeble little horse (geen hoofdletters) verscheen aan het begin van deze maand en is me toen eerlijk gezegd niet opgevallen in het enorme aanbod van dat moment. Ik werd pas nieuwsgierig naar het album toen het Amerikaanse muziekplatform Paste het tweede album van de band uit Pittsburgh, Pennsylvania, vorige week in de top drie van haar lijst met de beste albums van de eerste helft van 2023 zette. Dat is misschien wat overdreven, maar Girl With Fish is absoluut een interessant album.

Het is een album dat bij eerste beluistering onmiddellijk doet denken aan de indierock die in de jaren 90 werd gemaakt door bands met een vrouwelijk boegbeeld. Het nieuwe album van feeble little horse trekt de aandacht met gruizige gitaren, lekker stevige riffs en de bijna lieflijk klinkende stem van frontvrouw Lydia Slocum. Zeker wanneer feeble little horse gruizige gitaarmuren opbouwt citeert Girl With Fish niet alleen uit de archieven van de 90s indierock, maar zijn ook invloeden uit de shoegaze zoals die in de jaren 90 werd gemaakt duidelijk hoorbaar.

De combinatie van gruizige gitaren en een aansprekende vrouwenstem verleidt wat mij betreft makkelijk, maar ik heb al heel veel jaren wat of zelfs veel met dit soort muziek. Het is muziek die sinds de jaren 90 in grote hoeveelheden is gemaakt, maar de songs van feeble little horse hebben iets bijzonders. De band trakteert de luisteraar op een aantal melodieuze en lekker in het gehoor liggende songs, maar zeker wanneer de gitaren vervormen is het ook een flinke bak herrie die de band ons voorschotelt.

Girl With Fish is bovendien een album waarop het experiment zeker niet uit de weg wordt gegaan. In alle songs op het album betovert de Amerikaanse band met mooie melodieën en fraaie klanken, maar in iedere song zit ook wel een tegendraadse passage. Het zorgt er voor dat de songs van feeble little horse een stuk interessanter zijn dan die van de meeste anders bands die zich hebben laten inspireren door indierock en shoegaze uit de jaren 90.

Ik was direct bij eerste beluistering zeer gecharmeerd van de stem van Lydia Slocum, maar ik vind Girl With Fish ook in muzikaal opzicht steeds interessanter worden, waarbij het veelzijdige gitaarwerk er voor mij uit springt. De band telt overigens twee gitaristen, wat in een aantal gevallen bijzondere patronen van gitaren oplevert. Shoegaze en indierock zijn zoals gezegd de belangrijkste genres waarin feeble little horse zich beweegt, maar Girl With Fish klinkt ook behoorlijk lo-fi en raakt, zeker wanneer het tempo laag ligt, ook aan de slowcore, met hier en daar ook nog een folky of psychedelisch uitstapje.

Girl With Fish is een album waarop enorm veel gebeurt en dat is knap, zeker als je je bedenkt dat het album slechts 26 minuten duurt. Het zijn 26 minuten die ik zomaar over het hoofd had kunnen zien, maar zoals zo vaak zette Paste me op het goede spoor. Ondanks het feit dat het tweede album van de Amerikaanse band op het aansprekende Saddle Creek label is verschenen, is het in Nederland vooralsnog verrassend stil rond feeble little horse, dat niet alleen door Paste, maar ook door Pitchfork is bewierookt. Girl With Fish zou daarom zomaar onder kunnen sneeuwen in de zomerperiode waarin de festivals centraal staan, maar dit superleuke en eigenwijze album verdient echt een beter lot.

Erwin Zijleman

Je kunt Girl With Fish hier luisteren en bestellen:

https://feeblelittlehorse.bandcamp.com/album/girl-with-fish

.NoWordsNeedeD, 13-10-2023

 

https://www.youtube.com/watch?v=G8MGiPo5IxU&pp=ygUUaGlsZGVnYXJkIHZvbiBiaW5nZW4%3D

 

.No

Ceremony. Tiny Ruins

Tiny Ruins uit Auckland laat op het zonnige, mooi ingekleurde en van prachtige vocalen voorziene Ceremony horen dat het zeer de moeite waard is om de Nieuw-Zeelandse popmuziek op de voet te volgen.

