Mary Kate Teske. Mary Kate Teske

Singer-songwriter en fotograaf Mary Kate Teske startte begin dit jaar een crowdfunding campagne voor het opnemen van haar debuutalbum, wat deze week een interessant album met traditioneel aandoende folk oplevert.

Mijn onlangs opgebloeide zwak voor traditioneel aandoende country en folk leefde weer extra op bij beluistering van het debuutalbum van de Amerikaanse singer-songwriter Mary Kate Teske. De muzikante uit Montana haalde via een crowdfunding campagne genoeg geld binnen voor het afhuren van een studio, het inhuren van flink wat muzikanten en produceren van haar eerste album. Het is een album vol schoonheidsfoutjes, maar het is ook een album dat nu eens niet klinkt als het gemiddelde album in het genre. Mary Kate Teske heeft haar songs speels ingekleurd met flink wat instrumenten en maakt indruk met een emotievolle stem. Ik heb wel wat met dit bijzondere debuut.

Ik was nooit zo gek op wat traditioneel aandoende Amerikaanse rootsmuziek, maar de afgelopen maanden laat ik me makkelijk verleiden door albums die zich hebben laten inspireren door met name de country en folk uit het verre verleden. Ook het titelloze debuutalbum van de Amerikaanse singer-songwriter en fotograaf Mary Kate Teske vond ik direct bij eerste beluistering een uitstekend album en dat is na meerdere keren horen zeker niet veranderd.

De muzikante uit Billings, Montana, kon haar debuutalbum maken na een geslaagde crowdfunding campagne, die net iets meer dan 5.000 Amerikaanse dollars opleverde. Het is een bedrag waarvoor de grootverdieners in de popmuziek hooguit een keer met hun ogen hoeven te knipperen, maar voor Mary Kate Teske was het het verschil tussen een album of geen album. Ik heb helaas maar heel weinig informatie over het titelloze debuutalbum van de singer-songwriter uit Montana, want zelfs op haar bandcamp pagina is maar heel weinig tekst te vinden.

Het verhaal bij haar crowdfunding campagne geeft misschien nog wel de meeste informatie en het is een mooi verhaal: “I’ve written an album of songs! Restless, and constantly moving within the borders of Montana, time has allowed me to transmute my experiences into song and lyric. Over the course of a decade, I’ve driven my 1961 Dodge Lancer with camera, and guitar in tow, through a vast range of stories. Two years ago, an angel blessed me with a magical 1952 0-18 Martin guitar that I’ve been writing with ever since it found my hands. Validated that this was my path, I sought to work with talented session musicians who have furthered my vision by accompanying me”.

Mary Kate Teske schrijft al een jaar of tien songs en dat hoor je, want de songs op haar debuutalbum vertellen mooie verhalen en houden de aandacht onmiddellijk vast. Voor haar debuutalbum koos de Amerikaanse muzikante voor een wat voller geluid dan gebruikelijk, want na de geslaagde crowdfunding campagne kon ze een aantal ervaren muzikanten aantrekken en bovendien een beroep doen op producer Tyson Kreiter, die vakwerk heeft afgeleverd.

Het debuutalbum van Mary Kate Teske bevat naast de gitaar en de stem van de muzikante uit Billings, Montana, bijdragen van banjo, elektrische gitaar, percussie, bass, cello, piano, pedal steel, viool en trompet, want een lekker vol en wat bont gekleurd geluid maar fraai geproduceerd oplevert. Het is een geluid dat flink anders klinkt dan het geluid op de meeste rootsalbums die in Nashville, Austin of Los Angeles worden gemaakt. Billings ligt redelijk ver van de bewoonde wereld (al doe ik de grootste stad van Montana hiermee wel wat te kort) en maar liefst 2.500 kilometer van Nashville en dat hoor je.

