Cradle. Starling Arrow

Leah Song, Chloe Smith, Tina Malia, Ayla Nereo en Marya Stark zijn stuk voor stuk geweldige zangeressen, maar als Starling Arrow weten hun mooie stemmen elkaar op bijzondere wijze te versterken

Cradle van Starling Arrow is een album dat ik ook zomaar opzij had kunnen leggen, bijvoorbeeld als ik bij beluistering van het album bij een van de a capella songs was blijven steken of wanneer ik gewoon niet in de stemming was voor de muziek van het Amerikaanse vijftal. Ik ben blij dat ik Cradle van Starling Arrow wel heb opgepikt, want het album waarop zangeressen Leah Song, Chloe Smith, Tina Malia, Ayla Nereo en Marya Stark de krachten bundelen betovert me steeds meer. Cradle is een album dat indruk maakt door vijf stemmen die bijzonder mooi bij elkaar kleuren en die bovendien steeds op net wat andere wijze worden gecombineerd. Luister met volledige aandacht op een rustig moment en je gaat gegarandeerd voor de bijl.

Starling Arrow is een project van vijf zangeressen, die tijdens de coronapandemie songs schreven en besloten deze gezamenlijk uit te voeren nadat ze elkaar eindelijk weer hadden kunnen ontmoeten. Leah Song, Chloe Smith, Tina Malia, Ayla Nereo en Marya Stark zijn allemaal gezegend met een prachtige stem, maar geen van de namen klonk mij bekend in de oren. Leah Song en Chloe Smith timmerden bovendien al aan de weg als Rising Appalachia, maar ook dat is geen naam die bij mij een belletje deed rinkelen.

Iedereen die de krenten uit de pop met enige regelmaat bezoekt, weet dat ik een zwak heb voor vrouwenstemmen. Bij beluistering van Cradle van Starling Arrow voel ik me dan ook als een kind in een snoepwinkel, al kan het combineren van vijf stemmen ook makkelijk teveel van het goede zijn. Leah Song, Chloe Smith, Tina Malia, Ayla Nereo en Marya Stark combineren hun stemmen af en toe in fraaie harmonieën, maar ze geven elkaar ook flink de ruimte, waardoor het debuutalbum van Starling Arrow wat mij betreft nooit overdadig klinkt.

De vijf zangeressen droegen allemaal twee songs aan voor Cradle, dat verder een traditional en een improvisatie bevat. Starling Arrow laat op haar debuutalbum twee soorten songs horen. In een aantal songs neemt een van de zangeressen het voortouw, is de instrumentatie uiterst sober en zijn er wonderschone harmonieën. In een aantal andere songs kiezen Leah Song, Chloe Smith, Tina Malia, Ayla Nereo en Marya Stark voor a capella songs en worden de stemmen van het vijftal ook gebruikt voor het inkleuren van de songs.

Ik ben normaal gesproken niet gek op a capella songs en heb ook op Cradle een duidelijke voorkeur voor de songs waarin wordt gekozen voor een combinatie van leadzang, sobere klanken en mooie harmonieën, maar de a capella songs van Starling Arrow zijn zo mooi en krachtig, dat ik mijn aversie tegen dit soort songs in vrijwel alle gevallen makkelijk op zij kon zetten.

Cradle van Starling Arrow is een album waarvoor je in de stemming moet zijn of waarvoor je in ieder geval het juiste moment moet zien te vinden, maar als je ervoor in de stemming bent en open staat voor de stemmen van de vijf muzikanten, is Cradle een prachtig album. Het is een album dat de ruimte, ondanks alle mooie stemmen, voorziet van een bijna serene rust. Ook dat geldt overigens met name voor de songs waarin is gekozen voor een sobere instrumentatie en waarin Leah Song, Chloe Smith, Tina Malia, Ayla Nereo en Marya Stark elkaar de ruimte geven.

Cradle maakt me nieuwsgierig naar de individuele verrichtingen van deze vijf uitstekende zangeressen, maar de tijdens de coronapandemie ontstane samenwerking is zeker waardevol. 1+1+1+1+1 is in veel gevallen teveel wanneer het gaat om het combineren van stemmen, maar op het debuutalbum van Starling Arrow vullen deze stemmen elkaar prachtig aan en weten ze elkaar wat mij betreft keer op keer te versterken.