Tiny Ruins, de band rond de Nieuw-Zeelandse singer-songwriter Hollie Fullbrook, leverde met Brightly Painted One uit 2014 en Olympic Girls uit 2019 twee uitstekende albums af, maar het deze week verschenen Ceremony vind ik nog wat beter. Het album werd gemaakt tijdens de corona lockdowns, maar het album klinkt desondanks warm en zonnig. Tiny Ruins schuift op Ceremony iets op richting Britse folk, wat uitstekend past bij de mooie en heldere stem van Hollie Fullbrook, maar de inkleuring van de songs is ook fraai en veelkleurig. Ceremony overtuigt vrij makkelijk, maar het is ook een album dat nog lange tijd beter wordt. Een volgende parel uit de Nieuw-Zeelandse muziekscene.

Het is ruim vier jaar stil geweest rond de Nieuw-Zeelandse band Tiny Ruins, die aan het begin van 2019, ook in Nederland, terecht flink wat aandacht trok met haar derde album Olympic Girls. De band, die ooit begon als een soloproject van singer-songwriter Hollie Fullbrook, maakte op Olympic Girls indruk met een aangenaam geluid vol zonnestralen en met sterke songs, waarin de mooie en heldere stem van de frontvrouw van de band nadrukkelijk de aandacht opeiste.

Hollie Fullbrook maakte aan het eind van 2019 in haar uppie een mooie akoestische versie van Olympic Girls en schreef ook de songs voor het deze week verschenen Ceremony in eerste instantie met een sobere uitvoering met akoestische gitaar en zang in gedachten. Daar is niet zoveel meer van te horen, want de songs op het album zijn ook dit keer prachtig ingekleurd door de band, die wederom flink strooit met zonnestralen. Ceremony is in alle opzichten een logisch vervolg op Olympic Girls en het is bovendien een album dat het uitstekend doet bij de warme zonnestralen die dan eindelijk hun intrede hebben gedaan.

Ik vergeleek de muziek van Tiny Ruins ruim vier jaar geleden met die van The Sundays en 10,000 Maniacs en met name de muziek van de laatste band draagt ook dit keer relevant vergelijkingsmateriaal aan, al is de vergelijking wat minder relevant dan vier jaar geleden. De muziek van de band uit Auckland bestond op Olympic Girls uit gelijke delen folk, dreampop en psychedelica, maar op Ceremony is de balans flink in de richting van de folk uitgeslagen.

Hollie Fullbrook heeft zich dit keer flink laten inspireren door de Britse folk uit de late jaren 60 en vroege jaren 70 en dat is muziek die perfect past bij haar bijzonder mooie stem. De instrumentatie op Ceremony is soberder en stemmiger dan die op Olympic Girls en er is hierdoor ook nog eens meer ruimte voor de stem van Hollie Fullbrook. Dat laatste is een wijs besluit, want de Nieuw-Zeelandse zangeres zingt echt prachtig op het nieuwe album van haar band.

Zowel in de zang als in de instrumentatie laat Tiny Ruins dit keer iets meer invloeden uit de folk horen, maar zowel in muzikaal als in vocaal opzicht bestrijkt de Nieuw-Zeelandse band een veel breder palet. Zeker wanneer je de instrumentatie en de zanglijnen met veel aandacht beluistert en uitpluist, valt op hoeveel zorg er is besteed aan de mooie klanken op het album en met hoeveel gevoel en precisie Hollie Fullbrook zingt. Tiny Ruins heeft haar inspiratie dit keer gevonden in zowel de Britse als de Amerikaanse folk, maar het geluid van de band heeft ook iets typisch Nieuw-Zeelands, al is het lastig om te beschrijven wat dit precies is.

Ik was vier jaar geleden absoluut gecharmeerd van Olympic Girls, waarvan de recensie uiteindelijk een van de best gelezen recensies op de krenten uit de pop in 2019 was, maar ik vind Ceremony nog een stuk beter. Zeker wanneer je het album wat vaker gehoord hebt, dringen de songs op het album zich genadeloos op en lijken zowel de muziek als de zang op het album alleen maar mooier en veelkleuriger te worden.

Ik volg de Nieuw-Zeelandse popmuziek de afgelopen jaren op de voet, op zoek naar parels die niet onder doen voor die uit Europa en de Verenigde Staten. Ceremony van Tiny Ruins is zo’n parel en het is er een die vooralsnog misschien nog wel feller blinkt dan de albums uit de andere windstreken.

Erwin Zijleman

Je kunt Ceremony hier luisteren en bestellen:

https://tinyruins.bandcamp.com/album/ceremony

And Southern Star. Michaela

Mikaela Davis imponeerde vijf jaar geleden met een verrassend veelkleurig popalbum, maar het vooral door countryrock beïnvloede en bijzonder sfeervol klinkende And Southern Star is nog een stuk overtuigender.