Ik ben persoonlijk wel gecharmeerd van het veelkleurige en soms toch ook wel wat rammelende geluid op het album. Dat rammelende hoor je ook in de stem van Mary Kate Teske, die beschikt over een mooie heldere stem, maar die af en toe ook wel wat onvast kan klinken. Ik heb daar geen moeite mee, want juist de imperfectie maakt de stem van de Amerikaanse singer-songwriter zo bijzonder.

Het is een stem vol echo’s uit het verleden, zeker wanneer de folk van Mary Kate Teske bezwerend en psychedelisch klinkt, maar het is ook een stem die op een of andere manier wat met je doet. Wereldberoemd gaat de muzikante uit Montana vast niet worden met dit debuutalbum, maar ze heeft mij absoluut geraakt met haar songs en zeker ook met haar stem en voordracht.

Erwin Zijleman

Je kunt Mary Kate Teske hier luisteren en bestellen:

https://marykateteske.bandcamp.com/album/mary-kate-teske

I’d Be Lying If I Said I Didn’t Care. Hannah Georgas

Door de samenwerking met Aaron Dessner op haar vorige album, waren de verwachtingen dit keer hooggespannen, maar Hannah Georgas laat horen dat ze ook zonder topproducer een uitstekend album kan maken.

Iedere keer dat ik luister naar I’d Be Lying If I Said I Didn’t Care van de Canadese muzikante Hannah Georgas vind ik het album weer wat beter en zijn de songs me net wat dierbaarder. Dat had ik niet verwacht toen ik zag dat de muzikante uit Toronto er na de zo geslaagde samenwerking met Aaron Dessner op haar vorige album voor heeft gekozen om haar nieuwe album zelf te produceren. Dat is echter zeker niet ten koste gegaan van de kwaliteit, want Hannah Georgas heeft een prima album afgeleverd, dat een stuk gevarieerder is dan haar vorige album en dat me uiteindelijk beter bevalt dan de met superlatieven overladen voorganger. Echt een heel leuk album dit.

De Canadese muzikante Hannah Georgas was de afgelopen dertien jaar zeker geen vaste waarde op de krenten uit de pop, want van haar eerste vier albums besprak ik alleen het in 2020 verschenen All That Emotion. Dat ik desondanks direct enthousiast opveerde toen ik haar naam tegen kwam in de lijst met de nieuwe albums van deze week, heeft alles te maken met de kwaliteit van haar vorige album, dat ik hoger inschat dan zijn drie voorgangers. Op All That Emotion werkte Hannah Georgas samen met producer en The National voorman Aaron Dessner, die na de samenwerking met Taylor Swift ook prachtig werk leverde voor de muzikante uit Toronto.

In eigen land timmerde Hannah Georgas al veel langer met succes aan de weg, wat haar een aantal JUNO awards opleverde, maar met All That Emotion trok ze, mede vanwege de samenwerking met Aaron Dessner, ook buiten haar eigen vaderland nadrukkelijk de aandacht. Het heeft de lat hoog gelegd voor het nieuwe album van de Canadese muzikante en dat is zoals gezegd deze week verschenen.

Ik had eerlijk gezegd verwacht, en stiekem misschien ook wel gehoopt, dat Hannah Georgas ook voor haar nieuwe album een producer van naam en faam en misschien zelfs wederom Aaron Dessner zou proberen te strikken, maar ze produceerde I’d Be Lying If I Said I Didn’t Care zelf, bijgestaan door haar partner Sean Sroka. Het is een risicovolle stap, maar het pakt wat mij betreft goed uit.

Aaron Dessner drukte bijna drie jaar geleden nadrukkelijk zijn stempel op All That Emotion, met een consistent geluid waarin elektronische en organische klanken fraai samenvloeiden, wat een bijzonder fraaie serie songs opleverde. I’d Be Lying If I Said I Didn’t Care klinkt wat minder consistent dan zijn voorganger, maar laat wel meer van Hannah Georgas horen, wat een verrassend goed album oplevert.