Als ik zou mogen kiezen zou ik op het volgende album minder vaak kiezen voor a capella songs en misschien hier en daar kiezen voor een net wat voller klinkend instrumentarium, maar ook in de huidige vorm smaakt de samenwerking tussen Leah Song, Chloe Smith, Tina Malia, Ayla Nereo en Marya Stark wat mij betreft naar veel meer

Erwin Zijleman

Je kunt Cradle hier luisteren en bestellen:

https://starlingarrow.bandcamp.com/album/cradle

Big Tear. Pitou

Today a record that I am still digesting. As it is already released and in the coming weeks there will be a lot of new records coming out, I'm afraid I will not get around to Big Tear again. Because I am not ready really, this will be a short review and not a deep dive into my experiences as you may have gotten used to.

Dutch singer Pitou Nicolaes, living in Antwerp, has released her debut album and it is a record where a lot is happening. It is extremely intriguing. She plays expertly with a dreamy mood. In her singing and the music accompanying her voice the Efteling never seems far away. It is the kind of music that floats around my room more than that it is present.

Thinking of artists that come close I would present the following names: Robin Kester, Amber Arcades on her latest record, Chantal Acda and Elenne May. All Dutch artists. With Pitou as the one where the fairytale element runs largest. Just listen to a song like 'Greed' or 'Comfort' to understand what I mean. Pitou keeps her music as small as possible. An acoustic guitar of a more or less exotic form, some other acoustic instruments and finally atmosphere and the empty spaces in the recording room. It's all she needs to attract the listener to her voice, that in a few of the songs remind of Ann Wilson when singing a folk song by Heart, like 'Dreamboat Annie'.

Photo: Rayan Nohra

As I started with, I still do not have a complete picture. For that Big Tear is too diverse, too rich. Four, five listening sessions are not enough in this case. I will keep listening, as Big Tear is worth spending time with. I already know as much.

Let me end with the album title. Does she have a big tear because of the big tear in her coat or pants? In the title song yet another influence comes across, I've just noticed, Florence + Machine without the bombast. A lot of good things fall into the place called Big Tear.

Wout de Natris

You can order Big Tear and Pitou's two previous EPs here:

https://www.pitoumusic.com/store

2023 week 12, 10 singles

Tequila, I hate the drink but as a song it is going to make this week's singles reviews go out with a huge bang. Before that bang, expect a lot of interesting songs to pass you by. A few artists come by for the first time on the blog, including the return of a band that had it's greatest hit 30 years ago. A successful attempt at a comeback at that. Which band? You're bound to find out.

Thinking Of Me. Upploppet

Sweden seems to have two tastes in music: pop ditties, of which some are of the highest quality, and (hard)rock. Upploppet certainly has to be placed in the latter category. The five piece from Gothenburg on Sweden's west coast really go for the big riffs, loud chords, a huge solo and straightforward playing, all topped with a golden vocal melody. It is here that the rock meets the pop element of Swedish music. No matter how loud and all the nudges to rock from the late 80s and 90s, there is a pop element in Thinking Of Me. It results in a song to sing, dance and headbang to. Upploppet gives you the opportunity to chose, so be my guest as well.

Piece Of The Pie. Leather Catsuit

Described as "a labour of love" by singer Kim Olin, Piece Of The Pie is in a way the culmination of being active in music for over 30 years. During the pandemic Olin was able to get a band together, Leather Catsuit, whose members would not have been available otherwise. From it an album grew and this is it's first single. Expect a Joan Jett style punk rocker, with a rough and tough singer who "wants the world right at her feet". With Piece Of The Pie chances are she ought to get enough people at her feet to make a difference. Kim Olin shows that age has nothing to do with being able to write, sing and record a great punk rock single. Piece Of The Pie is a declaration of intent and purpose where "the sky is the limit". Assisted by the great guitar work of Steve Conte and the rhythm work of Johnny Pisano and John Weber, this is one tough single.