Mikaela Davis is van het meisje dat met haar harp coverversies van songs van Elliott Smith de wereld in stuurde uitgegroeid tot een bijzonder getalenteerde muzikante. Na het uitstekende debuutalbum Delivery uit 2018 keren Mikaela Davis en haar band deze week terug met het prachtige And Southern Star. De bonte mix van invloeden op het debuutalbum heeft plaats gemaakt voor een tijdloos countryrock geluid, dat vervolgens is voorzien van het unieke stempel van Mikaela Davis. Dat stempel wordt deels bepaald door het geluid van haar harp, maar ook het subtiele snufje pop maakt van And Southern Star een bijzonder klinkend album. En wat een aangenaam klinkend album.

De Amerikaanse muzikante Mikaela Davis koos op hele jonge leeftijd voor de harp als muziekinstrument, maar hield ook intens van popmuziek en bleek bovendien een talent te hebben voor het schrijven van popsongs. Nu is de harp binnen de popmuziek zeker niet het meest populaire instrument (een door Andreas Vollenweider veroorzaakte opleving in de jaren 80 en 90 daargelaten), maar het hield Mikaela Davis niet tegen om haar door harp begeleide versies van popsongs van anderen op YouTube te zetten.

Op het videokanaal zijn deze filmpjes nog te vinden en zien we een piepjonge Mikaela Davis onder andere een ontroerend mooie versie van Elliott Smith’s Twilight vertolken, die laat horen dat ze niet alleen geweldig uit de voeten kan op de harp, maar ook beschikt over een hele mooie stem. Dat de Amerikaanse muzikante zelf ook prima popsongs kon schrijven liet ze horen op haar in de zomer van 2018 verschenen debuutalbum Delivery.

Delivery blonk niet alleen uit door een serie uitstekende popsongs, met een hoofdrol of een bijrol voor de harp, maar Mikaela Davis liet bovendien horen dat ze in meerdere genres uit de voeten kon en bovendien in staat was om te citeren uit een aantal decennia popmuziek. Delivery was een verrassend sterk en charmant popalbum, dat ook nog eens flink werd opgetild door de feilloze productie van topproducer John Congleton (St. Vincent, Angel Olsen, Regina Spektor en David Byrne).

Het is na Delivery behoorlijk lang stil geweest rond Mikaela Davis, maar deze week keert de Amerikaanse muzikante terug met haar tweede album And Southern Star. Mikaela Davis, die eerder dit jaar haar 31e verjaardag vierde, heeft Rochester, New York, inmiddels verruild voor het een kleine 400 kilometer verderop gelegen Catskill en laat ook op And Southern Star een nieuwe start horen.

Het tweede album van Mikaela Davis werd opgenomen met haar vaste band en dat liep allemaal zo lekker dat werd besloten om het nieuwe album zelf te produceren. Dat is nogal een gok na een album dat werd gemaakt met een van de beste producers van het moment, maar het pakt verrassend goed uit. Op And Southern Star kiezen Mikaela Davis en haar band voor de eenvoud en de uniformiteit. Er wordt dit keer geen poging gedaan om de complete geschiedenis van de popmuziek te omarmen, want op haar nieuwe album kiest Mikaela Davis vooral voor de Amerikaanse rootsmuziek met een voorkeur voor 70s countryrock.

De jonge Amerikaanse muzikante doet geen poging om het countryrock geluid uit het geleden te reproduceren, want er is ook altijd een zwoel randje pop en psychedelica en verder is uiteraard de in het genre atypische harp toegevoegd aan het geluid. Het past allemaal prachtig bij elkaar, want And Southern Star is direct bij eerste beluistering een album vol zoete verleiding en het is een album dat alleen maar mooier, leuker en interessanter wordt.

Er wordt echt prachtig gespeeld op And Southern Star en ook de stem van Mikaela Davis is mooier dan op haar debuutalbum, dat achteraf bezien wel wat meer aandacht had verwacht. Ook de songs van de muzikante uit Catskill hebben aan kracht gewonnen en de productie is zo mooi en trefzeker dat ik geen moment heb verlangd naar de hand van John Congleton die op het debuutalbum van Mikaela Davis zo prominent aanwezig was. Mikaela Davis bulkt van het talent, dat is zeker. Indrukwekkend album.

Erwin Zijleman

Je kunt And Southern Star hier luisteren en bestellen:

https://mikaeladavis.bandcamp.com/album/and-southern-star