Het album opent met een vol ingekleurde track met een bijzonder randje postpunk. In muzikaal opzicht is het wat eigenzinniger dan de tracks op het vorige album en ook de zang van Hannah Georgas valt me meer op. Op I’d Be Lying If I Said I Didn’t Care laat Hannah Georgas horen dat ze meerdere kanten op kan. In een aantal tracks stort ze zich vol op de elektronica, maar het album bevat ook meer folky tracks.

De muzikante uit Toronto heeft op haar vijfde album het heft weer in eigen handen genomen en ze profiteert flink van de verkregen ruimte. Bij eerste beluistering vond ik het jammer dat het productionele keurslijf van een topkracht als Aaron Dessner ontbrak, maar de vrije geest en experimenteerdrang van Hannah Georgas tillen I’d Be Lying If I Said I Didn’t Care al snel een stuk op.

Het nieuwe album van de Canadese muzikante is een fraai zoekplaatje met invloeden uit meerdere genres en meerdere decennia popmuziek met verrassend vaak een randje postpunk als kers op de taart. Het is een veelzijdig album, maar Hannah Georgas heeft er zeker geen rommeltje van gemaakt. Ze grossiert op haar vijfde album in geweldige popsongs en ze zingt ze met veel overtuiging.

I’d Be Lying If I Said I Didn’t Care is een album waar ik direct vrolijk van werd, maar zeker nu ik het album een paar keer met de koptelefoon heb beluisterd hoor ik steeds meer mooie en bijzondere dingen en durf ik zo langzamerhand wel te beweren dat het nieuwe album van Hannah Georgas zeker niet minder is dan de terecht zo geprezen voorganger. Ik denk zelfs dat ik het nieuwe album beter vind.

Erwin Zijleman

Je kunt I’d Be Lying If I Said I Didn’t Care hier luisteren en bestellen:

https://hannahgeorgas.bandcamp.com/album/i-d-be-lying-if-i-said-i-didn-t-care

.NoWordsNeedeD, 8-10-2023

 

https://www.youtube.com/watch?v=YgX85tZf1ts

 

.No

I Don't Know. bdrmm

Op I Don’t Know verrijkt de Britse band bdrmm het geluid van haar debuutalbum met extra invloeden en kiest het bovendien voor een veelzijdiger geluid waarin het experiment niet wordt geschuwd.

Het debuutalbum van bdrmm heb ik drie jaar geleden gemist, maar ik ben behoorlijk onder de indruk van het deze week verschenen tweede album van de band uit Hull. Het is een album waarop de Britse band nog wat extra invloeden toevoegt aan het geluid van haar debuutalbum, dat werd gedomineerd door invloeden uit de shoegaze. Op I Don’t Know heeft bdrmm niet alleen haar horizon verbreed, maar zoekt het bovendien met grotere regelmaat het experiment. Het levert acht tracks op die aan de ene kant vol dynamiek zitten, maar die ook kunnen ontaarden in lome en dromerige geluidstapijten. Het resultaat is een duidelijk eigen geluid waarmee bdrmm wat mij betreft vooruit kan.

De Britse band bdrmm maakte tussen 2016 en 2019 een aantal EP’s voordat in 2020 het debuutalbum Bedroom verscheen en duidelijk werd waar de wat cryptische naam van de band voor staat. Ik heb het allemaal gemist, want het deze week verschenen tweede album van de band is de eerste muziek die ik van bdrmm hoor.

Ik lees op het Internet best wat behoorlijk kritische reacties op I Don’t Know, maar persoonlijk vind ik het een mooi en interessant album. Om de negatieve reacties te begrijpen heb ik ook naar het debuutalbum van de band uit Hull geluisterd en dat album klinkt inderdaad anders dan het deze week verschenen album.

