Could You Lend Me Your Eyes. Camille Camille

De Belgische muzikante Camille Willemart levert als Camille Camille een fraai en vaak fluisterzacht folkalbum af, dat opvalt door mooie klanken en imponeert door wonderschone zang.

De Belgische muzikante Camille Willemart toog vorig jaar naar Zweden voor het opnemen van haar debuutalbum, maar corona gooide roet in het eten, waardoor ze het album moest afmaken op haar slaapkamer in Leipzig. Het heeft geen gevolgen gehad voor de kwaliteit van het album, want de sober ingekleurde songs op de tweede helft van het album bevallen me misschien nog wel beter dan de net wat voller klinkende songs op de eerste helft. Camille Camille laat horen dat fluisterfolk niet saai hoeft te zijn en laat bovendien horen dat je op vele manieren fluisterzacht kunt zingen. Daar moet je natuurlijk wel de stem voor hebben en die heeft Camille Willemart. Wonderschoon debuut.

Ik had recent veel verwacht van het nieuwe album van José González, dat hier en daar wordt beloond met een 5-sterren recensie, maar ik hoor persoonlijk maar weinig nieuws op het album van de Zweedse muzikant. Veel interessanter is wat mij betreft het debuutalbum van de uit België afkomstige Camille Camille. 

Dat ik het debuutalbum van het alter ego van Camille Willemart in één adem noem met de muziek van José González is niet zo gek, want ze maken allebei intieme en vaak fluisterzachte folk, waarin een akoestische gitaar en een stem meestal voldoende zijn. Dat klinkt op het nieuwe album van de Zweedse muzikant wat mij betreft wat vlak en inspiratieloos, maar dat ingetogen fluisterfolk wel degelijk spannend kan zijn laat Camille Camille horen op Could You Lend Me Your Eyes. 

De Belgische muzikante trok een paar jaar geleden de aandacht tijdens de Belgische talentenjacht De Nieuwe Lichting van Studio Brussel en toog vorig jaar naar Zweden om daar samen met producer Anders Lagerfors haar debuutalbum op te nemen. Helaas gooide de coronapandemie roet in het eten, waardoor Camille Willemart met een half album terugkeerde naar haar nieuwe thuisbasis Leipzig. 

Ze besloot het album met minimale middelen af te maken op haar slaapkamer in de Duitse stad. Het werkt uitstekend voor de intieme luisterliedjes, die ook in de studio in Zweden over het algemeen niet al te veel werden opgepoetst. 

In de meeste tracks op het album horen we alleen of vooral de akoestische gitaar en de stem van Camille Willemart. Haar gitaarspel is betrekkelijk sober, maar er zit wel vaart en dynamiek in. Hier en daar zijn wat atmosferische klanken en elementaire percussie toegevoegd aan de songs, waardoor Could You Lend Me Your Eyes niet zo eenvormig klinkt als veel andere albums in het genre. 

Zeker wanneer klanken worden toegevoegd aan het gitaarspel van de Belgische muzikante, ontstijgt Camille Willemart het hokje fluisterfolk en manifesteert ze zich als een bezwerende Scandinavische ijsprinses. Waar de in Zweden opgenomen tracks goed zijn voor beelden van uitgestrekte Zweedse bossen, klinken de thuis in de slaapkamer opgenomen songs een stuk ingetogener en intiemer. 

In alle songs op het album is de instrumentatie mooi, sfeervol en doeltreffend, maar het debuutalbum van Camille Camille wordt gedragen door de geweldige stem van Camille Willemart. Het is een stem die prachtig kan fluisteren, maar die ook vol passie en emotie kan zingen en verrassend veelzijdig blijkt. Het tilt het album op tot flinke hoogten.

Het soort akoestische folk dat is te horen op Could You Lend Me Your Eyes heeft de neiging om snel wat fantasieloos voort te kabbelen, maar het debuut van Camille Camille krijgt hier de kans niet voor. Steeds weer dringt de heldere stem van Camille Willemart zich genadeloos op en voorziet ze haar songs met prachtige zang van een kloppend hart. 

Door de redelijk sobere instrumentatie is Could You Lend Me Your Eyes vooral een album voor de vroege ochtend of late avond, maar door de emotievolle zang is dit zeker geen album om bij weg te dromen. Camille Willemart sleurt je met haar mooie en krachtige stem met steeds meer overtuiging haar muzikale universum in, waardoor het debuut van Camille Camille steeds mooier en indrukwekkender wordt.