Waiting Such A Long Long Time. New Earth Farmers

Usually, I do not write about a single after I already wrote about the album. (See a few weeks back.) I happen to like Waiting Such A Long, Long Time so much, I do it anyway. The song is originally by World Party. From an album released in 2012. I wasn't even aware World Party was still active (at the time). I totally lost track of Karl Wallinger's vehicle. If this cover is anything to go by, he hasn't lost his pop touch. The fun of New Earth Farmer's version is that it combines elements of Kaiser Chiefs and the rock side of The Kinks in there. The result is a rock element fused with the pop. Let's focus on the singing also. Tough, a little studio treatment on the voices, yet heavenly harmonies jump from my speakers. New Earth Farmers deserves to score a hit with this version. It has it all and a little more.

Hand Of The Sculptor. Mike Miz

Mike Miz is Mike Mizwinski and with Hand Of The Sculpture he jumps the gun of Stones, Faces and Black Crowes rock as if these bands' days are not long behind us. It isn't of course, as it has proven to be timeless, with The Stones on top of everything right up till today. Mike Miz emulates the best of 'Rocks Off', 'Stay With Me' and 'Remedy' and brings it to his own song Hand Of The Sculpture. Expect double guitars and a slide guitar, a great piano solo where Ian Stewart would have been available for any day, and rock, rock, rock. Just listen to the intro. If you like this style of music and not fall for it, it's time to have your ears flushed, urgently. This is as real as things can get in 2023.

O Torto Santo. Bike

Let's move towards psychedelia. In general I associate Brazilian music with Astrud and Bebel Gilberto. Today I have to revise my prejudices. Bike produces nothing even closely resembling bossa nova. If this had been a new single by The Black Angels, to name an example, I would have believed it. Bike is a totally new name to me. In 2014 Julito Cavalcante (guitar and vocals), Diego Xavier (guitar and voice), Daniel Fumega (drums) and João Gouvea (bass) formed the band and will release their fifth record, 'Arte Bruta', in early May. O Torto Santo is my first Bike song. It is song that has a deep sound but at the same time is not heavily psychedelic. For that the sound is too light. More spacey and wobbly and leaving room for some dynamics in the tune. Just go along with this musical trip is my advise and ride its musical waves and you'll be far out.

Break It All. Muck & The Mires

2.23 minutes is enough. The Beatles, The Kinks, The Rolling Stones, all knew that close to and over 60 years ago. Muck and the Mires know it in 2023. Break It All is a song that could have been released in 1964 or 65 and it would have been a huge hit. It is the perfect combination of rock and roll with pop and beat. Had the song been recorded by The Beatles tens of thousands of screaming girls would have fainted at their feet. Muck and the Mires will be lucky if several hundreds show up at the same time. Those hundreds will have the time of their life though. I've already written several positive reviews of the band's songs but this one is exceptionally good. "Maximum garage rock and roll" the band writes (about) itself. Well, folks, and then some I'd like to add. Break It All combines everything that is so good about the beat era, mixed with what was happening in London. Wow, is the word.

Cello Song. Fontaines DC

In July an album is to be released with covers of Nick Drake by a host of artists. One single is released to announce it. Fontaines DC is one of the biggest post punk bands of the 20s. It comes with an, at first, totally unrecognisable song. A long instrumental intro gives way to what indeed is a Nick Drake song. It emerges as it were from the deep. Nick Drake came late to me. Probably in my early to mid 40s. I still do not play him often but when I do, he nearly always touches me. Part of the story is his untimely and sad demise at the age of 26 - He did not even make the famous club! Fontaines DC manages to make its own take on Cello Song. When all is said and done, it is recognisable as a Nick Drake composition but with a post punk sauce over it that makes it Fontaines DC, with some eastern melodies in there for good measure. If all artists approached the repertoire as inventive as Fontaines DC, 'The Endless Coloured Ways' will be quite interesting.

Something Started EP. EUT

EUT returns to the blog with a new. four song EP. It starts with 'San Francisco', a concise alternative rocker. Going against the grain a little, pushing the hair back the wrong way. Singer Megan de Klerk sings with a punky attitude, pleasing just a little less than usual. It makes 'San Francisco' sound just a little darker than EUT usually sounds. Barring the previous single, 'Can't Stop Me', which I thought to be to disco poppy, EUT and I agree a lot. Where 'Step By Step' went down quite well in the fall of last year. This makes 'San Franciso' the only new song on Something Started. (With a remix of 'Can't Stop Me'.) Listening to 'Can't Stop Me Now' today with fresh ears and another mindset probably, I can live with the song. Something Started is a nice in between on route a new full length album. I haven't seen the band live yet. It's high time.