Ik heb Bedroom drie jaar geleden niet opgemerkt, maar had dat wel moeten doen. Het is een interessant album met vooral invloeden uit de shoegaze, dat vol staat met melodieuze en breed uitwaaiende songs. Het is een album dat misschien vooral aansluit op de rijke tradities van de shoegaze, maar een goed album in het genre kan er altijd bij.

Op I Don’t Know heeft bdrmm zich een stuk breder georiënteerd. De Britse band verwerkt ook dit keer invloeden uit de hoogtijdagen van de shoegaze, maar hier blijft het niet bij. Ook invloeden uit de 70s en 80s postpunk en new wave hebben hun weg gevonden naar het geluid van bdrmm, dat bovendien wat experimenteler is dan het geluid op het debuutalbum van de band.

Je hoort het direct in de openingstrack waarin de band uit Hull experimenteert met tegendraadse ritmes en eigenzinnige elektronische impulsen, maar ook als de band, net als op haar debuutalbum, vertrouwt op breed uitwaaiende gitaarpartijen en dromerige zang, klinkt I Don’t Know anders dan zijn voorganger. Het tempo ligt lager, de songs zitten complexer in elkaar en de melodieën zijn wat minder betoverend.

Ik kan me voorstellen dat het nieuwe materiaal op het podium wat lastiger indruk zal maken, maar uit de speakers klinkt het wat mij betreft allemaal geweldig. Het is knap hoe bdrmm haar shoegaze geluid van weleer steeds weer weet te verrijken met bijzondere wendingen. Dat zijn de eerdere keer de al eerder genoemde ritmes en elektronische impulsen, maar de Britse band speelt ook met dynamiek die de ene keer wordt gecreëerd met net wat hogere gitaarmuren en de volgende keer met veel ingetogener passages, waarbij vooral gitaren, maar ook een piano wordt ingezet.

Wanneer hoge gitaarmuren worden opgebouwd schuift bdrmm weer wat dichter naar de shoegaze toe, maar I Don’t Know kan ook aangenaam psychedelisch klinken. Hier blijft het niet bij, want met vleugjes ambient, spacerock, slowcore en Krautrock bestrijkt bdrmm dit keer een opvallend breed palet aan stijlen.

Het dringt zich misschien net wat minder makkelijk op dan de grootse en meeslepende songs van het debuutalbum van de band, maar hoe vaker ik naar I Don’t Know luister, hoe mooier ik het tweede album van bdrmm vind. Het is een album met acht tracks die allemaal boven de vier minuten klokken, wat de band de tijd geeft om fraaie spanningsbogen op te bouwen. Dat doet bdrmm in een aantal tracks op fascinerende wijze, maar de band is ook niet bang om het zonder spanningsbogen te doen.

I Don’t Know is zoals gezegd mijn eerste kennismaking met de muziek van bdrmm, maar inmiddels heb ik ook het debuutalbum van de Britse band omarmd. Album nummer twee heeft echter duidelijk mijn voorkeur en het is ook nog eens een album dat de komende tijd nog wel, eens flink door kan groeien.

Erwin Zijleman

Je kunt I Don't Know hier luisteren en bestellen:

https://bdrmm.bandcamp.com/album/i-dont-know

Could Have Done Anything. Charlotte Cornfield

Charlotte Cornfield maakte eind 2021 indruk met het uitstekende High In The Minusses en overtreft dit album met het nog wat betere en wat meer roots georiënteerde Could Have Done Anything.

Het aanbod van nieuwe albums van jonge vrouwelijke singer-songwriters blijft onverminderd groot, waardoor het lastig is om op te vallen. Charlotte Cornfield slaagde hier in met haar vorige album en doet dit nog wat nadrukkelijker met Could Have Done Anything. Het samen met producer Josh Kaufman gemaakte album klinkt wat minder gruizig dan zijn voorganger maar invloeden uit de indierock zijn zeker niet vergeten op het wat richting Amerikaanse rootsmuziek opgeschoven album. Het is een album dat, net als zijn voorganger, soms associaties oproept met de muziek van Big Thief, maar Charlotte Cornfield heeft ook een bijzonder eigen geluid, dat naar veel meer smaakt.