Erwin Zijleman

The Spirit Of Age. The Visual

More and more bands come out of Amsterdam it seems and there is a clear link with the conservatory there as well. The Visual's two founding members studied and met each other there, to decide that collaborating was the future. This resulted in an EP in 2019, 'Moments of Being' and this October in the second album, The Spirit Of Age.

Last weekend I wrote on 'Older', the debut EP of Loupe, formerly Dakota. Something I would not have mentioned, had The Spirit Of Age not have that same sort of dreamy quality. The songs of the album also go beyond Loupe's songs. It's not often that a song brings me back to 'Grace', Jeff Buckley's only album. But if I ever heard a song that could have been an integral part of 'Grace' without sticking out, it is 'I Want You'. The song has it all and not just a little. That mystery, the extra emphasis on a bass note melody during a chord change, the floating way of singing. All except the vocal range of Saint Jeff.

It took me exactly two listen sessions to get hooked on The Spirit Of Age. I stand corrected, as I didn't hear anything in the first. Yes, this may sound familiar, but here the music didn't reach me in any way. The second time it did. What caught me first, was the mystery surrounding the music. The tones that have this floating quality, as if a fog was hanging between me and the source of the music. If only I would listen harder it would get to me better and more audible.

The mystery remains up to today though. It is an important quality of The Visual's music. The synth sounds underneath it all are like a soft, high rug to lay on, while the guitar is able to underscore these mythical experiences and stand out. I can't help thinking that Anna van Rij studied with the same teacher as Loupe's Jasmine van der Waals. Both excel at ethereal sounds coming from guitar, fingers, effect pedal(s) and amp. The main difference is that Van Rij is fully supported by keyboardist Timon Persoon, who adds all these atmospherics. Someone is playing bass as well and let me not forget drummer Mischa Porte, who contributes in two ways. The first the obvious one for a drummer, the second by being totally absent when the music demands it.

The Visual does not shy away from expanding its songs. The shortest song clocks in at 3'33, the longest a little over 7 minutes. Adventure is sought and found. Huge expansions of a song like 'Offering Shadows' propels it into the stratosphere, to be taken back to a bare minimum immediately when 'Hanging On' starts. Here's another example of Van Oosten's impact on a song. Believe me, the effect is great.

Listening to the final song, 'Faces', I can't help but thinking of Led Zeppelin. Not the bluesrock monster, no, the mystical songs the band was so good at as well, with 'Kashmir' on top of that mountain. The Visual is able to create this kind of atmosphere on its album and if you can do that successfully, you're a great band. Things can be this simple sometimes.

Let me end by mentioning the impressive voice of Anna van Rij. She has a few shades to her voice and she uses them optimally, creating enormous warmth and detachment, intimacy and aloofness, emotions and coolness. You will find it all on The Spirit Of Age. I can not exclude that this is an album that, given half the chance, will grow and grow.

Wout de Natris

Kids Of The Estate. The Reytons

Yes, folks, what a load of energy comes tumbling out of my speakers. The Reytons surely found the well where it all comes dripping from, in abundance. Without a doubt, this is the giant upside to Kids Of The Estate, the debut album of Sheffield's latest musical sensation, The Reytons. The songs come hurtling out off the album as if there was no yesterday. I'll come back to that later.

The Reytons started releasing its songs in 2017 and by playing far and wide through the UK, slowly but surely expanded its fan base, including airplay. EPs and singles slowly built its reputation and now its time for more, a whole album.

Start it and you will know immediately from where the wind blows. Sheffield, yes, but of course more specifically the city's best known band of the past 16 years and possibly ever, Arctic Monkeys. I could have been fooled if someone had told me to be listening to an outtake, to be released on the 15th anniversary edition of 'Whatever'.. etc. The Reytons must be the best Arctic Monkeys cover band playing originals. Even in the lyrics there are references to lyrics on Arctic Monkeys' debut album. And there is the local dialect. So much for that other side to Kids Of The Estate.