Rise. Extreme

'Get The Funk Out' and of course 'More Than Words', that surprising ballad that became a world wide number 1 hit, were the songs that introduced me to Extreme. And then things went silent again as far as I'm concerned. Extreme is back with a huge single that could have been a new Van Halen single. As Gary Cherone was its singer for a short while, why not? Rise is a powerhouse. The song has so much power in it. When you come back as a band after how many years, you better do it good. Extreme shows why it's a good band. Extremely tight with a fantastic guitarist, Nuno Bettencourt, showcasing a lot of what he's good at in Rise, and a good singer in his own right. Cherone has a little edge to his voice these days and it suits him. Whether 'Six' as a whole is this good, we will know in June. For now I'll amuse myself for a while with Rise. Extreme raises me up for a while alright.

Tequila. Los Bitchos

Let's go out with a bang, like Los Bitchos end their shows, with a shot of tequila. The song has nothing to do with the 60s classic with the same name. The idea is the same though. Play loud rock and roll, sing instead of a saxophone melody and then all together shout "tequila". Huge guitars accompany the shouting/singing. Girls just want to have fun, Cindy Lauper sang in the 1980s and Los Bitchos seems to have taken this advise to heart. This song is rock and roll in the 20s of the 21st century to the max. Of course somewhere deep under the punkrocking, 1 minute 45 seconds song is the The Champs song of old. It's played with so much energy and guitars that it all but became unrecognisable as such. Los Bitchos really make the most of it and a released great song to end this week with on a huge high.

Wout de Natris

Every Acre. H.C. McEntire

Na het prachtige Lionheart en het misschien nog wel mooiere Eno Axis, legt de Amerikaanse muzikante H.C. McEntire de lat op het wat meer ingetogen maar zeer fraaie Every Acre nog wat hoger.

H.C. McEntire wordt nog niet geschaard onder de groten binnen de Amerikaanse rootsmuziek, maar laat op haar derde album horen dat dit slechts een kwestie van tijd is. De muzikante uit North Carolina is een geweldige zangeres, maar ze overtuigt ook op Every Acre weer als songwriter met tijdloze rootssongs die ergens over gaan. Ook in muzikaal opzicht is het derde album van H.C. McEntire een geslaagd album. De Amerikaanse muzikante citeert nog steeds uit de archieven van de countryrock uit de jaren 70, maar klinkt ook absoluut eigentijds. Het is dringen in dit genre, maar het derde album van Heather McEntire zou ik zeker niet laten liggen.

H.C. McEntire, het alter ego van de Amerikaanse muzikante Heather McEntire, timmerde in het verleden aan de weg met de bands Bellafea en Mount Moriah, maar debuteerde in 2018 als solomuzikante met het werkelijk prachtige Lionheart. Lionheart greep in muzikaal opzicht vooral terug op de countryrock van de jaren 70, met hier en daar een beetje gospel, maar in tekstueel opzicht was het een eigentijds album. Dat kwam vooral door de zeer persoonlijke teksten, waarin H.C. McEntire worstelde met haar homoseksualiteit. Het was en is in het aartsconservatieve zuiden van de Verenigde Staten nog altijd een gevoelig thema, wat van Lionheart een moedig album maakte.

In 2020 keerde H.C. McEntire terug met Eno Axis, dat ik nog wat mooier en indrukwekkender vond dan het debuutalbum. Ook op haar tweede album maakte H.C. McEntire vooral door 70s countryrock beïnvloede muziek, maar de gitaren klonken net wat gruiziger en ook in productioneel opzicht was Eno Axis wat mij betreft net wat beter dan zijn voorganger. Deze week keert H.C. McEntire terug met haar derde album, Every Acre. De muzikante uit Durham, North Carolina, nam haar nieuwe album op in gebieden die toebehoren aan een aantal Indianenstammen, waarmee H.C. McEntire aandacht vraagt voor de problematiek van de oorspronkelijke inwoners van de Verenigde Staten.