De Canadese muzikante Charlotte Cornfield trok aan het eind van 2021 mijn aandacht met het indringende Highs In The Minusses, dat toch wel enigszins tot mijn verbazing al het vierde album bleek van de muzikante uit Toronto. Ik bestempelde het album direct tot jaarlijstjesmateriaal, wat ik een maand later helaas alweer was vergeten, maar toen ik het album deze week nog eens beluisterde was ik verrast door de enorm hoge kwaliteit van het album. Ik heb de eerste drie albums van Charlotte Cornfield inmiddels ook beluisterd, maar High In The Minusses steekt er wat mij betreft met kop en schouders bovenuit.

Op haar vierde album maakte Charlotte Cornfield melodieuze maar ook gruizige muziek, die niet ver was verwijderd van de muziek die de Amerikaanse Big Thief op dat moment maakte. High In The Minusses krijgt met Could Have Done Anything een opvolger en ook het nieuwe album van de Canadese muzikante mag er weer zijn. Could Have Done Anything ligt deels in het verlengde van de uitstekende voorganger, maar borduurt zeker niet fantasieloos voort op dit album. Charlotte Cornfield schuift op haar nieuwe album wat op richting singer-songwriter pop en Amerikaanse rootsmuziek, maar ook Could Have Done Anything heeft zijn stevigere en gruizige momenten.

Bij beluistering van haar vorige album had ik met grote regelmaat associaties met de muziek van Big Thief en dat is een naam die ook bij beluistering van het vijfde album van Charlotte Cornfield meer dan eens op komt. Dat heeft deels te maken met de muziek op het album, die op fraaie wijze invloeden uit de indierock en de Amerikaanse rootsmuziek combineert, maar het heeft vooral te maken met de stem van Charlotte Cornfield die meer dan eens doet denken aan die van Big Thief zangeres Adrianne Lenker.

Dat laatste zal lang niet iedereen een aanbeveling vinden, maar ik hou persoonlijk wel van het onvaste randje in haar stem. Ook de zang van Charlotte Cornfield is hier en daar wat onvast, maar het zit me niet in de weg. Integendeel zelfs, want de zang van de Canadese muzikante is een van haar sterkste wapens en voorziet haar songs van emotie en urgentie.

Charlotte Cornfield wist ook dit keer een producer van naam en faam te strikken, want na de van The Arcade Fire bekende Howard Bilerman, tekent dit keer Josh Kaufman (The Hold Steady, Cassandra Jenkins, Bonny Light Horseman) voor de productie. Charlotte Cornfield en Josh Kaufman namen met zijn tweeën ook alle instrumenten voor hun rekening en hebben het album voorzien van een mooi en veelkleurig geluid.

Could Have Done Anything is vergeleken met zijn voorganger zoals gezegd wat opgeschoven richting Amerikaanse rootsmuziek en wat meer ingetogen songs, maar de muziek van de Canadese muzikante klinkt nog steeds aangenaam ruw. De singer-songwriter uit Toronto heeft ook dit keer zeer persoonlijke songs geschreven, waardoor haar nieuwe album bovendien een intens en indringend album is.

Could Have Done Anything is misschien niet de enorme verrassing die High In The Minusses eind 2021 was, maar objectief beschouwd vind ik het nieuwe album van Charlotte Cornfield in muzikaal, vocaal, productioneel en compositorisch opzicht net wat beter dan zijn voorganger. Charlotte Cornfield is nog onbekend bij een breed publiek, maar dit publiek moet ze met dit uitstekende nieuwe album zeker kunnen bereiken en aanspreken.

Erwin Zijleman

Je kunt Could Have Done Anything hier luisteren en bestellen:

https://charlottecornfield.bandcamp.com/album/could-have-done-anything