I notice that I'm in a bind. On the one side I am certainly tickled because this is good. The Reytons do everything right. The fierce tempo, the melodies, the self-assured level of playing. The opening of the album truly has it all. On the other side I notice that I am not listening to the real thing, Perhaps I truly have enough songs in this style with the first two album of the Sheffield original?

Promo photo

It was in 'Oor' that I first learned of the album. In the review the writer stated that Kids Of The Estate is a fine album but there already is an Arctic Monkeys. The conclusion sounds as right as logical. When I want to listen to the best songs ever written in this style, I will always turn to 'Whatever People Say I Am, That Is What I Am Not'. 100% certain and otherwise 'Favourite Worst Nightmare'.

Does this leave room for Kids Of The Estate? Only time will tell. Fact is, for kids who are turning to music today for the first time, do they exist?, The Reytons may provide total excitement and all they need in 20s rock and roll. Let's face it, The Reytons do provide exciting rock and roll in abundance.

So, allow me to conclude that I will give Kids Of The Estate the benefit of the doubt. O.k., towards the end the band shows that it likes a 00s band like The Kooks as well, when the energy goes down a little. A bit inconsistent but I can live with it. The Reytons know how to write a good rock and roll songs and create some stark riffs for them. All bands have a starting point, so let us wait and see where that point takes them in the coming years.

Wout de Natris

No Sun. Night Jewel

Nite Jewel levert met No Sun een intiem breakup album af, maar het is ook een experimenteel en avontuurlijk album met een bij vlagen bijna minimalistische elektronische instrumentatie.

Nite Jewel was me nog niet eerder opgevallen, terwijl No Sun toch al het vijfde album is van het alter ego van de uit Los Angeles afkomstige Ramona Gonzalez. Op No Sun gooit deze Ramona Gonzalez het over een andere boeg dan op haar vorige albums. Het nieuwe album van Nite Jewel is een album dat opvalt door fluisterzachte zang en door een zeer subtiele instrumentatie. Het is een elektronische instrumentatie die uiterst sober, maar ook sfeervol is. No Sun van Nite Jewel valt direct op door een bijzondere sfeer en een uniek geluid en het album wordt alleen maar beter wanneer je het vaker hoort. Nite Jewel was me misschien nog niet eerder opgevallen, maar No Sun is een voltreffer.

De uit Los Angeles afkomstige muzikante en grafisch kunstenaar Ramona Gonzalez maakte tussen 2009 en 2017 vier albums als Nite Jewel. Het zijn albums die ik tot voor kort nog nooit had beluisterd en toen ik dat de afgelopen week wel deed, was ik geen moment echt onder de indruk. Op haar eerste albums maakte Ramona Gonzalez elektronische popmuziek vol invloeden uit de R&B en dat is over het algemeen niet mijn ding. 

De reden dat ik naar de eerste albums van Nite Jewel ben gaan luisteren is het afgelopen zomer verschenen vijfde album van Nite Jewel, No Sun. Het is een album dat ik in eerste instantie links liet liggen vanwege de op het album geplakte etiketten als elektronische pop en R&B. Het zijn overigens geen hele onzinnige etiketten, want Nite Jewel maakt op No Sun elektronische popmuziek met hier en daar een vleugje R&B, maar wat is een het spannend album. 

Ik vond Ramona Gonzalez op haar vorige albums een verdienstelijk, maar geen hele bijzondere zangeres, maar op het nieuwe album van Nite Jewel is de zang prachtig. De muzikante uit Los Angeles zingt op No Sun vooral fluisterzacht, maar wanneer invloeden uit de R&B aan kracht winnen klinkt ze ook soulvol. 

Ondanks de invloeden uit de R&B is No Sun zeker geen doorsnee R&B album en het is evenmin een doorsnee album met elektronische pop. Luister naar het nieuwe album van Nite Jewel en je hoort het grootste deel van de tijd buitengewoon fascinerende klanken, die zich steeds genadelozer opdringen. 

De zang is zoals gezegd fluisterzacht, maar het is ook zang die zich geen moment teveel probeert op de dringen. Het is wat mij betreft een verademing na al die pop, soul en R&B zangeressen die alleen maar voluit kunnen zingen. De zang van Ramona Gonzalez heeft een rustgevende werking en het is een werking die nog eens wordt versterkt door de muziek op No Sun. 