In muzikaal opzicht is er niet zo gek veel veranderd op Every Acre. Ook op haar derde album heeft H.C. McEntire zich deels laten inspireren door de archieven van de 70s countryrock met hier en daar een vleugje Laurel Canyon folk, maar Every Acre is ook een eigentijds klinkend alt-country album. De meeste songs op het album zijn behoorlijk ingetogen en zeer sfeervol. De gitaaruithalen van het vorige album duiken nog maar een enkele keer op en hebben plaats gemaakt voor een subtieler maar zeer smaakvol geluid. Het voorziet Every Acre van een wat lome en broeierige sfeer, zoals die wel vaker is te horen op albums die in het zuiden van de Verenigde Staten worden gemaakt.

H.C. McEntire heeft haar nieuwe album gemaakt met een beperkt aantal muzikanten, onder wie medeproducers Luke Norton en Missy Thanks, en deed hiernaast een beroep op Amy Ray en S.G. Goodman voor een duet. Every Acre is vooral ingetogen ingekleurd, maar er zijn veel mooie details verwerkt in de fraaie instrumentatie op het album, waarin vooral de ruimtelijke gitaarakkoorden opvallen. Ook de bijdragen van andere instrumenten zijn overigens bijzonder mooi en raak.

Ik heb het nog niet gehad over de zang op het album, maar die zang is wat mij betreft het sterkste wapen van H.C. McEntire. De stem van Heather McEntire lijkt op die van veel andere muzikanten in het genre, maar ze zingt met veel gevoel, waardoor de sterke songs op Every Acre zich makkelijk opdringen. Zeker wanneer je de volumeknop wat verder open draait komt de stem van H.C. McEntire flink binnen en onderscheidt het album zich in positieve zin van de meeste andere releases in het genre.

Na de twee geweldige voorgangers is de verrassing van een nieuwkomer er op album drie misschien wat af, maar ook Every Acre overtuigt weer verrassend makkelijk en schaart H.C. McEntire wat mij betreft onder de toppers in het genre. Every Acre doet niet onder voor de laatste albums van bijvoorbeeld Courtney Marie Andrews en Margo Price. Het moet genoeg zeggen over de kwaliteit van dit album.

Erwin Zijleman

Je kunt Every Acre hier luisteren en bestellen:

https://hcmcentire.bandcamp.com/album/every-acre

Radio Transient. Chris Church

Chris Church can be found twice on this blog. Last year, with his refurbished album 'Darling Please', from 2011 released in 2022 and the single culled from Radio Transient 'Going 'Til We Go'. Parts of what I wrote then, could be copied here without having to change much to the text except for the titles. Even the assisting people are mostly the same.

On Radio Transient Chris Church has one leg in the past and one in the present. He manages to tap into a sound that is popular today, say the urgency in the pop rock of The War on Drugs and mix that with almost everything you can think of from the past. 60s Rickenbacker, 70s West Coast jazzy pop, 80s new wave, 90s and beyond punkrock and 20s rock. The result is songs that for about 80% are sparkling with good melodies, harmonies and musically fun. Yes, the album does have a dip or two but on average this is a well above the average record.

Chris Church has released numerous records. His Bandcamp page is filled with albums in his own name and others'. On his new record, as I do not know any of the ones on his Bandcamp page, he seems like a sponge. Soaking up everything in front of him and then is squeezed to come up with this beautiful music. Do not expect easy pop ditties. Far from, even. Church is able to emulate a band like Field Music's play on weird rhythms in perfect pop songs. He adds melody where The War on Drugs sticks to the same thing the whole time or plays a Roger McGuinn styled Rickenbacker melody into an altogether totally un-The Byrds kind of song. Some of the songs are easier to digest than others, most make you work for your money. And, are more interesting to begin with because of this starting point.

Press photo

Chris Church is inventive and has the creativity to play with something that already exist and turn it into something different and unique. This is a quality Chris Church has and shares with the world. You can expect a lot and it to be Chris Church music.

The range of pop music on Radio Transient is wide. The pop feel is always there making the album not one you have to work hard at to understand. What it does, is give you a good ride for your money. Interesting, good and diverse. It is more than a lot of other artists offer.

Wout de Natris

You can listen to and order Transient Radio here:

https://bigstirrecords.bandcamp.com/album/radio-transient