Die muziek is al even subtiel en zacht als de vocalen op het album. De muziek van Nite Jewel wordt gedomineerd door lome en vaak wat atmosferisch aandoende elektronische klankentapijten en bijzondere elektronische impulsen, die de muziek van Nite Jewel een experimenteel karakter geven. Hier en daar zijn jazzy of hiphop ritmes toegevoegd en tweemaal duikt een saxofoon op, maar over het algemeen genomen is instrumentatie op No Sun sober of zelfs minimalistisch. 

Ik was op basis van het fraaie en eigenzinnige geluid benieuwd welke producer van naam en faam achter dit album zat, maar Ramona Gonzalez tekende zelf voor deze productie en sleutelde ook haar geluid voor een belangrijk deel in elkaar. Op hetzelfde moment is ze ook nog bezig met een proefschrift en doet ze op No Sun haar best om het einde van een liefdesrelatie te verwerken. 

Zeker in de wat meer poppy tracks lijkt No Sun wel wat op de muziek van Janet Jackson uit de jaren 90 of duiken associaties met een aantal minder bekende Prince protegees op, maar het grootste deel van de tijd imponeert Ramona Gonzalez met een fascinerend eigen geluid. 

Het is een geluid dat je meeneemt naar een sprookjesachtige wereld, maar het is ook een geluid dat het uitstekend zou doen als soundtrack bij een film of documentaire. Op hetzelfde moment tekent Nite Jewel naast sferische tracks ook voor aantrekkelijke popsongs met een kop en een staart. No Sun krijgt nauwelijks aandacht in Nederland, maar het is een buitengewoon interessant, meeslepend en werkelijk prachtig album.

Erwin Zijleman

The Water Goes The Other Way. Oliver Earnest

With Oliver Earnest Glitterhouse Records presents another aspiring artist from Stuttgart. The Hamburg based label looks south for new talent and rightly so. After Peter Muffin Trio Oliver Earnest is the second act from Stuttgart to be releasing a debut album in 2021.

With The Water Goes The Other Way the singer certainly makes his point. There's not a lot typically German on the album. It is all U.S. and a little U.K. that is set as a standard. The bio calls out a lot of names, but most are unknown to me. My tastes in music in a general sense tend towards the U.K. and more and more my own home country, where alternative rock and appreciation of the great bands from around 1970 is concerned.

All these kinds of music have found their way into this album. From solid ballads to alternative rock with strong pop elements, it can all be found on The Water Goes The Other Way. Tight rhythms, a strong, solid bass and interesting guitar lines support the vocal melodies. Oliver Earnest's voice has this deeper quality with enough high to make it very pleasant to listen to.

Anyone who would pose that Oliver Earnest plays in a punkrock band, Kaufman Frust, would not be believed. Add to that, that his band member Florian Stepper produced and contributed to The Water Goes The Other Way, it becomes even more mystifying. There simply isn't a thread of punkrock to be found on The Water Goes The Other Way. Except, perhaps, that the best punkrock songs in my book always have a great (vocal) melody. But then, that goes for all songs, doesn't it?

If anything, The Water Goes The Other Way sounds mature. The songs all have a serious tone, not in the first place because of the sound of Earnest's voice. The music matches it perfectly. This does not mean to say that the songs do not have experimental elements. Take a serious listen and you will find abundant embellishments and little surprises woven into the fabric of the songs. The combination of music and tone of voice give the album a serious nature, resulting in an invitation to do some serious listening.

Serious listening however can be a hazard for an artist. There's a huge risk of not delivering up on the promise. It's here that I can reassure you, serious listening only makes The Water Goes The Other Way grow a little more. 'Crosswords' makes me think immediately of The The (yes, U.K.), the darkness is everywhere, salvation not nearby, underscored by the final line "I'm bracing for the impact". Oliver Earnest, like The The, is able to create beauty with minimal effects.

How much the order of songs on an album matter, is shown by the next song, 'Usual Amount'. More tempo, a little more upbeat, as the song has a dark, true, pop part within it. The effect is that both songs stand out more than they ever could apart or in another order.

With The Water Goes The Other Way Oliver Earnest has presented himself to the world in a truly convincing way, with a sound that should be appealing to the whole world and not just Germany. This is a universal pop-rock sound that resonates easily with people who fancy this style, like me.

Wout de Natris